தேர்தல் கமிசனின் அயோக்கியத்தனம்

vote 2

தமிழகத்தில் தேர்தல் ஜுரம் கொதித்துக் கொண்டிருக்கிறது. அப்படித்தான் குறிப்பிட விரும்புகின்றன அனைத்து ஊடகங்களும். அதாவது பொய்யாக சொல்லிக் கொண்டிருந்த கொள்கை நிலைப்பாடுகளைக் கூட காற்றில் கடாசி விட்டு காசுக்காகவும், சீட்டுக்காகவும் மாறி, மாறி; மாற்றி மாற்றி பேசுவதையும் செயல்படுவதையும் தேர்தல் ஜுரம் என அடையாளப்படுத்துகின்றன ஊடகங்கள். இதுவரை ஓட்டுக் கட்சிகள் போட்டி போட்டு பிரச்சாரம் செய்து கொண்டிருந்த தமிழக தேர்தல் களத்தில், அந்தக் கட்சிகளுக்கு நிகரான ஒரு பிரச்சாரத்தை செய்து கொண்டிருக்கிறது தமிழக தேர்தல் கமிசன். அதாவது, மக்கள் நூறு விழுக்காடு வாக்குப் பதிவை உறுதி செய்ய வேண்டுமாம். அது அவர்களின் ஜனநாயகக் கடமையாம். இதற்காக சுவரொட்டிகள், பேனர்கள் தொடங்கி, இன்னும் ஓட்டுப் போடும் வயதே வராத பள்ளிக் குழந்தைகளை இந்த வறுத்தெடுக்கும் வெய்யிலில் ஊர்வலம் போகச் செய்திருப்பது வரை ஏராளமான முயற்சிகளை செய்து வருகிறது தேர்தல் கமிசன். இவைகளோடு மட்டுமல்லாது இந்தமுறை ஒவ்வொரு ஊரிலும் மக்கள் கூடும் பேருந்து நிலையம் போன்ற இடங்களில் மாதிரி வாக்குச் சாவடிகளை அமைத்து மக்களுக்கு விழிப்புணர்வை(!) ஏற்படுத்தி வருகிறது. மக்களுக்கு குறிப்பிட்ட இந்த விழிப்புணர்வை(!) ஏற்படுத்தியே தீர்வது என்று கங்கணம் கட்டிக் கொண்டு செயல்படும் தேர்தல் கமிசனின் இந்த நடவடிக்கைகள் மக்களை கேலி செய்வது போல் இருக்கிறது.

 

முதலில் தங்களுக்கு இருக்கும் வாக்களிக்கும் உரிமை(!)யை மதிக்காமல், ஓட்டுப் போடுவது ஒரு வீண் வேலை என எண்ணி வாக்களிக்கப் போகமல் இருப்பது யார்? மக்களை மதிக்காமல் செயல்படும் உயரதிகாரிகள். பெரும் பணக்காரர்கள், மேல்தட்டு ரவுடிக் கும்பல் போன்றவர்கள் தாம் ஓட்டுப் போடுவதில்லை. நான் ஏன் ஓட்டு போடனும் என்று திமிருடன் கூறும் இவர்களை தேர்தல் கமிசனின் விழிப்புணர்வு(!) அலப்பறைகள் எந்த வகையிலேனும் சலனப் படுத்துமா? இவர்களை ஓட்டு போட வைக்க ஏதாவது திட்டம் வைத்திருக்கிறதா தேர்தல் கமிசன்? இதற்கு எதிர்பக்கத்தில் உழைக்கும் மக்கள் ஓட்டு போடுவது தங்களின் உரிமை என தவறாகவேனும் உணர்ந்து வைத்திருக்கிறார்கள். ஒரு நாள் வேலை செய்யவில்லை என்றால் சாப்பிட முடியாது எனும் நிலையிலும் கூட அதை தியாகம் செய்து விட்டு வரிசையில் நின்று ஓட்டு போடுகிறார்கள். இவர்கள் இந்த தியாகத்தை செய்யவில்லை என்றால் இந்திய ஜனநாயகத்துக்கே ஒரு பொருளும் இருக்காது. இந்த மக்களிடம் சென்று வாக்களிப்பது உங்கள் ஜனநாயக் கடமை என்கிறது தேர்தல் கமிசன். ஓட்டுப் போடுவது ஏதோ பட்டப்படிப்பு படிப்பது போன்று கடினமான ஒன்று என்பதைப் போல் அதை சொல்லிக் கொடுப்பதற்கு பேருந்து நிலையங்கள் தோறும் மாதிரி வாக்குச் சாவடிகளை அமைத்திருக்கிறதே தேர்தல் கமிசன். இது திமிர்த்தனம் இல்லையா? இது உழைக்கும் மக்களை கேலி செய்வது இல்லையா?

 

உழைக்கும் மக்களில் வாக்களிக்கச் செல்லாதவர்களும் இருக்கிறார்கள். ஆனால் அவர்கள் வாக்களிக்கும் முறையை மதிக்காதவர்களாக இருந்ததில்லை. மாறாக, முந்திய தேர்தல்களில் ஓட்டு போட்டவர்களாக, இனிவரும் தேர்தல்களில் ஓட்டுப் போடும் எண்ணத்துடன் இருப்பார்கள். அவர்கள் ஓட்டு போடவில்லை என்றால், ஒரு முதலாளி ஓட்டுப் போடுவதற்கு அனுமதியளிக்காத அல்லது, விடுப்பு அளிக்காத நிலையில் அல்லாது, இது போன்ற காரணங்களினால்; தங்களின் அடிப்படைத் தேவைகளில் ஏதோ ஒன்றை செய்து தராத அரசுக்கு எதிராக ஒரு போராட்ட முறையாக ஓட்டுப் போட மறுத்திருப்பார்கள். இந்தக் காரணங்களில் எதையாவது சரி செய்யும் முனைப்போ, அதிகாரமோ, கரிசனையோ இருக்குமா தேர்தல் கமிசனிடம்? பின் இந்த மக்களிடம் ஓட்டுப் போடுவது ஜனநாயக் கடமை என்று சொல்லும் அறுகதை என்ன இருக்கிறது தேர்தல் கமிசனுக்கு?

 

பொதுவாக தேர்தல் கமிசன் மாதிரி வாக்குச் சாவடி போன்று புதிது புதிதாய் உத்திகளை கண்டுபிடித்து செயல்படுத்துவது என்பதெல்லாம் உழைக்கும் மக்களை ஒடுக்கும் ஒருவித ஏமாற்று வேலை. தேதல் கமிசன் என்பது அரசின் ஒரு அங்கமன்று அது ஒரு தன்னாட்சி உரிமை பெற்ற அமைப்பு என்று கூறிக் கொள்கிறார்கள். ஆனால் அது பயன்படுத்துவதெல்லாம் அரசு அதிகாரிகளைத்தான். எந்த அதிகார அமைப்பு மக்களுக்கு பதில் கூறும் தேவையை கொண்டிருக்கவில்லையோ அந்த அரசு எந்திரத்தின் அதிகாரிகளைத்தான் தேர்தல் கமிசன் பயன்படுத்திக் கொண்டிருக்கிறது. அதாவது, நேற்று வரை எந்த மக்களுக்கு எதிராக செயல்பட்டுக் கொண்டிருந்தவர்களோ அந்த மக்களிடம் இன்று ஜனநாயகக் கடமையை நினைவுபடுத்திக் கொண்டிருக்கிறார்கள். இவர்களின் சிந்தனையில் பிறக்கும் அனைத்தும் மக்களுக்கு எதிராகத்தான் இருக்கும் என்பதற்கு தேர்தல் கமிசனின் சீர்திருத்தங்களை நினைவுபடுத்தினாலே போதும்.

 

தேர்தல் நேரத்தை 8 மணியிலிருந்து 5 மணி வரை என்று அலுவலக நேரம் போல் மாற்றினார்கள். நாட்டின் பெரும்பான்மை மக்கள் அன்றாடங்காய்ச்சிகள். ஒரு நாள் வேலை இழப்பு என்பது அவர்களுக்கு வருமானத்தில் அலட்சியப்படுத்த முடியாத ஒரு பகுதியை இழப்பதாகும். ஆகவே, அதை முன்னிட்டு காலை ஆறு மணியிலிருந்து இரவு எட்டு மணி வரை என்று வாக்குப்பதிவு நேரத்தை மாற்ற முனைவார்களா? செய்தால் வாக்குப் பதிவு இன்னும் அதிகமாக நடக்குமே. ஆனால் இப்படி சிந்திக்கக் கூட அவர்களால் முடியாது.

 

டாஸ்மாக்கை மூடு என்று சுவரொட்டி ஒட்டினால் கூட தேர்தல் அலுவலரிடம் அனுமதி பெறவில்லை என்று சுவரொட்டியை கிழிக்கிறது போலீசு. இது ஜனநாயக நாடு என்று கூறிக் கொண்டே என்னிடம் அனுமதி கேட்காமல் சுவரொட்டி கூட ஒட்டக் கூடாது என்கிறார்கள். இதன் தெளிவான நோக்கம் மக்களிடம் நேரடியாக எந்தப் பிரச்சனையையும் கொண்டு போக விடக் கூடாது என்பது தான். தொலைக்காட்சியில் பிரச்சாரம் செய்து கொள்ளலாம் அது அவர்களின் கட்டுப்பாட்டில் இருக்கிறது. மக்களுக்கு எது சென்று சேர வேண்டும் என்று அவர்கள் நினைக்கிறார்களோ அது மட்டுமே தொலைக்காட்சிகளில் விவாதப் பொருளாகும். அச்சு ஊடகங்களில் விளம்பரம் செய்து கொள்ளலாம். அது பெரும்பணம் வைத்திருப்பவர்களுக்கு மட்டுமே சாத்தியம் மட்டுமல்லாது மக்கள் பிரச்சனைக்கான தீர்வுகளையோ, அடிப்படைகளையோ அச்சு ஊடக விளம்பரங்கள் தராது. மட்டுமல்லாது, பணத்தை வாங்கிக் கொண்டு விளம்பரங்களையே செய்திகளாகத் தரும். மக்கள் இவர்கள் தெரிந்தெடுத்துத் தரும் செய்திகளை மட்டுமே கொண்டு தங்கள் சமூக உணர்வுகளை வளர்த்துக் கொள்ள வேண்டும். மாறாக ஒரு பகுதி மக்கள் தங்கள் பிரச்சனைகளை பொதுவில் வெளிப்படுத்த வேண்டுமென்றாலோ, அதற்கு ஆதரவாக தேர்தலை புறக்கணிக்கிறோம் என்றாலோ அதை தேர்தல் கமிசன் ஆதரிக்காது. ஓட்டுப் போடாதே புரட்சி செய் என்று பிரச்சாரம் செய்ய சுவரொட்டி ஒட்ட தேர்தல் கமிசன் அனுமதிக்குமா? அப்படி என்றால் ஜனநாயகம் என்பது என்ன? எதை தேர்தல் கமிசன் அனுமதிக்குமோ அது மட்டுமே ஜனநாயகம். இது எப்படி மக்களுக்கான ஜனநாயகமாக இருக்கும்?

 

இதற்கேல்லாம் மேலாக ஒன்று இருக்கிறது. அது தான் நோட்டோ. உங்கள் தொகுதியின் எந்த வேட்பாளரையும் உங்களுக்கு பிடிக்கவில்லை என்றால் அதை தெரிவிப்பதற்கு நோட்டோ பொத்தானை அழுத்துங்கள். பார்த்தீர்களா? எவ்வளவு ஜனநாயகத்தை உங்களுக்கு வழங்கியிருக்கிறோம் என்றார்கள். அண்மையில் தலைமை தேர்தல் அதிகாரியிடம், நோட்டோவுக்கு அதிகம் வாக்குகள் பதிவானால் என்னவாகும்? என்று கேட்டார்கள். அதற்கு அவர் கூறிய பதில் என்ன தெரியுமா? .. .. ஹி .. .. ஹி .. .. அவை செல்லாத ஓட்டுகளாக அறிவிக்கப்படும். இப்படி சொல்வதன் பொருள் என்ன தெரியுமா? உழைக்கும் மக்களை கேவலப் படுத்துவது.

 

மக்களின் வரிப்பணத்தில் கோடி கோடியாய் கொட்டிச் செலவழித்து, ஓட்டு போடுவது உங்கள் ஜனநாயகக் கடமை, நூறு விழுக்காடு ஓட்டுப்பதிவு, மாதிரி ஓட்டுச் சாவடி என்று விளம்பரம் செய்வார்களாம். எந்த வேட்பாளரையும் பிடிக்கவில்லை என்று மக்கள் ஓட்டுப் போட்டால் அதை செல்லாது என்று அறிவிப்பார்களாம். அயோக்கியத்தனம் இல்லையா இது. மக்களை இப்படி கேவலப்படுத்துவதற்கு தேர்தல் கமிசனுக்கு யார் அதிகாரம் தந்தது?

 

இதை முழுமையாகப் பார்க்க வேண்டும். இந்த ஓட்டுப் போடும் நடைமுறை மீது யார் அலட்சியம் காட்டி, மீறி, ஓட்டுப் போடாமல் இருக்கிறார்களோ அவர்களை யாரும் எந்த விதத்திலும் கேள்விக்கு உட்படுத்துவதில்லை. அவர்கள் தங்கள் கருத்துகளை ஊடகங்களில் வெளிப்படுத்துவார்கள். ஓட்டுப் போடுவது ஜனநாயகக் கடமை என்று சின்னதாக எழுதி அதைவிட இரண்டு மடங்கு பெரிதாக பரணி சில்க் ஹவுஸ் என்று தங்களை விளம்பரப்படுத்திக் கொள்வார்கள். அதாவது தங்கள் ஜவுளிக் கடை விளம்பரத்துக்கு ஓட்டு போடுவது உங்கள் ஜனநாயகக் கடமை என்பதை பயன்படுத்திக் கொள்வார்கள். அதை தேர்தல் கமிசன் தடுக்காது. மறுபக்கம், யார் ஓட்டு போடுவது தங்கள் ஜனநாயகக் கடமை என்று கருதி அதற்காக தங்கள் ஒரு நாள் வருமானத்தை தியாகம் செய்கிறார்களோ அவர்களிடம் ஓட்டுப் போடுவது உங்கள் கடமை என்று திரும்பத் திரும்ப அலுப்பூட்டும் விதத்தில் விளம்பரம் செய்கிறது. மக்கள் முட்டாள்கள் அவர்களுக்கு ஒன்றும் தெரியாது அதனால் ஓட்டுப் போட சொல்லித் தருகிறோம் என்று மாதிரி ஓட்டுச் சாவடி வைப்பார்கள். அவர்கள் தங்கள் கருத்தை தண்ணீர் தரவில்லை என்றால் தேர்தலை புறக்கணிப்போம் என்று நோட்டிஸ் ஒட்டினால் தெரிவித்தால் கழுதையைப் போல் அந்த சுவரொட்டியை தின்கிறது. அவர்கள் தங்கள் கருத்தை எல்லாருமே திருடர்கள் தான் என்று நோட்டோவுக்கு ஓட்டுப் போட்டால், அதை செல்லாது என்று நிராகரிக்கிறது. இந்த தேர்தல் முறை யாரை மரியாதை செய்கிறது? யாரை கேவலப்படுத்துகிறது?

 

மக்கள் சிந்தித்துப் பார்க்க வேண்டிய நேரம் இது. கடந்த 60 ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக ஓட்டுப் போட்டு பார்த்தாயிற்று. மக்கள் கோரிக்கை எதுவும் நிறைவேற்றப்படவில்லை. நிறைவேறியிருந்தாலும் அது கொள்ளையடிப்பதற்கான வாய்ப்பு அல்லது மக்கள் தங்கள் மீது கோபம் கொண்டுவிடக்கூடாதே என்று மடைமாற்றும் உத்தி காரணமாகத்தான் நிறைவேறி இருக்கிறது. மக்களிடம் ஓட்டு வாங்கி அதிகாரத்துக்கு வந்து அவர்கள் அடிக்கப் போகும் கொள்ளைக்கு லைசன்ஸ் வழங்குவது தான் ஓட்டுப் போடுவதின் ஒரே பயன். குறைந்த பட்சம் அவர்களை திருப்பி அழைக்கும் அதிகாரமாவது மக்களுக்கு வேண்டாமா?

 

மக்களை கேவலப்படுத்தும் இந்த தேர்தல் முறையை புறக்கணிப்போம்.

 

தேர்தலை புறக்கணிக்கக் கோரும் கட்டுரைகள் தொடரும்.

மின்னூலாக(PDF) தரவிறக்க‌

‘தமிழ் இந்து’வின் விசமத்தனம்

nato warsaw

உக்ரைன் – உண்மைகளை மறைக்கும் ‘தமிழ் இந்து’ தொடர் – 4

தமிழ் இந்துவின் உக்ரைன் தொடரைப் படிக்க  

உக்ரைன் தொடர் நான்காம் பகுதியில் உக்ரைன் பிரச்சனையின் மையத்தை, வழக்கம் போல உண்மைக்கு எதிரான தன்மையிலிருந்து அலசியிருக்கிறது ‘தமிழ் இந்து’ உக்ரைன் பிரச்சனையில் அமெரிக்கா ஏன் தலையிட வேண்டும் என்பதற்கு ரஷ்யாவின் அதிகாரம் அதிகமாவதை அதனால் சகித்துக் கொள்ள முடியாது என்று பதிலளித்திருந்தது ‘தமிழ் இந்து’ இந்த அறுவறுப்பான பொய்யை புரிந்து கொள்ள உக்ரைன் பிரச்சனையை பல கோணங்களிலிருந்து அணுக வேண்டும். அப்போது தான் ‘தமிழ் இந்து’வின் அமெரிக்க அடிவருடித்தனத்தின் உச்சம் விளங்கும்.

 

ஏற்கனவே கூறப்பட்டிருக்கிறது என்றாலும் மீண்டும் ஒருமுறை அடிக்கோடிட்டு கூறிவிடுவது அவசியம். ரஷ்யா ஒரு சோசலிச நாடல்ல, முதலாளித்துவ நாடு தான். புதின் உட்பட அதன் தலைவர்கள் யாவரும் கம்யூனிசத்தை எதிர்க்கும் முதலாளித்துவ அரசியல்வாதிகள் தாம் என்பதை மறந்து விடலாகாது.

 

\\\பிரிந்த நாடுகளை எல்லாம் ஒன்று சேர்ப்பது இப்போதைக்கு நடைமுறை சாத்தியமில்லை. என்றாலும் முடிந்த வரை முயற்சிக்கிறார் புதின். முடிந்தவரை என்றால்? பிரிந்த நாடுகளின் கொஞ்சூண்டு பகுதியை ரஷ்யாவுடன் இணைக்கும் வாய்ப்பு உண்டு என்று தெரிந்தாலே அதில் முழு மூச்சுடன் இறங்கிவிடுகிறார்/// இப்படி எழுதியிருப்பதும் ‘தமிழ் இந்து’ தான். அதாவது  சோவியத் யூனியன் பிரிவை ஏற்க முடியாத புதின், பிரிந்து போன நாடுகளை ரஷ்யாவுடன் இணைத்துக் கொள்ள கிடைக்கும் எந்த வாய்ப்பையும் தவற விடுவதில்லை. அதனால் அது உக்ரைனை [கிரீமியாவை] அபகரித்துக் கொள்ள, ரஷ்யாவின் அதிகாரம் விரிவடைவதை விரும்பாத, மக்கள் அனைவரும் சம உரிமையுடன் வாழ்வேண்டும் என்று பாடுபட்டுக் கொண்டிருக்கும்  அமெரிக்கா ஜனநாயகம் பரவ வேண்டும் எனும் உயரிய நோக்கத்தில் உக்ரைன் பிரச்சனையில் தலையிடுகிறது. இது தான் ‘தமிழ் இந்து’வின் பார்வை. இது உண்மை தானா?

 

ஒரு தேசிய இனத்துக்கு மொழி அடிப்படையான ஒன்று. உக்ரைனிய மொழி தனி மொழியா? அதை தனி மொழியாக ஏற்காமல் ரஷ்ய மொழியின் வட்டார வழக்கு மொழியாக கருதும் ரஷ்ய தேசியவாதிகள் இன்னும் உண்டு. தமிழ்நாட்டில் சென்னைத் தமிழ் என்றொரு வட்டார வழக்கு உண்டு. தமிழுடன் உருது மொழியை கலந்து பேசிய சென்னை உழைக்கும் மக்களின் மொழியே சென்னைத் தமிழ் என்று வழங்கப்படுகிறது. இது பார்ப்பனியத்தால் இழிவுபடுத்தப்படுகிறது. தென் மாவட்டங்களிலிருந்து முதன்முறையாக சென்னை செல்லும் யாரும் சென்னைத் தமிழை புரிந்து கொள்ள சிரமப்படுவார்கள். இது போல ரஷ்ய மொழியுடன் உக்ரைனுக்கு இன்னொரு பக்கம் இருக்கும் போலிஷ் மொழியை கலந்து பேசப்படுவது தான் உக்ரைனிய மொழி. 1917 புரட்சிக்குப் பிறகு ஏற்பட்ட சோசலிச அரசு தான் ரஷ்ய வட்டார வழக்கு மொழியாக இருந்த மொழியை தனிமொழியாக அங்கீகரித்து தனி வரிவடிவமும் ஏற்படுத்திக் கொடுத்தது.

 

உக்ரைன் எனும் நாடு வரலாற்றில் எப்போது உருவானது? 1917 புரட்சிக்கு முன்னர் உக்ரைன் என்றொரு நாடு இருக்கவே இல்லை. இன்றைய உக்ரைனின் கிழக்குப் பகுதி ஜார் ரஷ்யாவின் கீழும், மேற்கின் ஒரு பகுதி ஆஸ்திரியாவின் கீழும், இன்னொரு பகுதி ஹங்கேரியின் கீழும் இருந்தன. புரட்சிக்குப் பிறகான சோசலிச அரசு அந்தப் பகுதிகளில் பேசப்படும் ரஷ்ய வட்டார வழக்கு மொழியின் அடிப்படையில் மூன்று பகுதிகளையும் ஒன்றிணைத்து உக்ரைன் எனும் தனி நாடாக ஏற்படுத்தி, அதற்குறிய அந்தஸ்துடனும், தனி மொழியுடன் கூடிய தேசிய இனமாகவும் அங்கீகரித்தது. உக்ரைன் எனும் சொல்லுக்கு எல்லைப்புற நாடு என்பது பொருள்.

 

1991 ல் உக்ரைன் சோவியத் யூனியனிலிருந்து பிரிந்து தனி நாடான பிறகு சில ஆட்சிக் கலைப்புகளைக் கண்டுள்ளது. கடந்த பத்து ஆண்டுகளுக்கு முன்னர் கூட மேற்குலக ஆதரவுடன் நடந்த கலகத்தில் அமெரிக்க ஆதரவாளரான டிமோசென்கோ பிரதமராக்கப்பட்டார். இது வரையில் உக்ரைனில் நடந்த எந்த குழப்பத்திலும் ரஷ்யா தலையிடவே இல்லை. சோவியத் யூனியனை மீண்டும் உருவாக்க கிடைக்க எந்த வாய்ப்பையும் ரஷ்யா தவற விடுவதில்லை என ‘தமிழ் இந்து’ எழுதியிருப்பது உண்மையானால் இந்த நிகழ்வுகளிலெல்லாம் ஏன் ரஷ்யா வாய்ப்பை தவற விட்டது?

 

உண்மையில், டிமோசென்கோ பிரதமரான பிறகு தான் பிரச்சனைகள் தொடங்குகின்றன. அமெரிக்க ஆதரவாளரான டிமோசென்கோவுடன் அமெரிக்க இராணுவ தளத்தை கிரீமியாவில் அமைப்பதற்கான பேச்சுவார்த்தையை தொடங்குகிறது அமெரிக்கா. இதை ரஷ்யா விரும்பவில்லை. இந்த இடத்தில் முக்கியமான இன்னொரு ‘பிளாஷ் பேக்’கை பார்த்து விடுவது பொருத்தமானது.

 

இரண்டாம் உலகப்போர் காலத்தில் அச்சு நாடுகள், நேச நாடுகள் என்று உலகம் இரண்டாக பிரிந்திருந்தது. இது போலவே அமெரிக்காவுக்கும் சோவியத் யூனியனுக்கும் இடையிலான பனிப்போர் காலகட்டத்திலும் நோட்டோ நாடுகள், வார்ஷா நாடுகள் எனப் பிரிந்திருந்தன. நோட்டோவை அமெரிக்காவும், வார்ஷாவை சோவியத் யூனியனும் வழிநடத்தின. இதன்படி அந்தந்த நாடுகளைக் காக்கும் பொருட்டு நோட்டோ நாடுகளில் அமெரிக்காவும், வார்ஷா நாடுகளில் சோவியத் யூனியனும் தங்கள் இராணுவங்களை நிறுத்தியிருந்தன. சோவியத் யூனியனின் கடைசி அதிபர் கோர்ப்பச்சேவும் அமெரிக்க அதிபர் ரீகனும் செய்து கொண்ட ‘சுய ஆயுதக் களைவு’ ஒப்பந்தத்தின் படி வார்ஷா நாடுகளில் நிலை கொண்டிருந்த இராணுவத்தை சோவியத் யூனியன் விலக்கிக் கொண்டது. மட்டுமல்லாது அணு ஆயுதங்களை யூரல் மலைகளுக்கு அப்பால் நகர்த்தியது. முறைப்படி வார்ஷா கூட்டமைப்பு கலைக்கப்பட்டது. ஆனால் அமெரிக்கா எப்படி நடந்து கொண்டது? நோட்டோ கலைக்கப்படவில்லை, நோட்டோ நாடுகளில் நிலை கொண்டிருந்த அமெரிக்க இரானுவம் சில நாடுகளிலிருந்து விலகினாலும் பல நாடுகளில் தொடர்ந்து இருந்து வருகிறது, மட்டுமல்லாது, முன்னாள் வார்ஷா நாடுகளான போலந்து, ஸெகோஸ்லாவாக்கியா, ருமேனியா போன்ற நாடுகளையும் நோட்டோவில் சேர்த்துக் கொண்டு இராணுவ தளங்களை நிறுவி வருகிறது. இதுமட்டுமின்றி முன்னாள் சோவியத் குடியரசுகளான எஸ்டோனியா, லாட்வியா போன்ற நாடுகளையும் இணைத்துக் கொண்டு அந்த நாடுகளில் அணு ஆயுதங்களைக் கொண்டுவந்து நிறுத்தியிருக்கிறது அமெரிக்கா. இதன் தொடர்ச்சியாகத் தான் கிரீமியாவில் இராணுவ தளம் அமைக்கும் அமெரிக்காவின் முயற்சிகளை பார்க்க வேண்டும்.

 

அமெரிக்காவின் இந்த அத்துமீறல்களை விரும்பாத ரஷ்யா தனது காலடி வரை வந்து விட்ட அமெரிக்காவுக்கு எதிராக நடவடிக்கைகளை தொடங்கியது. முதல்கட்டமாக உக்ரைனுக்கு வழங்கிவந்த எரிவாயுவின் விலையை உயர்த்தியது. மேற்கு ஐரோப்பிய நாடுகள் குளிர் பிரதேச நாடுகள் என்பதால் கணப்பு அடுப்புகள் இல்லாமல் இருக்க முடியாது. கணப்பு அடுப்புகளில் பயன்படுத்தப்படும் எரிவாயுவுக்கு ரஷ்யாவையே பெரிதும் சார்ந்திருக்கின்றன மேற்கு ஐரோப்பிய நாடுகள். இந்த எரிவாயுவை முன்னாள் சோவியத் குடியரசுகளுக்கு மானிய விலையில் வழங்கி வந்தது ரஷ்யா. அப்படி மானிய விலையில் எரிவாயு பெற்று வந்த நாடுகளில் உக்ரைனும் ஒன்று. இந்த மானியத்தை ரத்து செய்த ரஷ்யா உக்ரைனும் சர்வதேச அளவில் விற்கும் சந்தை விலையையே உக்ரைனும் தர வேண்டும் என்று வற்புறுத்தியது. இதனால் பிரதமர் டிமோசென்கோ அமெரிக்க உதவியை நாட அமெரிக்கா ஐரோபிய யூனியனைக் கைகாட்டியது. இந்த நெருக்கடி முற்றியதோடு ஊழல் உள்ளிட்ட பல்வேறு பிரச்சனைகளும் சேர்ந்து கொள்ள, அடுத்து வந்த தேர்தலில் ரஷ்ய ஆதரவு பெற்ற யனுகோவிச் மீண்டும் வெற்றி பெற்றார்.

 

ஐரோப்பிய ஒன்றியத்துடன் இணைவது என்று எற்கனவே இருந்த டிமோசென்கோ அரசு எடுத்திருந்த முடிவின்படி ஐரோப்பிய ஒன்றியம் விதித்த நிபந்தனைகளை ரஷ்ய ஆதரவு யனுகோவிச் ஏற்றுக் கொள்ள மறுத்து விட்டார். இதனால் உலக நியதிப்படி[!] கலகக்காரர்களால் கலகம் மூண்டு யனுகோவிச் தூக்கி வீசப்பட்டார். இது தான் உக்ரைன் பிரச்சனையின் மையம்.

 

இப்போது ‘தமிழ் இந்து’ எழுதியிருப்பதோடு ஒப்பிட்டுப் பாருங்கள். எவ்வளவு வன்மத்தோடும், எவ்வளவு விசமத்தனத்தோடும் அந்தத் தொடர் எழுதப்பட்டிருக்கிறது என்பது புரியும். ஏன் இப்படி எழுத வேண்டும்? வேறென்ன கம்யூனிச எதிர்ப்பு மனோபாவம் தான் காரணம். ரஷ்யா சீனா போன்றவை சோசலிச நாடுகள் அல்ல என்றபோதிலும் தங்களது கம்யூனிச எதிர்ப்பை தீர்த்துக் கொள்ள ரஷ்யா சீனாவை கம்யூனிசத்தின் குறியீடாக பாவிக்கின்றன. அதனால் தான் இது போன்ற அபத்தங்களை கூசாமல் அவிழ்த்து விடுகின்றன. தனக்கு உகந்த முறையில் மட்டுமே உலகம் இயங்க வேண்டும் என்று கருதிக் கொண்டு எந்த நியதிக்கும் உட்படாமல் அடாவடியாக செயல்பட்டுக் கொண்டிருக்கும் அமெரிக்காவை வெட்கமின்றி தாங்கிப் பிடிக்கும் ‘தமிழ் இந்து’ வேறு என்ன தான் செய்யாது?

 

உக்ரைன் பிரச்சனையின் வேறு சில விளைவுகளை அடுத்த தொடரில் பார்ப்போம்.

இத் தொடரின் முந்திய பகுதி

1. உக்ரைன் உண்மைகளை மறைக்கும் ‘தமிழ் இந்து’

2.  பொய் சொல்லக்கூட தெரியாத தமிழ் இந்து நாளிதழ்

3. தமிழ் இந்துவின் அமெரிக்க ஆவர்த்தனம்

மின்னூலாக(PDF) தரவிறக்க‌

கேஜரிவால், நோட்டோ – வழுக்குப் பாறைகள்

220px-None_of_the_above_in_India

அண்மையில் நடந்து முடிந்த நான்கு மாநில தேர்தல் முடிவுகளின் மூலம் ஆம் ஆத்மி அரவிந்த் கேஜரிவாலும், யாருக்கும் வாக்களிக்க விருப்பமில்லை என்பதை வாக்காக அளிக்கலாம் எனும் நோட்டோ முறையும் விவாதத்தைக் கிளப்பி வரவேற்பை பெற்றிருகின்றன. தேர்தல் காலங்களில் வரிசையில் நின்று வாக்களிக்கும் மக்களிடம் இவை புதிய நம்பிக்கையை தோற்றுவித்திருக்கின்றன. அரசும் கட்சிகளும் அப்படித்தான் மக்களிடம் பிரச்சாரம் செய்ய விரும்புகின்றன. ஆனால் உண்மை வேறு விதமாக இருக்கிறது.

 

அறுபது ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக மக்கள் தேர்தலில் வாக்களித்து, ஜனநாயகக் கடமையை ஆற்றி விட்டதாக மகிழ்ந்து கொண்டிருக்கிறார்கள் என்பது ஒருபுறம். மறுபுறம் யதார்த்தம் அவர்களை குத்திக் கிழித்துக் கொண்டிருக்கிறது. முகத்திலடிக்கும் சமூக அவலங்கள், வயிற்றிலடிக்கும் விலைவாசி உயர்வு, மூளையை அரிக்கும் வேலையின்மை, இதயத்தை விழுங்கும் உறவுச் சீர்கேடுகள் என கூரிய நகங்கள் தங்கள் உடலை கிழித்துப் போடுவதன் வலியிலிருந்து மக்கள் அனுபவங்களைப் பெற்றிருக்கிறார்கள். இவைகளுக்கெல்லாம் மறுகாலனியாக்கக் கொள்கை தான் காரணம் என்பதை முழுமையாக புரிந்திருக்கிறார்கள் என்று கூற முடியாது. ஆனாலும் இந்த ஓட்டுக்கட்சி அரசியல்வாதிகள் இதற்காக எதுவும் செய்ததில்லை, செய்யப் போவதில்லை என்பதை தெளிவாக உணர்ந்திருக்கிறார்கள். எல்லோருமே திருடர்கள் தான் என வெளிப்படையாகவே கூறுகிறார்கள். ஆனாலும் தேர்தலில் ஓட்டுப் போடுவது என்பது நமக்குள்ள உரிமை. நான் இந்தியனாக இருப்பதின் அடையாளம். ஓட்டுப் போடாவிட்டால் ஏதோ ஒரு விதத்தில் நாம் தகுதியில் குறைந்து விடுவோம் என்பன போன்ற எண்ணங்களினால் தான் ஓட்டுப் போடுகிறார்கள். ஆனால் இது இப்படியே நீடித்து விடுமா? தங்கள் வாழ்வின் யதார்த்தம் அவர்களை வேறு பக்கமாக நெட்டித் தள்ளிக் கொண்டிருக்கிறது.

 

நடந்து முடிந்த வடமாநில சட்டமன்ற தேர்தல்களில் தில்லியில் அரவிந்த் கேஜரிவால் இரண்டாம் இடத்தை பெற்றிருக்கிறார். இதைக் கொண்டு யதார்த்த நிலமைகளுக்கு எதிரான பிரச்சாரம் செய்யப்படுகிறது. இந்த தேர்தல்களில் வேறு வழியில்லாமல் காங்கிரசுக்கு மாற்றாக பாஜக தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டதை எப்படி மோடி அலை வீசுவதாக பொய்ப் பிரச்சாரம் செய்யப்படுகிறதோ; அதேபோல ஆம் ஆத்மி கட்சியின் தில்லி தேர்தல் வெற்றியை நல்ல மாற்றத்தின் அறிகுறியாக நடுத்தர வர்க்க அறிவுஜீவிகள் பொய்யாக உருவகப்படுத்துகிறார்கள். ராலேகாவ்ன் சித்தியில் அன்னா தன் நாடகத்தின் அடுத்த காட்சியை தொடங்கிவிட்ட இந்த வேளையில் முந்திய காட்சியில் சக நடிகராக இருந்த கேஜரிவாலின் பாத்திரம் என்ன? ஸ்பெக்ட்ரம், நிலக்கரி என ஊழல்கள் சந்திசிரித்த நாட்களில் ஊழல் எதிர்ப்பு போராளிகளாக வெளிச்சத்திற்கு வந்தார்கள். ஆனால் இவர்கள் எதை ஊழல் என்கிறார்கள்? எதை நிர்வாகக் கொள்கை என்று ஏற்கிறார்கள்? இவர்களின் தீர்வு என்ன? என்று பார்த்தாலே போதும், இவர்களின் நாடகத்திற்கு தயாரிப்பாளர் யார் என்பதை உணர்ந்து கொள்ளலாம்.

 

ஸ்பெக்ட்ரம், நிலக்கரி, சவப்பெட்டி போன்ற ஊழல்கலெல்லாம் அறியப்பட்ட ஊழல்கள் அறியப்படாமல் எவ்வளவோ ஊழல்கள் அமுங்கிக் கிடக்கின்றன. என்றாலும் இவைகளில் எது ஊழலாக கருதப்படுகிறது என்பது முதன்மையான அம்சம். ஸ்பெட்ரம் ஊழலை எடுத்துக் கொள்வோம். அ.ராசா ஏலம் போட்டு கொடுக்கவில்லை, குறிப்பிட்ட நிருவனங்களுக்கு கொடுப்பதற்காக விதிகளை வளைத்தார் என்பது தான் ஊழலாக கருதப்படுகிறது. தனியார் நிறுவனங்களுக்கு ஏன் கொடுக்க வேண்டும்? என்றோ அரசு நிறுவனமான பி.எஸ்.என்.எல் ஏன் விலக்கப்பட்டது என்பதோ ஊழலாக கருதப்படுவதில்லை. அதனால் தான் தன் எண்ணெய் தேவைக்கு இறக்குமதியை சார்ந்திருக்கும் இந்தநாட்டில் கண்டுபிடிக்கப்பட்ட எண்ணெய் இருப்பு ரிலையன்ஸுக்கு வழங்கப்பட்டது எப்படி? எனும் கேள்வி எழவும் இல்லை, அது ஊழலாக கருதப்படவும் இல்லை. அது மட்டுமின்றி இந்த ஊழல்களால் ஆதாயமடைந்த முதலாளிகள் மீது சுட்டு விரல் கூட நீட்டப்படவில்லை என்பதையும் கவனிக்க வேண்டும். இந்தப் பார்வை ஆம் ஆத்மிக்கும் இல்லை, அன்னாவுக்கும் இல்லை. அவர்களைப் பொருத்தவரை ஸ்பெக்ட்ரம் தான் ஊழல், ரிலையன்ஸுக்கு வழங்கப்பட்ட எண்ணெய் இருப்புகள் ஊழலல்ல.

 

சரி, இந்த அறியப்பட்ட ஊழகளையும் கூட ஒழிப்பதற்கு முன்வைக்கப்படும் தீர்வுகள் என்ன? புதிதாக ஒரு சட்டம் இயற்றுவது தான். மேற்குறிப்பிட்டவைகள் எதனால் அங்கீகாரம் வழங்கப்பட்டிருக்கிறதோ அதில் கூடுதலாக ஒரு சட்டத்தையும் அதற்கான அமைப்பையும் சேர்த்துவிட்டால் ஊழல் ஆவியாகிவிடும் என்பது தான் ஊழமை ஒழிப்பதற்கு இவர்கள் வைத்திருக்கும் தீர்வு. இதைத்தான் மேல் நடுத்தர வர்க்கம் உச்சிமோர்ந்து கொண்டாடுகிறது. ஏனென்றால் அவர்கள் ஆராதிக்கும் முதலாளித்துவத்திற்கும், உடலுழைப்பை கேவலமாக எண்ணுகின்ற மனோபாவத்திற்கும் அது தான் பொருந்திப் போகிறது. இப்படி அவர்களுக்கு பொருந்திப் போவதை மெழுகுவர்த்தி எரித்து கொண்டாடிவிட்டு அது ஊழலை ஒழிக்கும் என்று நம்மை நம்பச் சொல்கிறார்கள். தொலைத்த இடம் இருட்டாக இருக்கிறது என்பதற்காக வெளிச்சமான இடத்தில் தேடிவிட்டு காணாமல் போனது கிடைத்துவிடும் என்று நாமை நம்பச் சொல்கிறார்கள். ஏற்க முடியுமா?

 

இதே போலத்தான் நோட்டோவையும் முன் தள்ளுகிறார்கள். 49ஓ என்றொரு ஏற்பாட்டை முன்பு கொண்டு வந்தார்கள். ஆனால் அதில் அலுவலர்களிடம் கையெழுத்து வாங்கிக் கொடுக்க வேண்டும் என இருப்பது சிரமமாக இருக்கும், ஏற்க மாட்டார்கள் என்பதால், சுலபமாக ஓட்டுப் போடும் எந்திரத்திலேயே ஒரு பொத்தான் அமைத்திருக்கிறார்களாம். யாருக்கும் ஓட்டுப் போட விருப்பமில்லை என்றால் அந்த பொத்தானை அழுத்தி பதிவு செய்து விடலாம் என்கிறார்கள். ஓட்டுக்கட்சி அரசியல்வியாதிகளின் ஆட்டங்களையும், அவர்கள் தமக்குச் செய்யும் துரோகங்களையும் கண்டு ஆற்றாமையால் ஒதுங்கத் தொடங்கியிருக்கிறார்கள் மக்கள். இந்த ஆற்றாமை அரசின் மீதான கோபமாக திரும்பி விடக்கூடாதே என்பதற்காக கண்டுபிடிக்கப்பட்ட குறுக்கு வழி தான் இந்த மாய்மாலங்கள். ஆனால் இதையே ஜனநாயகத்திற்கான, நம்முடைய ஜனநாயகத்திற்கான மேன்மை என்று பறை சாற்றுகிறார்கள்.

 

இது ஒருபுறமென்றால் மறுபுறத்தில் இந்த வட மாநில தேர்தல்களில் மொத்தம் 16 லட்சம் வாக்குகள் நோட்டோவுக்கு விழுந்திருக்கின்றன. இது இந்த அரசு அமைப்பின் மேல் மக்கள் வெறுப்பு கொண்டு வருகிறார்கள் என்பதன் அடையாளம் என்கிறார்கள். மேலோட்டமாக பார்க்கும் போது இது சரியானது போல் தோன்றினாலும், இது சரியானதல்ல. இந்த அரசமைப்பு நமக்கானதல்ல என்பதை மக்கள் தங்கள் சொந்த அனுபவங்களின் மூலம் உணர்ந்து வருகிறார்கள். அதேநேரம் அந்த அனுபவங்களிலிருந்து தமக்கான வெற்றியை தேடிக் கொள்வது எப்படி எனும் வழி அவர்களுக்கு புலப்படவில்லை. அதனால்தான் தங்களுக்கு எளிதாகத் தெரியும் வழிகளில் செல்லத் தொடங்கி விடுகிறார்கள். அப்படி அவர்கள் தவறாக பயணிக்கும் வழிகளில் ஒன்று தான் இந்த நோட்டோ. எந்த அரசமைப்பு தமக்கானதல்ல என்று தம் சொந்த அனுபவங்களின் மூலம் உணர்ந்திருக்கிறார்கலோ அந்த அரசமைப்புள்ளேயே தீர்வு இருக்கிறது எனும் மயக்கத்தைத்தான் இந்த நோட்டோ ஏற்படுத்துகிறது. அதாவது மக்களின் தேவை இந்த அரசமைப்பை நீக்கிவிட்டு அந்த இடத்தில் பாட்டாளி மக்களை பிரதிநிதித்துவப்படுத்தும் அரசமைப்பு தேவையாய் இருக்க; அந்த தேவையை நோக்கி பயணிக்கும் வழியாக அவர்கள் தேர்ந்தெடுப்பது அந்த அரசமைப்பை தக்க வைக்கும் ஏற்பாட்டை. இது எவ்வளவு பெரிய அபாயம்?

 

கேஜரிவாலுக்கு வாக்களிப்பதாய் இருக்கட்டும், அல்லது நோட்டோவை பயன்படுத்துவதாக இருக்கட்டும் இந்த இரண்டுமே நடப்பு ஓட்டுக்கட்சி அரசியல் முறையை எதிர்த்து செய்யப்படும் முயற்சியே. ஆனால் இந்த இரண்டும் அதே ஓட்டுக்கட்சி அரசியல் முறைகளுக்குள் மக்களை தள்ளிவிடும் வேலையையே செய்கின்றன. பயணிக்கும் பாதை தாங்கள் விரும்பும் ஊருக்கு கொண்டு சென்று சேர்க்காது என்பதை அறியாமல் இருப்பது எவ்வளவு பெரிய சோகம். தாங்கள் அனுபவித்துக் கொண்டிருக்கும் அத்தனை துன்ப துயரங்களுக்கும் அரசின் மறுகாலனியாக்க கொள்கையே காரணம் என்பதை உணந்து, அதற்கு எதிராக போராட முன்வரும் போது தங்களை பழைய குட்டைக்குள்ளேயே மூழ்கடிக்கும் இந்த வழுக்குப் பாறைகள் உடைந்து தூளாவது உறுதி.

மின்னூலாக(PDF) தரவிறக்க‌

%d bloggers like this: