ஒரே நாடு, ஒரே வரி, ஒரே சுடுகாடு

gst

 

ஜூலை 1ம் தேதி முதல் ஜி.எஸ்.டி வரி நடைமுறைக்கு கொண்டு வரப்பட்டுள்ளது. இந்த ஜி.எஸ்.டி யை முன்வைத்து உருவாக்கி உலவ விடப்பட்டுள்ள ஏராளமான பொய்களில் மிகவும் கொடூரமானது, “சாமானிய மனிதன் ஜி.எஸ்.டி யை வரவேற்கிறான்என்பது. சாதாரண உழைக்கும் அடித்தட்டு மக்களை விட்டு விடுவோம், படித்து ஓரளவு நல்ல வேலையில், ஊதியத்தில் இருக்கும் பலருக்கும் ஜி.எஸ்.டி என்றால் என்ன? எந்த அடிப்படையில் கணக்கிடப்படுகிறது என்பது தெரியாது. ஏதோ ஒரு புதிய வரிமுறை என்பதைத் தாண்டி இங்கே யாருக்கும் எதுவும் தெரியாது. ஆனால் சாதாரண மனிதன் ஜி.எஸ்.டி யை வரவேற்கிறான் என்கிறது அரசு. சிறு குறு வணிகர்கள் கடைகளை அடைத்து தங்கள் எதிர்ப்புகளை தெரிவிக்கிறார்கள். ஜவுளி உற்பத்தியாளர்கள், வியாபாரிகள், விசைத்தறி உரிமையாளர்கள் ஆகியோர் தங்கள் எதிர்ப்பைத் தெரிவிக்க மூன்று நாட்கள் நிறுவனங்களை அடைத்து போராடியிருக்கிறார்கள். பட்டாசு தீப்பெட்டி தொழிலாளர்கள் போராடி வருகிறார்கள், திரையறங்க உரிமையாளர்களும் காலவரையற்ற போராட்டத்தை அறிவித்திருக்கிறார்கள். அவ்வளவு ஏன் மாற்றுத் திறனாளிகள் கூட ஜி.எஸ்.டி யை எதிர்த்து பெரணி நடத்தியிருக்கிறார்கள். அதே நேரம் அமெரிக்க அதிபர் ட்ரம்ப், வால்மார்ட்டின் இந்திய அதிகாரி கிருஸ் ஐயர், டாட்டா, அம்பானி, அதானி உள்ளிட்ட இந்திய தரகு முதலாளிகள் ஆகியோர் ஜி.எஸ்.டி யை மனமுவந்து பாராட்டி வரவேற்கிறார்கள். இது தான் எதார்த்தம். இவை அனைத்தும் நாளிதழ்களில் வெளிவந்திருக்கும் செய்திகள் தாம். ஆனால் ஒரு ஊர்சுத்தி பொம்மையும் அதன் பின்னாலிருக்கும் அரசும் சொல்கிறது சாமானிய மனிதன் ஜி.எஸ்.டி யை வரவேற்கிறான் என்று. எவ்வளவு அருவருக்கத்தக்க வக்கிரம் இது.

 

ஜி.எஸ்.டி யால் யாருக்கு லாபம்? பொருட்களின் விலை கூடுமா குறையுமா? போன்ற விவாதங்கள் ஒருபுறம் இருக்கட்டும். இப்படி ஒரு வரி விதிப்பு முறை வேண்டும் என்று கேட்டது யார்? மக்கள் எவ்வளவோ கோரிக்கைகளை வைத்து போராடிக் கொண்டிருக்கிறார்கள். அடிப்படை வசதிகளைக் கூட தன் மக்களுக்கு இன்னும் முழுமையாக செய்து கொடுக்க முடியாத அரசு இது. சாராயம் வேண்டாம் சாப்பாடு வேண்டும் என்று மக்கள் போராடும் நாடு இது. தண்ணீர் சுமக்க வேண்டும் என்பதற்காகவே நான்கு திருமணம் செய்வோர் இருக்கும் நாடு. இவைகளுக்கிடையில் வரியை சீர்திருத்த வேண்டும் என்று போராடியது யார்? எந்த அம்பானியும் அதானியும் இதை வரவேற்கிறார்களோ அவர்களின் கோரிக்கை தான் ஜி.எஸ்.டி வேண்டும் என்பது. அம்பானியும் அதானியும், குப்பனும் சுப்பனும் வாழ்வில் உயர வேண்டும் எனும் ஒரே நோக்கத்திற்காக போராடும் போராளிகளா? கார்ப்பரேட் முதலாளிகளின் கோரிக்கை எப்படி உழைக்கும் மக்களுக்கு சாதகமாக இருக்கும்? ஜி.எஸ்.டி யால் நுகர் பொருட்களுக்கு விலை குறையும் என சாமியாடிக் கொண்டிருக்கும் யாரும் இந்தக் கேள்விக்கு பதில் சொல்லாமல் நகரக் கூடாது.

 

ஜி.எஸ்.டி என்பது 1956 ல் பிரான்ஸில் அறிமுகப்படுத்தப்பட்ட வரி விதிப்பு முறை. உலகம் முழுவதிலும் தோராயமாக 140 நாடுகள் இந்த வரிவிதிப்பு முறையை பின்பற்றி வருகின்றன. ஆனால் எந்த நாடும் குறைந்த விலையில் மக்களுக்கு நுகர் பொருட்களை வழங்க வேண்டும் என்பதற்காக இந்த வரி விதிப்பு முறையை செயல்படுத்துகிறொம் என்று அறிமுகப்படுத்தியதில்லை, இந்தியாவைத் தவிர. மட்டுமல்லாது எந்த நாட்டிலும் இந்தியா அளவுக்கு அதிக வரிவிதிப்பு இல்லை. இந்தியாவில் மட்டும் தான் 28 சதவீத வரி ஜி.எஸ்.டி யில் விதிக்கப்பட்டிருக்கிறது.

 

இந்த வரி விதிப்பு முறை செயல்படுத்தப்பட்டதன் பின்னர் என்ன நடந்திருக்கிறது உலகில்? ஏழைகளுக்கு குறைந்த விலையில் உணவு தானியங்கள் கிடைத்திருகின்றனவா? அல்லது பெரு முதலாளிகளின் சொத்து மதிப்பு உயர்ந்திருக்கிறதா? இந்த முதலாளித்துவ உலகில் அரசுகள் கொண்டுவரும் எத்தகைய மாற்றமும் சீர்திருத்தங்களும் மக்களை ஒட்டச் சுரண்டுவதையும், கார்ப்பரேட்டுகளை மேலும் கொழுக்க வைப்பதையும் மட்டுமே நோக்கமாக கொண்டிருக்கின்றன. அப்படி இருக்க ஜி.எஸ்.டி மட்டும் மக்களுக்கு நல்லதை நிகழ்த்தி விடுமா?

 

ஜி.எஸ்.டி என்பது ஒரு வரி விதிப்பு முறை அவ்வளவு தான். ஆனால் இந்த வரி விதிப்பு முறையால் யார் பலனடைகிறார்கள் என்பது தான் முதன்மையான கேள்வி. இரண்டு விதமான வரிகள் இருக்கின்றன. 1. நேரடி வரி, 2. மறைமுக வரி. தனிநபர் வருமான வரி, நிறுவனங்களின் வருமான வரி, சொத்து வரி ஆகியவை நேரடி வரிகள். இவை தவிர ஏனைய அனைத்தும் விற்பனை வரி, கலால் வரி, சுங்க வரி, சேவை வரி, செஸ் வரி லொட்டு, லொசுக்கு உட்பட அனைத்தும் மறைமுக வரிகள். முன்பு கொண்டு வரப்பட்ட சீர்திருத்தங்கள் தொடங்கி, அண்மையில் கொண்டு வரப்பட்ட மதிப்புக் கூட்டு வரி முதல் இப்போது கொண்டு வரப்பட்டுள்ள ஜி.எஸ்.டி வரை அனைத்தும் மறைமுக வரிகளையே மாற்றியமைக்கிறது.

 

ஒரு நாடு எந்த அளவுக்கு நேரடி வரிகளை உயர்த்துகிறதோ; எந்த அளவுக்கு மறைமுக வரிகளை குறைக்கிறதோ அல்லது நீக்குகிறதோ அந்த அளவுக்கு அந்த அரசு மக்கள் நல அரசாக இருக்கிறது என்பது பொருள். ஆனால் இங்கு என்ன நடந்து கொண்டிருக்கிறது? ஒவ்வொரு ஆண்டும் நேரடி வரி விதிப்பு குறைக்கப்பட்டுக் கொண்டே இருக்கிறது. வருமான வரிக்கான உச்ச வரம்பு ஒவ்வொரு ஆண்டும் உயர்ந்து கொண்டே இருக்கிறது. இதன் பொருள் வருமான வரி கட்டுவதிலிருந்து ஒவ்வொரு ஆண்டும் வருமான வரி கட்டும் அளவுக்கான பணக்காரர்கள் வரி கட்டுவதிலிருந்து விடுவிக்கப்பட்டுக் கொண்டிருக்கிறார்கள். ஆனாலும் நேரடிவரியாக வசூலிக்கப்படும் தொகை இந்திய அளவில் குறிப்பிடத்தக்க அளவு அதிகரித்துக் கொண்டு தான் இருக்கிறது. அதாவது பணக்காரர்கள் மேலும் மேலும் பணக்காரர்களாகிக் கொண்டிருக்கிறார்கள், அவர்களுக்கான வருமான வரியோ குறைக்கப்பட்டுக் கொண்டிருக்கிறது.

 

இதற்கு நேர் எதிராக மறைமுக வரிகள் உயர்த்தப்பட்டுக் கொண்டே இருக்கின்றன. ஒவ்வொரு பொருளின் மீதும் பல அடுக்கு வரிகள் விதிக்கப்படுகின்றன. எடுத்துக்காட்டாக நாட்டில் வெள்ளம் வந்து பொருளாதாரம் பாதிக்கப்பட்டால் அதை சரி செய்வதற்காக நிவாரண வரி என்பது போன்று ஏதாவது ஒரு பெயரில் விற்பனை பொருட்களின் மீது 2 அல்லது 3 சதவீத வரி விதிக்கப்படும். அதாவது பொருட்களின் விலை உயரும். வாங்கிப் பயன்படுத்துவோர் அனைவரும் அந்த வரியைச் சுமந்து தான் ஆக வேண்டும். ஏழை பணக்காரன் வித்தியாசமில்லாமல் அனைவருக்கும் தானே இந்த வரி விதிக்கப்படுகிறது என்று தோன்றலாம். ஆனால் அதில் நுணுக்கமான வித்தியாசம் இருக்கிறது. ஏழை ஒருவன் நான்கு பேர் கொண்ட தன் குடும்பத்துக்கு மாதம் ஒன்றுக்கு பத்து கிலோ அரிசியை பயன்படுத்துகிறான் என்று கொள்வோம். பணக்காரனும் அதே போன்று பத்து கிலோவையோ அல்லது கூடுதலாக ஒரு கிலோவையோ பயன்படுத்தலாம். இப்போது இருவரும் நிவாரண நிதி என்று முன்று சதவீதம் அதிகமாக அரிசியின் மீது விலை கொடுப்பதால் அதிகமாக செலவு செய்வார்கள். அந்த அதிகமாகும் செலவு, தோராயமாக ஐம்பது ரூபாய் என்று வைத்துக் கொள்வோம். இந்த ஐம்பது ரூபாய் என்பது ஏழையின் ஒரு நாள் வருமானத்தில் எட்டில் ஒரு பங்காக இருக்கும். இதுவே பணக்காரனுக்கு அவனுடைய ஒரு நாள் வருமானத்தில் நூறில் ஒரு பங்காக இருக்கும். இதன்படி ஏழைகள் தங்களின் வருமானத்தில் பெரும்பகுதியையும், பணக்காரர்கள் தங்கள் வருமானத்தின் சொற்பப் பகுதியையும் வரியாக அரசுக்கு செலுத்துகிறார்கள். இது தான் மறைமுக வரிகளின் கொடூரம். இந்த மறைமுக வரிகளைத் தான் ஒவ்வொரு முறையும் மாற்றியமைக்கிறோம் சீர்திருத்துகிறோம் என்று சொல்லிக் கொண்டு மக்களின் வாழ்வோடு விளையாடிக் கொண்டிருக்கிறார்கள்.

 

இந்த ஜி.எஸ்.டி யின் நோக்கம் என்ன என்பது குறித்து வெளிப்படையாகவே அறிவித்திருக்கிறார்கள். வரிவிதிப்பை பரவலாக்குவது. அதாவது, நாட்டில் அதிகமான மக்கள் வரிவிதிப்பிலிருந்து தப்பி விடுகிறார்கள், வணிகர்கள் வரி ஏய்ப்பு செய்கிறார்கள். இதை முறைப்படுத்துவதற்கு, வரி ஏய்ப்பு செய்து விடாமல் கண்காணிப்பதற்கு, இன்னும் வரி செலுத்தும் வரம்புக்குள் வராமல் இருக்கும் சிறு குறு வணிகர்களை வரி வரம்புக்குள் கொண்டு வருவதற்கு இது போன்ற வரிவிதிப்பு சீர்திருத்தங்கள் தெவைப்படுகின்றன. இதன் மூலம் நாட்டின் வரி வருமானம் உயர்ந்து அதன் மூலம் மக்கள் நலத் திட்டங்களை செயல்படுத்தலாம். அமைச்சர்கள் முதல் அடிவருடிகள் வரை இது போன்ற சீர்திருத்தங்களுக்கு முட்டுக் கொடுப்பவர்கள் ஈறாக இப்படித்தான் கூவிக் கொண்டிருக்கிறார்கள். இதில் இருக்கும் இரட்டை நிலையை அறிந்து கொள்ள வேண்டும்.

 

நேரடி வரிவிதிப்பில் நடக்கும் வரி ஏய்ப்புகளுக்கு என்ன விதமான தீர்வுகள் முன்வைக்கப்படுகின்றன? வருமான வரி அதிகமாக விதிக்கப்படுவதால் தான் வரி ஏய்ப்புகள் நடக்கின்றன. எனவே, வரியைக் குறைப்பதன் மூலமும், இதுவரை வரி ஏய்ப்பில் ஈடுபட்டவர்களுக்கு மன்னிப்பு வழங்குவதன் மூலமும், தாங்களாகவே வரி செலுத்த முன்வருபவர்களுக்கு இதுவரை வரி ஏய்ப்பு செய்த தொகையில் ஒரு சிறு பகுதியை மட்டும் வசூலித்து விட்டு தண்டனை கொடுக்காம அவர்களை விட்டு விடுவதன் மூலமும் அவ்வாறு வரி ஏய்ப்பு செய்தவர்களின் மனதை மாற்றி அவர்களை வருமான வரியை செலுத்தச் செய்யலாம் என்று அழுகுணித்தனமான வழியை கண்டுபிடித்து அதை செயல்படுத்துகிறார்கள். இதனால் தான் ஆண்டுதோறும் வருமான வரியின் உச்சவரம்பை அதிகரித்துக் கொண்டே செல்கிறார்கள். மட்டுமல்லாமல் இவ்வாறு அரசின் சலுகைகளை குற்றச் செயல்களிலும் (வரி ஏய்ப்பு) பெற்றுக் கொண்டிருக்கும் பணக்காரர்களின் மனோநிலை எப்படி இருக்கிறது? நான் வரி கட்டுபவன் எனும் அதிகாரத்திமிர் அவர்களின் ரத்தத்தில் ஊறிக் கிடக்கிறது. ஒரு சிறு குறை நேர்ந்து விட்டாலும் வரி கட்டும் எனக்கே இந்த நிலையா என்று பொங்குகிறார்கள். அவ்வாறு பொங்குவது நியாயமாகவும் பார்க்கப்படுகிறது.

 

மறுபக்கம் சாதாரண உழைக்கும் மக்களை எப்படி வரி விதிப்பு வரம்புக்குள் கொண்டு வரலாம் என்று கண்ணில் விளக்கெண்ணெய் ஊற்றிக் கொண்டு சிந்திக்கிறார்கள். சிறு குறு வணிகர்களை வரி ஏய்ப்பில் ஈடுபட்டு விடாமல் இருக்க, இருக்கும் அத்தனை கண்காணிப்பு நடவடிக்கைகளையும், அனைத்து தொழில் நுட்பங்களையும் பயன்படுத்தி அவர்களால் தொழில் நடத்த முடியாமல் போனாலும் கூட நெருக்குதல்களுக்கு உள்ளாக்குகிறார்கள். இதற்காகவே வரி விதிப்பு முறைகளை மாற்றி மாற்றி வரி கட்டு இல்லாவிட்டால் செத்து போ எனும் முட்டுச் சந்துக்குள் கொண்டு வந்து நிறுத்துகிறார்கள். இப்படி வாழ்வின் ஒவ்வொரு கணத்திலும் அரசினால் தணலில் வறுக்கப்பட்டுக் கொண்டிருக்கும் இவர்களின் மனோநிலையோ அரசு வரி கட்டச் சொன்னால் கட்டுவது தானே முறை. அதை ஏதாவது ஒரு வகையில் அரசு நமக்குத்தானே செலவு செய்கிறது என்று அப்பாவியாக நம்பிக் கொண்டிருக்கிறார்கள்.

 

இப்படி தெளிவாக இரட்டை நிலை எடுத்து தம் குடி மக்களில் பெரும்பாலானோரை வதைத்துக் கொண்டிருக்கும் அரசு, தன் ஒவ்வொரு திட்டங்கள் மூலமும், அதை நடைமுறைப் படுத்துவதன் மூலமும் மக்கள் மடிவது குறித்து எந்தக் கவலையும் இல்லை என தன்னைத்தானே அம்பலப்படுத்திக் கொள்ளும் அரசு, இப்போது கொண்டு வந்திருக்கும் இந்த ஜி.எஸ்.டி மட்டும் மக்கள் நலனுக்கானது என்பதை ஏற்பதற்கு ஏதேனும் அடிப்படை இருக்கிறதா? ஆனால் முட்டுக் கொடுப்பவர்களுக்கு இது மட்டும் போதாதே, அவர்கள் தங்களைத் தாங்களே அறிவாளிகளாக நியமித்துக் கொண்டு புள்ளி விபரங்களை ஆள்ளி வீசுகிறார்கள்.

 

1988 லிருந்தே ஜி.எஸ்.டி யை உருவாக்குவதற்கான முயற்சிகள் தொடங்கி விட்டன. கடந்த காங்கிரஸ் கூட்டணி ஆட்சியில் கொண்டு வர முயற்சி செய்து பெரும்பான்மை இல்லாததால் முடியால் போய் இப்போது மோடியின் 56” மார்பு அதைக் கொண்டு வந்திருக்கிறது. காங்கிரசும், பாஜகவும் தொடர்ச்சியாக இதை கொண்டு வர முயற்சிப்பதில் இருந்தே புரிந்து கொள்ளலாம், பன்னாட்டு நிதியாதிக்க கும்பல்களின் நிர்ப்பந்தம் காரணமாகவே இது கொண்டு வரப்படுகிறது என்பதை. முதலில் இவ்வாறான ஒரு வரிவிதிப்பு முறையைக் கொண்டு வர பல மாநிலங்களில் எதிர்ப்பு நிலவியது. ஏனென்றால் இது மாநிலங்களில் வரிவிதிப்பில் தலையிட்டு மாநில வரி வருமானத்தை மத்திய அரசுக்கு கைமாற்றுகிறது. இதை மோடியின் மார்பு பல விதங்களில் எதிர் கொண்டது. தமிழ்நாட்டைப் பொருத்தவரை பாசிச ஜெயா மரணத்திற்குப் பின் தங்கள் அடிமைத்தனத்தை மோடிக்கு மாற்றிக் கொண்டவர்கள் என்பதால் சின்ன முணுமுணுப்பு கூட எழவில்லை. பல மாநிலங்கள் தங்களுக்கு ஏற்படும் வருவாய் இழப்பை ஈடுகட்ட ஐந்து ஆண்டுகளுக்கு கூடுதல் நிதி வழங்கப்படும் எனும் அறிவிப்பில் சமாதானமடைந்திருக்கின்றன. அண்மையில் மோடி ஜி.எஸ்.டி குறித்து கூறும் போது, “எந்தக் கட்சியும் ஜி.எஸ்.டி யை எதிர்த்து தங்களை தற்கொலைப் பாதைக்குள் தள்ளிக் கொள்ளாதுஎன்று திருவாய் மலர்ந்தருளியிருக்கிறார். இதன் மெய்யான பொருள் என்னவென்றால், ‘உங்கள் ஓட்டு வாங்கும் பேச்சுக்களை எல்லாம் ஒதுக்கி வைத்து விடுங்கள். இது நம் எஜமானர்களின் உத்தரவுஎன்பது தான். எனவே, எந்த மாநிலமும் எதிர்ப்பு தெரிவிக்கப் போவதில்லை.

 

ஜி.எஸ்.டி என்பது இந்திய அரசியல் சாசனத்துக்கு எதிரானது. வேற்றுமையில் ஒற்றுமை என்பது தான் அரசியல் சாசனம் இந்தியாவுக்கு கொடுக்கும் வரையறை. இங்கு பல தேசியங்கள் இருக்கின்றன. ஒவ்வொரு தேசியத்துக்கும் ஒவ்வொரு கலாச்சார பண்பாட்டு விழுமியங்கள் இருக்கின்றன. மாட்டை வைத்து ஆர்.எஸ்.எஸ் எப்படி கலாச்சாரங்களை சிதைக்கிறதோ, அதையே பொருளாதார ரீதியாக வரிவிதிப்பை வைத்து செய்வது தான் ஜி.எஸ்.டி. பல்வேறு மாநிலங்கள் தங்களுக்கான தனித்தன்மையுடன் இருக்கும் போது அனைவருக்கும் பொதுவான ஒரே வரி என்பது எப்படி பொருந்தும்? இந்தியர்கள் அனைவருக்கும் இந்தி தான் ஒரே மொழி என்றால் அது எப்படியான விளைவுகளை ஏற்படுத்தும்?

 

பொருளாதார ரீதியில் பார்த்தால், அஸ்ஸாமில் தேயிலை விளைச்சல் அதிகம். பஞ்சாப்பில் கோதுமை, தென்னகத்தில் அரிசி விளைச்சல் அதிகம். இது போல் ஒவ்வொரு மாநிலங்களிலும் இருக்கும். பிற மாநிலங்களில் இருந்து அஸ்ஸாமுக்கு தேயிலை கொண்டு சென்றால் அஸ்ஸாமிய தேயிலையை விட பிற மாநில தேயிலை அதிக விலை இருக்க வேண்டும். இல்லையென்றால் உள்ளூர் தொழில் நசிந்து விடும். இதை போக்குவரத்து சுங்க வரிகளும், மாநில நுழைவு வரியும் பாதுகாக்கும். இது வெறும் தொழில் பாதுகாப்பு என்பதோடு முடிந்து விடுவதில்லை. பல்லாயிரம் மக்களின் வாழ்வோடு தொடர்புடையது. மட்டுமல்லாது வணிக நோக்கில் உள்ளூரில் பற்றாக்குறை இருக்கும் போது வெளியிடங்களில் அதிக விலைக்கு விற்று லாபம் பார்க்கும் போக்கையும் மட்டுப்படுத்தும். இவை அனைத்தையும் நீக்கி விட்டு ஒரே விதமான ஜி.எஸ்.டி வரி என்று திருத்தி விட்டால் சிறு நிறுவனங்கள் அழிந்து பெரு நிறுவங்கள் மட்டுமே தாக்குப் பிடிக்கும். இது யாருக்கு லாபம்? ஏற்கனவே தனியார்மயத்துக்கு கூறப்பட்ட அதே மயக்கு வாதங்கள் இதிலும் கூறப்படுகின்றன. விளைவு, விவசாயம் உட்பட சிறு நிறுவனங்கள் அழிந்து பன்னாட்டு நிறுவனங்கள் மட்டுமே கோலோச்சும் நிலை தான் இன்று இருக்கிறது. கடலை மிட்டாயை பன்னாட்டு நிறுவனம் தயாரித்து சந்தைப்படுத்துகிறது. இந்த நிலை உள்ளூர் அளவிலும் வர வேண்டுமா?

 

மக்கள் வாங்கும் பொருட்களின் விலை குறையும் என்பது தான் ஜி.எஸ்.டி யை பொருத்தவரை கூறப்படும் மீப்பெரும் மயக்கு வாதம். 80 சதவீத பொருட்கள் 18 சதவீத வரிவிதிப்புக்குள் வந்து விடுவதால் அது இப்போதிருக்கும் வரியை விட குறைவானதாக இருக்கும். எனவே, பொருட்களின் விலை குறையும் என்று புள்ளி விபரம் அடுக்குகிறார்கள். பேதமின்றி அன்றாடம் அனைவரும் பயன்படுத்தும் பிஸ்கட்டுகளுக்கு 18 சதவீதம் வரி விதிக்கப்பட்டிருக்கிறது. இப்போதே தேனீருக்கு இரண்டு ரூபாய் வீதம் உயர்த்தி விட்டார்கள். இந்த யதார்த்தம் புரிந்தவர்கள், இந்த வரி விதிப்பின் பலன் மக்களுக்கு கிடைக்க குறைந்தது ஐந்து ஆண்டுகள் ஆகும் என்று மென்று முழுங்குகிறார்கள். 500, 1000 ஒழிப்பிலும் இதேயே தான் சொன்னார்கள். 60 நாட்கள் பொறுத்துக் கொள்ளுங்கள் என்றார் மோடி. 60 நாட்களுக்குப் பிறகு என்ன நடந்துவிட்டது அந்தக் கொடுமைக்கு நாம் பழகி விட்டோம் என்பதைத் தவிர. இப்போது ஐந்து ஆண்டுகள் என்கிறார்கள். ஐந்து ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு இப்படியான வரி தான் நமக்கு விதிக்கப்படுகிறது என்பதையே நாம் மறந்திருப்போம்.

 

சரி, முட்டுக் கொடுப்பவர்களின் மொழியிலேயே இப்போது சில பொருட்களுக்கு நடப்பு அளவிலிருந்து வரி குறைக்கப்பட்டிருக்கிறது என்பதை ஒரு வாதத்துக்காக ஒப்புக் கொள்வோம். ஜி.எஸ்.டி யைப் பொருத்தவரை இதுதான் வரிவிதிப்பு விகிதம் இந்த விகிதம் மாறாது என்று ஏதேனும் உறுதி மொழி கூறப்பட்டிருக்கிறதா? பெட்ரோல் விலை தினசரி மாறும் என அறிவிக்கப்பட்டதிலிருந்து பெட்ரோல் விலை ஒவ்வொரு நாளும் சில பைசாக்கள் குறைந்து வருகிறது. இதன் அடிப்படையில் எதிர்ப்பு மழுங்கி ஏற்றுக் கொண்டு விட்டார்கள். நாளையே ஒவ்வொரு நாளும் விலை ஏறும். அப்போது என்ன செய்வது? அதேபோல நாளை ஜி.எஸ்.டி வரிவிதிப்பு விகிதங்கள் மாற்றி அமைக்கப்படும். இப்போது விலை குறையும் என்று ஜல்லி அடிப்பவர்கள் அப்போது வேறு ஒன்றில் ஆருடம் கூறிக் கொண்டிருப்பார்கள். ஜி.எஸ்.டி கமிட்டி என மத்திய மாநில அமைச்சர்களைக் கொண்டு ஒரு குழு அமைக்கப்பட்டிருக்கிறது. இந்தக் குழு தான் வரிவிதிப்பில் மாற்றங்கள் கொண்டு வருவதை செய்யப் போகிறது. அப்படி என்றால் நாளை இந்த வரி விதிப்பு விகிதங்கள் கட்டாயம் மாறும் என்பதைத்தான் அந்த குழு அமைத்திருப்பது உறுதி செய்கிறது.

 

இந்தக் கமிட்டியும் மாநிலங்களுக்கு எந்த உரிமையும் இல்லாமல் மத்திய அரசு நினைப்பது தான் நடைபெறும் வண்னம் வடிவமைக்கப்பட்டிருக்கிறது. எப்படி என்றால் அந்தக் குழுவில் மத்திய அமைச்சருக்கு 33 சதவீத மதிப்பும், அனைத்து மாநில அமைச்சர்களுக்கும் சேர்த்து 67 சதவீத மதிப்பும் இருக்கும். இந்த 67 சதவீத மதிப்பு என்பது எந்தப் பிரச்சனையிலும் சில மாநிலங்கள் ஏற்கும் சில மாநிலங்கள் ஏற்காது என்று இரண்டாக பிளந்தால், மத்திய அரசின் மதிப்பு மட்டுமே மொத்தமாக இருக்கும். எனவே, மத்திய அரசு என்ன நினைக்கிறதோ அந்த மாற்றம் மட்டுமே செயல் வடிவம் பெறும். அதாவது உப்புக்கு ஒரு சதவீத வரியை குறைக்க வேண்டும் என்றால் கூட அனைத்து மாநிலங்களும் மத்திய அரசுக்கு எதிராக ஒன்று சேர்ந்தால் மட்டுமே முடியும். இப்படியெல்லாம் திட்டமிட்டு கமிட்டிகளை அமைத்து வைத்து விட்டுத்தான் விலை குறையும் என்றும், மாநில உரிமைக்கு எந்தப் பங்கமும் வராது என்றும் நம்மை நம்பச் சொல்கிறார்கள்.

 

ஒரு பொருள் வெளி மாநிலங்களில் இருந்து ஒரு மாநிலத்துக்குள் வருகிறது என்றால் அதற்கு மாநில நுழைவு வரி இருக்கும். இன்னும் பல நிலைகளிலும் அந்தந்த மாநிலங்கள் வரி வசூலிக்கும். ஜி.எஸ்.டி முறையில் இனி இந்த வரிகள் மொத்தமும் மாநிலங்களுக்கு இல்லாமல் போகும். இதனால் மாநிலங்களின் வருவாய் குறைந்து அனைத்துக்கும் மத்திய அரசை எதிர்பார்த்து நிற்கும் நிலை ஏற்படும். இது வெறுமனே மாநில உரிமை சார்ந்த பிரச்சனை மட்டும் அல்ல. மாநில அரசுகள் அழிக்கப்படுவதற்கான முன்னோட்டம் என்று கூட கொள்ளலாம்.

 

ஜி.எஸ்.டி என்பது மாபெரும் வரிச் சீர்திருத்தம், விரிந்த மார்பின் சாதனை, விலை குறையும், உள்நாட்டு உற்பத்தி உயரும் என்றெல்லாம் கூப்பாடு போட்டுக் கொண்டிருப்பவர்களின் அயோக்கியத்தனத்தை தோலுறிக்க ஒரே ஒரு எடுத்துக்காட்டு போதும். இந்த ஜி.எஸ்.டி வரிவிதிப்பில் பெட்ரோல், சாராயம் ஆகியவை சேர்க்கப்படவில்லை. பெட்ரோலுக்கு 60 சதவீதம் வரை வரி விதிக்கப்படுகிறது. சர்வதேச அளவில் கச்சா எண்ணெயின் விலை குறையும் போதெல்லாம் அதற்கு ஏற்ப வரிகள் உயர்த்தப்பட்டு விலை குறையாமல் பார்த்துக் கொள்ளப்பட்டது.மெய்யாகவே சங்கிகளும் மங்கிகளும் கூறுவது போல விலைவாசியை குறைப்பது தான் நோக்கம் என்றால் பெட்ரோலுக்கான வரியை 28 சதவீதத்துக்குள் கொண்டு வந்தால் பெட்ரோல் விலை சற்றேறக் குறைய பாதியாக குறைந்து விடும். பெட்ரோல் விலை பாதியாக குறைந்தால் போக்குவரத்துச் செலவும் மூன்றில் ஒரு பங்கு குறைந்து விடும். அவ்வாறு குறைந்தால் காய்கறி உட்பட அனைத்துப் பொருட்களின் விலையும் குறைந்து விடும். ஆனால் மத்திய மாநில அரசுகளின் வருவாய் கணிசமாக குறைந்து விடும். அதனால் தான் இந்த யோக்கிய சிகாமணிகள் பெட்ரோலை ஜி.எஸ்.டி க்கு உள்ளே கொண்டு வராமல் தக்கவைத்துக் கொண்டார்கள். தெளிவாகச் சொன்னால் பெட்ரோல் சாராயம் ஆகியவற்றை ஜி.எஸ்.டி க்குள் கொண்டுவர மாட்டோம் என் வாக்குறுதி அளித்துத் தான் பல மாநிலங்களை ஒப்புக் கொள்ள வைத்திருக்கிறார்கள். இது இந்த அரசுகள் மக்களுக்குச் செய்யும் பச்சை அயோக்கியத்தனம் இல்லையா?

 

விலைவாசி குறையும் என்பது எப்படி பாமர உழைக்கும் மக்களை ஏமாற்ற பயன்படுத்தப் பட்டிருக்கிறதோ அதேபோல உள்நாட்டு உற்பத்தி உயரும் என்பது படித்த அறிவுத் துறையினரை ஏமாற்ற பயன்படுத்தப்பட்டிருக்கிறது. கடந்த காங்கிரஸ் கூட்டணி அரசு ஒரு அயோக்கியத்தனம் செய்திருந்ததை நினைவுபடுத்திக் கொள்வோம். இந்தியாவில் வறுமைக் கோட்டுக்கு கீழ் இருப்பவர்களின் எண்ணிக்கை குறைந்து விட்டது என்றொரு புள்ளி விபரம் வெளியிட்டு ஏழ்மையை ஒழித்து விட்டதாக விளம்பரம் செய்து கொண்டார்கள். எப்படி அதைச் செய்தார்கள்? ஒரு மனிதனுக்குத் தேவையான உணவில் கலோரி அளவைக்கு குறைத்து மதிப்பிட்டு, அந்த குறைவாக மதிப்பிடப்பட்ட கலோரி அளவு உணவை வாங்கும் பண மதிப்பையும் குறைத்து மதிப்பிட்டு தோராயமாக நாள் ஒன்றுக்கு 26 அல்லது 32 ரூபாய்க்கு அதிகமாக ஒருவர் சம்பாதித்தால் அவர் வறுமைக் கோட்டுக்கு கீழே வரமாட்டார் என வரம்பு நிர்ணயித்து அந்த அடிப்படையில் வறுமை ஒழிந்து விட்டது என்றார்கள். அதேபோன்ற அயோக்கியத்தனத்தைத் தான் ஜி.எஸ்.டி யால் உள்நாட்டு உற்பத்தி அதிகரிக்கும் என்பதிலும் செய்திருக்கிறது பாசிச மோடியின் கூட்டமும்.

 

ஜி.எஸ்.டி யைப் பொருத்தவரை ஒரு நிறுவனம் ஆண்டுக்கு 20 லட்ச ரூபாய் அளவுக்கு விற்றுமுதல் (டர்ன் ஓவர்)கொண்டிருந்தால் (கவனிக்கவும் விற்றுமுதல் தான் 20 லட்ச ரூபாய், லாபம் அல்ல) அந்த நிறுவனம் ஜி.எஸ்.டி யின் வரம்புக்குள் வந்து விடும். 20 லட்ச ரூபாய் என்றதும் பெரிய நிறுவனம் என எண்ணிவிட வேண்டாம். 20 லட்ச ரூபாய் என்பதை நாள் அளவில் கணக்கிட்டால் தோராயமாக 5500 ரூபாய். நாள் ஒன்றுக்கு 5500 ரூபாயை விற்றுமுதலாக நீங்கள் கொண்டிருந்தால் நீங்களும் ஜி.எஸ்.டி வரம்புக்குள் வந்து விடுவீர்கள். அதாவது வயதான ஒரு பாட்டி மாவு எண்ணெய் உள்ளிட்ட மூலப் பொருட்களை 4000 ரூபாய்க்கு வாங்கி அடுப்பில் அமர்ந்து முருக்கு சுட்டு, அதை கூடையில் அள்ளிக் கொண்டு நான்கு தெருவுக்குச் சென்று 6000 ரூபாய்க்கு கூவி விற்கிறார் என்று கொண்டால், அந்த ஆயாவும் ஜி.எஸ்.டி வரம்புக்குள் வந்து விடுவார். அவர் சுட்டு விற்கும் முருக்கு உள்நாட்டு உற்பத்திப் பொருளோடு சேர்ந்து கொள்ளும். இப்படி ஆயா சுட்டு விற்கும் முருக்கையும், சாலையோர கையேந்தி பவன் தோசையையும் உள்நாட்டு உற்பத்திப் பொருளாக சேர்த்து விட்டு, ஜி.எஸ்.டி யால் உள்நாட்டு உற்பத்தி கூடி விட்டது என்று உங்களிடம் யாராவது சொன்னால் அவர்களை எந்தச் செருப்பால் அடிப்பீர்கள்?

 

இந்த ஜி.எஸ்.டி வரி விதிப்பில் முதன்மையான அம்சமாக குறிப்பிடப்படுவது என்னவென்றால் உற்பத்திப் பொருளுக்கு பல விதங்களில் வரி விதிப்பு செய்வதால் அது நுகர்வோர் தலையில் தான் வந்து விடிகிறது. அதனால் தான் பொருட்களின் விலை உயருகிறது. இதை மாற்றி ஒரு பொருளுக்கு ஒரே வரி என்று மாற்றி விட்டால் பொருட்களில் விலை உயராது என்று பாடம் நடத்துகிறார்கள். தனியார்மயத்துக்கு ஆதரவாக கூறப்பட்ட வாதமும் கிட்டத்தட்ட இதே தான். உற்பத்தியில் அரசின் கட்டுப்பாட்டை நீக்கி விட்டால் அது போட்டியை ஏற்படுத்தும். போட்டி ஏற்பட்டால் உற்பத்தியாளர்களுக்கு தரமான பொருட்களை குறைந்த விலையில் விற்றாக வேண்டிய கட்டாயம் ஏற்படும். எனவே மக்களுக்கு குறைந்த விலையில் தரமான பொருட்கள் கிடைக்கும் என்றார்கள். ஆனால் நடந்தது என்ன? பன்னாட்டு நிறுவனங்கள் நம்மையும் நம் நாட்டு வளங்களையும் சூறையாடியது தான் நடந்திருக்கிறது. இப்போது வார்த்தைகளை மாற்றிப் போட்டு அதே வாதங்களை ஜி.எஸ்.டி வுக்கும் கொண்டு வந்திருக்கிறார்கள். நாம் இன்னும் ஏமாறத் தயாராக இருக்கிறோமா என்பது தான் கேள்வி.

 

பல முனைகளில் வரிவிதிப்பு செய்வதால் விலை கூடுகிறது, அதை ஒரே வரியாக மாற்றினால் விலை குறைந்து விடும் என்று கூறப்படுவதில் இரண்டு அயோக்கியத்தனங்கள் மறைந்திருக்கின்றன. 1. இதுவரை நுகர் பொருட்களின் விலை கூடியதற்கு வரி விதிப்பு அதிகமாக இருந்தது தான் காரணமே அன்றி உற்பத்தி செய்யும் பெரு முதலாளிகள் காரணம் இல்லை என்று மறைப்பது. 2. உற்பத்தி செய்யும் நிறுவனங்களுக்கு எந்த வரியும் விதிக்காமல் வாங்கி பயன்படுத்தும் மக்களுக்கு மட்டும் வரி விதிப்பது என்பதை மறைப்பது. இந்தியாவைப் பொருத்தவரை மக்கள் பயன்படுத்தும் பொருட்களுக்கான விலை உயர்வு என்பதற்கு முதன்மையான காரணம் ஆன்லைன் வர்த்தகமும், பதுக்கலும் தான். இந்த இரண்டையும் சட்டபூர்வமாக அங்கீகரித்து, அதற்கு தடையாக இருந்த பழைய சட்டங்களையெல்லாம் திருத்தி மாற்றியது அரசு தான். ஆக விலைவாசி உயர்வுக்கு காரணமாக இருந்தது கார்ப்பரேட் நிறுவனங்களின் லாபவெறி, அதற்குத் துணையாக இருந்து சட்டங்களை திருத்தியது அரசு. இப்போது இவைகளை மறைத்து வரிகள் கூடுதலாக இருந்தது தான் காரணம். எனவே அதைக் குறைக்கிறோம் என்று கூறுவது எவ்வளவு பெரிய மோசடி?

 

ஜி.எஸ்.டி என்பது பொருட்களை விற்கும் போது மட்டுமே வரி விதிக்கும் ஒரு முறை. எந்த முறையில் வரிவிதிப்பு இருந்தானாலும் அது வாங்கிப் பயன்படுத்தும் மக்கள் தான் அனைத்து வரிகளையும் சுமக்க வேண்டும் எனும் நிலையில் தான் இருக்கிறது. இது ஒருபுறம் இருந்தாலும், பழைய முறைகளில் பல்வேறு வரிகள் பொருட்களின் தயாரிப்பு நிலையிலேயே விதிக்கப்படுவதாக இருப்பதால் தயாரிப்பு நிறுவங்கள் அவ்வரிகளை ஏற்றுச் செய்து விட்டு அதனை பொருட்களின் விலையில் சேர்த்து விடுவார்கள். ஜி.எஸ்.டி வரிவிதிப்பு இந்த தொல்லைகளிலிருந்து தயாரிப்பு நிறுவனங்களை விடுவித்து அவைகளை விற்பனை முனைகளில் கொண்டு போய்ச் சேர்க்கிறது. அதாவது நேரடியாக மக்களிடம் பொருளைக் கொண்டு போய்ச் சேர்க்கும் வணிகரே அனைத்து வரிகளையும் வசூலித்து அரசுக்கு செலுத்தும் பொறுப்புதாரராக மாற்றப்படுகிறார். இதன் மூலம் பெரு நிறுவனங்களின் உற்பத்திச் செலவு குறையும். ஆனால் அது விலையை குறைக்கும் என்பதற்கு எந்த உத்திரவாதமும் கிடையாது. அதேநேரம் சிறு குறு வியாபாரிகளின் சுமையை கடுமையாக அதிகரிக்கும். இதற்கான கூடுதல் செலவையும் கூட மக்கள் தான் ஏற்க வேண்டிய கட்டாயத்தில் தள்ளப்படுவார்கள்.

 

அரசு கொண்டு வரும் ஒவ்வொரு திட்டமும் மக்களை கடுமையாக ஒடுக்கி அவர்களின் வாழ்வாதாரங்களை அழித்து கார்ப்பரேட்டுகளின் கொள்ளை லாபத்தை உறுதிப் படுத்துவதையே நோக்கமாக கொண்டிருக்கிறது. அந்த வரிசையின் புதிய வரவு தான் ஜி.எஸ்.டி. உள்நாட்டு தரகு நிறுவனங்களையும், பன்னாட்டு நிறுவனங்களையும் வரிச் சுமையிலிருந்து பாதுகாக்கும் இந்த ஜி.எஸ்.டி மறுபுறம் சிறு குறு உற்பத்தியாளர்களின், வணிகர்களின் பணிச் சுமையை கடுமையாக அதிகரிக்கிறது. தெளிவாகச் சொன்னால் கார்ப்பரேட் நிறுவனங்களைத் தவிர ஏனையவை உற்பத்தியிலிருந்து, வணிகத்திலிருந்து விலகிக் கொள்ள வேண்டும் என நிர்ப்பந்திக்கப் படுகிறது. அதற்கு இசைவாகத்தான் ஜி.எஸ்.டி. யின் விதிமுறைகள் அமைக்கப்பட்டிருக்கின்றன. அவைகளில் சில,

1. ஐம்பதாயிரம் ரூபாய்க்கும் அதிகமாக பொருட்கள் வாங்குவோரின் முகவரி தொலைபேசி இலக்கம் உள்ளிட்ட விபரங்களைத் தெரிவிப்பது வணிகரின் கடமை.

2. வரியை குறிப்பிடாமல் பில் கொடுத்து வியாபாரம் செய்தால் அது தண்டனைக்குறிய குற்றம்.

3. விற்பனையை அதிகரிக்க கொடுக்கப்படும் இலவசப் பொருட்களுக்கும் வரி கணக்கிடப்பட வேண்டும்.

4. ஓரிடத்திலிருந்து மற்றொரு இடத்துக்கு வண்டிகளில் பொருட்களைக் கொண்டு செல்லும் போது அதன் மதிப்பு ஐம்பதாயிரத்துக்கு அதிகமாக இருந்தால் ஒவ்வொரு பொருளுக்கும் தனித்தனியே ஆவணங்களை வைத்திருந்து காட்ட வேண்டும்.

5. வரிவிலக்கு அளிக்கப்பட்ட பொருட்களை விற்பனை செய்தாலும் அதற்கும் கண்டிப்பாக ஆவணங்களை பராமரித்து ரிட்டர்ன் தாக்கல் செய்ய வேண்டும்.

6. தாக்கல் செய்யும் ஆவணங்களில் ஏதேனும் பிழை இருந்தால் அதை சரி செய்வது வரையிலான வட்டியையும் சேர்த்து கட்ட வேண்டும்.

7. தாக்கல் செய்யும் ஆவணங்களின் நகல்களை ஐந்து வருடங்களுக்கு பாதுகாத்து வைக்க வேண்டும்.

8. கூட்டாக செய்யும் வியாபாரங்களில் பங்குதாரர் ஒருவர் விலகினால் அதை முறைப்படி தெரிவிக்க வேண்டும். அவ்வாறு தெரிவிக்காவிடின் அது குற்றமாக கருதப்படும்.

9. தாக்கல் செய்யப்படும் ஆவணங்களில் தவறு இருக்கிறது என தணிக்கை செய்யும் அதிகாரி கருதினால் வேறு கணக்கரிடம் காட்டி விளக்கம் கேட்கப்படும். அவாறான தருணங்களில் அதற்காகும் செலவை அந்த வணிகரே ஏற்க வேண்டும்.

இது போன்ற விதிமுறைகளை சாதாரண வியாபாரிகளால், சிறு உற்பத்தியாளர்களால் தாக்குப் பிடிக்க முடியுமா? இது தான் ஜி.எஸ்.டி யின் நோக்கம். வேறு எதுவும் இல்லை. இவைகளுக்கு அப்பாற்பட்டு ஜி.எஸ்.டி வரிச் சீர்திருத்தம், விலை குறையும், உள்நாட்டு உற்பத்தி அதிகரிக்கும், நாடு முன்னேறும் என்றெல்லாம் யாரேனும் கூறினால் அவர்களை மக்கள் விரோதிகள் என புரிந்து கொள்ள வேண்டும்.

 

மின்னூலாக(PDF) தரவிறக்க‌

மின்னூலாக (பி.டி.எஃப்) தரவிறக்க

Advertisements

இது வேற தமிழ்நாடுடா!

neduvasal-small-boy

நெடுவயல் இன்னொரு மெரினாவாக மாறிக் கொண்டிருக்கிறது. கடந்த 14 நாட்களுக்கும் மேலாக மக்கள் ஹைட்ரோ கார்பன் திட்டத்துக்கு எதிராக போராடிக் கொண்டிருக்கிறார்கள். காவி பண்டாரங்களைத் தவிர வேறெவரும் அதை ஆதரிக்கவில்லை. அந்த பண்டாரங்கள் கூட நேரடியாக ஆதரிக்க முடியாமல் பசப்பலான சொற்களால் முட்டுக் கொடுத்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள். ஆனாலும் அவர்களிடம் அறுவறுக்கத்தக்க காவித் திமிர் வெளிப்படவே செய்கிறது. மக்கள் விரும்பாவிட்டால் ஹைட்ரோ கார்பன் திட்டத்தை செயல்படுத்த மாட்டோம் என்கிறார்கள். அப்படியென்றால் நெடுவயலில் குவிந்திருக்கும் மக்களைக் குறித்து இந்த காவிக் கயவர்கள் கொண்டிருக்கும் கருத்து என்ன? ஆளுக்கொரு கருத்தை உமிழ்வது, முன்னுக்குப் பின் முரணாக உளருவது, அபத்தமான பொய்களை அவிழ்த்து விடுவது என மோடியின் கிழிந்து போன கோவணத்தை மறைக்க கடும் முயற்சி செய்து தோற்றுக் கொண்டிருக்கிறார்கள்.

பன்னாட்டு அளவில் கச்சா எண்ணெயின் விலை வீழ்ச்சியடைந்து கொண்டிருந்த போது அதற்கு ஒப்ப விலையைக் குறைக்காமல் வரிகளை உயர்த்தி மக்களை கொள்ளையடித்தது மோடி அரசு. அதேநேரம் உள்நாட்டில் உற்பத்தி செய்யப்படும் கச்சா எண்ணெய்க்கும் இறக்குமதி செய்யப்படும் கச்சா எண்ணையைப் போலவே விலையை வைத்து மக்களை ஏய்த்தன தரகு நிறுவனங்கள். இந்த சட்டப்படியான கொள்ளையை பல்வேறு பொருட்களுக்கும் விரிவுபடுத்தும் நோக்கத்தில் தான் மேக் இன் இந்தியா, ஸ்டாண்ட் அப் இந்தியா என பல்வேறு திட்டங்களை முழக்கினார் மோடி. இதன் ஒரு தீற்றாகத்தான் உள்நாட்டு எரிபொருள் வளங்களை அதிகரிப்பது என முடிவெடுக்கப்பட்டது. இந்த முடிவின்படி, ஏற்கனவே கண்டறியப்பட்டு சிறிய அளவில் இருக்கிறது, ஆழம், அதிகம், தூரம் அதிகம் போன்ற காரணங்களால் கைவிடப்பட்ட எரிபொருள் வயல்களை தூசி தட்டி எடுத்து தனியார் நிறுவனங்களுக்கு எல்லா சலுகைகளையும், விலக்குகளையும் வாரி வழங்கி களத்தில் இறக்கி விட்டிருக்கிறது மோடி அரசு.

உள்நாட்டு எரிபொருள் வளங்களை பயன்படுத்த நினைப்பது சரிதானே என்று டேஷ்பக்த கோயிந்துகள் கேட்கலாம். ஆனால் யார் பயன்படுத்துவது என்றொரு கேள்வி இருக்கிறதே. அடுத்த 15 ஆண்டுகளில் இந்த வளங்களை தனியார் நிறுவனங்கள் கொள்ளையிடுவதன் மூலம் அரசுக்கு கிடைக்கவிருப்பதாய் திட்டமிடப்பட்டிருக்கும் வருவாய் மொத்தம் 14 ஆயிரம் கோடி. நெடுவாசல், காரைக்கால் இரண்டு பகுதிகளுக்கும் சேர்த்து கிடைக்கவிருப்பது வெறும் 300 கோடி. கோயிந்துகளா, தமிழ்நாடு டாஸ்மாக்கில் மட்டும் ஒரு ஆண்டுக்கு கிடைக்கும் வருவாய் 35 ஆயிரம் கோடி. இதற்குப் பெயர் உள்நாட்டு வளங்களைப் பயன்படுத்துவதா? இதில் இன்னொரு அயோக்கியத்தனமும் இருக்கிறது. அரசுக்கு இவ்வளவு லாபம் கிடைக்கும் அறிக்கை வெளியிடும் மோடி அரசு, இதன் மூலம் தனியார் நிறுவனங்களுக்கு எவ்வளவு கிடைக்கும் என்பதைப் பற்றி மூச்சு கூட விட மறுக்கிறது. நீ கடலை கொண்டு வா, நான் உமி கொண்டு வருகிறேன், இரண்டு பேரும் ஊதி ஊதி திண்போம் என்று ஒரு சொலவடை சொல்லுவார்களே அது நினைவுக்கு வருகிறதா? தனியார் நிறுவனங்கள் இயற்கை வளங்களைக் கொள்ளையடித்து கொழுப்பதற்கு, அதன் மூலம் மக்களின் வாழ்வை அழிப்பதற்கு, விவசாய நிலங்களைப் பாலையாக்கி, நிலத்தடி நீரை பாழாக்கி அனைத்து மக்களையும் பிச்சையெடுக்க வைப்பதற்குப் பெயர் உள்நாட்டு வளங்களைப் பயன்படுத்துவதா? ஹைட்ரோ கார்பன் எடுப்பதற்கு அனுமதி வழங்கப்பட்டுள்ள 22 நிறுவனங்களில் 4 மட்டுமே பொதுத்துறை நிறுவனங்கள். மீதமுள்ள 18ம் தனியார் நிறுவங்கள். இந்தப் 18 நிறுவனங்களில் 15 நிறுவங்கள் எந்த முன் அனுபவமும் இல்லாத கத்துக் குட்டி நிறுவனங்கள். இந்த நிறுவனங்கள் தான் கத்துக்குட்டி, வழங்கப்படுள்ள சலுகைகளோ மொத்தமாக கட்டி. இதற்குப் பெயர் உள்நாட்டு வளங்களைப் பயன்படுத்துவதா?

தனியார் நிறுவனங்கள் தங்கள் விருப்பம் போல் விலையை தீர்மானித்துக் கொள்ளலாம்.

இந்தத் துறையில் முன் அனுபவம் பெற்றிருக்க வேண்டும் என்ற தேவையில்லை.

கூடுதல் வரிகள் நீக்கம், ராயல்டி தொகை குறைப்பு.

ஹைட்ரோ கார்பன் துரப்பண பணிக்காக வெளிநாடுகளிலிருந்து இறக்குமதி செய்யப்படும் இயந்திரங்களுக்கு சுங்கவரி நீக்கம்.

அரசு நிறுவனத்திடமிருந்து தேவைப்படும் எந்திரங்களை கட்டணமின்றி பெற்று தேவைக்கு பயன்படுத்திக் கொள்ளலாம்.

துரப்பணம் செய்யும் போது தனியார் நிறுவனங்களின் செலவு அதிகமானால் அந்த செலவை அரசிடம் பகிர்ந்து கொள்ளலாம். அதற்கு ஈடாக உற்பத்தி செய்யப்படும் பொருட்களில் பங்கு என்று நடைமுறையில் இருக்கும் விதியை மாற்றி, தனியார் நிறுவனம் தீர்மானிக்கும் வருவாயின் ஒரு பங்கை பெற்றுக் கொள்வது என்று மாற்றம்.

என்பன போன்ற பல சலுகைகளைப் பெற்றுக் கொண்டு தான் பாஜக வின் நாடாளுமன்ற உறுப்பினரான சித்தேஸ்வரராவ் என்பவருக்கு சொந்தமான ஜெம் லேபரட்ரீஸ் என்னும், எந்த முன் அனுபவமும் இல்லாத நிறுவனம் தான் நெடுவயலில் களம் இறங்கியிருக்கிறது.

இது மீத்தேன் எடுக்கும் திட்டம் இல்லை. அந்த அளவுக்கு ஆழமாக தோண்ட வேண்டாம் மேலோட்டமாக கைகளால் தோண்டினால் போதும் என்று கொடூர இசை சவுண்ட்ராஜன் பாட்டு படித்திருக்கிறார். மீத்தேன் என்பது தனிப்பெயர் என்றால் ஹைட்ரோ கார்பன் பொதுப் பெயர். கச்சா எண்ணெய், ஷெல்கேஸ், மீத்தேன், ஈத்தேன், புரோப்பேன், பியூபேன், பெண்டேன் எக்சேன், எப்டேன், ஆக்டேன், நோனேன், டெக்கேன் என அனைத்து நச்சுகளுக்கும் பொதுப் பெயர் தான் ஹைட்ரோ கார்பன் என்பது. அதாவது ஹைட்ரஜனுடன் எத்தனை கார்பன் அணுக்கள் சேர்கின்றன என்பதைப் பொருத்து அதற்கு பெயர் மாறுபடும் அவ்வளவு தான்.

ஊரில் இருப்பவர்களை எல்லாம் நீ விஞ்ஞானியா? என்று கேட்டுக் கொண்டிருக்கும் பாஜகவின் வேதியியல் விஞ்ஞானிகள் புலம்பிக் கொண்டிருப்பது போல இது வளங்களை பயன்படுத்துவதல்ல. மக்களை துடிக்கத் துடிக்க கருவறுப்பது. பசுமைப் புரட்சி தொடங்கி இன்று வரை விவசாயத்தை வன்புணர்ச்சி செய்து கொண்டிருக்கிறது இந்திய அரசு. மூன்று லட்சத்துக்கும் அதிகமான விவசாயிகள் மானம் தாளாமல் தற்கொலை செய்து மாண்டு போயிருக்கிறார்கள். கொலைக் கருவிகளைக் கையிலேந்திய கழுதைப் புலிகள் கூட்டம் கண்ணில் படும் விலங்குகளையெல்லாம் கொன்று குதறுவதைப் போல இந்தியப் பரப்பின் அனைத்து வளங்களையும் கபளீகரம் செய்து வருகிறது பன்னாட்டு, தரகு முதலாளிகள் கூட்டம். வனங்களை அழித்து, காற்றை மாசுபடுத்தி, நீர்நிலைகளை சாக்கடையாக்கி அழித்த அந்தக் கூட்டம் நிலத்தின் ஆழத்தில் உறங்கும் ஹைட்ரோ கார்பன் எனும் அலாவுதீன் பூதத்தை அதன் எஜமானனாகிய மக்களின் அனுமதியின்றி துளை போட்டு தட்டி எழுப்பப் பார்க்கிறது. மட்டுமல்லாது, அதை மக்களைக் கொல்ல ஏவி விடவும் போகிறது. இதைப் புரிந்ததால் தான் மக்கள் போராடுகிறார்கள். தங்கள் எஜமானர்களான தரகு, பன்னாட்டு முதலாளிகளின் கொள்ளை லாபம் குறைந்து விடக் கூடாதே என்பதற்காக காவி வானரங்கள் கலங்குகின்றன.

எல்லா வழிகளையும் அடைத்து விட்டு மக்களை எலிகளைப் போல் வேட்டையாடிக் கொண்டிருக்கிறது மோடி அரசு.

விவசாயிகளுக்கு கடனுதவி, காப்பீடு என்ற பெயரில் தனியாரின் உர, பூச்சிக் கொல்லி, விதை நிறுவனங்களுக்கு கொட்டிக் கொடுப்பது,

தொழிலாளர் நலச் சட்ட சீர்திருத்தம் என்ற பெயரில் கூலி அடிமைகளான தொழிலாளிகளை முதலாளிகளிடம் நேரடி அடிமைகளாக பூட்டி விடுவது,

கருப்புப்பணம், கள்ளப்பணம் ஒழிப்பு என்ற பெயரில் அனைத்து தரப்பு மக்களையும், குறிப்பாக சிறு குறு தொழில் முனைவோரை, தொழிலாளிகளை அவர்களின் வாழ்வாதாரங்களை பறித்து, நிதி நிறுவன முதலாளிகளின் லாபத்திற்காக பிச்சைக்காரர்களைப் போல அலைய விட்டிருப்பது,

இருக்கும் உரிமைகளை கேட்டுப் போராடினால் இராணுவம், போலீசைக் கொண்டு எந்தவித ஒழிவுமறைவும் இல்லாமல் மிருகத்தனமாக அடித்து நொறுக்கி ஒடுக்குவது,

கலாச்சாரம், பண்பாட்டு ஒருமை என்ற பெயரில், ஒற்றுமையாக வாழும் அனைத்து மக்களையும் காவி பயங்கரவாதிகளைக் கொண்டு வெறிபிடித்து பேச வைப்பது, கொடூரக் கொலைகளைச் செய்வது ஆகியவற்றின் மூலம் பிளவுபடுத்தி இரத்தம் குடிப்பது .. .. ..

என்று எல்லா வழிகளையும் அடைத்து விட்டு மக்களை எலிகளைப் போல் வேட்டையாடிக் கொண்டிருக்கிறது மோடி அரசு.

இதோ, நெடுவாசல் போராட்டத்திலும் காவல்துறை குவிக்கப்பட்டு வருகிறது, போராட்டத்தில் நக்சலைட்டுகள், பயங்கரவாதிகள் ஊடுருவல் என்று பாசிச பண்டாரங்கள் கத்தத் தொடங்கி விட்டன. முதல்வர் நாற்காலியில் அமர்ந்திருக்கும் பொம்மையோ ஹைட்ரோ கார்பன் திட்டத்தை அனுமதிக்க மாட்டோம். எனவே, போராட்டத்தை கை விடுங்கள் என்று எந்த உறுதிமொழியும் இல்லாமல் வாய்மொழியாக ஒப்பித்திருக்கிறார்.  மெரினா போராட்டத்தின் கடைசி கட்டத்தில் தென்பட்ட அத்தனை அறிகுறிகளும் தொன்பட்டுக் கொண்டிருக்கின்றன. எதிர்மறை படிப்பினையாக இன்னொரு மெரினா கடைசி நாளாக நெடுவாசல் மாறிவிடக் கூடாது. அதேநேரம் ஆண்டுக்கணக்காக தொடரும் கூடங்குளம் போராட்டத்தைப் போலவும் நெடுவாசல் மாறிவிடக் கூடாது.

தமிழகத்தின் அனைத்து அசைவுகளும் நெடுவாசலை நோக்கி உறையட்டும். இது வேற தமிழ்நாடு என்று காட்டுவோம்.

மின்னூலாக(PDF) தரவிறக்க‌

தடுப்பு ஊசி: எது வதந்தி?

6-human-health

இன்றிலிருந்து பிப்ரவரி 6ம் தேதியிலிருந்து 28ம் தேதி வரை தமிழகத்தில் 9 மாத குழந்தையிலிருந்து 15 வயது வரை உள்ளவர்களுக்கு தட்டம்மை ரூபெல்லா தடுப்பு ஊசி இலவசமாக போடப்படும் என அறிவித்துள்ளது. இரண்டு மாதங்களுக்கு முன்பு கட்டாயத் தடுப்பு ஊசி திட்டத்தில் இந்தியாவும் இணைந்திருக்கிறது எனவே குறிப்பிட்ட வயதுக்குறிய அனைவரும் கண்டிப்பாக தடுப்பு ஊசியை போட்டுக் கொள்ள வேண்டும் என்று செய்திகள் வந்தன. தடுப்பு ஊசிக்கு எதிராக சமூக ஊடகங்களில் செய்திகள் பரவி எதிர்ப்பு வந்ததும் கட்டாயமாக தடுப்பு ஊசி போடவேண்டும் என்பது செய்திகளிலிருந்து மறைந்து போனது. ஆனால் தடுப்பு ஊசிக்கு எதிராக வதந்திகள் பரப்புவோர் மீது கடும் நடவடிக்கை எடுக்கப்படும் என்று தற்போது செய்திகள் உலவுகின்றன.

 

எது வதந்தி? அரசுக்கு எதிராக என்ன பேசினாலும் அது வதந்தியா? அரசு உள்நோக்கத்துடன் பொய்யான தகவல்களை பரப்புகிறது அல்லது உண்மையான தகவல்களை மறைக்கிறது. இதற்கு எதிராக உண்மைகளை பேசினால் அது வதந்தியாகி விடுமா? மெரினா வன்முறையின் போது காவல்துறை நிகழ்த்திய வன்முறை வெறியாட்டங்களை பதிவு செய்து சமூகத்தளங்களில் வெளியிட்ட போதும் காவல்துறை இதையே தான் கூறியது, காவல்துறைக்கு எதிராக வதந்தி பரப்புவோர் மீது நடவடிக்கை எடுக்கப்படும் என்று. ஆக, அரசுக்கு ஆதரவாக பொய்யைப் பரப்பினால் நன்று மாறாக, அரசுக்கு எதிராக உண்மைகளைப் பேசினால் அது வதந்தியாகி விடும். என்றால் மக்களே, வதந்திகளைப் பரப்பத் தயாராகுங்கள்.

 

இப்போது இந்த தட்டம்மை ரூபெல்லா தடுப்பு ஊசி குறித்த நுட்பமான பல தகவல்களை, ஆய்வு முடிவுகளை துறைசார்ந்த பல மருத்துவர்கள் வெளிப்படுத்தியுள்ளார்கள், கேள்விகளை எழுப்பியுள்ளார்கள். தடுப்பு ஊசி குறித்து ஐயம் உள்ளவர்கள் அவைகளை படித்துப் பார்த்து தங்களுக்குள் கேள்விகளை எழுப்பி எது வதந்தி எது உண்மை என்பதை ஆய்ந்தறிந்து கொள்ளுங்கள். மாதிரிக்கு மருத்துவர் புகழேந்தியின் அறிக்கை.

 

பொதுவாக தடுப்பூசிகள், அது தயாரிக்கப்படும் விதம், செயல்படும் விதம் குறித்து அறிய வேண்டியுள்ளது. மட்டுமல்லாது கிருமிகள் எனப்படும் நுண்ணியிரிகள், அலோபதி மருத்துவமுறை குறித்தும் அறிய வேண்டியுள்ளது. இவைகளை ஒருங்கிணைத்துப் பார்த்தால் தான் தடுப்பூசிகளின் பின்னுள்ள உண்மைகள் வெளித்தெரியும்.

 

அலோபதி மருத்துவ முறை என்பது உலகில் நடப்பிலிருக்கும் மருத்துவ முறைகளில் ஒன்று. ஆனால் மக்கள் இப்படி புரிந்து கொள்வதில்லை. மருத்துவம் என்றாலே அது அலோபதி தான், ஏனைய மாற்று மருத்துவ முறைகளெல்லாம் அறிவியலுக்கு அப்பாற்பட்ட, போதுமான திறனில்லாத, போலியான துக்கடாக்கள் என்பதான புரிதல் தான் மக்களுக்கு இருக்கிறது. இது சரியா? இடதுசாரி சிந்தனையுள்ளவர்கள் சிலருக்கும் கூட அலோபதி மருத்துவ முறைதான் அறிவியல் ரீதியானது ஏனைய மருத்துவ முறைகள் அறிவியலால் நிரூபிக்கப்படாதது எனும் கருத்து நிலவுகிறது. இது திணிக்கப்பட்ட கருத்து. பல்லாயிரம் ஆண்டுகளாக பெண்களை உற்பத்தி உழைப்பிலிருந்து விலக்கி அடுப்படிக்குள் திணித்து வைத்திருந்து விட்டு இயல்பிலேயே பெண்கள் ஆண்களை விட திறன் குறைந்தவர்கள் என்று மதவாதிகளும் ஆணாதிக்கவாதிகளும் கூறுகிறார்களே அது போன்றது தான் அலோபதி தவிர ஏனைய மருத்துவ முறைகளுக்கு அறிவியல் நிரூபணம் இல்லை என்று கூறுவதும்.

 

உலகில் இன்றிருக்கும் அனைத்து அரசுகளும் முதலாளித்துவ கொள்கைகளை கொண்டவை. முதலாளித்துவம் உலகில் எழுந்து வந்த போது அறிவியல் மிக வேகமாக வளர்ச்சியடைந்தது. இந்த வளர்ச்சியை முதலாளித்துவம் அப்படியே கபளீகரம் செய்து கொண்டது. இதற்கு பல எடுத்துக்காட்டுகள் உண்டு. தொடக்கத்தில் ஒவ்வொரு கண்டுபிடிப்பின் பின்னாலும் ஒரு அறிவியலாளனின் பெயர் இருக்கும். நீராவி எந்திரமா ஜேம்ஸ் வாட். எக்ஸ் கதிர்களா ராண்ட்ஜென். மின்காந்தவியலா மைக்கேல் பாரடே என ஒவ்வொரு கண்டுபிடிப்புகளின் பின்னேயும் ஒரு அறிவியலாளரின் பெயர் இருக்கும். ஆனால் முதலாளித்துவம் வளர்ந்து வந்த பின்னே இந்த முறை மாறி நிறுவனங்களின் பெயர் வந்தது. அந்த கண்டுபிடிப்புகள் அந்தந்த நிறுவனங்களின் அறிவுசார் சொத்தாக மாறியது. செல்போனை கண்டுபிடித்தது யார் என்றால் சோனி எரிக்சன் நிறுவனம் என்று தான் சொல்ல முடியும். விதிவிலக்குகளில் கண்டுபிடிப்பாளர்களின் பெயர் இருந்தாலும் அதன் உரிமை நிறுவனத்துக்கே இருக்கும்.

 

விவசாயத் துறையை எடுத்துக் கொண்டால் ஆறுமாதம் பிடிக்கும் நெற்பயிர் மூன்றே மாதங்களில் அறுவடைக்கு தயாராவது அறிவியல் வளர்ச்சி தான். ஆனால் அந்த அறிவியல் வளர்ச்சியின் மூலம் தான் விவசாயிகள் கொள்ளையடிக்கப்படுகிறார்கள். தங்களுக்கு பெருலாபம் கிடைக்க வேண்டும் என்பதற்காக மறுமுறை முளைக்காத மலட்டு விதைகளை உருவாக்குகிறார்கள். பொதுவாக அறிவியல் வளர்ச்சி என்று கூறினாலும் அதை முதலாளித்துவம் அபகரித்து வைத்திருக்கிறது. முதலாளியின் வளர்ச்சிக்காக மட்டுமே அறிவியல் முன்னேற்றம் பயன்படுகிறது. இதேநிலை தான் மருத்துவத்திலும் இருக்கிறது.

 

மருத்துவத் துறையில், அலோ[பதியில் செய்யப்படும் ஆய்வுகள் அனைத்தும் மருந்து தயாரிக்கும் நிறுவனங்களின் லாபத்தை முதன்மையாகக் கொண்டே செய்யப்படுகின்றன. உலகம் முழுவதுமுள்ள அரசுகள் அலோபதியை ஊக்குவிக்கின்றன. அதன் ஆய்வுகளுக்கு நிதி ஒதுக்கீடு செய்கின்றன. பிற மருத்துவ முறைகள் வளர்ந்துவிடா வண்ணம் கண்காணிக்கின்றன. சோதனை செய்து போலிகள் என்று முத்திரை குத்துகின்றன. மாற்று மருத்துவ முறைகளோ அதில் ஈடுபடும் தனிநபர்களின் ஆர்வத்தின் மூலம் மட்டுமே வளர்ச்சியடைகின்றன. இதனைக் கொண்டு தான் அலோபதி அறிவியல் ரீதியானது என்கிறார்கள். ஆனால் அலோபதியை விட சிறந்த மருத்துவ முறைகளாக ஹோமியோபதி, அக்கு போன்ற மருத்துவ முறைகள் இருக்கின்றன.

 

கருப்பட்டியையும், வெல்லத்தையும் இனிப்புக்கு பயன்படுத்திய மக்களிடம் ரேசன் கடைகள் மூலம் சீனியை குறைந்த விலைக்கு திணித்ததன் மூலம் கருப்பட்டியையும் வெல்லத்தையும் அழித்து விட்டது அரசு. இன்று இனிப்பு என்றாலே வெள்ளைச் சீனி தான் யாருக்கும் நினைவுக்கு வரும். அதேபோலத் தான். மருத்துவம் என்றாலே அலோபதி தான் என்று மாற்றி விட்டார்கள். இந்த அடிப்படை உண்மைகளை மனதில் கொண்டு தான் தடுப்பூசிகளின் பயன்பாட்டையும் மதிப்பிட வேண்டும்.

 

நோய்கள் என நாம் நினைக்கும் அனைத்தும் நோய்களல்ல. உடலின் அன்றாட செயல்பாடுகளுக்கு மாற்றான செயல்பாடு, தொந்தரவாக கருதும் வண்ணம் இருந்தால் அதை நோய் என கருதுமாறு அலோபதி நமக்கு பயிற்றுவித்திருக்கிறது. தானே ஏற்பட்டு தானே மறையும் பல உடலியல் செயல்களை நாம் நோய் என புரிந்து கொண்டு மருத்துகளை உள்ளே தள்ளிக் கொண்டிருக்கிறோம். இப்படி மிகைப்படுத்தி மக்களை பீதிக்கு உள்ளாக்குவதன் மூலம் தான் அலோபதி மருந்துத்துறை நிறுவனங்கள் பல்லாயிரம் கோடி டாலர்களை சுருட்டிக் கொண்டிருக்கின்றன. அந்த வகையில் தடுப்பூசி மருந்துகளும் தொடக்கம் முதல் இன்றுவரை வணிக நோக்கங்களுக்காக மக்களிடையே பீதியை விதைக்கின்றன.

 

கிருமிகளை ஆகப்பெரும் அபாயங்களாக கருதுவது ஒரு விதத்தில் மடமை. மனித உடலில் கிருமிகள் இல்லாத இடங்களே இல்லை. காற்றில், வெளியில் கிருமிகள் இல்லாத இடங்கள் இல்லை. கிருமிகளால் நோய்கள் பரவுகின்றன என்றால் மனிதகுலம் என்றோ மாண்டு போயிருக்கும். இதற்குப் பதிலாகத்தான் சில குறிப்பிட்ட, அடையாளம் காணப்பட்ட கிருமிகளால் நோய்கள் பரவுகின்றன என்கிறார்கள். சில ஆண்டுகளுக்கு முன்னர் பன்றிக் காய்ச்சல் கிருமிகள் காற்றில் பரவுகின்றன என்றார்கள். உடனே வாயையும் மூக்கையும் மறைக்கும் துணியிலான முகமூடிகள் கோடிக்கணக்கில் விற்பனையாகின. இதில் கிளினிகல் மாஸ்க் எனும் சிறப்பு முகமூடி வேறு. வணிகம் சக்கை போடு போட்டது. பார்க்கும் எல்லோரும் முகத்தை மூடிக் கொண்டு திரிந்தார்கள். கிருமிகள் என்பவை நுண்ணுயிரிகள். துணியில் நெய்யப்பட்டிருக்கும் நூல்களுக்கு இடையிலுள்ள ஓட்டை வழியாக ஒரேநேரத்தில் லட்சக்கணக்கான கிருமிகள் முகமூடியை ஊடுருவிக் கொண்டு உள்ளே புக முடியும் எனும் உண்மையை அரசும் சொல்லவில்லை, மருத்துவர்களும் சொல்லவில்லை, மக்களும் சிந்திக்கவில்லை. தெருவோரக் கடைகளால் மக்களுக்கு உடல்நலம் பாதிக்கப்படுகிறது மூடிவைக்க வேண்டும் என்று கவலைப்படும் அரசுகள், எல்லா நோயாளிகளிடமும் சென்று புழங்கி வரும் ரூபாய் நோட்டுகள் குறித்து எந்த எச்சரிக்கையையும் மக்களுக்கு செய்வதில்லை. ரூபாய் நோட்டில் கிருமிகள் இருக்குமோ எனும் ஐயம் எவருக்கும் வந்ததும் இல்லை.

 

மீப்பெரும் ஆட்கொல்லி நோய்களாக அறியப்பட்ட ஹெச்..வி கிருமிகள் ஆய்வுக் கூடங்களில் உருவாக்கப்பட்டவை எனும் திசையில் ஆய்வுகள் செய்த பன்னாட்டு மருத்துவ அறிவியலாளர்கள் 18 பேர் மர்மமான முறையில் அடுத்தது மரணமடைந்திருக்கிறார்கள். இதை எந்த அரசும் புலன் விசாரணைக்கு உட்படுத்தவில்லை. உலகின் எந்த ஊடகங்களும் இவை குறித்து கேள்வி எழுப்பியதில்லை. திடீர் திடீரென உலகில் பரவி பாதிப்புகளை ஏற்படுத்தும் சார்ஸ், ஆந்த்ராக்ஸ் போன்ற கிருமிகளையும் இதே போன்று ஆய்வுக்கு உட்படுத்தினால் … ? இவைகளை விலக்கி வைத்துவிட்டு தடுப்பூசிகளின் சாதக பாதகங்களை அலச முடியுமா?

 

இந்த தடுப்பூசிகள் எவ்வாறு தயாரிக்கப்படுகின்றன? செயல்படுகின்றன? மாடு, குதிரை, குரங்கு போன்ற விலங்குகளின் உடலில் காயம் ஏற்படுத்தி குறிப்பிட்ட நோயை ஏற்படுத்தும் கிருமிகளை அந்த காயங்களில் செலுத்தி வளரவிட்டு அதன் சீழிலிருந்து நோயை ஏற்படுத்த முடியாத, வீரியம் குறைந்த கிருமியை பிரித்தெடுத்து அதை வேதியல் சேர்மங்களுடன் தடுப்பு ஊசி மருந்தாக மாற்றுகிறார்கள். இதை மனித உடலுக்குள் செலுத்தும் போது, நோயை ஏற்படுத்தும் வலுவில்லாத, வீரியம் குறைந்த கிருமிகள் மீது மனிதனின் நோய் எதிர்ப்பு அமைப்பு செயல்பட்டு குறிப்பிட்ட அந்த நோய்க் கிருமிகள் மீண்டும் புகுந்தால் செயலிழக்கும் வண்ணம் தடுப்பை உருவாக்குகின்றன. இதனால் அந்த நோய் ஏற்படாது. இது தான் தடுப்பு ஊசி குறித்து மருத்துவர்கள் கூறும் விளக்கம். இதில் முதன்மையான ஐயம் ஒன்று இருக்கிறது. அதற்கு மருத்துவ அறிஞர்கள் யாரேனும் பதில் கூறுவார்களா?

 

நோயை ஏற்படுத்தும் வலுவில்லாத, வீரியம் குறைந்த கிருமிகள் மூலம் உருவாகும் நோய்த் தடுப்பும் வீரியம் குறைந்ததாகத் தானே இருக்கும். அப்படி என்றால் வீரியம் கூடிய மெய்யான நோய்க் கிருமிகள் உள்ளே புகும் போது அதை எவ்வாறு உடலின் நோய் எதிர்ப்பு ஆற்றலால் செயலிழக்கச் செய்ய முடியும்? அல்லது பொய்யான கிருமிகளை ஏற்றும் போதே வலுவான நோய்த் தடுப்பை உடலால் உருவாக்க முடியும் என்றால் மெய்யான கிருமிகள் உடலில் புகும் போது உடல் நோய்த்தடுப்பை உருவாக்காமல் போய்விடுமா? இல்லை, இன்னும் வீரியமாக உருவாக்குமா?

 

நோய் முதலிலா? கிருமி முதலிலா? நோய் அறிகுறிகள் தென்பட்டு மருத்துவரிடம் சென்றால் முதலில் ஒருவருடைய உடலில் கிருமிகள் தென்படுவதில்லை. சில நாட்கள் கழிந்து சோதனை செய்யும் போது தான் கிரிமிகள் தொற்றியிருப்பது அறியப்படுகிறது. கிருமிகள் உடலில் இல்லாத போதே குறிப்பிட்ட நோய்க்கான அறிகுறிகள் எவ்வாறு ஏற்பட்டன?

 

குறிப்பிட்ட ஓர் இடத்தில் ஒரு நோய் பர்வுகிறது என்றால், அந்த பகுதியில் வாழும் அனைத்து மக்களையும் அந்த நோய் தாக்குவதில்லை. குறிப்பிட்ட சிலரை மட்டுமே தாக்குகிறது. இது ஏன்? யாருக்கு நோய் எதிர்ப்புத் திறன் குறைவாக இருக்கிறதோ அவர்களை மட்டுமே நோய் தாக்குகிறது. அவ்வாறென்றால், நாம் என்ன செய்ய வேண்டும்? நோய் எதிர்ப்பு ஆற்றலை வளர்த்தெடுக்க வேண்டுமா? அல்லது, ஆய்வகங்களில் கண்டுபிடித்து வெளியே விடும் ஒவ்வொரு நோய்க்கும் ஒவ்வொரு தடுப்பு ஊசி குத்திக் கொள்ள வேண்டுமா? நோய் எதிர்ப்பு ஆற்றல் உடலில் குறைந்து போவதற்கு பல்வேறு காரணங்கள் இருக்கின்றன. அவைகளில் பலவும் முதலாளித்துவ நுகர்வுக் கலாச்சாரத்துடன் தொடர்பு கொண்டவை என்பது தற்செயலானது அல்ல.

 

எல்லாவற்றுக்கும் மேலாக அரசு. கட்டாயம் இந்த தடுப்பூசியை போட்டுக் கொள்ள வேண்டும் என்று கூறும் அரசு எப்படிப்பட்டது? தனியார் மருத்துவமணைகளை பணம் காய்க்க வைப்பதற்கும், தனிப்பட்ட கிளினிக்குகள், மெடிக்கல்களை ஒழித்துக் கட்டுவதற்கும் காப்பீட்டுத் திட்டங்களை காப்பீட்டு அட்டைகளை கொண்டு வந்து விட்டு அதை மக்கள் நோயில்லாமல் வாழ வகை செய்வதற்காக கொண்டுவந்ததாக பீற்றிக் கொள்ளும் அரசு. அரசின் திட்டங்கள் அனைத்தையும் எடுத்துக் கொண்டு உற்று நோக்கினால், இறுதியில் அவை பன்னாட்டு, தரகு முதலாளிகளுக்கு பயன் தருவதற்காக ஏற்படுத்தப்பட்ட திட்டமாகத் தான் இருக்கும். என்றால் இந்த தடுப்பு ஊசி திட்டம் மட்டும் மக்களுக்கு நலம் செய்வதற்கானதாக இருக்க முடியுமா?

 

அனைத்து திசைகளிலும் புழுத்து நாறிக் கிடக்கும் இந்த அரசமைப்பு நம்மை வாழவைக்கும் என நம்புவது நம்மை நாமே கொடூரமாக அவமரியாதை செய்து கொள்வதற்கு சமமானது. பன்னாட்டு மருந்து நிருவங்களின் சதைப் பிண்டங்களாக இருக்க வேண்டுமா? மனிதர்களாக இருக்க வேண்டுமா எனும் முடிவு நம்மிடமே இருக்க வேண்டும். எனவே, வதந்தியைப் பரப்புவோம்.

மின்னூலாக(PDF) தரவிறக்க‌

ஜோக்கர்: நாம் எதற்கு ஆயத்தமாய் இருக்கிறோம்?

jokkar

அண்மையில் மக்களிடம் மிகுந்த வரவேற்பைப் பெற்ற படம் என்றால் அது ஜோக்கர் தான். சமூக வலைத் தளங்கள் எழுதப்பட்ட மதிப்புரைகள், பார்த்தவர்களிடம் கேட்ட கருத்துகள் அனைத்துமே சிறப்பான படம், சமகால அரசியலை படம் பிடித்துக் காட்டும் படம் என்பதாகவே இருந்தன. இவையே, படத்தை பார்க்க வேண்டும் எனும் எண்ணத்தை ஏற்படுத்தியது, கூடவே, ‘வாழ்வது தான் கஷ்டம் என்றால் இப்போது பேலுவதும் கஷ்டமாகி விட்டது’ எனும் அதன் விளம்பர வாசகம். சிறந்த அரசியல் நையாண்டிப் படமாகவே இருக்கிறது. ஆனாலும், அது என்ன பேசுகிறது? சுகிப்பவர்களுக்கு அது எதை கடத்துகிறது? எனும் கேள்வியை எழுப்பினால் .. .. .. ?

முதல் பாதியில் முழுவதும் நடப்பு அரசியல் நிகழ்வுகளை வைத்து கிழித்து தொங்கவிடப்பட்டுள்ள அரசியல் நையாண்டி தோரணங்கள்.

மக்கள் ஜனாதிபதி.

நகைக் கடைக்காரன் புரட்சி பண்ணும் நாட்டில் ஜனாதிபதி புரட்சி பண்ணக் கூடாதா?

ஹெலிகாப்டரை பார்த்து கும்பிடாதிங்க என்று சொன்னா அமைச்சர்களுக்கு புடிக்கல. அரை நாள் உண்ணாவிரதத்துக்கு ஏர்கூலர் வேணுமான்னு கேட்டா எதிர்க்கட்சி தலைவருக்கு புடிக்கல.

சகாயம் பண்ணுங்கள் என்று சொல்லலை. சகாயம் மாதிரி பண்ணுங்கள் என்று தான் சொல்றோம்.

குண்டு வைக்கிறவர்களை எல்லாம் விட்டுடுங்க. உண்டகட்டி வாங்கிட்டு கோயில்ல தூங்குறவன பிடிங்க.

எந்த போலீஸ் ஸ்டேஷன்ல ஆடி காரோ, பி.எம்.டபிள்யூவோ துருப்பிடிச்சு நின்னிருக்கு?

மருந்து மாத்தி கொடுத்ததால கர்ப்பிணி பெண்கள் செத்து போயிட்டாங்க. கர்த்தரும் காப்பாத்தல, நபிகளும் காப்பாத்தல, மாரியாத்தாளும் காப்பாத்தல.

சாராய முதலாளிகளுக்கும், கொலைகாரர்களுக்கும் பாதுகாப்பு கொடுக்குது இந்த மானங்கெட்ட அரசு.

அப்பலோ ஆஸ்பிடலில் தான் பாக்கனும்னா, ஓட்டு ஏன் கவர்மென்டுக்கு போடணும். அப்பலோவுக்கே போட்டுடலாமே.

பெத்தவளையும், கட்டுனவளையும் விக்கிற மாதிரி ஓட்டை விக்கிறாங்க.

நமக்கு தேவையானதை கொடுக்கலைன்னா நாம தானே எடுத்துக்கணும்.

ஓட்டு போடுறதுக்கு மட்டும் நமக்கு உரிமை இருக்கு. அவன் அநியாயம் பண்ணினா டிஸ்மிஸ் பண்றதுக்கு நமக்கு உரிமை இல்லையா?

இன்னும் பலவாறான இது போன்ற வசனங்களை சுகிப்பவர்கள் வெகுவாக ரசிக்கிறார்கள். கை தட்டல் சத்தம் வசனங்களையும் மீறுகிறது. பக்கத்தில் இருந்த ஒருவர் கை தட்டிவிட்டு வலியில் கையை தடவி விட்டுக் கொண்டார். இவைகளையெல்லாம் வெறும் ரசனை என்று மட்டும் எடுத்துக் கொள்ள முடியாது., அவை ஒவ்வொருவரின் அனுபவங்கள். தன் சொந்த வாழ்வில் அரசுக்கு எதிராக, அரசியல்வாதிகளுக்கு எதிராக, அதிகாரிகளுக்கு எதிராக கோபப்படாத யாரும் இங்கு இல்லை என்பதைத்தான் அந்த கை தட்டல்கள் கூறுகின்றன. அந்த வகையில் இந்த திரைப்படத்துக்கான வரவேற்பு என்பது தன் சொந்த வாழ்க்கையின் இயலாமைகளை ஆற்றுப்படுத்தும் ஒரு மாற்றீடு.

ஆனால் இந்த அரசியல் விமர்சனங்கள் திரைக்காட்சியில் வெளிப்படுத்தும் தீர்வுகள் ஒரு திரைப்படம் என்பதையும், அரசியல் நையாண்டித் திரைப்படம் என்பதையும் தாண்டி ஒருவித எரிச்சலை ஏற்படுத்துகின்றன.

பின்னோக்கி நடக்கும் போராட்டம்.

தரையில் நீச்சலடிக்கும் போராட்டம்.

ஆமை விடும் போராட்டம்.

ஆணிப் படுக்கையில் படுக்கும் போராட்டம்.

பாம்புகளுடன் இருக்கும் போராட்டம்.

தவழ்ந்து செல்லும் போராட்டம்.

என்று போராட்டம் என்றாலே அது ஒரு கேலிக்கூத்தான நிகழ்வு என்பது போன்ற பிம்பம் வலிந்து முன்வைக்கப்படுகிறது. இது மனநிலை பிறழ்ந்த ஒருவரின் முடிவு என்று கடந்து செல்வதை விட, அரசின் அதிகாரிகளின், அரசியல்வாதிகளின் ஊழலால் தன் சொந்த வாழ்வின் சோகத்துக்கு பகரமாக அரசுக்கு எதிரான ஜனாதிபதியாக தன்னை பாவித்துக் கொள்ளும் மனப்பிறழ்வான இளைஞனின் செயல்பாடுகள் என்பதே சரியானதாக இருக்க முடியும். ஆனால், யாரால் பாதிக்கப்படுகிறானோ அந்த அரசை, அதிகாரிகளை, அரசியல்வாதிகளை எதிர்த்து நடத்தும் போராட்டங்கள் அவர்களை நெருக்கடிக்கு உள்ளாக்குவதாக இல்லாமல் கேலிக்கூத்தாக அமையும்படி பார்த்துக் கொள்ளப்பட்டிருக்கிறதே. இது தற்செயலாக நிகழ்ந்த ஒன்று தானா?

திரைக்கு வெளியே இவை போன்ற போராட்டங்கள் ஒரு உத்தியாக தொழிற்பட்டுக் கொண்டிருக்கின்றன என்பது இயக்குனருக்குத் தெரியுமா? இவ்வாறான காட்சியமைப்புகள் மக்களை வேடிக்கை பார்க்க வைக்கின்றதே அல்லாது பங்கேற்க வைப்பதில்லை என்பது இயக்குனருக்கு தெரியுமா? அல்லது, இறுதிக் காட்சியில் நாளை ஒரு போராட்டம் இருக்கிறது தோழர், கலந்து கொள்ளுங்கள் என அழைப்பு விடுக்கும் வசனத்தால் வேடிக்கை போராட்டக் காட்சிகளுக்கு நியாயம் செய்யப்பட்டு விட்டது என இயக்குனர் கருதுகிறாரா?

உலகெங்கும் உழைக்கும் மக்களின் போராட்ட உணர்வை மழுங்கடிப்பதற்காகவே என்.ஜி.ஓ க்களின் போராட்டங்கள் கட்டியமைக்கப்படுகின்றன. பிரேசில் தொடங்கி இந்தியா வரை மூன்றாம் உலக நாடுகளில் ஆக்கிரமித்திருக்கின்றன இந்த வகை போராட்டங்கள். ஏகாதிபத்திய நாடுகளின் இரும்புப் பிடிக்குள் சிக்கிக் கிடக்கும் மூன்றாம் உலக நாடுகளின் உழைக்கும் மக்கள் தங்கள் எதிரியை அடையாளம் கண்டுகொள்ள அனுமதிக்கக் கூடாது என்பதற்காகவும், அவர்களின் கோபத்தை திசைமாற்ற வேண்டும் என்பதற்காகவும் நடத்தப்படும் போராட்டங்கள் இவை.

பாதிக்கப்பட்ட மக்களை பாதிப்பை மட்டுமே சொல்லி அணி திரட்டி, மக்களை அரசியல் ரீதியாக விழிப்புணர்வு ஏற்படுத்த எந்த முயற்சியும் செய்யாமல், அரசையோ, அதன் கொள்கைகளையோ அம்பலப்படுத்தாமல், நெருக்குதல் தொடுக்காமல் போராட்டம் எனும் பெயரில், நாடகங்களை அரங்கேற்றி நாட்களைக் கடத்துவதாக மட்டுமே இருக்கும் போராட்டங்கள் இவை.

இதனால் சில பல நாட்கள் போராடி எந்தப் பலனும் ஏற்பட முடியாமல், எந்த இலக்கை நோக்கிப் போராடுகிறோம் எனும் புரிதலும் ஏற்படாமல், இருக்கும் சொற்ப வாழ்வாதாரங்களிலும் இழப்புகளைச் சந்தித்து விரக்தியுற்று போராட்டம் என்றாலே வெருண்டு ஓடும் நிலைக்கு வந்து சேர்கிறார்கள் மக்கள். மக்களை இந்த நிலைக்கு கொண்டு வந்து சேர்க்க வேண்டும் என்பதற்காகத் தான் இவ்வாறான போராட்டங்கள் திட்டமிடப்படுகின்றன. பகாசுர பன்னாட்டு நிருவனங்கள் அனைத்தும் தங்கள் நிதித் திட்டமிடலில் இந்த என்.ஜி.ஓ போராட்டங்களுக்காக பெரும் தொகையை ஒதுக்குகின்றன. உலகெங்கும் நடத்தப்படும் போராட்டங்களில் பல பன்னாட்டு நிதியினால் நடத்தப்படுகின்றன என்பது பலமுறை ஆதாரங்களுடன் அம்பலப்பட்டு இருக்கின்றன.

இது போன்ற ஸ்பான்சர் செய்யப்பட்டு நடக்கும் போராட்டங்களை முட்டுக் கொடுப்பதற்கென்றே அறிவுத்துரையினரும் கூட விலை கொடுத்து களத்தில் இறக்கி விடப்படுகிறார்கள். இன்னும் கூட சில பிரிவினர் இருக்கிறார்கள். இவர்கள் இடதுசாரிகளின் போதாமையால் தான் என்.ஜி.ஓ க்கள் ஏற்படுகிறார்கள் என்று நேர்எதிராக கருத்துகளை வழிய விடுவார்கள். இவ்வாறு பல்முனை திட்டமிடலுடன் நடக்கும், மக்களை வழி கெடுக்கும் இந்த என்.ஜி.ஓ க்களின் போராட்ட வகைகளைத் தான் ஜோக்கர் வழிமொழிகிறது.

மக்களுக்கு அரசியல் விழிப்புணர்வை ஏற்படுத்தும் விதத்தில் ஏதேனும் செய்தால் அதை பிரச்சாரம் என ஒதுக்கித் தள்ளும் அறிவுத்துறையினர், இப்படி திட்டமிட்டு நடக்கும் பிரச்சாரங்களை எல்ல இடங்களிலும் தாங்கிப் பிடிக்கின்றனர். எந்தத் திரைப்படம் மக்களின் வரவேற்பைப் பெற வேண்டும்? எந்தச் செய்தி மக்களிடம் விவாதிக்கப்பட வேண்டும்? எது புறந்தள்ளப்பட வேண்டும்? என்பவைகளை எல்லா இடங்களிலும் நிறைந்திருக்கும் இந்த வகை அறிவுத் துறையினரே தீர்மானிக்கிறார்கள்.

கை தட்டி விட்டு வலியால் கையை தடவிப் பார்த்துக் கொள்ளும் அந்த நடுத்தர வயதுக்காரர் மட்டுமல்ல, இந்தப் படத்தை கண்கள் பனிக்க மகிழ்ச்சிப் பெருக்கோடு ரசிக்கும் மக்களும் இருக்கக் கூடும். அவர்கள் எதை நோக்கிய பயணத்தில் இருந்து, எதை நோக்கிய ஆயத்தத்தில் இருந்து இந்த கை தட்டல்களையும், கண்ணீர் துளிகளையும் செலவு செய்கிறோம் என்பதை மீளாய்வு செய்ய வேண்டும்.

மின்னூலாக(PDF) தரவிறக்க‌

ஆடு தாண்டும் காவிரியை மக்கள் தாண்டினால் .. .. ..

Mekedat

காவிரியின் குறுக்கே மேக்கே தாட்டு (ஆடு தாண்டும் காவிரி) எனும் இடத்தில் அணை கட்டுவது தொடர்பாக கர்நாடக அரசியல்வாதிகள் தொடர்ந்து பேசி வருகிறார்கள். இதற்கு எதிராக சில நாட்களுக்கு முன்னர் தமிழகத்தில் ஒரு நாள் கடையடைப்பு போராட்டம் நடைபெற்றது. தமிழகம் முழுவதிலும் இப்போராட்டம் வெற்றிகரமாக நடந்தது. பெரும்பாலான இடங்களில் முழுவதுமாக கடைகள் அடைக்கப்பட்டிருந்தன. என்றாலும், மக்களின் உணர்வுபூர்வமான பங்களிப்புடன் நடந்தது என்று கூற முடியவில்லை. ஏன் இது உணர்வுபூர்வமான பிரச்சனை இல்லையா? தமிழகம் கடைமடை மாநிலமாக இருப்பதன் விளைவை தொடர்ச்சியாக நாம் கண்டு வருகிறோம். காவிரியில் கர்நாடகம், பாலாற்றில் ஆந்திரா, முல்லைப் பெரியாற்றில் கேரளா என தமிழகத்தின் நீர் உரிமைகளுக்கே கடுமையான போராட்டம் தேவைப்பட்டிருக்கிறது, தேவைப்படுகிறது எனும் நிலையில் மேக்கே தாட்டுவுக்கு எதிரான போராட்டம் ஏன் மக்களின் கவனத்தை ஒருங்கே பெறவில்லை?

 

ஆற்றுநீர் பிரச்சனை தொடங்கி அனைத்தும் இங்கே தமிழ் தேசியத் தளங்களிலேயே விவாதிக்கப்பட்டுக் கொண்டிருக்கிறது. முல்லைப் பெரியாற்றுப் பிரச்சனை என்றால் மலையாளி தமிழனுக்கு தண்ணீர் தர மறுக்கிறான். பாலாற்றுப் பிரச்சனை என்றால் தெலுங்கன் தமிழனுக்கு தண்ணீர் தர மறுக்கிறான். காவிரி என்றால் கன்னடன் தமிழனுக்கு தண்ணிர் தர மறுக்கிறான். இப்படித்தான் ஒவ்வொன்றும் பார்க்கப்படுகிறது. கூடவே, காவிரிக்கு அதிகம் பாடுபட்டது யார் கருணாநிதியா? ஜெயலலிதாவா? எனும் பட்டிமன்றம்.

 

பெயரளவுக்கு சில அறிக்கை விடுவதைத் தாண்டி தமிழக ஓட்டுக் கட்சிகள் மேக்கே தாட்டு அணை பிரச்சனைக்கு எதிராக எதுவும் செய்துவிடவில்லை. திமுக ஆதரிப்பதாக கூறியது, அதிமுக எதுவும் கூறாமல் அதாவது ஆதரிப்பதாக போக்குக்காட்டி மறைமுகமாக எதிர்த்தது. கொம்பன் திரைப்படத்துக்கு எதிரிப்பு வலுத்தால் நாங்கள் போராடவும் தயங்க மாட்டோம் என்று வீராவேசம் காட்டிய நடிகர் சங்கம் அணைக்கு எதிரான கடையடைப்புக்கு ஆதரவில்லை என்றது. இதே கொம்பன் படத்துக்கு அறிக்கை விட்ட தம்ளர் சீமான் கடையடைப்பு போராட்டத்தை கண்டு கொள்ளவில்லை. விவசாயிகள் முன்னெடுத்த இந்தப்போராட்டத்துக்கு அனைத்து ஓட்டுக் கட்சிகளிடமும் ஆதரவு கேட்டிருந்தும் அவைகளின் அலட்சியம் செரிக்கக் கூடியதல்ல. இதன் விளைவு தான் பத்து நாடுகள் விளையாடிய உலககோப்பை கிரிக்கெட் போட்டிக்கு மக்கள் கொடுத்த முக்கியத்துவத்தில் பத்தில் ஒரு பங்கு கூட இந்த கடையடைப்பு போராட்டத்துக்கு கொடுக்கவில்லை.

 

ஒரு விசயத்துக்கு நாம் கொடுக்கும் ஆதரவும் எதிர்ப்பும் அந்த விசயத்தை நாம் எந்த அளவுக்கு அறிந்து வைத்திருக்கிறோம், அதன் மீது ஏன்ன கருத்து கொண்டிருக்கிறோம் என்பதிலிருந்தே வருகிறது. நம்முடைய அறிதலை கொண்டுவரும் அச்சு ஊடகங்களும், காட்சி ஊடகங்களும் இதில் நீள்துயிலில் இருக்கும் போது, மட்டைப் பந்தாட்டத்தில் மும்முரமாய் இருக்கும் போது வாழ்வாதாரம் குறித்த நினைவு மக்களுக்கு எழவில்லை.

 

உலக வர்த்தகக் கழகத்தின் கட்டளைக்கு ஏற்ப ஆறு, ஏரி, குளங்கள் என நீர்நிலைகள் அரசினால் புறக்கணிக்கப்பட்ட பின்னர், தனியார்மய குழாய்களை பூமியில் இறக்கி ஆலைகளும் குளிபான நிறுவனங்களும் நிலத்தடி நீரை உறிஞ்சிக் குடித்த பின்னர், திட்டமிட்டு விவசாய இடுபொருட்களின் விலை உயர்த்தப்பட்டு, விளைபொருட்களின் விலை குறைக்கப்பட்ட பின்னர் விவசாயம் கோமாவிலும் விவசாயி தற்கொலையிலும் வீழ்ந்தான். தண்ணீரின் தேவை குளிப்பதற்கும், குடிப்பதற்கும் என்று சுருங்கிப் போன இன்றைய நிலையில் பெரும் அணைகளின் பயன் என்ன? யாருக்காக அணைகள் கட்டப்படுகின்றன?

 

விவசாயப் பயன்பாட்டுக்காகவா? அரசின் கொள்கையும், திட்டங்களும் விவசாயத்தை வளர்க்கும் நோக்கில் இல்லை என்பதை ஒவ்வொரு விவசாயியும் தன் சொந்த அனுபவத்திலிருந்து புரிந்து வைத்திருக்கிறான். என்றால் அணைகள் கட்டுவது விவசாயத் தேவைகளுக்காக இருக்க முடியுமா? திட்டமிட்டு விவாசாயத்தை அழிக்கும் அரசு அணைகளை மட்டும் விவசாயத்திற்காக கட்டுமா? ஏற்றுமதிக்கு ஏற்றவாறு இந்தியப் பொருளாதாரம் மாற்றியமைக்கப்பட்ட பிறகு நிறுவப்பட்ட பன்னாட்டு, தரகு நிறுவனங்களுக்கும் ஆலைகளுக்கும் தேவைப்படும் நீரையும், மின்சாரத்தையும் வழங்குவதற்காகவே அணைகளும், அணுமின் நிலையங்களும், உள்நாட்டுக் கட்டமைப்பும் நாற்கர சாலைகளும் ஏற்படுத்தப்படுகின்றன. மறுபக்கம் இத்தகைய பெருந் திட்டங்களுக்கும், அணைகளுக்கும் தேவைப்படும் நிலப் பகுதிகளிலிருந்து தொந்தரவில்லாமல் அகற்றுவதற்காகத் தான் நில அபகரிப்புச் சட்டம் கொண்டுவரப் பட்டிருக்கிறது. இவ்வாறு அகற்றப்படுவதை மக்கள் எதிர்த்தாலோ, மறுத்தாலோ அவர்களை தீவிரவாதிகளாக்கி இராணுவம் எதிர் கொள்ளும். இப்படி அரசின் ஒட்டுமொத்த செயல்பாடும் பன்னாட்டு, தரகு முதலாளிகளுக்கானதாக இருக்கும் போது அணைகள் மட்டும் விவசாயத்துக்காக கட்டப்படுமா?

 

கர்நாடக நீர்பாசனத்துறை அமைச்சர் பாட்டீல் மேக்கேதாட்டு அணையைப் பற்றி குறிப்பிடும் போது கரும்பு விவசாயத்தை மேம்படுத்துவதற்காகவும் பெங்களூரு மக்களின் குடிநீர்த் தேவைகளுக்காகவும் அணை கட்டப்படவிருப்பதாக குறிப்பிட்டார். இது உண்மையா?

 

பெங்களூருவில் யாருக்கு குடிநீர் தட்டுப்பாடு? மால்கள், ஸ்டார் ஓட்டல்கள், பன்னாட்டுக் கம்பெனிகள், உல்லாச சுற்றுலா விடுதிகள், ஐ.டி. கம்பெனி, கேளிக்கைப் பூங்காக்கள், செயற்கை கடல், கோல்ப் மைதானங்கள், இரவு நேர கிளப்புகள், நட்சத்திர விடுதிகள், குதிரைப் பந்தய மைதானங்கள் ஆகியவைகளுக்குத் தான் முதன்மையாக குடிநீர் வினியோகம் செய்யப்படுகிறது. இவைகளுக்கு தண்ணீர் தட்டுப்பாடு இருந்ததே இல்லை. இவைகளுக்குப் போக மீதம் இருந்தால் மட்டும் தான் கூலி ஏழைத் தொழிலாளர்கள், நடுத்தர மக்கள், வியாபாரிகள், ஆசிரியர்கள் போன்ற கீழ்த்தட்டு மக்களுக்கு வழங்கப்படுகிறது. மட்டுமல்லாது மொத்தம் வழங்கப்படும் தண்ணீரில் பாதிக்கும் மேல் அதாவது 75கோடி லிட்டர் நீர் வீணாகிறது என்று மத்திய குடிநீர் கமிசன் கர்நாடக அரசை தொடர்ந்து குற்றம்சாட்டி வருகிறது. இப்போதும் அதிகரித்து வரும் பன்னாட்டு நிறுவனங்களின் தேவைகளை நிறைவேற்றுவது குறித்துத் தான் கர்னாடக அரசுக்கு கவலையே தவிர சாதாரண மக்களுக்கான தேவைகளை முன்னிட்டு அல்ல.

 

சரி, இதற்கு மேக்கே தாட்டு அணை மட்டும் தான் தீர்வா? பெங்களூருவில் ஓடும் ஆர்க்காவதி எனும் ஆற்று நீரை சுத்தீகரித்து வினியோகிக்கும் திட்டம் நீண்டகாலமாக கிடப்பில் போடப்பட்டிருக்கிறது. மாநகர எல்லைக்குள் இருக்கும் நூற்றுக்கணக்கான ஏரிகள் அவற்றுக்கு நீர்வரும் பாதைகள் பன்னாட்டு நிறுவனங்களின் கழிவுகளை கொட்டும் இடங்களாக மாற்றப்பட்டதால் தூர்ந்து கிடக்கின்றன. தேவை என்று கோடிக்கணக்கான லிட்டர் தண்ணீரை பெங்களூருவுக்குள் கொண்டு வந்துகொண்டே இருந்தால் கழிவு நீரை என்ன செய்வது? இப்படி சில கன்னட அமைப்புகள் கேள்வி எழுப்புகின்றன. ஆர்க்காவதி ஆற்று நீரை பயன்படுத்துவதும் அதற்கான கால்வாய்களை சீர் செய்வதும் மட்டுமே சரியான தீர்வு என்கின்றன அவை. உழைக்கும் மக்கள் ஒரு குடம் நீருக்காக அலைந்து கொண்டிருக்கையில் அழகுக்காக வளர்க்கப்படும் செடிகளுக்கும் கோல்ப் மைதானங்களுக்கும் நீரை இறைப்பது வக்கிரமா? இல்லையா?இதை சரி செய்யாமல் பெங்களூருவின் நீர்த் தேவை தீர்ந்து விடுமா?

 

கரும்பு விவசாயத்தை மேம்படுத்த மேக்கே தாட்டு அணை பயன்படப் போகிறதா? நாட்டிலேயே கரும்பு விவசாயிகள் அதிகம் தற்கொலை செய்து கொள்வது கன்னடத்தில் தான். இதற்கான கன்னட கரும்பு விவசாயிகள் பல போராட்டங்களை நடத்தியுள்ளனர். அவர்களின் கோரிக்கை என்ன? கரும்புக்கு உரிய விலை கொடுக்க வேண்டும். சர்க்கரை ஆலை முதலாளிகள் வைத்திருக்கும் நிலுவைத் தொகையை உடனடியாக விவசாயிகளுக்கு வழங்க வேண்டும். இடுபொருட்கள் தடையின்றிகிடைக்க வேண்டும். இவை தான் அவர்களின் கோரிக்கைகள். இந்த கோரிக்கைகள் குறித்து எதுவும் கூறாத அரசு அணை கட்டி கரும்பு விவசாயத்தை ஊக்குவிக்கப் போகிறதா?

 

இத்தனையையும் மீறி மேக்கே தாட்டுவில் கன்னட அரசு அணை கட்ட விரும்புவது ஏன்? விஷன் 2025 என்றொரு திட்டத்தை தமிழக அரசு வைத்திருப்பது போல் பெங்களூரு மாஸ்டர் பிளான் 2031 எனும் திட்டத்தை கன்னட அரசு வைத்திருக்கிறது. பெங்களூருவில் உள்ள உழைக்கும் மக்களை குடிசைவாசிகளை வெளியேற்றி ஆர்க்காவதி ஆறு தொடங்கி மேக்கே தாட்டு முடிய சுற்றுலா தலமாக மாற்றி கேளிக்கை விடுதிகளையும் தங்கும் விடுதிகளையும் அமைக்க திட்டமிட்டிருக்கிறது. இதற்காக நெதர்லாந்து நிறுவனம் ஒன்றிடம் புரிந்துணர்வு ஒப்பந்தம் போடப்பட்டுள்ளது. இதற்காகத் தான் காவிரி நீரைக் கொண்டுவரத் துடிக்கிறதே தவிர கரும்பு விவசாய மேம்பாட்டுக்காகவோ, மக்களின் குடிநீர் தேவைக்காகவோ அல்ல.

 

இப்போது மட்டுமல்ல, 1967ம் ஆண்டிலிருந்து மேக்கே தாட்டு அணை கட்டப் போவதாக கன்னட அரசு தொடர்ந்து கூறி வந்திருக்கிறது. ஆனால் கட்ட முடியவில்லை. காரணம் என்ன? அணையின் நீர்த் தேக்கப் பகுதி அடர்ந்த வனப்பகுதியில் 2500 ஏக்கர் வரையில் எடுத்துக் கொள்ளும் என்பதால் வன விலங்குகள் பாதிப்பு சுற்றுச்சூழல் உள்ளிட்ட காரணங்களால் மத்திய அரசின் குறிப்பிட்ட துறைகள் இத்திட்டத்திற்கு அனுமதி வழங்கவில்லை. ஆனால் தமிழகம் எதிர்ப்பதனால் மட்டுமே அணை கட்டுவதில் தாமதம் ஏற்படுவதாக கன்னட அரசு தொடர்ந்து கன்னட மக்களிடம் கன்னட தேசிய உணர்வை கிளறி வருகிறது. முல்லைப் பெரியாற்று விசயத்தில் கேரள அரசு அணை உடையப் போவதாக கிராபிக்ஸ் பயம் காட்டிய அதே உத்தி தான்.

 

தமிழகத்துக்கு தர வேண்டிய நீரை கொடுத்தது போக மீதமிருக்கும் உபரி நீரைத்தான் மேகே தாட்டு அணையில் சேமிக்க இருக்கிறோம் இதற்கு ஏன் தமிழகம் எதிர்ப்பு தெரிவிக்க வேண்டும்? கன்னட அரசின் முக்கியமான கேள்வி இது. தமிழகத்துக்கு முறையாக ஒவ்வொரு மாதமும் தர வேண்டிய நீரின் அளவை பல்வேறு காரணங்களைக் கூறி குறைத்து வருகிறது கன்னடம். மழைக்காலங்களின் வரும் மேலதிக நீரைத் திறந்து விடும் வடிகால் நிலமாகத்தான் தமிழகத்தை கன்னட அரசு கருதி வருகிறது. இந்த நிலையில் அந்த மழை நீரையும்தேக்கி வைப்பதற்கு தான் மேகேதாட்டு பயன்படுமேயன்றி, தமிழகத்துக்கான நீரைக் கொடுத்துவிடுவோம் என்பதெல்லாம் பொய்ப் பிரச்சாரம்.

 

மட்டுமல்லாது, தஞ்சை டெல்டா பகுதியில் செயல்படுத்தப்படவிருக்கும் மீத்தேன் எடுக்கும் திட்டத்துக்கு கடும் எதிர்ப்பு கிளம்பியிருக்கிறது. மேக்கே தாட்டு அணைகட்டி நீரைத் தடுத்தால் நீரின்றி தஞ்சை டெல்டா பகுதி பாலவனமாகி மீத்தேன் திட்டத்துக்கு எதிர்ப்பு குறையும் என்றும் கணக்கு போடுகின்றன கார்ப்பரேட் நிறுவனங்கள். இதுவும் மேக்கே தாட்டு அணையை கட்டத் துடிப்பதற்கான முக்கியமான காரணமாக இருக்கிறது. இவ்வாறு கார்ப்பரேட் நிறுவனங்களின் லாபத்துக்கான திட்டங்களைத் தீட்டி செயல்படுத்துவதைத் தான் நாட்டின் வளர்ச்சி என்கிறார்கள்.

 

கன்னட அரசு மட்டுமா இவைகளை செயல்படுத்துகிறது? தமிழகம் உட்பட எல்லா மாநில அரசுகளும் இப்படித்தான் செயல்படுகின்றன. அரசுகளின் திட்டம் எதுவானாலும் அவை மக்களுக்காக இருப்பதில்லை. கார்ப்பரேட் முதலாளிகளின் நலனிலிருந்தே அரசின் கொள்கைகள் தீர்மானிக்கப்படுகின்றன. உலக வங்கி, உலக வர்த்தக கழகம் உள்ளிட்ட பல சர்வதேச அமைப்புகள் மூன்றாம் உலக நாடுகளை ஏகாதிபத்திய பன்னாட்டு நிறுவனங்கள் சுரண்டுவதற்காகவே ஏற்படுத்தப்பட்டவை. இவைகளில் உத்தரவை மீறி எந்த அரசும் எதுவும் செய்து விட முடியாது. எரிவாயு மானியத்தை வாய்ப்புள்ளோர் முன்வந்து விட்டுக் கொடுக்க வேண்டும் என்று கோரும் மோடி, நிதிநிலை அறிக்கையில் ஆண்டுதோறும் ஒரு லட்சம் கோடி அளவில் முதலாளிகளுக்கு சலுகைகளும் வரித் தள்ளுபடியும் செய்து கொண்டிருக்கிறார். அதில் ஒரு பைசா குறைக்க முடியுமா?

 

அரசுகள் அனைத்தும் மக்களுக்கானது இல்லை. மேக்கே தாட்டு அணை தமிழக மக்களுக்கு மட்டுமின்றி கன்னட மக்களுக்கும் வாழ்வாதாரத்தை கேள்விக்குறியாக்குவது தான். கன்னட அரசு மக்கள் நலனிலிருந்து அணையை கட்டவில்லை, இன்றைய தமிழக அரசும் கார்ப்பரேட்டுகளின் நலனுக்காகவே கள்ள மௌனம் சாதிக்கிறது. எதிர்க்கும் ஓட்டுக் கட்சிகள் கூட வேறு வேறு காரணங்களுக்காகவே எதிர்க்கின்றன. அரசுகள் மட்டுமல்ல, அரசில் இன்று அங்கம் வகிக்கும், நாளை அங்கம் வகிக்கப்போகும் அத்தனை ஓட்டுக் கட்சிகளும் மக்களுக்கு எதிரானவைகளே. காவிரியில் மட்டுமல்ல ஏல்லாவற்றிலும் மக்கள் உரிமைகள் மீட்டெடுக்கப்பட வேண்டும் என்றால் மக்கள் களத்தில் இறங்காதவரை சாத்தியமில்லை.

 

மேக்கே தாட்டை ஆடு கடந்தால் மட்டும் போதாது, உழைக்கும் மக்களும் கடக்க வேண்டும். அப்பட்டமாகவே மக்கள் நலனை அலட்சியப்படுத்தி மீறும் அரசுகளை அதன் அமைப்புகளை நொறுக்குவதன் மூலம் அதை கடக்க வேண்டும். ஆற்றையே சுரண்டி விற்ற மணல் மாஃபியாக்களை எதிர்த்து கார்மாங்குடி கிராம மக்கள் ஒரு புதிய வரலாற்றையே படைத்துள்ளார்கள். இந்திய வரலாற்றிலேயே முதன் முறையாக தங்கள் வீரியமான போராட்டத்தின் மூலம் மணல் அள்ளுவதை தடுத்து நிறுத்தி குவாரியை மூடியது உழைக்கும் மக்களுக்கான முன்னுதாரணம். இது போல் எல்லா பகுதிகளிலும் ஓட்டுக் கட்சிகளின், அரசு அதிகாரிகளின் அதிகாரங்களை கேள்விக்கு உள்ளாக்க வேண்டும். அதன் மூலம் அதிகாரங்களை மக்கள் தங்கள் கைகளில் எடுக்கும் எல்லைக்கு உயர வேண்டும். அதுவரை நம் வாழ்வு நம் கைகளில் இல்லை.

மின்னூலாக(PDF) தரவிறக்க‌

எது வன்முறை? யார் வன்முறையாளர்கள்?

திரெண்டெழுந்தனர்
மாருதி தொழிலாளர்கள்!

தீக்கிரையானது
முதலாளித்துவ பயங்கரவாதம்!

எதுவன்முறை?
யார்
வன்முறையாளர்கள்?

தமிழகம் தழுவிய பிரச்சார இயக்கம்!

பொதுக்கூட்டங்கள்
தெருமுனைக்கூட்டங்கள்
கலை நிகழ்ச்சிகள்

அன்பார்ந்த உழைக்கும் மக்களே!

பொறுத்துப் பொறுத்துப் பார்த்த மாருதி கார் ஆலைத் தொழிலாளர்கள் பொங்கியெழுந்தனர்.  அவர்களின் கோபத்தீயில் வெந்து மடிந்தான் ஆலையின் மனித வளப் பொது மேலாளர் அவனீஷ்குமார் தேவ்.  முதலாளிகள் சங்கங்களும், ஓட்டுக் கட்சிகளும் பெருங்குரலெடுத்துக் கண்டனம் செய்தனர்.  அன்னிய மூலதனம் வராது, வளர்ச்சி குறையும் என ஓலமிட்டனர்.  தொழிலாளி வர்க்கத்தையே கொலைகார வர்க்கம் போல் பிரச்சாரம் செய்கின்றனர் முதலாளிகள்.  ஒரு நிமிடத் தாமதத்திற்குக் கூட அதை வேலை நீக்கத்திற்கான குற்றமாக்குவது, இயந்திரங்களின் வேகத்தைக் காட்டி தொழிலாளிகளைக் கசக்கிப் பிழிவது, இயந்திரத்தின் வேகத்திற்கு ஈடுக்கொடுக்க தவறினால் சம்பள வெட்டு, கழிப்பறைகளிலும் கண்காணிப்புக் கேமரா, அற்பக்காரணங்களுக்கும் அசிங்கமாய் திட்டி அவமானப்படுத்துவது என அடுக்கடுக்கான அடக்குமுறைகள். பேச்சு வார்த்தைக்கு அழைப்பது என்ற பெயரில் குண்டர்களையும் போலீசையும் வைத்து தொழிலாளர்களைத் தாக்க முற்பட்ட போது தொழிலாளிகள் தங்களைத் தற்காத்துக்கொள்ள நடத்திய போராட்டத்தில் தான் அந்த அதிகாரி பலியானான்.  வன்முறைக்கு வித்திட்டது ஆலை நிர்வாகம், தொழிலாளிகளல்ல.

நாட்டில் 90 சதம் பேர் தொழிலாளிகள், உழைப்பாளிகள்.  அவர்கள் உண்ணாவிரதம், ஆர்ப்பாட்டம், பேச்சுவார்த்தை என அமைதியான வழிகளில் தான் போராடுகிறார்கள்.ஒரு சதவிகிதத்திற்கும் குறைவான முதலாளிகள் தான் அதிகார வர்க்கம், போலீசின் துணையோடு ஒடுக்கின்றனர்.  மிக மிக அரிதாகத் தான் தொழிலாளர்கள் தங்கள் கோபத்தை வெளிப்படுத்துகின்றனர்.  எங்கோ, எப்போதோ ஒரு அதிகாரி பலியானால் ஊளையிடும் ஓட்டுக்கட்சிகளும், ஒப்பாரி வைக்கும் ஊடங்கங்களும் முதலாளிகள் நடத்தும் படுகொலைகள், வன்முறை பற்றி வாய் திறப்பதில்லை.

தனியார்மயத்தின் பெயரால் நாட்டை மீண்டும் காலனியாக்கும் மக்கள் விரோதப் பொருளாதாரக் கொள்கை அமுல்படுத்தப்பட்டு வரும் கடந்த இருபது ஆண்டுகளில் தொழிலாளி வர்க்கத்தின் மீதான முதலாளிகளின் வன்முறை மிகப்பெருமளவில் அதிகரித்துவருகிறாது.  நூற்றுக்கணக்கான தொழிலாளர்களின் தியாகத்தால் கிடைத்த எட்டு மணிநேர வேலை என்ற சட்டபூர்வ உரிமையை ஒழித்துவிட்டு முதலாளிகள் தங்கள் விருப்பப்படி 12 மணி, 14 மணி, 16 மணி என உழைப்பை உறிஞ்சுகிறார்களே இது வன்முறையில்லையா?  எட்டு மணி நேரம் என்ற சட்டத்தை முதலாளிகள் அமுல்படுத்தினால் இன்னும் பல லட்சம் பேருக்கு வேலை கொடுக்கலாம்.  வேலையில்லாத் திண்டாட்டம் என்பது முதலாளிகளின் லாப வெறியால் உருவாக்கப்படும் கொடுமை.  இது சமூகத்தின் மீது நடத்தப்படும் வன்முறையில்லையா?

240 நாட்கள் ஓராண்டில் தொடர்ச்சியாகப் பணியாற்றினால் நிரந்தரம் செய்ய வேண்டும் என்ற சட்டத்தை எந்த முதலாளியும் மதிப்பதில்லை.  பத்தாண்டு, இருபதாண்டு பணியாற்றியவர்களைக் கூட திடீரெனத் தூக்கியெறிந்து குடும்பங்களை வீதியில் நிறுத்துகின்றனர் முதலாளிகள்.  பயிற்சியாளர்கள் (ட்ரெய்னி) தொழில் பழகுநர் (அப்ரெண்டிஸ்) என்ற பெயரில் சம்பளமே இல்லாமல் அல்லது அற்பச் சம்பளத்தில் இளவயது ஆற்றலை உறிஞ்சி விட்டு தூக்கியெறிந்து விடுகின்றனர்.  இந்த மோசடியும், துரோகமும் வன்முறையில்லையா?  தமிழகத்தின் பெருந்தொழில் நகரங்களான சென்னை, கோவை, திருப்பூரில் பணியாற்றும் தொழிலாளிகளில் முக்கால்வாசிப்பேர் ஒப்பந்த தொழிலாளிகள்  பெரும்பாலான் ஒப்பந்தத் தொழிலாளிகளை முதலாளிகள் கணக்கில் காட்டுவதேயில்லை.  சென்னையைச் சுற்றி ஸ்ரீபெரும்புதூர், ஓரகடம், இருங்காட்டுகோட்டை, மறைமலை நகர் போன்ற பகுதிகளில் நோக்கியா, ஹூண்டாய், சிமென்ஸ், செயிண்ட் கோபெய்ன் என பன்னாட்டு நிறுவனங்களும், உள்நாட்டு நிறுவனங்களும் செயல்படுகின்றன.  அன்றாடம் நடக்கும் ஏராளமான விபத்துகளிலும் ‘மர்ம’மான முறையிலும் ஏராளமான தொழிலாளர்கள் மரணமடைகின்றனர்.  இவ்வளவு பெரிய தொழில்பகுதியில் தீவிர, அவசர சிகிச்சைக்க்கு ஒரு மருத்துவமனை கூட இல்லை.  அண்மையில் ஹவாசின் என்ற தொழிற்சாலையில் பணியாற்றிய 7 பேர் சாலை விபத்தில் இறந்தனர்.  இவர்கள் அனைவரும் மருத்துவமனையிலும், காவல் நிலையத்திலும் அடையாளம் தெரியாதவர்கள் என்றே பதிவு செய்யப்பட்டனர்.  புகழ்பெற்ற டி.ஐ. சைக்கிள் தொழிற்சாலையில் கை நசுங்கிய தொழிலாளிக்கு பஞ்சை வைத்துக் கட்டி பேருந்து செலவுக்கு ரூ. 25/- கொடுத்து அனுப்பி விட்டது நிர்வாகம்.  முதலாளிகளின் கொடிய மனதுக்கு சிறு எடுத்துக்காட்டு இது.  ‘சுமங்கலித் திட்டம்’ எனும் பெயரில் கிராமப்புறத்தில் ஏழை இளம்பெண்களைத் திரட்டி கொட்டடிகளில் அடைத்து வரைமுறையின்றி வேலை வாங்குவது, பாலியல் வன்புணர்ச்சிக்கு ஆளாக்குவது என சொல்லொணாக் கொடுமைகளை கோவை திருப்பூர் பஞ்சாலை முதலாளிகள் நடத்துகின்றனர்.   முதலாளிகள் நடத்தும் வரம்பற்ற வன்முறைகளைப் பற்றி ஊடகங்களோ, ஓட்டுக்கட்சிகளோ பேசுவதில்லை.

கல்வி, மருத்துவம், குடிநீர், மின் உற்பத்தி, சாலை வசதி என அரசு வழங்கவேண்டிய சேவைகள் அனைத்தையும் தனியார்மயத்தின் பெயரில் முதலாளிகள் கைப்பற்றிக்கொண்டு கொள்ளையடிக்கின்றனர்.  மழலையர் பள்ளி முதல் மருத்துவக் கல்வி வரை ஆக்கிரமித்து ‘தரமான கல்வி’  என்ற போர்வையில் விதவிதமான வழிகளில் – கல்விக் கட்டணம், சிறப்பு வகுப்பு, செருப்பு, சீருடை பேனா, பென்சில், பேருந்து என பெற்றோர்களைக் கசக்கிப் பிழிகின்றனர். எந்த சட்டத்திற்கு கட்டுப்பட மறுக்கின்றனர்.  அரியானா மாநில அரசு மருத்துவமனை ஒன்றில் இருநூறு ரூபாய் பணம் கட்டவில்லை என்பதால், இன்குபேட்டரில் இருந்த குழந்தைக்கு சிகிச்சையை நிறுத்தியதால் அந்தப் பச்சிளங்குழந்தை இறந்துவிட்டது.    அரசு மருத்துவமனையே இப்படியென்றால் தனியார் மருத்துவர்களும் மருத்துவமனைகளும் எவ்வளவு கொடூரமாக நடந்துகொள்வார்கள் என்பதைக் கற்பனை செய்துபாருங்கள்.  அப்பல்லோ போன்ற கார்ப்பரேட், தனியார் மருத்துவமனைகளில் எவ்வளவு ஆபத்தான நிலையில் இருந்தாலும் முன்பணம் கட்டாவிட்டால் தொட்டுக்கூட பார்க்கமாட்டார்கள்.  இவையெல்லாம் அரசின் துணையோடு முதலாளிகள் நடத்தும் வன்முறையில்லையா?

போலி மருந்து தயாரித்து மக்களின் உயிரோடு விளையாடுபவர்கள், பத்து மடங்கு, இருபது மடங்கு லாபம் வைத்து மருந்து விற்பனையில் கொள்ளையடிக்க்கும் கொலை பாதகத்தைச் செய்பவர்கள் யார்?  தொழிலாளிகளா, முதலாளிகளா?  மாசுப்பட்ட குடிநீரால் சென்னையில் காலரா நோய்க்கு 30 பேர் பலியாகிவிட்டனர்.  அசுத்தமான குடிநீரில் அன்றாடம் வாந்தி பேதிக்கு இரையாகும் மக்கள் ஏராளம்.  ஆனால் கொக்கோ கோலா, பெப்சி, டாடா, உள்ளூர் மாபியாக்கள் அனைவரும் நீர்வளத்தை உறிஞ்சி விற்று பல்லாயிரம் கோடிகளை சுருட்டுகின்றனர்.  தண்ணீர் சமூகத்தின் பொதுச்சொத்து, அதை முதலாளிகள் கைப்பற்றி உரிமை கொண்டாடுவது வன்முறையில்லையா?  கட்டுப்படியாகாமல் கடன்பட்டு இரண்டரை லட்சம் விவசாயிகள் தற்கொலை செய்து கொண்டதற்கு யார் காரணம்?  விதை, உரம், பூச்சி மருந்து ஆகியவற்றை அநியாய விலைக்கு விற்று, அடிமாட்டு விலைக்கு விளைச்சலை அபகரித்த முதலாளிகள் தானே!  இது வன்முறையில்லையா?

பொய்க்கணக்கு எழுதி வரி ஏய்ப்பது, கறுப்பு பணத்தை வெளிநாட்டில் பதுக்குவது, பொருள்களைப் பதுக்கி விலையேற்றுவது, கலப்படம் செய்வது, அதிகாரிகளுக்கு லஞ்சம் கொடுத்து பொதுச்சொத்துக்கள், கனிவளங்கள், கிரானைட் ஆகியவற்றை கொள்ளையடிப்பது இப்படி அனைத்துக் கிரிமினல் குற்றங்களையும் செய்வது யார் தொழிலாளியா?  முதலாளியா? இக்குற்றங்கள் வன்முறையில்லையா?  பயங்கரவாதவில்லையா?  சாராயம் காய்ச்சும் ரெளடி மீது பாயும் குண்டர் சட்டம் ஒரு குற்றத்தைக் கூட விட்டு வைக்காமல் செய்யும் முதலாளிகள் மீது பாய்வதில்லை.  காரணம் இக்குற்றங்கள் தனியார்மயத்தின் பெயரால் நியாயப்படுத்தப்பட்டு அரசு அதிகாரிகள் துணையோடு நடத்தப்படுவதால் தான்!

உழைப்பைச் சுரண்டுவது, நாட்டின் பொருளாதார வளங்களைக் கொள்ளையடிப்பதோடு பண்பாட்டுத்துறையிலும் தங்கள் வன்முறையைக் கட்டவிழ்த்து விடுகின்றனர் முதலாளிகள்.  விற்பனையை அதிகரிக்கவும், சந்தையை விரிவுப்படுத்தவும் பெரு விளம்பர யுத்தத்தை நடத்தி மொத்த சமூகத்திலும் நுகர்வு வெறியை, பாலூணர்வைத் தூண்டுகின்றனர்.  எல்லாவற்றையும் அனுபவிப்பது, எந்த வழியிலும் பணம் சேர்ப்பது, சுயநலம், ஆடம்பரமோகம் என்ற சித்தாந்தத்தைப் பரப்புவதன் மூலம் ஒழுக்கக் கேட்டையே புதிய சமூக ஒழுங்காக மாற்றுகின்றனர்.  இதன் விளைவு தான் நாள்தோறும் பெருகிவரும் கொலை, கொள்ளை, பாலியல் வல்லுறவு, ரெளடித்தனம் ஆகியவை.  சமூகம் பாதுகாப்பற்றதாக மாறிவரக்காரணம் முதலாளிகளின் லாபவெறித்தானே!  இது வன்முறை இல்லையா?

முதலாளிகளின் அனைத்தும் தழுவிய இந்த வன்முறையை, பயங்கரவாதத்தை ஓட்டுக் கட்சிகளோ ஊடகங்களோ அம்பலப்படுத்துவதில்லை.  ஏனெனில் இவர்கள் தனியார்மயத்தின் பங்காளிகளாகிவிட்டனர்.  ஓட்டுக் கட்சிகளின் ஒரே கொள்கை கொள்ளையடிப்பது, அதற்குப் போட்டி போடுவதே அவர்களின் ஜனநாயகம்.  உங்கள் எல்லோருக்கும் தெரிந்த இந்த உண்மையை அம்பலப்படுத்த்வதால் தான் நக்சல்பாரிப் புரட்சியாளர்களை வன்முறையாளர்கள், தீவிரவாதிகள் என்று அவதூறு செய்கின்றனர்.

இப்போது சொல்லுங்கள் யார் வன்முறையாளர்கள்?  எது வன்முறை?

சூழ்ச்சி, வஞ்சகம், பித்தலாட்டம், மோசடி, லாபம் இவைதான் முதலாளிகளின் சிந்தனை. வரைமுறையின்றி இயற்கை வளங்கைச் சுரண்டுவதன் மூலம் சுற்றுச்சூழலை அழித்து பூமியின் இருத்தலுக்கே எதிராக இருப்பவர்கள் முதலாளிகள்.

உழைப்பாளி மக்களாகிய நாம் எப்பொழுதும் அமைதியையும் சமாதானத்தையுமே விரும்புகிறோம்.  வன்முறையை நாம் சிந்திப்பதேயில்லை.  அதனால் தான் அணு உலை வேண்டாம் என்கிறோம்.  ஆபத்து எனத் தெரிந்தும் தங்கள் சுயநலத்திற்கு அணு உலை வேண்டும் என்கின்றனர் முதலாளிகள்.

உழைப்பாளிகள் வன்முறையைக் கையிலெடுத்தால் ஒரு சதவீதம் கூட இல்லாத முதலாளி வர்க்கம் ஒரு நொடியில் வீழ்ந்து விடாதா?  மாருதி தொழிலாளிகள் நடத்திய போராட்டம் ஒரு வெள்ளோட்டம் தான்.

முதலாளித்துவ சுரண்டல், பயங்கரவாத ஒடுக்குமுறை இவற்றிலிருந்து உழைக்கும் மக்களை விடுவிக்க வேண்டுமானால் காங்கிரஸ், பா.ஜ.க. பிற ஓட்டுக் கட்சிகள் அமுல்படுத்தும் தனியார்மயக் கொள்கைக்கு முடிவுகட்டவேண்டும்.  இதற்கு மார்க்சிய – லெனினிய மாவோ சிந்த்னை வழியில் நக்சல்பாரிப் புரட்சியாளர்கள் தலைமையில்  அணிதிரள்வது ஒன்றே வழி!

  • நாடு மீண்டும் காலனியாவதைத்
    தடுத்து நிறுத்துவோம்!
  • முதலாளித்துவ பயங்கரவாதத்தை
    அடித்து வீழ்த்துவோம்!
  • போலி ஜனநாயக தேர்தல் பாதையைத்
    தூக்கியெறிவோம்!
  • நக்சல்பாரி புரட்சிப் பாதையில்
    ஒன்றிணைவோம்!

 

மக்கள் கலை இலக்கிய கழகம்
விவசாயிகள் விடுதலை முன்னணி
புரட்சிகர மாணவர் இளைஞர் முன்னணி
புதிய ஜனநாயக தொழிலாளர் முன்னணி
பெண்கள் விடுதலை முன்னணி
தமிழ்நாடு.

 

தொடர்புக்கு:

அ. முகுந்தன்,
110, 2வது மாடி,  மாநகராட்சி வணிக வளாகம்,
63, ஆற்காடு சாலை,
கோடம்பாக்கம், சென்னை – 24
பேச : 94448 34519

 

மின்னூலாக(PDF) தரவிறக்க‌

பயங்கரவாத பீதியூட்டும் பயங்கரவாதிகள்

பாதுகாப்பு படையினாரால் வீடு இடிக்கப்பட்டு, தாக்கப்பட்டு, கற்பழிக்கப்பட்ட ஜம்லா சோகி

 

கேரளாவில் நக்சல் பயங்கரவாதிகள் ஊடுறுவி விட்டதாக மன்மோகன் சிங் பத்திரிக்கையாளர்களைக் கூட்டி அண்மையில் அறிவித்திருக்கிறார். குற்றால மலையில் பாதுகாப்பை பலப்படுத்தியிருப்பதாக தமிழக காவல்துறை தெரிவிக்கிறது. உள்நாட்டு அச்சுறுத்தல் எல்லைமீறி போய்விட்டதாக ப.சிதம்பரம் அவ்வப்போது திருவாய் மலர்ந்தருளுகிறார். சல்வாஜுடும் போன்ற ஆயுதக் குழுக்களை மாநில அரசுகள் கட்டியமைத்திருக்கின்றன. பல்லாயிரம் கோடி செலவில் ‘ஆப்பரேசன் கிரீன் ஹண்ட்’ எனும் படையெடுப்பை சொந்த மக்களின் மீது ஏவி விட்டிருக்கிறது மைய அரசு. என்னதான் நடந்து கொண்டிருக்கிறது நாட்டில்?

 

எது பயங்கரவாதம்? யார் பயங்கரவாதிகள்? உள்நாட்டு அச்சுறுத்தல் என்பதின் பொருள் என்ன? இந்த அரசும் ஆட்சியாளர்களும் உள்நாட்டு அச்சுறுத்தல் என்று கருதுவது யாருக்கான அச்சுறுத்தல் என்பதை விளங்கிக் கொண்டால், எது பயங்கரவாதம்? யார் பயங்கரவாதிகள்? என்பது எளிதாக விளங்கும். நாட்டு மக்களை எப்போதும் ஒருவித பீதியில் உறைந்திருக்கச் செய்வது தான் சிறப்பான ஆட்சி என்று இலக்கணம் வகுத்திருக்கிறான் மாக்கியவல்லி. உலகில் இருக்கும் அனைத்து அரசுகளும் மாக்கியவல்லியை குருவாக கொண்டாடும் அரசுகள் தாம். இந்திய அரசும் அதற்கு விதிவிலக்கானது அல்ல. இந்தியா என்றால் இரண்டு இந்தியாக்கள் இருக்கின்றன. இருப்பதை எப்படி பெருக்குவது என்று கவலைப்படும் முதலாளிகள், அதிகார வர்க்கத்தினரின் இந்தியா. அடுத்த வேளை எப்படி உண்பது என்று கவலைப்படும், 28 ரூபாய் வருமானம் கிடைத்துவிட்டாலே அவர்கள் ஏழைகள் அல்ல என்று அறிவிக்கப்பட்டிருப்பவர்களின் இந்தியா. 90 சதவீத மக்கள் இருக்கும் இரண்டாவது இந்தியாவைத்தான் எப்போதும் அச்சத்தில் ஆட்டி வைக்க அரசுகள் விரும்புகின்றன. இந்த அச்சமூட்டலின் காரணங்கள் காலந்தோறும் மாறுபடும். சீனா, பாக்கிஸ்தான், இஸ்லாமிய பயங்கரவாதிகள் வழியாக தற்போது நக்சல்பாரி புரட்சியாளர்கள் அந்த பயங்காட்டலின் வேராக ஆக்கப்பட்டிருக்கிறார்கள்.

 

கடந்த சில ஆண்டுகளாக பசுமை வேட்டை (ஆபரேசன் கிரீன் ஹண்ட்) என்ற பெயரில் மத்திய கிழக்கு பழங்குடியினர் மீது பெரும் பொருட் செலவில் போர் ஒன்றை நடத்தி வருகிறது இந்திய அரசு. எதற்காக இந்தப் போர்? அங்கு கிடைக்கும் கனிம வளங்களை கொள்ளையடிக்கக் காத்திருக்கின்றன பல பன்னாட்டு, தரகு நிறுவனங்கள். எங்கள் மண்ணை விட்டுத் தரமாட்டோம் என மறுக்கிறார்கள் பழங்குடிகள். சில முதலாளிகளை பலனடையச் செய்வதற்காக சில கோடி மக்களை கொன்றழித்தேனும் துரத்திவிடத் துடிக்கிறது அரசு. இதற்கு மறுபெயர் தான் ஆபரேசன் கிரீன் ஹண்ட். இதனை நியாயப்படுத்த பழங்குடிகளுக்கு ஆதரவாக இருக்கும் மாவோயிஸ்டுகளை எதிர்த்துத்தான் இந்த நடவடிக்கை என்கிறது அரசு. மாவோயிஸ்டுகள் விலகிவிட்டால் பசுமை வேட்டையை நிறுத்திவிடுமா அரசு? அரசின் நோக்கம் அந்த பழங்குடி மக்களை விரட்டியடிப்பது. அதை நியாயப்படுத்த மாவோயிஸ்டு பீதி பயன்படுத்தப்படுகிறது.

 

இதை பொதுமைப்படுத்திக் கூறினால், முதல் இந்தியாவுக்காக இரண்டாம் இந்தியாவை அழிக்கும் நடவடிக்கை. அரசின் அத்தனை செயல்பாடுகளிலும் இந்த முதல் இந்தியா, இரண்டாம் இந்தியா வேறுபாட்டை பிரித்துப் பார்க்கலாம். ஆனால் மக்கள் அப்படி பிரித்து பார்த்து உணர்ந்துகொண்டு விடக் கூடாது என்பதற்காகத்தான் காலந்தோறும் பீதிகள் பயன்படுத்தப்படுகின்றன. மக்களைக் கொல்வது, கடத்துவது, மிரட்டிப் பணிய வைப்பது இவைகளைத்தான் பயங்கரவாதம் என்று அரசு வரையறுத்திருக்கிறது. இவற்றை யார் செய்தாலும் அவர்கள் பயங்கரவாதிகள். கீழே பட்டியலிடப்பட்டிருக்கும் சில நிகழ்வுகளை படித்துப் பாருங்கள்.

 

சிறீநகரைச் சேர்ந்த 16 வயதான ஜாஹித் ஃபரூக் என்ற சிறுவன் கிரிக்கெட் விளையாடிவிட்டுத் திரும்பி வந்துகொண்டிருந்தபொழுது எல்லைப் பாதுகாப்புப் படையினரால் நடுத்தெருவில் வைத்துச் சுட்டுக் கொல்லப்பட்டான். எல்லைப் பாதுகாப்புப் படையைச் சேர்ந்த சிப்பாய்களை எதிர்த்துக் கேள்வி கேட்டான் என்பதுதான் இச்சிறுவனைப் பயங்கரவாதி ஆக்கிவிட்டது. இச்சிறுவன் மட்டுமல்ல, 14 வயதான வாமிக் ஃபரூக், 16 வயதான பஷாரத் அகமது, 14 வயதான முஷ்டாக் அகமது மிர் உள்ளிட்டு எண்ணற்ற சிறுவர்கள் இராணுவத்தாலும், துணை இராணுவப் படைகளாலும் கொல்லப்பட்டுள்ளனர்.

 

பத்தாண்டுகளுக்கு முன்பாக ஜம்மு காஷ்மீர் மாநிலத்தைச் சேர்ந்த பத்ரிபால் என்ற கிராமத்தைச் சேர்ந்த ஐந்து அப்பாவிகள் இந்திய இராணுவத்தால் கடத்தப்பட்டுச் சுட்டுக் கொல்லப்பட்டனர். அந்த அப்பாவிகளை எல்லை தாண்டி வந்த பயங்கரவாதிகளாகச் சித்திரித்து இப்படுகொலையை மூடி மறைத்துவிட எத்தணித்தது, இந்திய இராணுவம். பின்னர் வேறொரு கிராமத்தைச் சேர்ந்த சாதாரண மக்கள் என்ற உண்மை தெரிய வந்தது.

 

ஜம்மு காஷ்மீர் மாநிலத்தில் ஆயுதப்படை சிறப்பு அதிகாரச் சட்டம் அமலுக்கு வந்த கடந்த இருபதாண்டுகளில் ஏறத்தாழ 60,000 பேர் பல்வேறு சட்டவிரோத வழிகளில் அரசுப் படைகளால் கொல்லப்பட்டுள்ளனர்

 

2004 ஆம் ஆண்டு மணிப்பூர் மாநிலத்தைச் சேர்ந்த தங்ஜம் மனோரமா என்ற இளம் பெண்ணை அவரது வீட்டில் இருந்து கடத்திக் கொண்டு போன அசாம் துப்பாக்கிப்படைப் பிரிவைச் சேர்ந்த சிப்பாய்கள், அப்பெண்ணை பாலியல் பலாத்காரப்படுத்திய பின் சுட்டுக் கொன்றனர்

2011 மார்ச் இர‌ண்டாவ‌து வார‌த்தில் பாதுகாப்பு ப‌டை தாண்டேவாடா மாவ‌ட்ட‌த்தின் வனப்பகுதியின் உள்ளே உள்ள‌ மூன்று கிராம‌ங்க‌ளை முற்றிலுமாக‌ தீவைத்து கொளுத்தியுள்ள‌து. இதில் மொத்த‌ம் முன்னூறு குடிசைக‌ள் எறிந்து சாம்ப‌லாயின‌. நூற்றுக்க‌ண‌க்கான‌ ப‌ழ‌ங்குடி ம‌க்க‌ள் வீடிழ‌ந்தார்க‌ள். மூன்று பெண்க‌ள் பாலிய‌ல் வ‌ன்புண‌ர்வுக்கு உள்ளாக்க‌ப்ப‌ட்டுள்ளார்க‌ள். மூன்று ப‌ழ‌ங்குடியின‌ ம‌க்க‌ள் கொல்ல‌ப்ப‌ட்டுள்ளார்க‌ள். ப‌ழ‌ங்குடிக‌ளின் தானிய‌ சேமிப்புக‌ள் எல்லாம் தீக்கிறைக்கப்பட்டுள்ள‌ன‌. ப‌ழ‌ங்குடிக‌ள் சேமித்து வைத்திருந்த‌(மொத்த‌ இருப்பு) த‌ங்க‌ ந‌கைக‌ள், ஆயிர‌க்க‌ண‌க்கான‌ ரூபாய்க‌ள் கொள்ளைய‌டிக்க‌ப்பட்டுள்ள‌‌ன‌.

 

இவைகளெல்லாம் அரசு செய்த பயங்கரவாதத்தின் வெகு சில எடுத்துக்காட்டுகள். நாடு முழுவதும் இதுபோல் ஏராளம் ஏராளம் மக்களின் நினைவுகளில் வலிகளாய் எஞ்சியிருக்கின்றன. இவை அரசு வரையறுத்து வைத்துள்ள பயங்கரவாதம் எனும் அர்த்தத்திற்கு உள்ளிருந்து; அதேநேரம் அரசு அதை மீறுவதை இயல்பாக கொண்டிருக்கிறது எனும் அடிப்படையிலிருந்து எழுந்த செயல்கள். ஆனால், மெய்யாகவே பயங்கரவாதம் எனும் சொல் அதனிலும் பொருள் பொதிந்தது. மக்கள் தங்கள் உழைப்பிற்கு ஏற்ப பெற வேண்டிய வசதிகளையும், வாய்ப்புகளையும் மறுக்கின்ற எந்தச் செயலையும் பயங்கரவாதமாகவே கருத வேண்டும். அது வெறுமனே உடல் ரீதியான, பொருள் ரீதியான தாக்குதலை, இழப்பை மட்டும் குறிப்பதாக இருப்பதில்லை. இந்த வகையில் அரசின் செயல்கள் அனைத்துமே இதற்கு எடுத்துக்காட்டுகள் தாம்.

 

இந்தியா ஒரு விவசாய நாடு. நாட்டின் பெரும்பகுதி மக்களுக்கு இன்னமும் வேலை வாய்ப்புகளை வழங்கிக் கொண்டிருப்பது விவசாயமும் அதனைச் சார்ந்த தொழில்களும் தான். ஆனால், பசுமைப்புரட்சி எனும் திட்டத்தின் மூலமும், அதன் தொடர்ச்சியான நடவடிக்கைகள் மூலமும் விவசாயத்தையே கருவறுத்து, லட்சக்கணக்கான விவசாயிகளை தற்கொலைக்குள் தள்ளியிருக்கிறது அரசு.

 

நாட்டின் பொதுத்துறை நிறுவனங்கள் அனைத்தையும் திட்டமிட்டு, அலட்சியத்துடன் அணுகி, நிர்வாக சீர்கேடுகளை ஏற்படுத்தி நட்டமடைய வைத்து பின் தனியாரிடம் தாரை வார்த்திருக்கிறது அரசு. அதன் கோடிக்கணக்கான ஊழியர்கள் தாங்கள் போராடிப் பெற்ற உரிமைகள் பலவற்றை படிப்படியாக இழந்து கொண்டிருக்கிறார்கள்.

 

தொழில்துறையிலும் பன்னாட்டு, உள்நாட்டு பெரு நிறுவனங்களுக்கு பலவாறான சலுகைகளையும், வரிவிலக்குகளையும் அளித்துவிட்டு, உள்நாட்டு சிறு குறுந்தொழில்களுக்கு நெருக்குதல்களையும், வரிச்சுமைகளையும், மானிய சலுகைகள் வெட்டு போறவற்றை பரிசளித்து அவைகளை நலிவடைந்து போக வைத்திருக்கிறது அரசு.

 

கைத்தறி னெசவு சார்ந்த உற்பத்திக்கு என்று ஒதுக்கப்பட்டிருந்த சிறப்பு ரகங்களை ஒற்றைக் கையெழுத்தின் மூலம் நீக்கி அவற்றை பெரு விசைத்தறிகளும் பன்னாட்டு நிறுவனங்களும் கூட உற்பத்தி செய்யலாம் என திருத்தம் கொண்டுவந்து நாடெங்கிலும் உள்ள கோடிக்கணக்கான கைத்தறி நெசவாளர்களின் வயிற்றிலடித்திருக்கிறது அரசு.

 

சில்லறை வியாபாரத்திலும், காய்கறி வியாபாரத்திலும் ரிலையன்ஸ் போன்ற தரகு நிறுவனங்களையும், கார்கில் போன்ற பன்னாட்டு நிறுவனங்களையும் அனுமதித்ததன் மூலம் கோடிகணக்கான சிறு வியாபாரிகளை, தெருவில் கூவி விற்பவர்களை, தள்ளுவண்டி வியாபாரிகளை, மளிகைக்கடை உரிமையாளர்களை வாழ்விழந்து ஓட வைத்திருக்கிறது அரசு.

 

இது மட்டுமா?

 

தண்ணிரை தனியாருக்கு லிட்டருக்கு ஒரு பைசாவுக்கு கொடுக்கிறது அரசு, அவர்களோ அதை 12 ரூபாய்க்கு மக்களிடம் விற்கிறார்கள். அரசு வேடிக்கை பார்க்கிறது.

 

மின்சார உற்பத்தியிலிருந்து ஒதுங்கிக் கொண்டு, அதில் தனியாரை ஊக்குவித்து, அவர்களிடமிருந்து 17 ரூபாய்க்கு ஒரு யூனிட்டை வாங்கி 3 ரூபாய்க்கு அவர்களிடமே விற்கிறது அரசு. இதனால் ஏற்படும் மின்வெட்டும், விலை உயர்வும் மக்கள் தலையில்.

 

அன்றாட உபயோகப் பொருட்கள் முதல், உணவு தானியங்கள் வரை ஊக வணிக சூதாடிகளை அனுமதித்து அவர்களை கொள்ளையடிக்க வைத்துவிட்டு விலைவாசி உயர்வால் மக்கள் உண்ணும் உணவை குறைக்க, பட்டினி கிடக்க வைத்திருக்கிறது அரசு.

 

இவைகளோடு முடிந்து போகுமா?

 

தடா, பொடா போன்ற கருப்புச் சட்டங்களை ஏவி அப்பாவி மக்களை எந்தக் குற்றச்சாட்டும் இல்லாமல், விசாரணையும் இல்லாமல் பல்லாண்டுக் கணக்கில் சிறைக்கம்பிகளுக்குப் பின்னே தடுத்து வைத்திருக்கிறது.

 

ஐரோம் சர்மிளா பத்தாண்டுகளுக்கும் மேலாக உணவை உட்கொள்ளாமல் போராடியும் சிறப்பு ஆயுதப்படைச் சட்டத்தை நீக்க மறுக்கிறது.

 

இந்திய இராணுவமே எங்களைக் கற்பழி என்று பதாகை ஏந்திக் கொண்டு பெண்கள் நிர்வாணமாக போராடியும் வண்புணர்ச்சி செய்த இராணுவ அதிகாரிகளை விசாரிக்கக் கூட அனுமதி மறுக்கிறது.

 

அணு உலை வேண்டாம் என அமைதியான முறையில் போராடுபவர்கள் மீது தேச துரோக வழக்குகளை பதிவு செய்து மிரட்டுகிறது.

 

தண்ணீர் வரவில்லை என்று போராடினாலும், சாலைகளை அமைக்கக் கோரி போராடினாலும் போராடுபவர்களை போலீஸின் குண்டாந்தடி தான் முதலில் விசாரிக்க வருகிறது.

 

இப்படி அரசின் எந்த நடவடிக்கையை எடுத்துப் பார்த்தாலும் முதல் இந்தியாவைக் காப்பதற்காக இரண்டாம் இந்தியாவை எந்த எல்லைக்குச் சென்றும் விரட்டியடிக்க, தாக்கியழிக்க சித்தமாய் இருக்கிறது அரசு. இந்த வேறுபாட்டை மறைக்க முதல் இந்தியாவின் முன்னேற்றத்தை மொத்த இந்தியாவின் முன்னேற்றமாய் சித்தரிக்க முயல்கிறது. சாமனியனை வல்லரசு கனவில் மிதக்க வைக்க முயல்கிறது. இதை அம்பலப்படுத்த முயலும் யாரையும், மக்களுக்காக போராட முனையும் யாரையும் பயங்கரவாதிகளாய் முத்திரை குத்துகிறது. இனியும் மக்களை ஏய்க்க முடியாது. ஏனென்றால் அவர்கள் தங்கள் சொந்த அனுபவத்திலிருந்தே உணர்ந்து வருகிறார்கள் யார் பயங்கரவாதிகள்? என்பதை.

 

மின்னூலாக(PDF) தரவிறக்க‌

%d bloggers like this: