புல்வாமா தாக்குதல்: கேள்விகளை எழுப்புவோம்

jawans_3_08259

கடந்த 14ம் தேதி காஷ்மீரில் புல்வாமா மாவட்டத்தில் அவந்திபூரா எனும் இடத்தில் இராணுவ வாகனத்தின் மீது நடத்தப்பட்ட தாக்குதலில் 45 இராணுவத்தினர் கொல்லப்பட்டுள்ளனர். இப்படி ஒரு செய்தி வந்த உடனேயே இந்தச் செயலை கண்டிக்க வேண்டும் என்பது ஒரு மீப்பெரும் தார்மீகக் கடமையாக பொதுத் தளத்தில் செயல்பட்டுக் கொண்டிருக்கும் அனைவர் மீதும் சுமத்தப்படுகிறது. இதனைத் தொடர்ந்து தேச பக்தி ஆறாக பெருக்கெடுத்து ஓட வேண்டும் என எதிர்பார்க்கப் படுகிறது. அவ்வாறு இல்லாவிட்டால் குடியுரிமையே சோதனைக்கு உள்ளாக்கப்படும் என்பதான ஒரு சூழல் இங்கு வலிந்து உருவாக்கப்பட்டிருக்கிறது. இதை எப்படி புரிந்து கொள்வது?

ஒரு சிறுபான்மை இனத்தைச் சேர்ந்த யாரேனும் குற்றங்களில் ஈடுபட்டிருப்பது கண்டுபிடிக்கப்பட்டால் அந்த சிறுபான்மை இனத்தைச் சேர்ந்த பொதுத்தளத்தில் வினையாற்றும் அனைவரும் அதனை கண்டித்தே ஆகவேண்டும் எனும் பொது விதி இங்கே கட்டமைக்கப்பட்டிருக்கிறது. இந்த விதி பெரும்பான்மை இனத்தவருக்கு பொருந்தாது. இது அந்த சிறுபான்மை இனத்தவர்கள் இரண்டாம்தர குடிமக்களாக ஆக்கப்பட்டுக் கொண்டிருக்கிறார்கள் என்பதற்கான அடையளம். இதே அடிப்படையில் தான் இராணுவத்தினர் மீதான தாக்குதலைக் கண்டிக்காவிட்டால் தம்முடைய தேசபக்திக்கு இழுக்கு வந்துவிடுமோ என அச்சப்பட நேரிடுகிறது.

நாடு என்றால், அந்த நாட்டின் குடிமக்கள் என்றால், அந்த நாட்டின் அத்தனை செயல்பாடுக்ளுக்கும் ஆதரவளித்தே ஆக வேண்டும் எனும் கட்டாயம் ஒன்றும் கிடையாது. அப்படி ஆதரவளிக்காமல் இருப்பது அல்லது எதிர்ப்பை தெரிவிப்பது அவரின் நாட்டுப் பற்றை குறைவுபடுத்தவும் செய்யாது.

இந்த அடிப்படையில் இருந்து காஷ்மீரில் நடத்தப்பட்ட இராணுவத்தின் மீதான தாக்குதலைப் பார்த்தால், அதில் பல கேள்விகள் எழுகின்றன. நாட்டுப் பற்றையும் இராணுவத்தையும் இணைத்துக் கும்மியடிப்பவர்கள் இந்தக் கேள்விகளுக்கு பதில் கூறியாக வேண்டும்.

நாடு என்பதன் பொருள் அதன் புவியியல் எல்லைகள் அல்ல. அனைத்து விதத்திலும் அந்த எல்லைக்குட்பட்ட மக்களைக் குறிப்பதே நாடு எனும் சொல்லின் பொருள். இதனடிப்படையில் இராணுவம் என்பது நாட்டு மக்களைப் பாதுகாப்பதற்கானது. ஆனால் இலங்கைக் கடற்படை இதுவரை 600 க்கும் மேற்பட்ட மீனவர்களை கொன்றிருக்கிறது. இதற்கு எதிராக இந்திய இராணுவம் ஒரு துரும்பைக் கூட கிள்ளிப் போட்டதில்லை. ஓக்ஹி புயல் தாக்கிய போது இந்திய இராணுவம் துரிதமாக செயல்பட்டிருந்தால் பல உயிர்களை காப்பாற்றி இருக்க முடியும். ஆனால் வேடிக்கை பார்த்தது. இது போன்ற இன்னும் பல எடுத்துக் காட்டுகளைக் கூற முடியும். இது போன்ற நிகழ்வுகளில் இராணுவம் ஏன் தன் சொந்த மக்களை பாதுகாக்கத் தவறியது? ஏனென்றால் அது அரசின் முடிவுகளுக்கு கட்டுப்பட்டது.

இதை மைய, மாநில அரசுகளின் உரிமை குறித்த பிரச்சனையாகவோ, தமிழகம் பாதிக்கப்படுகிறது என தேசிய இனப் பிரச்சனையாகவோ, பாஜக, காங்கிரஸ் அரசாங்கம் என ஓட்டுக் கட்சிகளின் பிரச்சனையாகவோ கூறவில்லை. மாறாக, நிலையான நிர்வாக ரீதியிலான இந்திய அரசு என்ன முடிவெடுக்கிறதோ அதனை நிறைவேற்றும் பொருட்டே இராணுவம் கட்டமைக்கப்பட்டிருக்கிறது. மக்கள், மக்களுக்கான பிரச்சனை எனும் அடிப்படையில் இராணுவம் ஒரு போதும் செயல்பட முடியாது. இப்படிப் பாருங்களேன், 1947 க்கு முன்னரும் இந்திய இராணுவம் இருந்தது. பெரும்பாலான மக்கள் வீதியில் இறங்கி அப்போதைய அரசுக்கு எதிராக போராடிக் கொண்டிருந்தார்கள். இந்த சூழலில் இராணுவம் செய்தது என்ன? மக்களுக்கு துணையாக நின்று போராடியதா? அல்லது,  மக்களை சுட்டுக் கொன்றதா? அதே இராணுவம் தானே இன்றும் இருக்கிறது. தூத்துக்குடியை எடுத்துக் கொள்வோம். இருபது ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக ஸ்டெர்லைட்டுக்கு எதிராக மக்கள் போராடிக் கொண்டிருக்கின்றனர். லட்சக் கணக்கான மக்கள் திரண்டு ஸ்டெர்லைட் ஆலை இருக்கக் கூடாது என்றனர். விளைவு, 14 உயிர்கள் காவல்துறையால் சுட்டுக் கொல்லப்பட்டன. இதில் காவல்துறைக்குப் பதிலாக இராணுவம் அழைக்கப்பட்டிருந்தால் அவர்கள் போராடும் மக்களை பாதுகாத்திருப்பார்களா? அல்லது சுட்டுக் கொன்றிருப்பார்களா? காவல்துறை என்பது உள்நாட்டில் இருக்கும் இராணுவம், இராணுவம் என்பது எல்லையில் இருக்கும் காவல்துறை. காவல்துறையின் மீது மக்கள் கொண்டிருக்கும் மதிப்பு என்ன? இதற்கு இராணுவம் விலக்காகி விட முடியுமா? அன்று வெள்ளைக் காரனுக்காக செயல்பட்ட இராணுவம் இன்று வேதாந்தாக்களுக்காக செயல்படுகிறது. ஆக மொத்தம் மக்களுக்கு எதிராக செயல்படுகிறது. அந்த இராணுவத்தில் 45 பேர் கொல்லப்பட்டு விட்டார்கள் என்பதற்காக இரங்கல் தெரிவிப்பதும் தெரிவிக்காமல் இருப்பதும் எப்படி தேசப்பற்றை சந்தேகத்துக்கு உள்ளாக்கும்?

அரசின் அதாவது நிலையான நிர்வாக ரீதியிலான இந்திய அரசு என்ன முடிவெடுக்கிறதோ அதைச் செயல்படுத்துவதற்கு மட்டுமே இராணுவமும் காவல்துறையும் இருக்கின்றன. அரசு எப்போதாவது மக்களின் கருத்துக்கு ஏற்ப, மக்களை வாழ வைப்பதற்கு ஏற்ப முடிவெடுத்திருக்கிறதா? மக்களுக்கு எதிராக முடிவெடுத்துவிட்டு அதை மக்களை எப்படி ஏற்க வைப்பது? எந்த முறையில் ஏமாற்றுவது என்று தான் சிந்தித்திருக்கிறது. அரசின் திட்டங்கள் வேண்டாம் என தடுக்கக் கோரியும், இன்னின்ன தேவைகளை அரசு எங்களுக்கு செய்து தர வேண்டும் என்று கோரியும் தினந்தோறும், கணந்தோறும், எல்லா இடங்களிலும் போராட்டங்கள் நடந்து கொண்டிருக்கின்றன. எட்டுவழிச் சாலை, ஹைட்ரோ கார்பன் திட்டங்கள் இன்னும் இது போன்ற திட்டங்கள் வேண்டாம் என்று மக்கள் போராடுகிறார்கள். போராடும் மக்களை அடக்கி ஒடுக்கி அத் திட்டங்களை செயல்படுத்த முனைகிறது. பள்ளிக்கூடங்களை கட்டுங்கள், டாஸ்மாக்கை மூடுங்கள் என மக்கள் போராடுகிறார்கள். அரசு டாஸ்மாக்கை திறக்கிறது பள்ளிக் கூடங்களை மூடுகிறது. இவை உணர்த்தவில்லையா அரசின் திட்டங்கள் செயல்கள் மக்களுக்கு எதிராகவே இருக்கின்றன, எதிராகத் தான் இருக்கும் என்பதை. இப்படி மக்களுக்கு எதிராக இருக்கும் அரசு, தன்னுடைய நலனுக்காக வைத்திருக்கும் காவல்துறையிலும் இராணுவத்திலும் ஏற்படும் இழப்புகளுக்காக இரங்கல் தெரிவிப்பதும் தெரிவிக்காமல் இருப்பதும் எப்படி தேசப்பற்றை சந்தேகத்துக்கு உள்ளாக்கும்?

நாடெங்கிலும் காவல்துறையும் இரணுவம் செய்துவரும் சட்ட மீறல்களையும் அடாவடிகளையும், கொலைகளையும், வன்புணர்வுகளையும் எப்படி எடுத்துக் கொள்வது? இராணுவமே எங்களை கற்பழியுங்கள் என்று பதாகைகளை ஏந்தி நிர்வாணமாக நின்று போராடினார்களே மணிப்பூரின் தாய்மார்கள். அவர்கள் இரங்கல் தெரிவிப்பார்களா? காஷ்மீரில் அப்பாவி மக்களை பிடித்து சுட்டுக் கொன்று விட்டு தீவிரவாதிகளை கொன்றதாகக் கூறி பதக்கங்கள் வாங்கி குத்திக் கொண்டார்களே இராணுவத்தினர். கொல்லப்பட்ட அந்த மக்களின் பெற்றோர்கள் இரங்கல் தெரிவிப்பார்களா? காஷ்மீரில் வடகிழக்கு மாநிலங்களில் காணாமல் போனோர்களின் பட்டியல் எங்கே? இது போன்ற நிகழ்வுகள் ஒன்றா, இரண்டா எடுத்துச் சொல்லி முடிப்பதற்கு?

இவை அனைத்தையும் மீறி இராணுவத்தின் மீதும், காவல்துறை மீதும் நம்பிக்கை வைப்பது தான் தேசப் பற்று என்றால், அவர்கள் இராணுவ வீரர்கள் என்பதை மீறி சக மக்கள், எங்கள் சகோதரர்கள் என்று எண்ணிப் பார்த்தால் அப்போதும் இரக்க உணர்வு தோன்றவில்லை, கோபம் தான் தோன்றுகிறது.

இப்படி ஒரு தாக்குதல் நடத்தப்படவிருக்கிறது என்று கடந்த எட்டாம் தேதியே தகவல் கிடைத்ததாக அரசு தெரிவித்திருக்கிறது. அப்படியென்றால் கடந்த எட்டாம் தேதியிலிருந்து பதினான்காம் தேதி வரை இராணுவ வீரர்களைக் காப்பதற்கு அரசு எடுத்த முயற்சிகள் என்ன?

சி.ஆர்.பி.எஃப் செய்தித் தொடர்பாளர் ஆசிஸ்  குமார் ஜா கூறும் போது, “2500 வீரர்கள் செல்லும் நிகழ்வு இது. இதற்காக ஜம்மு சிரீநகர் நெடுஞ்சாலையில் ஒருவாரமாக போக்குவரத்துகள் அனைத்தும் தடுக்கப்பட்டு கண்காணிக்கப்பட்ட பின்னரே இந்த நகர்வுக்கான அனுமதி வழங்கப்பட்டது” என்கிறார்.  என்றால் இத்தனை கண்காணிப்பையும் மீறி இத்தாக்குதல் நடத்தப்பட்டது எப்படி? இந்த நகர்வுக்கு பொறுப்பேற்றிருந்த அதிகாரி யார்? இந்த நிகழ்வு குறித்த அவரின் கருத்து என்ன?

நிகழ்வு நடந்த சில மணித்துளிகளில் இத்தாக்குதலை நடத்தியது ஜெய்ஷ் இ முகம்மது எனும் அமைப்பு என்றும், தாக்குதலை நடத்திய தற்கொலைப் படை தீவிரவாதி  ஆதில் அகமது தர் என்றும், ஏற்கனவே இத்தாக்குதலுக்கு பொறுப்பேற்று ஒரு காணொளி வெளியிடப்பட்டுள்ளது என்றும் கூறப்படுவதை எவ்வாறு எடுத்துக் கொள்வது? தாக்குதல் நடந்து முடிந்த பிறகு இவ்வாறு அறிவிக்கலாம் என காத்திருந்தார்களா?

ஜெய்ஷ் இ முகம்மது பொறுப்பேற்றுள்ளதாக வந்த காணொளி ஆதில் அகமதுவின் தன்னிலை விளக்கமாக இருக்கிறது. இதுவரை நடத்தப்பட்டுள்ள தாக்குதல்களில் காஷ்மீர் மட்டுமல்ல, உலகம் முழுவதிலும் தாக்குதல்களுக்கு பொறுப்பேற்கும் அமைப்புகள், நிகழ்வுக்குப் பிறகு அமைப்பின் சார்பில் நேரடியாக பொறுப்பேற்பதாக வெளியிடப்படுவதையே கண்டு வந்திருக்கிறோம். ஆனால் இதில் ஜெய்ஷ் இ முகம்மது எனும் அமைபின் சார்பாக இல்லாமல் தாக்குதல் நடத்திய தீவிரவாதியே நேரடியாக அதுவும் நிகழ்வுக்கு முன்பே அறிவித்தது முரண்பாடாக தெரிகிறதே. இதற்கு யார் பதில் சொல்வது?

ஆண்டுக்கு இரண்டு லட்சம் கோடி நிதி ஒதுக்கீடு செய்து, இரண்டு லட்சம் துணை இராணுவப் படையினர், எழுபத்தைந்தாயிரம் ராணுவ வீரர்கள்,  அதி நவீன ஆயுதங்களைக் கொண்ட காவல்துறையினர் நான்கு வீட்டுக்கு ஒருவர் எனும் கணக்கில் இருக்கின்ற போதிலும் இந்த தாக்குதலை நடத்துவதற்காக 350 கிலோ வெடிபொருட்களை திரட்டி கொண்டு வந்து இடிக்கச் செய்தது எவ்வாறு? பாதுகாப்பு நடவடிக்கைகளில் என்ன குறைபாடு? போன்றவற்றுக்கு யார் பதில் சொல்வது?

தாக்குதல் நடந்த தெற்கு காஷ்மீரில் முழுவதுமாகவும், பிற பகுதிகளில் 2ஜி அளவுக்கும் இணையம் முடக்கப்பட்டது ஏன்? தாக்குதல் காணொளிக் காட்சிகள் வெளியாகி சமூக அமைதி குலைந்து விடக்கூடாது என்று காரணம் கூறப்பட்டிருக்கிறது. ஒரு தீவிரவாத இயக்கம் நாட்டின் இராணுவ வீரர்கள் மீது தாக்குதல் நடத்தியது குறித்த காணொளிகள் வெளியாவது மக்களிடம் அந்த தீவிரவாத இயக்கத்தின் மீது கொந்தளிப்பை ஏற்படுத்தி அந்த இயக்கத்தை தனிமைப்படுத்தி அதில் சேர்வதை தடுக்கத் தானே உதவும். இதை உடனடியாக தடுக்க வேண்டிய அவசியம் என்ன? தூத்துக்குடி துப்பாக்கிச் சூட்டின் பிறகும் இதே உத்தி கையாளப்பட்டதை நினைவு கூர்க.

இப்படி பல கேள்விகள் பதில் கூறப்படாமல் இருக்கையில், ஊடகங்கள் இது குறித்த எந்த கேள்விகளையும் எழுப்பாத நிலையில், இந்த அரசு எப்படி நடந்து கொள்கிறது? பிரதமர் உடனடியாக உயர்மட்டக் குழுவைக் கூட்டி இராணுவத்துக்கு முழுச் சுதந்திரம் வழங்குவதாக அறிவிக்கிறார். இந்த தாக்குதலுக்கு பாகிஸ்தான் தான் காரணம் உலக அரங்கில் அந்நாடு தனிமைப் படுத்தப்படும் என அறிவிக்கப்படுகிறது. பாகிஸ்தான் தூதர் அழைக்கப்பட்டு கண்டனம் தெரிவிக்கப்படுகிறது. இந்தியாவின் தூதரை திருப்பி அழைக்க ஆலோசனை நடக்கிறது.  ஐ.நாவுக்கு கொண்டு செல்லப்படும் என கூறப்படுகிறது. இவைகளுக்கு மத்தியில் பாகிஸ்தான் இத் தாக்குதலுக்கும் தங்களுக்கும் தொடர்பில்லை என மறுப்பு தெரிவித்திருக்கிறது.

இவ்வாறு தெரிவிப்பது பாகிஸ்தானுக்கு தெரிவிக்கப்படும் ஆதரவா? பாகிஸ்தானில் ஒவ்வொரு முறை தாக்குதல்கள் நடக்கும் போதும், அந்நாட்டு ஊடகங்களும் அரசும் இவ்வாறு தான் நடந்து கொள்கின்றன. இரண்டு நாடுகளிலும் தாக்குதல் நடப்பதும், ஒன்றின் மீது மற்றொன்று குற்றம் சாட்டுவதும் தொடர்ந்து கொண்டு தான் இருக்கின்றன. இரண்டு நாடுகளும் தத்தமது அரசியல் லாபங்களுக்காக இதனை பயன்படுத்திக் கொள்வதோடு முடிவுக்கு வந்து விடாமல் தொடர்ந்து பராமரிக்கவும் செய்கின்றன.

இந்தியாவில் எப்போதெல்லாம் ஆளும் வர்க்கங்களுக்கு நெருக்கடி வருகிறதோ அப்போதெல்லாம் தீவிரவாதத் தாக்குதல்கள் நடப்பது வாடிக்கையாகி வருகிறது. கார்கில் போரை எடுத்துக் கொள்ளுங்கள், அஜ்மல் கசாப் நடத்திய தாக்குதலை எடுத்துக் கொள்ளுங்கள். பாராளுமன்றத்தில் நடந்த தாக்குதலை எடுத்துக் கொள்ளுங்கள் அனைத்திலும் ஆளும் வர்க்கங்களே பலனடைந்திருக்கின்றன. இன்னும் குறிப்பாகச் சொன்னால் அஜ்மல் கசாப் நடத்திய தாக்குதலினால் அவனோ அல்லது அவனைச் செலுத்திய இயக்கமோ அடைந்த பயன் என்ன? ஒன்றுமில்லை. மாறாக பார்ப்பன பாசிச இயக்கங்கள் நடத்திய குண்டு வெடிப்புகளை கண்டுபிடித்து அம்பலப்படுத்திய நேர்மையான காவல்துறை அதிகாரி ஹேமந்த் கார்க்கரே புல்லட் புரூஃப் கவசம் அணிந்திருந்த நிலையிலும் கொல்லப்பட்டார். அவர் அணிந்திருந்த கவச ஆடைகளை துப்பாக்கிக் குண்டுகள் ஊடுருவியது எவ்வாறு? என்பதற்கான விளக்கம் இதுவரை கிடைத்திருக்கிறதா? என்றால் இது யாருக்கான பயன்? ஆளும் வர்க்கங்களுக்கு தேவைப்படும் போதெல்லாம் தீவிரவாதத் தாக்குதல்கள் நிகழ்த்தப்படும். இது தான் உலகின் வரலாறு.

இந்தியாவில் மட்டுமல்ல, உலகம் முழுவதிலும் இது தான் நிலமை. ஐ.எஸ் போன்ற இஸ்லாமிய தீவிரவாத இயக்கங்கள் கூறுவது என்ன? இஸ்லாத்துக்கு சிக்கல்கள் ஏற்படும் போது நாங்கள் எதிர்த்தாக்குதல் நடத்துவோம் என்கிறார்கள். இஸ்லாத்தின் கொள்கைகளை நேரடியாக எதிர்க்கின்ற, நீதிமன்றங்கள் மூலமும், பிற நடவடிக்கைகள் மூலமும் இஸ்லாமிய நடவடிக்கைகளுக்கு அச்சுறுத்தல் ஏற்படுத்துகின்ற எந்த நாட்டின் மீதும் இஸ்லாமிய தீவிரவாத இயக்கங்கள் தாக்குதல் நடத்தியதில்லை. மாறாக, எந்த நாடெல்லாம் அமெரிக்காவுடன் முரண்படுகிறதோ அந்த நாட்டிலெல்லாம் இஸ்லாமிய தீவிரவாதம் பரவுகிறது, தாக்குதல்களை நடத்துகிறது. ஈராக் தொடங்கி சிரியா வரை எத்தனை எடுத்துக் காட்டுகள் வேண்டும்?

இந்தியாவில் பாஜக அரசாங்கத்திற்கான நெருக்கடி முற்றியிருக்கிறது. பண மதிப்பிழப்பு தொடங்கி பெட்ரோல் விலை உயர்வு வரை அதன் திட்டங்கள் அனைத்தும் மக்களிடம் கோபத்தை ஏற்படுத்தி இருக்கிறது. இந்தக் கோபத்திலிருந்து மக்களை திசை திருப்ப, நாட்டுப்பற்றை எகிர வைத்து அதை ஓட்டுகளாக அறுவடை செய்ய வேண்டிய தேவை பாஜகவுக்கு இருக்கிறது. ஏன் அதற்காக இத் தாக்குதல் திட்டமிட்டு நடத்தப்பட்டிருக்கக் கூடாது? இதுவும் ஐயம் தான். தாக்குதல் என்றவுடன் தேசபக்தியை வழிய விடுவதற்குப் பதிலாக இவ்வாறான வாய்ப்பையும் ஏன் பரிசீலிக்கக் கூடாது?

அப்படி என்றால் இதை ஏன் காங்கிரசும் பிற கட்சிகளும் ஆதரிக்க வேண்டும். எதிர்த்தால் அதையே துருப்புச் சீட்டாகக் கொண்டு தேசவிரோதி என முத்திரை குத்தப்படுவார்கள். காங்கிரசோ பிற கட்சிகளோ பாஜகவின் இந்த உத்திகளை முறியடிக்க வேண்டுமென்றால் இந்த தாக்குதலை எதிர்த்து அதன் பலன்கள் பாஜகவுக்கு போக அனுமதிக்காது. மாறாக அதை ஆதரித்துக் கொண்டே பாஜகவுக்கான ஆதரவை குறைக்க முயலும். அதைத்தான் இந்த ஓட்டுக் கட்சிகள் செய்கின்றன. ஏனென்றால் இவை அனைத்துமே ஆளும் வர்க்கக் கட்சிகள் தாம்.

பாகிஸ்தான் இத்தாக்குதலை திட்டமிட்டு நடத்தியிருப்பதாக வைத்துக் கொள்வோம். இப்படி ஒரு தாக்குதல் நடந்திருப்பது பாகிஸ்தானுக்கு எந்த விதத்தில் பலனைத் தரும்? இன்றைய சூழலில் பாகிஸ்தான் கடுமையான நிதி நெருக்கடியில் தத்தளித்துக் கொண்டிருக்கிறது. இதை எப்படி தவிர்ப்பது என்பதை விட்டுவிட்டு இத்தாக்குதலை பாகிஸ்தான் திட்டமிட்டு நடத்தியது என்றால். அது உறுதியானால், மீண்டும் பாகிஸ்தான் உலக அரங்கில் தனிமைப்படும். இதனால் குறைந்து கொண்டிருக்கும் முதலீடுகள் தடைப்படும். நிதி உதவிகள் நிறுத்தி வைக்கப்படும். பெயரளவிலான வளர்ச்சித்திட்டங்கள் கூட முடக்கி வைக்கப்பட்டு தீவிரவாத இயக்கங்களை ஒடுக்குவதற்கு இருக்கும் நிதியையும் செலவு செய்து நடவடிக்கை எடுக்க உலக நாடுகள் நிப்பந்திக்கும். இது அந்நாட்டு மக்களுக்கு அரசின் மீதான கோபத்தை அதிகரித்து போராட்டங்களைத் தூண்டும். இவைகளை பாகிஸ்தான் விரும்புமா? அல்லது நாம் அப்படி நம்ப விரும்புகிறோமா?

இது போன்ற தாக்குதல்களுக்கு பதிலடியாக திட்டமிடப்படுவது என்ன? பாகிஸ்தானுடனான போருக்கு வாய்ப்பிருப்பதாக ஊடகங்கள் எழுதுகின்றன. பதிலடி கொடுக்க வேண்டும் என்றும் தேச பக்த மக்கள் விரும்புகிறார்கள். பாகிஸ்தானுடன் போரை நடத்தி தீவிரவாத நடவடிக்கைகளை தடுக்க முடியும் என்றால் ஏற்கனவே நடந்த போர்களினால் அது தடுக்கப்பட்டிருக்க வேண்டுமே. ஒவ்வொரு போரின் பிறகும் அது வளர்ந்து கொண்டு தான் வந்திருக்கிறது. இப்போது இன்னுமொரு போர் என்றால் அதன் உடனடி விளைவுகள் இரண்டு.

  1. இன்னும் ஆயிரக்கணக்கான இராணுவத்தினரும், மக்களும் கொல்லப்படுவார்கள்.
  2. போரை நடத்தியதற்கான செலவுகள் மக்கள் தலையிலேயே விடியும்.

நடத்தப்படும் போரினால் பலனடையப் போவது ஆயுத வியாபாரிகள் மட்டுமே. குறிப்பாக அமெரிக்க, ரஷ்யா ஆயுதத் தயாரிப்பு நிறுவனங்கள். இதனாலேயே கூட அமெரிக்காவும் ரஷ்யாவும் இத் தாக்குதலை உடனடியாக கண்டித்து அறிக்கை விட்டிருக்கலாம். தெளிவாகச் சொன்னால் எந்த முனையிலும் நடக்கும் நடக்கப் போகும் நிகழ்வுகளால் மக்களுக்கு கொஞ்சமும் பலன் ஏற்படப் போவதில்லை.

இந்த மக்கள் பிறந்து வளர்ந்த நாடு எனும் ஒரே காரணத்திற்காக அந்த நாட்டின் ஒவ்வொரு நடவடிக்கையையும் ஆதரித்தாக வேண்டும் என்பது கட்டாயம் ஒன்றுமில்லை. அரசு என்ன செய்கிறது. அது மக்களை எந்த அளவுக்கு பாதிக்கிறது அல்லது வளர்க்கிறது என்பதைக் கொண்டே அதை ஆதரிக்க வேண்டுமா? எதிர்க்க வேண்டுமா? என்பதை முடிவு செய்ய வேண்டும். அரசியல் என்பதன் உண்மையான பொருளே இது தான்.  இந்த அடிப்படையிலிருந்து பார்த்தால் இந்தியாவுக்கும் பாகிஸ்தானுக்கும் இடையிலான பிரச்சனை என்பது அரசியல் பிரச்சனை, தீவிரவாதப் பிரச்சனை அல்ல. இரண்டு தரப்புமே இந்தப் பிரச்சனையை முடிவுக்கு கொண்டு வர வேண்டும் எனும் முனைப்பில் எந்த ஒன்றையும் செய்யவில்லை, செய்யப் போவதில்லை. ஏனென்றால் இரண்டு பக்கமும் ஓட்டுக் கட்சி அரசியலுக்காக இந்த பிரச்சனை நீடித்துக் கொண்டே இருக்க வேண்டும் என்றே விரும்புகின்றன. அதனால் தான் இன்னும் இது தீர்க்கப்படாமல் நீடிக்கிறது. தீர்க்கப்பட வேண்டும் எனும் அழுத்தத்தை மக்கள் கீழுருந்து தான் அரசுகளுக்கு புரிய வைக்க வேண்டும்.

இத்தாக்குதலுக்கு இரங்கல் தெரிவிப்பதோ, பரிதாபம் கொள்வதோ, தேசபக்திப் பெருமிதங்களை உணர்வதோ அரசுகளுக்கு புரியவைப்பதற்கு ஒருபோதும் உதவாது. மாறாக, அரசை நோக்கி கேள்வி எழுப்புவது, அரசை பதில் கூற நிர்ப்பந்தம் செய்வது மட்டுமே தீர்வை நோக்கி நகர வைப்பதோடு இது போன்ற தீவிரவாத தாக்குதல்களையும் இல்லாமல் ஆக்கும்.

மின்னூல் கோப்பாக(PDF) பதிவிறக்கம் செய்ய

இந்தியப் பட்டியிலிருந்து முதலில் விடுபடுமா காஷ்மீர்?

burhan-wani

கடந்த பத்து நாட்களாக காஷ்மீர் எரிந்து கொண்டிருக்கிறது. அதனை எரியவைத்துக் கொண்டிருக்கும் இந்திய இராணுவத்தின் கொடூர முகம் கண்டு சமூக நலன் பேணும் உள்ளங்களும் எரிந்து கொண்டிருக்கின்றன. உணர்வின் உந்துதலால் எடை மிகக் கூடிப் போயிருக்கும் காஷ்மீர் இளைஞர்களின் கையிலிருக்கும் சிறுகற்களும் எரிந்து கொண்டிருக்கின்றன. இந்த நெருப்பின் அண்மைக்கால தொடக்கப் புள்ளியாய் இருந்தது புர்ஹான் வானி. குளிர் ஏரிகளும், பனிமலையுமாய் சொர்க்க பூமியாய் தெரிந்த காஷ்மீர் தன் மேலோட்டைப் பிய்த்துக் கொண்டு எரிமலையாய் வெடித்துச் சீறிக் கொண்டிருக்கிறது அவ்வப்போது. உறைந்து போன பார்வையைக் கொண்டு காஷ்மீரின் சீற்றத்தை அளக்கவே முடியாது.

 

தவிரவும், இந்திய இராணுவத்தின் மீதான எதிர்ப்புக்கு பேலட் துப்பாக்கிகளின் பயன்பாடும் முதன்மையான காரணமாக இருக்கிறது. தன் குடிமகன் இறந்து விடக் கூடாது எனும் அக்கரையாக இல்லாமல், மரண எண்ணிக்கை அதிகமாகி விட்டால் தலைகுனிவு நேருமே எனும் பதைப்பில் பேலட் துப்பாக்கிக் குண்டுகளின் பயன்பாடு இந்திய இராணுவத்தின் கைகளில் கோர முகம் எடுக்கிறது. பலநூறு மக்களின் கண்கள் பறிக்கப்பட்டிருக்கிறது. முப்பது நாற்பது என ஊடகங்கள் மரண எண்ணிக்கையை கணக்கு காட்டிக் கொண்டிருக்கும் போது, ஆயிரத்துக்கும் மேற்பட்டு இருக்கக் கூடும் என சமூக வலைதளங்களில் தகவல்கள் பகிரப்படுகின்றன. இடுப்புக்கு மேலே குறிபார்க்கக் கூடாத பேலட் குண்டுகளை முகங்களை நோக்கி ஏவி விடும் இந்திய இராணுவத்தின் கொடூரம் மட்டுமே காஷ்மீர் குறித்த நம் பதைப்பின் காரணமாக இருக்குமானால் நம்மிடம் அந்த உறைந்த பார்வை எஞ்சி இருக்கிறது என்று தான் பொருள் படும்.

 

சிறிய அளவில் ஓர் அடையாளப் போராட்டம் நடந்தாலே மக்களின் இயல்பு வாழ்க்கை பாதிக்கப்பட்டதாக கூக்குரலிடும் செய்தி ஊடகங்கள்; ஏறத்தாழ ஐந்து லட்சம் இராணுவத் துருப்புகளுக்கு மத்தியில் வாழ்ந்து கொண்டிருக்கும் காஷ்மீர் மக்களின் இயல்பு வாழ்க்கை குறித்து என்றுமே கவலைப் பட்டதில்லை.

 

காஷ்மீரின் கடந்த கால வரலாறு, அது இந்தியாவுடன் இணைக்கப்பட்ட விதம், மூன்று நாடுகளில் அந்த தேசிய இன மக்கள் சிறைப்பட்டிருக்கும் அவலம், இந்தியப் பகுதியில் வழங்கப்பட்ட வாக்குறுதிகளுக்கு மாறாக குதறப்பட்ட அவர்களின் நம்பிக்கைகள் இவை அனைத்தையும் இணைத்தால் தான் காஷ்மீர் சிறுவர்களின் கல்லெறியும் கைகளுக்கு அந்த உறுதி எங்கிருந்து கிடைத்தது என்பது புரியும். இதை ஆராயாமல் தீர்வு பற்றி சிந்திக்கவே முடியாது.

 

இந்தியாவுடன் இணைந்து நீடித்திருப்பது குறித்து காஷ்மீர் மக்களிடம் வாக்குப்பதிவு நடத்தி முடிவு செய்யப்படும் என்று கொடுக்கப்பட்ட வாக்குறுதி, அறுபது ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக இந்திய அரசால் நிறைவேற்றப்படாமல் ஏமாற்றப்பட்டுக் கொண்டிருக்கும் போது, காஷ்மீர் இந்தியாவின் ஒரு மாநிலம் எனக் கூறும் அறுகதை யாருக்காவது இருக்க முடியுமா?

 

காஷ்மீர் மக்களுக்கு கொடுக்கப்பட்ட அந்த வாக்குறுதியை நீர்த்துப் போக வைக்க வேண்டும் என்பதற்காக மதவாத நோக்கில் பிரச்சனைகளை வளர்த்து விட்டு, காஷ்மீர் பண்டிட்களை அகதிகளாக வெளியேற ஊக்குவித்து இதை மதவாத பிரச்சனையாக நரித்தனமாக மடைமாற்றிய இந்திய அரசை கேள்விக்கு உள்ளாக்காமல் காஷ்மீர் பண்டிட் அகதிகள் பிரச்சனையை காஷ்மீர் தேசியப் பிரச்சனையோடு இணைக்க முடியுமா?

 

பெரும்பான்மை முஸ்லீம்கள் என்பதைப் பயன்படுத்தி, பிரச்ச்னையை ஏற்படுத்த வேண்டும் என்பதற்காக பாகிஸ்தான் ஆயுதக் குழுக்களை ஏற்படுத்திய போது, அதை மக்களோடு இணைந்து அம்பலப்படுத்தி முறியடிக்காமல், அதற்குப் பதிலாக எதிர் ஆயுதக் குழுக்களை உருவாக்கி மோதவிட்டு காஷ்மீரை ஒரு யுத்த பூமியாக மாற்றிவிட்ட இந்திய அரசின் பங்கை பரிசீலிக்காமல் தீவிரவாதக் குழுக்களைப் பற்றி நியாயவாதம் பேச யாருக்காவது முகாந்திரம் இருக்க முடியுமா?

 

இங்கு காஷ்மீர் பற்றி விவாதிக்கும், கவலைப்படும், ஆமோதிக்கும் அனைவரும் காஷ்மீர் இந்தியாவின் பிரிக்க முடியாத ஒரு பகுதி எனும் ஒற்றை நிலைப்பாட்டில் இருந்து கொண்டு தான் பார்க்கிறார்கள். அவர்களிடம் மேற்கண்ட கேள்விகளை எழுப்பாமல் காஷ்மீர் குறித்த சரியான நிலைப்பாட்டை வந்தடையும் சாத்தியம் இல்லை. காஷ்மீர் குறித்து அச்சு காட்சி ஊடகங்களில் வெளிவரும் துண்டு துக்கடாச் செய்திகளை தாண்டிய கண்ணோட்டம் பெரும்பாலானோருக்கு இல்லை. இந்தியாவின் மாநிலமாக இருக்கும் காஷ்மீரை பாகிஸ்தான் எல்லை தாண்டிய பயங்கரவாதம் மூலம் பிரச்சனையை தூண்டி விடுகிறது. அங்கு இருக்கும் மக்கள் இஸ்லாமியர்கள் என்பதால் நியாயமே இல்லாமல் இஸ்லாம் எனும் ஒரே காரணத்துக்காக பாகிஸ்தானை ஆதரிக்கிறார்கள். இவைகளுக்கு எதிராக இந்தியா தன் மாநிலத்தை மீட்க போராடி வருகிறது. இந்தப் போராட்டத்தில் கொஞ்சம் அத்து மீறல்களையும் செய்திருக்கிறது. அத்துமீறல்கள் கண்டிக்கப்பட வேண்டும். பாகிஸ்தான் ஒடுக்கப்பட வேண்டும். காஷ்மீர் குறித்து மக்களின் பொதுவான கண்ணோட்டம் இது தான். இது தான் இந்திய அரசு நமக்கு போதிக்க விரும்பும் பார்வை, இது தான் ஊடகங்கள் நமக்கு நடத்தும் பாடம்.

 

பாகிஸ்தான் தான் காஷ்மீர் பிரச்சனைக்கு முக்கிய காரணம் எனும் கற்பிதத்தை தவிர்த்து விட்டு இன்றைய காஷ்மீர் பிரச்சனைக்கு இந்தியாவுக்கு என்ன தொடர்பு இருக்கிறது என்று பார்த்தால், இந்தியாவின் இராணுவ பலம் கொடுத்த பெரியண்ணன் மனப்பான்மையும், தவறான கொள்கைகளும், பிரச்சனையை தீராமல் இருப்பது தமக்கு நன்மை என ஆளும் வர்க்கம் கருதுவது ஆகிய இவைதான் காஷ்மீர் பிரச்சனையின் முதன்மையான காரணங்களாக இருக்கின்றன. இதன் பொருள் பாகிஸ்தானின் பங்களிப்பு இல்லை என்பதல்ல, இந்தியாவுடன் ஒப்பிட்டால் குறைவானது என்பதே. ஆனால் இதற்கு நேர்மாறான அணுகுமுறையுடன் தான் நாம் காஷ்மீர் பிரச்சனையை அணுகிக் கொண்டிருக்கிறோம்.

 

இந்தியாவின் இராணுவ ஒடுக்குமுறைகளைத் தாண்டி காஷ்மீர் மக்களின் போராட்டம் வளர்ந்து கொண்டிருக்கிறது, மட்டுமல்லாது பல மாற்றங்களையும் கண்டிருக்கிறது. காஷ்மீருக்குள் இயங்கிக் கொண்டிருக்கும் பல பிரிவினைவாத, தீவிரவாத குழுக்கள் இந்திய பலத்தை எதிர்த்து தம்மால் ஒன்றும் செய்ய இயலாது என்பதை புரிந்து கொண்டிருக்கின்றன. இந்த மாற்றங்களின் ஊடாகத்தான் புர்ஹான் வானி முக்கியத்துவம் பெறுகிறார். குண்டுகளால் செய்ய முடியாத மாற்றத்தை சிறு கற்களால் செய்ய முடியும் எனும் நம்பிக்கையை இளைஞர்களிடம், பெண்களிடம் விதைத்திருக்கிறார். புர்ஹான் வானியின் இறுதிச் சடங்கில் லட்சக் கணக்கானோர் கூடியதே இதற்குச் சான்று.

 

ஏதுமறியா அப்பாவி இளைஞர்களை ஐந்து பேரை சுட்டுக் கொன்று பதக்கம் வாங்கி நெஞ்சில் குத்திக் கொண்டு இறுமாந்திருந்த நிலையிலிருந்து, இறப்பு எண்ணிக்கை அதிகரிக்கக் கூடாது என்பதற்காக பேலட் குண்டுகளை பயன்படுத்தும் நிலைக்கு மாறியிருக்கிறது இந்திய இராணுவம். இந்த மாற்றத்தை நாம் எப்படி புரிந்து கொள்வது? குண்டுகளையும், குழு வன்முறைச் செயல்களையும் நம்பி இந்திய இராணுவத்துக்கு எதிராக எதையும் செய்து விட முடியாது என்று பிரிவினைவாதக் குழுக்கள் எப்படி உணர்ந்திருக்கிறதோ, அதேபோல இராணுவ பலத்தை மட்டும் கொண்டு காஷ்மீர் மக்களை இந்திய தேசப்பற்றாளர்களாக மாற்றிவிட முடியாது என்பதை இராணுவம் உணர்ந்திருக்கிறதா? என்பது தான் இன்றியமையாத கேள்வி. இந்திய இராணுவத்தின் நடவடிக்கைகளில் அப்படியான புரிதல் இருப்பதற்கான எந்த அறிகுறியும் தென்படவில்லை.

pellet xray 

அரசுக்கு எதிராக போராடுபவர்களைக் கலைக்க பேலட் குண்டுகளைப் பயன்படுத்துவது என்பது இஸ்ரேலின் கண்டுபிடிப்பு. இந்திய இராணுவமும் இந்த உத்தியை பல ஆண்டுகளாக பயன்படுத்தி வருகிறது என்றாலும், சர்வதேச அளவில் இதற்கு அனுமதி அளிக்கப்படவில்லை. மட்டுமல்லாது இடுப்புக் கீழ் தான் பயன்படுத்த வேண்டும் என்பது பொதுவான மரபு. ஆனால் இந்த பேலட் குண்டுகளை இந்திய இராணுவம் முகத்தைக் குறிவைத்து சுட்டுக் கொண்டிருக்கிறது. இதற்கு இந்திய அரசின் தனிப்பட்ட அனுமதி இல்லாமல் இராணுவம் தன்னிச்சையாக பயன்படுத்துகிறது என்று எடுத்துக் கொள்ள முடியாது. பலநூறு மக்கள் தங்கள் கண்களை இழந்துவிட்டதாக அதிகாரபூர்வமாக அறிவிக்கப்பட்டுள்ள பின்பும், கண் மருத்துவர்களுக்கான பற்றாக்குறை நிலவுகிறது உதவுங்கள் என்று வெளிப்படையாக சமூக வலைதளங்களில் வேண்டுகோள் வைக்கப்பட்டுக் கொண்டிருக்கும் நிலையிலும் இந்திய அரசு பேலட் குண்டுகளை பயன்படுத்துவது குறித்து மூச்சு விடவில்லை என்பது எதைக் காட்டுகிறது? அரசின் அனுமதியுடனே இராணுவம் முகத்தைக் குறி வைத்து பேலட் குண்டுகளை சுட்டுக் கொண்டிருக்கிறது என்பது தெளிவாகவில்லையா? சர்வதேச கிரிமினலான அமெரிக்காவின் அடியாளாக தன்னை அறிவித்துக் கொண்டிருக்கும் இந்திய அரசிடம் இதைத் தவிர வேறெதை நாம் எதிர்பார்க்க முடியும்?

 

ஆக காஷ்மீர் பிரச்சனை என்பது அதைத் தீர்க்க விருப்பமில்லாத, நீடித்துக் கொண்டிருப்பதிலேயே தன்னுடைய நலன் அடங்கியிருக்கிறது எனும் முடிவுடன் செயல்பட்டுக் கொண்டிருக்கும் இந்திய அரசின் கைகளிலேயே முழுமையாக இருக்கிறது. பாகிஸ்தானின் தூண்டுதல் என்பதெல்லாம் இந்தியாவுடன் ஒப்பிட்டால் சொற்பமானது. இந்தியா நினைத்தால் நொடியில் முடிந்து போகக் கூடியது. ஏகாதிபத்தியத்தின் தேவை முற்றும் வரையில் இது இப்படியே நீடித்துக் கொண்டிருக்கும். ஏகாதிபத்தியத்தின் தேவைக்கு காஷ்மீர் பள்ளத்தாக்கு முழுமையாய் தேவைப்படும் காலையில் ஈழத்தைப் போல் இரத்தச் சகதியில் பள்ளத்தாக்கை மூழ்கடித்து காஷ்மீர் மக்களின் எழுச்சி அடக்கப்படும்.

 

இந்த நிலையில் இந்தியாவின் சமூகச் செயற்பாட்டாளர்கள், இடதுசாரிகள் செய்ய வேண்டியது என்ன? ஒடுக்கும் நாட்டிலிருக்கும் பொதுவுடமைவாதிகள் ஒடுக்கப்படும் தேசிய இனத்துக்கு ஆதரவாக சொந்த நாட்டின் அரசை நிர்ப்பந்திக்க வேண்டும். இந்திய அரசே காஷ்மீரிலிருந்து வெளியேறு, வாக்களித்தபடி இந்தியாவுடன் நீடித்திருக்க வேண்டுமா என்பதற்கு காஷ்மீர் மக்களிடம் பொது வாக்கெடுப்பை உடனே நடத்து எனும் கோரிக்கைகளை முன்வைத்து இந்திய அரசுக்கு நெருக்குதல் கொடுக்க வேண்டும்.

 

இந்த இடத்தில் சிலருக்கு ஓர் ஐயம் ஏற்படுகிறது. இந்திய அரசு தன்னுடைய இராணுவத்தை காஷ்மீரிலிருந்து விலக்கிக் கொள்கிறது என்று வைத்துக் கொள்வோம். அப்போது காஷ்மீர் தன்னை நீட்டித்துக் கொண்டு பொருளாதார ரீதியில் எப்படி முன்னேறும்? அல்லது பாகிஸ்தானோ சீனாவோ காஷ்மீரை ஆக்கிரமித்து தன்னுடைய நாட்டுடன் இணைத்துக் கொண்டால் அப்போது என்ன செய்வது?

 

முதலில் இது கற்பனையான கேள்வி.

இரண்டாவது, ஒரு சோசலிச அரசைத் தவிர வேறெந்த அரசும், – ஏகாதிபத்திய அரசாக இருந்தாலும், ஏகாதிபத்தியத்தின் வாலாக இருக்கும் அரசாக இருந்தாலும் இராணுவத்தை விலக்கிக் கொள்ளும் நடவடிக்கையை ஒருபோதும் எடுக்காது.

மூன்றாவது, காஷ்மீர் இந்தியாவின் ஒரு பகுதி, அது பறிபோய்விடுமோ எனும் பதைப்பு இதில் தொக்கி நிற்கிறது. காஷ்மீர் மக்களின் விருப்பம் இல்லாமலேயே அரை நூற்றாண்டுக்கும் மேலாக அந்தப் பகுதியை இந்தியா ஆக்கிரமித்து வைத்திருக்கிறது எனும் யதார்த்தத்திலிருந்து இந்தக் கேள்வி எழவில்லை.

நான்காவதாக, பாகிஸ்தானோ சீனாவோ காஷ்மீரை ஆக்கிரமிக்க முயன்றால் இத்தனை காலம் காஷ்மீரை ஆக்கிரமித்து வைத்திருந்து பின் அந்த மக்களின் விருப்பத்தை செயல்படுத்திய நாடு எனும் அடிப்படையில் காஷ்மீரின் இறையாண்மையைக் காக்கும் கடமை இந்திய அரசுக்கு ஏற்படும். மட்டுமல்லாது, காஷ்மீரினுடைய வளர்ச்சிக்கு தேவையான நடவடிக்கைகளுக்கு உதவுவது என்பது இத்தனை காலம் காஷ்மீரை சுரண்டிய நாடு எனும் அடிப்படையிலும் இந்திய அரசின் கடமை. இதையும் ஒரு சோசலிச அரசு தான் செயல்படுத்துமேயன்றி ஏகாதிபத்திய அரசு ஒருபோதும் செயல்படுத்தாது.

 

ஆனால் இது போன்ற கேள்விகள், சமூக செயற்பாட்டாளர்கள் இடதுசாரிகளிடம் கூட இந்திய அரசின் பிரச்சாரம் எந்த அளவுக்கு சென்றடைந்திருக்கிறது என்பதற்கான குறியீடு. இதைப் புரிந்து கொண்டு போராடிக் கொண்டிருக்கும் காஷ்மீர் மக்களை காக்கும் நடவடிக்கைகளை சிந்திகிக்க வேண்டும். போராடும் மக்களை காப்பது என்றால் அது ஏகாதிபத்திய நலன் நாடும் அரசுகளை துரத்தியடிப்பது என்று தான் பொருள்படும். எனவே, ஏகாதிபத்திய நலன் நாடும் இந்திய அரசுக்கு நெருக்குதல் கொடுப்போம்.

மின்னூலாக(PDF) தரவிறக்க‌

 

பதான்கோட் – இராணுவத்துக்கும் மக்களுக்கும் இடையே

pathonkot_2692291f

கடந்த வாரம் பஞ்சாப் மாநிலத்தின் பதான்கோட் என்னுமிடத்தில் உள்ள விமானப்படை தளம் மீது தாக்குதல் நடத்தப்பட்டது. ஐந்து நாட்கள் நீண்ட இந்த தாக்குதலில் ஏழு வீரர்களை இழந்து ஆறு பயங்கரவாதிகளைக் கொன்றிருக்கிறார்கள். முதலில் ஜெய்ஷ் இ முகம்மது எனும் அமைப்பு நடத்தியதாக கூறப்பட்டாலும் பின்னர் ஐக்கிய ஜிஹாத் எனும் அமைப்பு இத் தாக்குதலுக்கு பொறுப்பேற்றுக் கொண்டதாக தெரிவிக்கப்பட்டது. ஒப்பீட்டளவில் இந்த முறை தேச பக்தி பொங்கி பெருக்கெடுத்து ஓடவில்லை. அது போலவே ஊடகங்களில் வழியும் இஸ்லாமிய வெறுப்பும் அடக்கி வாசிக்கப்பட்டதாகவே தெரிகிறது. என்றாலும் நடந்து முடிந்த இந்த தாக்குதல் நிகழ்வின் மீது கேள்விகள் இல்லாமலில்லை.

ஆகஸ்ட் 15, ஜனவரி 26, டிசம்பர் 6 போன்ற நாட்கள் எதிர் வருகின்றன என்றால், நாட்டிலுள்ள புலனாய்வு, இரகசிய தகவல் பிரிவு புலிகள் எல்லாம் எங்கெங்கு தீவிரவாதிகள் பதுங்கியிருக்கிறார்கள்? எங்கு தாக்குதல் நடத்த திட்டமிட்டிருக்கிறார்கள்? எதை குறி வைத்திருக்கிறார்கள்? என்று அருகில் இருந்து பார்த்தது போல் தகவல் பரப்புவர்கள். நாடே அமளிதுமளிப்படும். இப்போது அந்த துப்பறியும் புலிகள் எல்லாம் ஒட்டு மொத்தமாக விடுப்பில் சென்று விட்டார்களா? நாற்காலியைத் தேய்த்துக் கொண்டு ஏசி அறையில் இருந்தே உருவாக்கப்படும் இது போன்ற புலனாய்வு தகவல்களுக்கு ஒரு முக்கியத்துவமும் தர வேண்டியதில்லை என்பதை மக்கள் தங்கள் அனுபவங்களிலிருந்தே தெரிந்து வைத்திருக்கிறார்கள். இருந்தாலும் கடந்த டிசம்பர் 6 ல் இவ்வாறு தகவல் பரப்பி மக்களை கெடுபிடிக்கு ஆளாக்க முடியாதவாறு மழை வெள்ளம் காத்தது. என்றாலும் குறிப்பிட்ட சில நாட்களில் திட்டமிட்டு இவர்கள் செய்யும் கெடுபிடிகள் எவ்வளவு வக்கிரமான அராஜகம், மக்களை பீதிக்குள்ளாக்கும் பயங்கரவாதம் என்பதையும் அந்த மழை வெள்ளம் முகத்தில் அறைந்து உணர்த்தியிருக்கிறது.

பதான்கோட் தக்குதல் நிகழ்வதற்கு முன்பே இப்படி நிகழப் போகிறது என்று அமெரிக்கா இந்தியாவுக்கும் பாகிஸ்தானுக்கும் தகவல் தெரிவித்ததாக  சு. சாமி சொல்லியிருக்கிறார். அமெரிக்காவுக்கு தெரியாமல் உலகின் எந்த மூலையிலும் எந்த ஒரு பயங்கரவாதத் தாக்குதலும் நடந்து விடாது என்பது ஒருபக்கம் இருந்தாலும், அப்படி ஒரு தகவல் வந்ததா? ஆம் என்றால் ஏன் எந்த நடவடிக்கையும் எடுக்கப்படவில்லை?

தாக்குதல் நிகழ்வதற்கு ஒரு நாள் முன்னதாக ஒரு எஸ்.பி கடத்தப்பட்டிருக்கிறார். அவரின் வாகனம் தாக்குதலுக்கு பயன்படுத்தப் பட்டிருக்கிறது. ஆனால் அந்த தகவல்கள் முறைப்படுத்தப்பட்டு முன்னெச்சரிக்கை நடவடிக்கைகள் எதுவும் எடுக்கப்படவில்லை. மட்டுமல்லாது, அவரின் தகவல்கள் முன்னுக்குப் பின் முரணாக இருக்கின்றன. அது குறித்தும் மௌனம் நிலவுகிறது.

பயங்கரவாதிகள் விமானநிலையத்துக்குள் னுழைந்த தகவல் கிடைத்ததும் பதான்கோட்டிலேயே முறைப்படி பயிற்சி பெற்ற இராணுவ வீரர்கள் ஏராளமாக இருந்தும் அவர்களைப் பயன்படுத்தாமல் தில்லியிலிருந்து கமாண்டோக்களை அழைத்தது ஏன்?

ஐந்து நாட்களாக தாக்குதல் நீடித்த நிலையிலும் ஏன் ஒரு பயங்கரவாதியைக் கூட உயிருடன் பிடிக்க முடியவில்லை?

மேற்கண்ட இந்த கேள்விகளெல்லாம் இந்திய இறையாண்மைக்கு இழுக்கு, பயங்கரவாத எதிர்ப்பு நடவடிக்கை, நாட்டின் பாதுகாப்பு, எல்லை தாண்டிய பயங்கரவாதம் போன்ற சொற்களோடு தொடர்புபடுத்தி எழுப்பப் பட்டதல்ல. முந்திய வாஜ்பாய் அரசில் தேசிய பாதுகாப்புச் சட்டம் நாடாளுமன்றத்தில் எதிர்ப்பின்றி நிறைவேற வேண்டும் என்பதற்காக திட்டமிட்டு நாடாளுமன்றத் தாக்குதல் எனும் நாடகம் நடத்தப்பட்டதோ அதே போல் இதுவும் திட்டமிட்டு நடத்தப்பட்ட நாடகமா என்பதை அறியும் நோக்கிலேயே எழுப்பட்டிருக்கின்றன. இப்போதைக்கு விடையில்லை என்றாலும் ஐயம் புறக்கணிக்கக் கூடியதல்ல.

இராணுவத்துக்கும் மக்களுக்குமான இடைவெளி எப்போதுமே எட்டிப் பிடிக்க முடியாதது தான். பதான்கோட் தாக்குதலில் உயிரிழந்த ஏழு இராணுவ வீரர்களின் மதிப்பு, சிங்கள இராணுவம் சுட்டுக் கொன்ற அறுநூற்றுக்கும் அதிகமான தமிழக மீனவர்களுக்கு இல்லை. காஷ்மீரிலும் வடகிழக்கிலும் இந்திய இராணுவத்தால் உயிரிழக்கம் அப்பாவிகள் இந்திய அரசுக்கு ஒரு பொருட்டானவர்களே அல்லர். இந்த அடிப்படையிலிருந்து தான் இராணுவத்தை பார்க்க முடியுமேயன்றி தேசபக்தியின் அடிப்படையில் ஒரு போதும் பார்க்க முடியாது.

இந்தத் தாக்குதலை பாகிஸ்தான் உட்பட பல நாடுகள் கண்டித்துள்ளன, அமெரிக்காவும் கூட. மட்டுமல்லாது பாகிஸ்தானுக்கு விரைந்து நேர்மையான நடவடிக்கைகளை பயங்கரவாதிகளுக்கு எதிராக எடுக்க வேண்டும் என்றும் அமெரிக்கா வலியுறுத்தி இருக்கிறது. இப்படி அமெரிக்க மூக்கை நுழைத்ததால் தான் அஷ்பக் அஹமது, ஹாஃபிஸ் ஷக்கூர், காசிம் ஜான், அஸார் ஆகியோர் மீது நடவடிக்கை எடுத்தால் தான் வெளியுறவுச் செயலாளர்கள் கலந்து கொள்ளும் பேச்சுவார்த்தை நடைபெறும் என்று முதலில் தெரிவித்த இந்திய அரசு பிறகு சுதியிறங்கி இந்த தாக்குதலால் திட்டமிட்டிருந்த பேச்சு வார்த்தைகள் குலையாது என்று அறிவித்திருக்கிறது. அதாவது அமெரிக்கா பேச்சுவார்த்தையை நிறுத்தக் கூடாது என்று வற்புறுத்தவில்லை என்றால் இங்கே பாகிஸ்தானுக்கு எதிராக தேசபக்தி அலை பொங்கியிருக்கும்.

இந்தியாவும் பாகிஸ்தானும் பகை நாடுகள் போலத்தான் முறுக்கம் காட்டிக் கொண்டிருக்கிறார்கள். எல்லையை ஒரு காகம் கடந்தாலும் பேச்சுவார்த்தை ரத்து என்று கொதிப்பு காட்டுகிறார்கள். அன்றிலிருந்து இன்றுவரை பேசிக் கொண்டே இருக்கிறார்கள். ஆனால் பல கோடிக்கணக்கான ரூபாய் மதிப்பிலான வர்த்தகம் நடந்து கொண்டே தான் இருக்கிறது தங்குதடை இல்லாமல். பாகிஸ்தான் ஒவ்வொரு முறையும் காஷ்மீர் தான் பேச்சுவார்த்தையின் மையப் பொருள் அதை விட்டு விட்டு பேச மாட்டோம் என்கிறது. இந்தியாவோ ஒவ்வொரு முறையும் காஷ்மீர் இந்தியாவின் ஒரு பகுதி அதைத் தவிர மற்றதைப் பேசுவோம் என்கிறது. பேச்சுவார்த்தையும் நடந்து கொண்டு தான் இருக்கிறது. வர்த்தகமும் நடந்து கொண்டு தான் இருக்கிறது. என்ன தான் பேசுகிறார்கள்? என்ன தான் பிரச்சனை? இரு நாடுகளுக்கும் இடையில் இருக்கும் பிரச்சனை ஏன் தீராமல் இழுத்துக் கொண்டே செல்கிறது? மக்களுக்கு தெரியுமா இவை குறித்து?

ஒரு வேளை இத் தாக்குதல் அரசின் நாடகமாக இல்லாவிட்டால் ஏன் இது போன்ற தாக்குதல்கள் நடக்கின்றன? எப்போதுமே இந்திய நீதிக்கு ஒரு கண்ணோட்டம் உண்டு. அது எதிர் வினையை மட்டுமே பார்க்கும், வினையைப் பார்க்காது. அது பயங்கரவாதமாக, வன்முறையாக பார்க்கும் அத்தனை எதிர்வினைக்கும் அரச பயங்கரவாதம் முதல் வினையாக இருக்கிறது. இந்தியாவுக்கு சீனாவுடனும் பாகிஸ்தானுடனும் எல்லைப் பிரச்சனை இருக்கிறது என்றால் அவை என்ன தீர்க்கவே முடியாதவைகளா? தீர்க்க விரும்பாதவை என்பதே உண்மை. அண்டை நாடுகளுடன் சுமூக உறவு நீடித்து விட்டால் ஆயுத வியாபாரிகள் சாப்பாட்டுக்கு என்ன செய்வார்கள்? இது தான் மெய்யான பிரச்சனை. இந்தியா அமெரிக்காவின் அல்லக்கை நாடாக மாறி நாளாகிறது. அடிமை சாசனம் எழுதிக் கொடுக்க வேண்டியது மட்டுமே மீதம் இருக்கிறது.

எது சரி எது தவறு என்ற கண்ணோட்டம் இன்றியே இங்கே தேசபக்தி பொங்கி பிரவாகமெடுத்து விடுகிறது. பாகிஸ்தானுடனான பிரச்சனையில் இந்திய அரசின் நிலைபாடு அதை தீர்க்கும் நோக்கில் இருக்கிறது என்று யாராவது உறுதியாக சொல்ல முடியுமா? ஆனால் இந்தியாவுக்கு எதிராக பாகிஸ்தான் ஏதாவது கூறி விட்டால் அதற்கு எதிராக மக்களின் சிந்தனை திரும்புகிறது. இதே கேள்வியை பாகிஸ்தானை நோக்கியும் எழுப்ப முடியும்.

அரசு, எந்த நாட்டு அரசாக இருந்தாலும், பாகிஸ்தான் என்றாலும் இந்தியா என்றாலும் அவை மக்களுக்கு எதிரானவை என்பதில் மாற்றுக் கருத்து ஒன்றுமில்லை. அவை மக்கள் குறித்து கவலைப் படுவதும் இல்லை. ஆனால் அவற்றின் செயல்கள் மக்கள் பெயராலேயே நடக்கின்றன. இந்த இடத்தில் மக்களின் பங்கு ஓட்டுப் போடுவதும், எங்காவது பிரச்சனை வந்தால் ஊட்டப்படும் தேசபக்தியை வழிமொழிவதும் தானா? அரசின் செயல்பாடுகளை எதிர்த்து குரல் கொடுக்க வேண்டாமா?

பதான்கோட் தாக்குதல் குறித்து பேசுவதானால் மேற்கண்ட அம்சத்தை விலக்கி வைத்து விட்டு பேச முடியாது. ஐக்கிய ஜிஹாத் கவுன்சில் இத் தாக்குதலை நடத்தி இருந்தால் காஷ்மீர் பிரச்சனையில் இந்திய அரசு செய்த துரோகங்களை கணக்கிலெடுக்காமல் பதான்கோட்டை மட்டும் தனித்துப் பார்க்க முடியாது. ஆம், காஷ்மீர், வட கிழக்கு, பாகிஸ்தான், சீனா என இந்தியா எதிர்கொள்ளும் பிரச்சனைகள் எதிலும் அரசு அதை கையாளும் விதம் ஒட்டுமொத்தமாக மக்கள் நலனுக்கு எதிரானது. இதை தேசபக்தி கொழுக்கட்டையை வாயில் திணித்துக் கொண்டு வேடிக்கை பார்க்கத் தான் வேண்டுமா?

இத் தாக்குதலில் மக்களுக்கு பாதிப்பில்லை, பெரிய அளவில் இழப்பில்லை என அமைதியாக இருப்பதும், தேசபக்தி கொழுக்கட்டை ருசியில் அமைதியாக இருப்பதும் ஒன்று தான். மக்கள் அரசுக்கு எதிரான எதிர்ப்பை எந்த வழியிலேனும் பதிவு செய்ய வேண்டும். பதான்கோட்டில் அரசு நடந்து கொண்ட முறை குறித்தும், எல்லை பிரச்சனைகளை அரசு கையாளும் விதம் குறித்தும் பதியப்படும் எதிர்ப்புகள் தொடக்கமாக அமைய வேண்டும். அரசுக்கும் இராணுவத்துக்கும் மக்களுக்கும் இடையேயான இடைவெளி இட்டு நிரப்ப முடியாதது. ஆனால் அடித்து நொருக்க முடியும். அதற்கான தொடக்கமாக அமைய வேண்டும்.

மின்னூலாக(PDF) தரவிறக்க‌

சகிப்பின்மையா? பயங்கரவாதமா?

anti fascism

இந்தியாவில் அரசு நிர்வாக எந்திரம் பார்ப்பனமயமாகி இருக்கிறது என்பது இந்திய ஆட்சிமுறை குறித்த அவதானிப்புடன் இருக்கும் யாருக்கும் தெரிந்த விசயம் தான். ஆனால் மோடி தலைமையிலான அமைச்சரவை பதவியேற்ற பிறகு இது அதீத வேகமெடுத்திருக்கிறது. திட்டமிட்ட வகையில் மேலேறிக் கொண்டிருக்கிறது. கல்புர்கி போன்ற அறிவுத்துறையினர் கொல்லப்படுவது ஒருபுறமென்றால் தாத்ரியில் தொடங்கி ஜனகனமன வுக்கு எழுந்து நிற்காதது வரை வெகுமக்களுக்கு எதிரான திட்டமிட்ட தாக்குதல்கள் இன்னொரு புறம். தற்போது இது தீவிரமான விவாதத்துக்கு உள்ளாகி இருக்கிறது. இப்படி விவாதிப்பவர்கள் சகிப்பின்மை அல்லது சகிப்புத்தன்மையின்மை எனும் வார்த்தையை பயன்படுத்திக் கொண்டிருக்கிறார்கள். அதாவது சகிப்பின்மை என்பது மோடி அரசின் பார்ப்பனியமயமாக்கலுக்கு எதிரான சொல் போல கட்டியமைக்கப் பட்டிருக்கிறது, ஆனால் சகிப்பின்மை எனும் சொல் அதன் இயல்பான பொருளில் மோடிக்கு ஆதரவான சொல்லாகவே இருக்கிறது. எனவே, எது சகிப்பின்மை?, சகிப்பின்மை என்பதன் பொருள் என்ன? என்பதை நாம் ஆராய வேண்டிய தேவை இருக்கிறது.

இந்திய அரசியல் சாசனம் இந்தியாவை மதச்சார்பற்ற நாடு என வரையறுத்திருக்கிறது. மதச்சார்பற்ற நாடு என்பதன் பொருள் என்ன? இந்தியாவின் நிர்வாகம் எந்த ஒரு மதத்தையும் சார்ந்து இயங்காது என்பது தான். ஆனால் யதார்த்தத்தில் இங்கு நடப்பது என்ன? நிர்வாக ரீதியாக எந்த ஒரு செயலைச் செய்வதானாலும் அங்கு பார்ப்பனிய மதச் சடங்கு முன்னிலைப் படுத்தப்படுகிறது. அதாவது எந்த மதச் சடங்குகளையும் பின்பற்ற வேண்டிய தேவை இல்லாத நிர்வாகச் செயல்கள் அரசியல் சாசன வழிகாட்டலுக்கு எதிராக பார்ப்பனிய மதச் சடங்குகளின் வழியாகவே செயல்படுத்தப் படுகிறது. விவசாயத்துக்காக, குடிநீர் தேவைகளுக்காக அணைகளிலிருந்து நீரை திறந்து விடும் போது கூட மந்திரம் ஓதி மலர் தூவி தான் திறந்து விடப்படுகிறது. அரசியல் சாசன வழிகாட்டலுக்கு எதிராக பார்ப்பனிய மதச் சடங்குகள் செய்யும் போது பிற மதங்களைச் சார்ந்த யாரும் இதற்கு எதிர்ப்புத் தெரிவிப்பதில்லை. வெறும் சடங்கு வடிவங்களில் மட்டுமல்ல பல்வேறு விதங்களில் இந்த பார்ப்பனியத் திணிப்பு நடந்து வருகிறது. தேவையில்லாமலும், அரசியல் சாசனத்துக்கு எதிராகவும் செய்யப்படும் இவைகளை பிற மதத்தினர் சகித்துக் கொண்டு செல்கிறார்கள். இதைத் தான் சகிப்புத் தன்மை என்று சொல்ல வேண்டும். ஏனென்றால் அவர்களுக்கு தேவையில்லாத ஒன்று, அரசியல் சாசனத்தில் சொல்லப்படாத ஒன்று செய்யப்படும் போது அதை ஏற்க வேண்டும் எனும் அவசியம் அவர்களுக்கு இல்லை. ஆனாலும் அவர்கள் அமைதியாய் இருக்கிறார்கள் என்றால் அதன் பெயர் தான் சகிப்புத் தன்மை.

இப்போது சகிப்பின்மை அல்லது சகிப்புத் தன்மையின்மை என்றால் அதன் பொருள் என்ன? இந்தியாவில் செய்யப்படும் பார்ப்பனியத் திணிப்புகளை பிற மக்கள் எதிர்த்து முறியடிக்கிறார்கள் என்பதாகத் தான் இருக்க முடியும். ஆனால் இப்போது விவாதிக்கப்படும் சகிப்பின்மை என்பது இதைக் குறிக்கவில்லை. பார்ப்பனியத் திணிப்புகள் முறியடிக்கப்படுவதில்லை.

இந்தியக் குடிமக்கள் அனைவருக்கும் விரும்பும் உணவை உண்ணவும், விரும்பியபடி வாழவும் உரிமை உண்டு. இதை யாரும் தடுக்க முடியாது. அரசியல் சாசனம் வழங்கியிருக்கும் உரிமை இது. ஆனால் இங்கு என்ன நடக்கிறது? மாட்டுக்கறி உண்டார் என பொய்யாகக் கூறி ஓர் இஸ்லாமிய முதியவர், தான் பிறந்தது முதல் வாழ்ந்து பழகி வரும் சொந்த கிராமத்து மக்களால் அடித்தே கொல்லப்படுகிறார். இப்படி அடித்தே கொன்றதை விட வக்கிரமமானது இதை விசாரிக்க வந்த காவல் துறை அவர் வீட்டில் இருந்தது ஆட்டுக் கறியா? மாட்டுக் கறியா? என சோதனை செய்தது. இதன் முன்னும் பின்னும் பல நிகழ்வுகள் மாட்டுக்கறியை வைத்து வெறியூட்டி மக்களைக் கொன்றொழிக்கும் நோக்குடன் நடத்தப்பட்டு வருகின்றன.

இன்றுகூட ஒரு திரையரங்கில் தேசிய கீதம் பாடப்படும் போது எழுந்து நிற்கவில்லை என்று கூறி இஸ்லாமிய தம்பதியர் வெளியே துரத்தப்பட்டிக்கிறார்கள். இதே போன்றதொரு அனுபவம் எனக்கும் நேர்ந்திருக்கிறது. ஓரிரு ஆண்டுகளுக்கு முன் ஈரோடு அருகில் உள்ள ஒரு தனியார் கல்லூரியில் உறவினர் ஒருவரை சேர்க்கச் சென்ற போது, அங்கு நடந்த நிகழ்ச்சியில் தேசிய கீதம் இசைக்கப்பட்டது. அதன்போது நான் மட்டும் எழுந்து நிற்காமல் தொடர்ந்து இருக்கையிலேயே அமர்ந்திருந்தேன். தேசிய கீதத்தை அவமதித்து விட்டதாக பேராசிரியர் உட்பட பலர் என்னைச் சூழ்ந்து நின்று வாக்குவாதம் செய்தார்கள். அனைவருக்கும் என்னுடைய நிலையை விளக்குவதற்கும், அது சரி தான் என நிருவுவதற்கும் எனக்கு முடிந்திருந்தது அன்று.  ஆனால் இந்த நிகழ்வில் தேச பக்தி என்ற முகாந்திரத்தோடு பார்பனிய மதவெறி கலந்திருக்கிறது.

தேசபக்தி, பார்ப்பனிய மதவெறியினால் தாக்கப்படும், தடுக்கப்படும் அனைத்தும் அரசியல் சாசனத்தால் குடிமக்கள் செய்வதற்கு எவ்வித தடையும் விதிக்கப்படாதவை, செய்வதற்கு உரிமையுள்ளவை. செய்வதற்கு உரிமையுள்ள, தடை செய்யப்படாத ஒரு செயலை செய்வதை தடுப்பதை குறிப்பிட சகிப்பின்மை என்ற சொல் எப்படி பொருத்தமாக இருக்க முடியும்? அது உரிமையை தடுப்பது. அது உரிமை தடுப்பது தொடர்பான குற்ற நடவடிக்கை. பயங்கரவாத நடவடிக்கை. எனவே, சகிப்பின்மை என்று கூறுவதே பார்ப்பனியத்தின் கோர முகத்தை ஓரளவு மறைக்கத்தான் உதவுகிறது. இந்த பயங்கரவாத நடவடிக்கைக்கு எதிராக அரசு எந்த நடவடிக்கையும் எடுக்கப்போவதில்லை. ஏனென்றால் இதை தூண்டி விடுவதே அந்த அரசு தான். மக்கள் தான் இதை முறியடிக்க வேண்டும், மக்களால் தான் இதை முறியடிக்க முடியும். அதற்கு முதற்படியாக இதை சகிப்பின்மை அல்லது சகிப்புத் தன்மையின்மை என்று குறிப்பிடுவதற்குப் பதிலாக பயங்கரவாதம் எனும் சொல்லால் குறிப்பிட வேண்டும். பார்ப்பனிய பயங்கரவாதம்.

இவ்வித தாக்குதல்கள் அனைத்தும் இஸ்லாமியர்களுக்கும், ஒடுக்கப்பட்டோருக்கும் எதிராக மட்டுமே நிகழ்த்தப்பட்டு வருகின்றன. மாட்டுத் தோலை உரித்தார்கள் என்று கூறி மனிதத் தோலை உரித்த கொடூரங்களை எல்லாம் நாம் கடந்து வந்திருக்கிறோம். பார்ப்பனிய வானரங்களால் நடத்தப்படும் இக் கொடூரங்களுக்கு அரசின் ஆசி உண்டு என்பதை துப்பறிந்து கண்டுபிடிக்க வேண்டிய அவசியம் இல்லை. பாஜகவுக்கு ஓட்டுப் போடாதவர்கள் முறை தவறி பிறந்தவர்கள் என்பதில் தொடங்கி பாகிஸ்தானுக்கு செல்லுங்கள் என்பது வரை அமைச்சர்களால் ஆற்றப்படும் வரலாற்றுச் சிறப்பு மிக்க உரைகளையெல்லாம் கல்லுளிமங்கன் மோடி ரசித்துக் கொண்டு தானே இருக்கிறார். ஆக இது மாட்டுக்கறி தொடர்பான பிரச்சனையோ, இந்தியாவை விட பாகிஸ்தான் கருத்துரிமை கொண்ட நாடா என்பது குறித்த பிரச்சனையோ அல்ல. மாறாக பார்ப்பனிய பயங்கரவாதம் தன் கோரப் பற்கள் முன்னெப்போதையும் விட அதிகமாக மக்களை குதறிக் கொண்டிருக்கும் பிரச்சனை.

modi Fascism

ஆனால், இதை எதிர் கொள்பவர்கள் இதை பார்ப்பன பயங்கரவாதமாக புரிந்திருந்தாலும் கூட, அவர்களின் எதிர்வினை அந்த மட்டத்தில் இருக்கவில்லை. மாட்டுக்கறி உண்ண தடை விதிக்கப்படுவதை எடுத்துக் கொள்வோம். இதை எதிர்த்து அவர்கள் மாட்டுக்கறி விருந்துக்கு ஏற்பாடு செய்வதும், மாட்டுக்கறி ஏற்றுமதி செய்வது பார்ப்பனிய வானரங்கள் தாம் என எடுத்துக் காட்டுவதுமாக இருக்கிறது அவர்களின் எதிர்வினை. இது அந்த பார்ப்பனிய வானரங்களை அம்பலப்படுத்துவதாக அமைந்திருந்தாலும் போதுமானதாக இல்லை. இது அவர்களை அசைக்கவில்லை என்பதோடு மட்டுமல்லாமல் பன்றிக் கறி என்று திசை திருப்புவதற்கும் ஏதுவாகிறது.

தமிழகத்துக்கு என்றொரு மரபு இருக்கிறது. “பிறப்பொக்கும் எல்லா உயிர்க்கும்” எனும் திருக்குறளின் நெத்தியடி தொடங்கி வேதாந்தி எனும் பார்ப்பன நரி கருணாநிதியின் நாக்கை அறுப்பேன் என்று கூறிய போது அந்த வானரங்களை கம்பிக் கதவுகளுக்கு அப்பால் நின்று பயத்தில் கதற வைத்தது வரை பார்ப்பன எதிர்ப்பை மரபாக வரித்துக் கொண்டிருப்பது தமிழ்நாடு. இந்த மரபின் வழியில் பார்ப்பன பாசிசங்கள் அஞ்சி நடுங்க வேண்டும். நம் போராட்டங்களின் வீரியம் அவர்களை சுட்டுப் பொசுக்க வேண்டும்.

இன்று அந்த பார்ப்பன வானரங்கள் அதிகாரத்தின் மறைவில் இருந்து சீண்டிப் பார்க்கின்றன. தொலைக்காட்சி விவாதங்களில் சமூக ஆர்வலர், பொருளாதார நிபுணர், அரசியல் விமர்சகர் எனும் போர்வையில் தம் நச்சுக் கருத்துகளை பொதுக் கருத்தாக மாற்றும் வேகத்தோடு களமிறங்கி, அதற்கு அரசும் ஊடகங்களும் துணை நிற்பதை இன்று நாம் கண்டு வருகிறோம். இவைகளை நாம் ஒன்றோடொன்று தொடர்பில்லாத தனித்தனி பிரச்சனைகளாக காண முடியுமா? இந்தியாவின் பன்மைத் தன்மையை அழித்து ஒற்றை பார்ப்பனிய கலாச்சாரத்தை நிறுவுவது தான் ஆர்.எஸ்.எஸ்ஸின் நோக்கம். இதை தடுப்பது தான் நம்முடைய நோக்கமாக இருக்க முடியும். இதை நிறைவேற்றுவதற்கு மாட்டுக்கறி விருந்து மட்டும் போதுமானதல்ல.

பார்ப்பனியத்துக்கு எதிரானவர்கள் அனைவரும் ஒன்றிணைவது தான் அதன் சவப்பெட்டியின் கடைசி ஆணியை அடிக்கும். இஸ்லாமியர்கள், கிருஸ்தவர்கள், ஒடுக்கப்பட்டவர்கள் அனைவரும் ஓரணியில் திரள வேண்டும். மதங்களைக் கடந்து ஒன்றிணைவது மட்டுமே பார்ப்பன பாசிசங்களை அச்சுறுத்தும். மத அடிப்படையில் பிரிந்து கிடக்கும் இவர்களை எது ஒன்றிணைக்கும்? பார்ப்பனியத்தால் பாதிக்கப்படுவோர் அனைவருக்கும் இருக்கும் ஒரே ஒற்றுமை அரசின் கொள்கையால் தங்கள் வாழ்வாதாரத்தை இழந்து கொண்டிருப்பது தான். வர்க்கம் தான் அனைவரையும் இணைக்கும் ஒரே கண்ணி. வர்க்கமாய் இணைந்தால் தான் அந்த பயங்கரவாதத்தை வீழ்த்த முடியும்.

மின்னூலாக(PDF) தரவிறக்க‌

காஷ்மீர்: இந்தியா, பாகிஸ்தான், சீனா – 370க்கும் அப்பால்

kashmir

இந்தியாவில் காஷ்மீருக்கு அளிக்கப்பட்டுள்ள சிறப்பு மதிப்பான 370 ஆவது பிரிவை நீக்க வேண்டும் என்று குரல்கள் ஒலிக்கின்றன. அதாவது மோடி பிரதமரானதும் இந்தப்பிரச்சனை திட்டமிட்டு கிளப்பட்டுள்ளது. தெளிவாகச் சொன்னால், ஆர்.எஸ்.எஸ் இந்துத்துவா கும்பலின் திட்டம் எனும் போர்வையில் ஒரு தீப்பொறியைப் போல இந்தப் பிரச்சனை பற்ற வைக்கப்பட்டுள்ளது. இதுவே இந்து முஸ்லீம் பிரச்சனை போல மக்களிடையே பரப்படுகிறது. ஆனால் கடலில் மிதக்கும் பனிப்பாறையில் வெளியில் தெரிவதை மட்டும் பார்ப்பது எப்படி ஆபத்தானதோ அதைவிட பலமடங்கு பேராபத்தானது காஷ்மீர் பிரச்சனையை 370 ஆவது பிரிவை மட்டும் வைத்துக் கொண்டு பார்ப்பது.

 

இப்போது பரவலாக பேசப்படுவது என்ன? காஷ்மீர் இந்தியாவின் பிற மாநிலங்களைப் போன்று ஒரு மாநிலம் அதற்கு மட்டும் ஏன் அரசியல் சாசனத்தில் சிறப்பு மதிப்பு அளிக்கப்பட வேண்டும்? இது மோடி, ஆர்.எஸ்.எஸ் வகையறா அம்பிகளின் தும்பிகளின் கேள்வி. இந்தக் கேள்வி,370 ஆவது பிரிவு என்பது ஆட்சிக்கு வரும் கட்சி நினைத்தால் மாற்றிவிடக் கூடிய ஒன்றல்ல என்றும், 370 ஆவது பிரிவை மாற்றினால் இந்திய இறையாண்மைக்கே ஆபத்தாகும் என்றும் எதிர்கொள்ளப்படுகிறது. இந்த இரண்டில் எது வீரியமாக இருந்தாலும் இல்லாவிட்டாலும் இந்த 370 பிரச்சனை ஏன் திடீரென்று எழுப்பப்பட்டது? அதன் நோக்கம் என்ன? என்பதை அவை விளக்கப்போவதில்லை.

 

370 ஆவது பிரிவு என்றால் என்ன?அது ஏன் காஷ்மீருக்கு மட்டும் அளிக்கப்பட்டது? இதற்கான பதிலை அறிந்து கொள்வதற்கு காஷ்மீர் வரலாறு குறித்த புரிதல் வேண்டும். முகலயர்களின் வருகைக்கு முன்னர் இந்தியா எனும் நாடே கிடையாது. துண்டுதுண்டான ராஜ்ஜியங்கள் தான். சிந்து எனும் நதியின் கரையில் இருக்கிறது எனும் பொருளில் “இந்திய்யா” (சிந்து என்பது அவர்களின் உச்சரிப்பில் இந்து என்றானது) என்று அழைத்தார்கள். அது மருவி இந்தியா ஆனது. இதனால் தான் ஆர்.எஸ்.எஸ் அம்பிகள் இந்தியா என உச்சரிக்காமல் எப்போதும் பாரதம் என்றே உச்சரிக்கிறார்கள். இதற்கு “முன்னொரு காலத்தில் பரதன் எனும் மன்னன் இந்தியாவை சீறும் சிறப்புமாக ஆண்டான்” என்று கதையும் கட்டி விட்டிருக்கிறார்கள். வரலாற்றில் அந்த மன்னன் எந்த ஆண்டு காலத்தில் ஆண்டான்? அந்தக் காலத்தில் இந்தியா இருந்ததா? எனும் கேள்விக்கு மட்டும் யாரும் பதில் சொல்வதில்லை. இப்படி முகலாயர்களால் தொடங்கி வைக்கப்பட்டு ஆங்கிலேயர்களால் முடித்து வைக்கப்பட்ட இந்தியா 1947 ஆட்சி மாற்றத்தின் பின்னர் அந்தந்த ராஜ்ஜிய வாரிசுகளால் தனித்தனி நாடுகளாக அறிவிக்கப்பட்ட கதம்பமாக காட்சியளித்தது. இதைத்தான் இராணுவ வலிமை கொண்டு ஒடுக்கி இந்தியாவில் மாநிலங்களாக ஒருங்கிணைத்தார்கள். இங்கு இரண்டு இடங்களில் நெருடல் ஏற்படுகிறது. 1. ஹைதராபாத், 2. காஷ்மீர். ஹைதராபாத்தில் மக்கள் பெரும்பான்மையினர் இந்துக்கள் மன்னன் முஸ்லீம். பாகிஸ்தானுடன் ஹைதராபாத்தை இணைப்பதற்கு மன்னன் விரும்ப, மக்கள் பெரும்பான்மையினர் இந்துக்கள் என்ற காரணத்தைக் கூறி, இராணுவ வலிமை மூலம் இந்தியாவுடன் ஹைதராபாத் இணைக்கப்படுகிறது. ஆனால், இதே அளவுகோல் காஷ்மீரில் பின்பற்றப்படவில்லை. அங்கு மன்னன் இந்து மக்களில் பெரும்பான்மையினர் முஸ்லீம்கள். காஷ்மீர் மன்னனாக இருந்த ஹரி சிங் காஷ்மீரை தனி நாடாக நீடிக்க விரும்பினான். மக்களில் பெரும்பான்மையோர் முஸ்லீம்கள் என்பதால் காஷ்மீர் பாகிஸ்தானுடன் இணைக்கப்பட வேண்டும் என பாகிஸ்தான் விரும்பி இராணுவ நடவடிக்கையை தொடங்கியது. இதனால் மன்னன் ஹரி சிங்குக்கு உதவுவது என்ற பெயரில் இந்திய இராணுவம் களத்தில் இறங்கியது. விளைவு முதல் இந்திய பாகிஸ்தான் போர். காஷ்மீர் இந்தியாவின் ஒரு மாநிலம் என்று கூறப்பட்டாலும், காஷ்மீரின் 45 விழுக்காடு தான் இந்தியா வசம் இருக்கிறது. மீதம் பாகிஸ்தானிடமும், கொஞ்சம் சீனாவுடனும் இருக்கிறது. ஒரே தேசிய இனத்தைச் சேர்ந்த காஷ்மீரிகள் மூன்று வெவ்வேறு நாடுகளில் பிரிந்திருக்கிறார்கள். இது தான் காஷ்மீரின் அண்மை வரலாறு.

 

தனிநாடாக இருக்க விரும்பிய ஹரி சிங் வேறு வழியில்லாமல் இந்தியாவுடன் இணைவதற்கான ஒப்பந்தத்தில் கையெழுத்திட்டார். ஆனால், இந்தியாவில் கரைந்து போய்விடுவதை அவர் விரும்பவில்லை. அதனால் இராணுவம் வெளிவிவகாரம் உள்ளிட்ட சிலவற்றைத் தவிர பிற உரிமைகள் தனக்கு வேண்டும் என வற்புறுத்தினார். இதை ஏற்றுக் கொண்ட நேரு, இதில் கருத்து வேறுபாடு கொண்டிருந்த அம்பேத்காரை விடுத்து மன்னன் ஹரி சிங்கிடம் திவானாக இருந்த கோபல்சாமி ஐயங்கார் என்பவரை வைத்து 370 ஆவது பிரிவை உருவாக்கினார். இதன்படி சில தனிப்பட்ட சலுகைகள் காஷ்மீருக்கு உண்டு. அவற்றில்,1. பிற மாநிலத்தவர் காஷ்மீரில் நிலம் வாங்க முடியாது 2. காஷ்மீர் சட்டசபை ஆறு ஆண்டுகளுக்கு இயங்கும் 3. இராணுவம், வெளியுறவு, தகவல் தொடர்பு ஆகியவை தவிர பிற அம்சங்களில் இயற்றப்படும் சட்டங்கள் காஷ்மீர் சட்டமன்றத்தின் ஒப்புதலுக்குப் பிறகே அமலாகும் போன்றவை முக்கியமனவை. இவை எல்லாவறையும் விட மேலாக இந்தியாவுடன் இணைவதையும் நீடிப்பதையும் காஷ்மீர் மக்களே தீர்மானிப்பார்கள் என்பது முதன்மையானது. மாநில அரசுகள் எனும் அடிப்படையில் இது போன்ற உரிமைகள் அனைத்து மாநிலங்களுக்கும் வழங்கப்பட வேண்டும். ஆனாலும், ஐ.நா விடம் காஷ்மீர் மக்களிடம் வாக்ககெடுப்பு நடத்தி அவர்களின் விருப்பம் அறியப்படும் என்று உறுதியளித்த இந்தியா இன்றுவரை அந்த வாக்கெடுப்பை நடத்தவே இல்லை. மட்டுமல்லாமல், அனைத்து தகிடுதத்தங்களுடன் கூடிய ஓட்டுப் பொறுக்கி தேர்தலை நடத்தி அதையே வாக்கெடுப்பாக ஆதிக்கத் தனத்துடன் அறிவித்தது. இதன் பின்னர் மன்னன் ஹரி சிங்கால் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட ஷேக் அப்துல்லாவை இந்தியா நடத்திய விதம், காஷ்மீர் சட்டமன்றத்தை பொம்மையைப் போல் கலைத்துப் போட்டது, இவைகளை பயன்படுத்தி பாகிஸ்தான் செய்த அரசியலை முறியடிக்க தனித்தனி குழுக்களை ஏற்படுத்தியது, காஷ்மீர் மக்களின் நியாயமான கோரிக்கைகளைக் கூட இராணுவ பலம் கொண்டு ஒடுக்கியது என்று காஷ்மீரின் இன்றைய வன்முறை வரலாற்றுக்கு இந்தியாவின் பங்களிப்பு ஏராளம்.

 

இந்த அனைத்து உண்மைகளையும் மறைத்து விட்டுத்தான் காஷ்மீருக்கு மட்டும் ஏன் தனிச் சிறப்பு என்று கேட்கிறார்கள் அம்பிகளும் தும்பிகளும். ஆனால் இந்த வரலாற்றை நினைவுபடுத்தவோ, இப்போது இதைக் கிளப்புவதன் பின்னணி என்ன? என்பதை அம்பலப்படுத்தவோ யாரும் தயாராக இல்லை என்பது தான் இப்போதைய முதன்மையான பிரச்சனை.

 

இலங்கை தமிழர்கள் மீதான இனவழிப்பை வெறுமனே ராஜபக்சேவின் தமிழர்கள் மீதான கொலைவெறி என்றும், ராஜீவைக் கொன்ற புலிகள் மீதான சோனியாவின் கோபம் என்றும் பொழிப்புரை செய்யும், இந்திய முதலாளிகளின் லாப வேட்டை அதில் முக்கியப் பங்காற்றியிருக்கிறது, அதற்காகத்தான் இந்தியா பாடுபடுகிறது என்பதை அம்பலப்டுத்த மறுக்கும் தமிழினவாதிகளைப் போல இந்த 370 ஆவது பிரிவை நீக்கும் விசயத்திலும் இந்திய முதலாளிகளின் லாப வேட்டைக்கு முக்கியப் பங்கிருப்பதை யாரும் முணுமுணுக்கக் கூட மறுக்கிறார்கள். காஷ்மீர் சுற்றுலா முக்கியத்துவம் வாய்ந்த பகுதி. குறிப்பிட்ட காலமாக இங்கு முதலாளிகளின் லாபவேட்டைக்கு உகந்த சூழல் இல்லாமல் இருக்கிறது. மட்டுமல்லாமல் பிறர் காஷ்மீரில் நிலம் வாங்குவதும் முடியாமல் இருக்கிறது. இலங்கை மீதான வேட்டைக்கு விடுதலைப் புலிகளும், அவர்களின் தேசியவாத அணுகுமுறையும் எப்படி தடையாக இருந்ததோ அதேபோல் காஷ்மீரின் சுற்றுலா முக்கியத்துவதை காசாக்குவதற்கு நிலம் வாங்க முடியாத நிலையை ஏற்படுத்தியிருக்கும் 370 ஆவது பிரிவு தடையாக இருக்கிறது. ஏற்கனவே இலங்கையில் தமிழர்களை அலட்சியமாய் கொன்றழித்து சோதனை செய்திருக்கும் இந்தியாவின் அடுத்த இலக்காக காஷ்மீர் மக்கள். இது தன்னை கோபுரத்தில் வைத்த கார்ப்பரேட்டுகளுக்கு மோடி வழங்கும் பாத காணிக்கை.

 

நேற்றுவரை மோடிக்கு விசா கிடையாது என்று படம் காட்டிக் கொண்டிருந்த அமெரிக்கா இன்று மோடியை அழைத்திருக்கிறது. மோடி பிரதமராகி விட்டார் அதனால் அமெரிக்காவுக்கு வேறு வழியில்லாமல்போய்விட்டது என்று கூறப்படுவதை ஏற்கலாமா?எந்த நாட்டுத் தலைவரை அமெரிக்கா மதித்திருக்கிறது மோடி பிரதமாராகி விட்டார் அதனால் அழைத்திருக்கிறது என்று கூறப்படுவதை ஏற்பதற்கு? அல்லது அமெரிக்கா காரணமாகக் கூறிய 2002 குஜராத் படுகொலைகள் இல்லாமல் போய்விட்டனவா? இந்தியாவை பிராந்திய வல்லரசாக அமெரிக்கா ஏற்பதற்கு ஒரே காரணம் அமெரிக்காவுக்கு போட்டியாக வளர்ந்து கொண்டிருக்கும் சீனாவை கட்டுப்படுத்த இந்தியா அடியாளாக செயல்படும் என்பதற்காகத்தான். அதற்குத் தோதான சில ஆரம்பகட்ட வேலைகளை காங்கிரஸ் ஏற்கனவே செய்திருக்கிறது. அருணாச்சல பிரதேசத்தில் சிவப்புக் கோடு போட்டார்கள்,50 மீட்டர் உள்ளே வந்து விட்டார்கள், தனி விசா கொடுக்கிறார்கள் என்று காங்கிரஸ் அரசும் ஊடகங்களும் ஏற்கனவே சீனாவை வில்லனாக காட்டிக் கொண்டிருந்தன. இதன் அடுத்த கட்ட வேலைகளுக்கு காஷ்மீரின் சிறப்பு மதிப்பு தடையாக இருக்கிறது. எடுத்துக் காட்டாக அமெரிக்க இந்திய கடற்படைகள் கூட்டாக பயிற்சி மேற்கொண்டதைப் போன்று காஷ்மீரில் ஏதாவது செய்து சீனாவை ஆத்திரப்படுத்த வேண்டும் என முடிவெடுத்தால் அதை காஷ்மீர் சட்டமன்றம் ஏற்க வேண்டும் என்று எந்த அவசியமும் இல்லை.

 

1992 ஐ நாம் மறந்து விட முடியுமா?பலநூறு ஆண்டு வரலாறு கொண்ட பாபரி பள்ளி திட்டமிட்டு இடித்து தரைமட்டமாக்கப்பட்டது. இதை இந்து முஸ்லீம் பிரச்சனை என்றோ, பா.ஜ.க, சங்கப் பரிவாரங்களின் திட்டம் மட்டுமே என்றோ குறுக்கிப் புரிந்து கொள்ள முடியுமா? அந்த இடிபாடுகளின் களேபரங்களுக்கு மத்தியில் தான் காட் ஒப்பந்தம் சத்தமின்றி, பாராளுமன்றத்துக்குத் தெரியாமல் கொல்லைப்புறமாக உள்ளே நுழைந்து இந்தியர்களின் கழுத்தை இறுக்கிக் கொண்டிருக்கிறது. இதோ இப்போது மீண்டும் வரலாறு திரும்புகிறது. இந்த 370 சர்ச்சையின் மத்தியில் சத்தமில்லாமல் மறுகாலனியாக்கத்தை அதி தீவிரப்படுத்தும் ஒரு ஒப்பந்தம் சத்தமின்றி கையெழுத்தானால் புதிதாக கொள்ளையடிக்க களம் இறங்கியிருக்கும் எந்த பாராளுமன்ற உறுப்பினருக்காவது இது குறித்து கவலை இருக்குமா?

 

ஆனால் நாம் கவலைப்பட்டாக வேண்டும். அன்று ஆட்சி மாற்றத்தை சுதந்திரமாக காட்டிய நேரு பாலாறும் தேனாறும் ஓடும் என்றார். ஆனால் இன்றோ தண்ணீர் கூட கிடைக்காமல் தவித்துக் கிடக்கிறோம். இதற்கு என்ன காரணம் யார் காரணம் என்று சிந்திக்கப் போகிறோமா? அல்லது ஓட்டுப் பொறுக்கிகளின் கேவலமான சதித்தனங்களில் சிக்குண்டு சாக்கடையையே அரசியல் என்று பேசிக் கொண்டிருக்கப் போகிறோமா?

மின்னூலாக(PDF) தரவிறக்க‌

அப்சல்குரு: நிரபராதியின் மரணத்தில் திருப்தியடைந்த இந்திய மனசாட்சி

afzal_guru_reuters

 

கடந்த 09/02/2013 சனியன்று காலை எட்டு மணிக்கு அப்சல் குரு தூக்கிலிடப்பட்டார். நாடாளுமன்ற தாக்குதலில் ஈடுபட்ட பயங்கரவாதிகளுக்கு உதவி செய்தார் எனும் வழக்கில் அப்சல் குரு தூக்கிலப்பட்டிருக்கிறார். அஜ்மல் கசாப் தூகிக்கிலடப்பட்டதைப் போல் இரகசியமாக தூக்கிலிடப்பட்டிருக்கிறார். இதனால் பிரச்சனை ஏதும் ஏற்பட்டு விடக்கூடாது என்பதற்காக காஷ்மீரில் இரண்டு நாட்களாக 144 தடையுத்தரவு பிறப்பிக்கப்பட்டிருக்கிறது. காஷ்மீரிலிருந்து வெளியாகும் அனைத்து நாளிதள்களும் அதிகாரபூர்வமற்ற முறையில் தடை செய்யப்பட்டிருக்கின்றன. உள்ளூர் தொலைக்காட்சி ஒளிபரப்பு நிறுத்தி வைக்கப்பட்டிருக்கிறது. ஒரு பயங்கரவாதியை(!) தூக்கிலிடுவதற்கு ஏன் இத்தனை ஏற்பாடுகள்? இத்தனை பிரளயங்கள்?

மெய்யாகவே நாடாளுமன்றம் மக்களின் இறையாண்மையை அடையாளப்படுத்தும் இடம் தானா? எனும் விவாதத்துக்குள் நாம் புக வேண்டாம். மெய்யாகவே அப்சல் குரு பயங்கரவாதி தானா? எனும் விவாதத்தை எடுத்துக் கொள்வோம். இந்திய குற்றவியல் சட்டத்தின் அடிப்படை நோக்கம் இப்படி நமக்கு விளக்கப்பட்டிருக்கிறது, “ஆயிரம் குற்றவாளிகள் தப்பினாலும் ஒரு நிரபராதி தண்டிக்கப்பட்டு விடக்கூடாது” அதனாலும் கூட இப்படி ஒரு கேள்வி அவசியப்படுகிறது. அப்சல் குருவுக்கு நாடாளுமன்றம் தாக்கப்பட்டதில் தொடர்பு இருக்கிறதா? இப்படி கேள்வி எழுப்பியவுடன் அதை தேசப்பற்றுடன் கயிறு போட்டு கட்ட வேண்டாம்.

2001 டிசம்பர் 13 ம் தேதி காலை 11:30 மணியளவில் நாடாளுமன்ற வளாகத்தினுள் வெள்ளை கார் ஒன்று நுழைகிறது. நாடாளுமன்றத்தையே தகர்க்கக்கூடிய அளவுக்கு வெடிபொருட்களை கொண்டிருந்த அந்த காரிலிருந்து இறங்கிய ஐந்து பேர் துப்பாக்கியால் சரமாரியாக சுடத் தொடங்குகிறார்கள். பாதுகாப்பு வீரர்களும் திருப்பித் தாக்க, வந்த ஐந்து பயங்கரவாதிகளும் கொல்லப்பட்டு விட்டார்கள். மட்டுமல்லாது எட்டு பாதுகாப்பு வீரர்களும் ஒரு தோட்டக்காரரும் கொல்லப்பட்டார்கள். நாடாளுமன்றத்தையே வெடித்துச் சிதறவைக்கும் அளவுக்கு வெடி பொருட்களை நிரப்பி வந்தவர்கள். அதை வெடிக்கச் செய்து மிகப்பெரிய பொருட் சேதத்தையும், உயிர்ச்சேதத்தையும், இறையாண்மை சேதத்தையும் ஏற்படுத்தும் வாய்ப்பிருந்தும் அதைச் செய்யாமல் ஏன் துப்பாக்கியால் சுட்டார்கள்? என்பது முதன்மையான ஒரு கேள்வி. அடுத்து அவர்கள் ஓட்டி வந்த வாகனத்தில் எழுதப்பட்டிருந்ததாக கூறப்பட்ட வாசகம், INDIA IS A VERY BAD COUNTRY AND WE HATE INDIA WE WANT TO DESTROY INDIA AND WITH THE GRACE OF GOD WE WILL DO IT GOD IS WITH US AND WE WILL TRY OUR BEST. THIS EDIET WAJPAI AND ADVANI WE WILL KILL THEM. THEY HAVE KILLED MANY INNOCENT PEOPLE AND THEY ARE VERY BAD PERSONS THERE BROTHER BUSH IS ALSO A VERY BAD PERSON HE WILL BE NEXT TARGET HE IS ALSO THE KILLER OF INNOCENT PEOPLE HE HAVE TO DIE AND WE WILL DO IT. தங்கள் எண்ணத்தை இவ்வளவு வெளிப்படையாகவும் விரிவாகவும் காரில் எழுதி வைத்துக் கொண்டு தான் பயங்கரவாதிகள் நாடாளுமன்றத்தை தாக்க வந்தார்கள் என்றால் காவல் துறை அமைத்த திரைக்கதையில் இருக்கும் ஓட்டைகளை இனியும் விளக்க வேண்டுமோ?

இந்த நாடாளுமன்ற தாக்குதலை யார் நடத்தினார்கள்? எதற்காக நடத்தினார்கள்? உள்ளிட்ட எந்த விபரமும் தண்டனை அளித்த நீதிபதி உட்பட யாருக்கும் தெரியாது. தாக்குதலில் ஈடுபட்டவர்கள் ஏற்கனவே கொல்லப்பட்டு விட்டார்கள். அவர்களுக்கு உதவினார் என்று கூறி அப்சல்குருவும் கொல்லப்பட்டு விட்டார். என்றால் அந்த தாக்குதலை யார் எதற்காக நடத்தினார்கள்? இந்தக் கேள்விகளும் அப்சலோடு தூக்கிலிடப்பட்டு விட்டது. இனி யாராவது இந்தக் கேள்வியை எழுப்புவார்களா? மாட்டார்கள், ஏனென்றால் அப்சல்குருவின் தூக்கில் தான் இந்தியாவின் கூட்டு மனசாட்சி திருப்திப்படுத்தப்பட்டு விட்டதே.

நாடாளுமன்ற தாக்குதலோடு அப்சல் குருவை தொடர்புபடுத்தும் அம்சங்கள் என்ன? அதாவது துக்குத் தண்டனை விதிக்கப்படும் அளவுக்கு குற்றவாளிக்கு எதிராக உள்ள ஆதாரங்கள் என்ன? தாக்குதலில் கொல்லப்பட்ட பாகிஸ்தான் பயங்கரவாதியின்(!) செல்போனிலிருந்து அப்சல்குருவின் செல்போனுக்கு அழைப்பு வந்திருக்கிறது என்பது மட்டும் தான். அப்சல்குரு தான் உடந்தையாக இருந்திருக்கிறேன் என்று வாக்குமூலம் அளித்திருந்தார். ஆனால் காவல்துறையால் பெறப்பட்ட அந்த வாக்குமூலம் செல்லத்தக்கதல்ல என்று நீதிமன்றம் தன்னுடைய தீர்ப்பில் தள்ளுபடி செய்து விட்டது. இதை விடுத்து இன்னொரு வாக்குமூலம் இருக்கிறது, அதில் தான் எப்படி இந்த வழக்கில் சிக்க வைக்கப்பட்டேன் என்பதை அப்சல் குரு விளக்கியிருக்கிறார்.

காஷ்மீர் என்பது இந்து மன்னரால் ஆளப்பட்ட இஸ்லாமியர்கள் பெரும்பான்மையினராக வசிக்கும் பகுதி. 47ல் நடந்த ஆட்சி மாற்றத்திற்குப் பிறகு காஷ்மீர் மக்களிடம் கருத்துக்கேட்டு ஓட்டெடுப்பு நடத்தப்படும் என்று வாக்குறுதி கொடுத்து இந்தியாவோடு இணைத்தார்கள். ஆனால் இன்றுவரை அந்த ஓட்டெடுப்பு நடத்தப்படவே இல்லை. தாங்கள் ஏமாற்றப்பட்ட உணர்வு, பின்னர் காங்கிரஸ் நடத்திய ஆட்சிக் கவிழ்ப்பு தான்தோன்றித்தனங்கள், உள்ளிட்டவைகளால் அங்கு தேசிய விடுதலை இயக்கங்கள் தோன்றின. இதை ஒடுக்குகிறேன் என்று கூறி ஒருபக்கம் அடக்குமுறைகளையும் மறுபக்கம் அந்த இயக்கங்களை உடைப்பதற்காக துரோகக் குழுக்களையும் இந்தியா உருவாக்கியது. இவை இந்தியா மீதான வெறுப்பை தூண்டின, இது பின்னர் பாகிஸ்தானின் கைகளில் மதவாதமாகவும் பிரிவினைவாதமாகவும் உருமாற்றம் செய்யப்பட்டது. தோராயமாக ஒரு லட்சம் பேர் கடந்த 18 ஆண்டுகளில் பாதுகாப்புப்படையால் கொல்லப்பட்டிருக்கிறார்கள். ஒவ்வொரு ஆண்டும் அரசின் கணக்குப்படியே 3000 இளைஞர்கள் காணாமல் போகிறார்கள். இதற்காக நாளொன்றுக்கு 500 கோடி ரூபாயை செலவளிக்கிறது இந்திய அரசு. இது காஷ்மீரிகள் பயங்கரவாதிகளான கதை.

90களில் பாகிஸ்தானுக்குச் சென்று பயிற்சி எடுத்துத் திரும்பும் அப்சல் குரு பின்னர் அதில் பிடிப்பற்று மனம் திருந்தி திருமணம் செய்து அமைதியாக வாழ விரும்புகிறார். சாராயம் காய்ச்சியவனைக் கூட திருந்தவிடாத போலீசு முன்னாள் பயங்கரவாதியை(!) விட்டுவிடுமா? அவ்வப்போது மிரட்டி பணம் பறிக்கவும் ஆள்காட்டியாக வேலை செய்யவும் வற்புறுத்துகிறது. வேறு வழி தெரியாமல் சிறப்பு போலீசார் சொல்லும் வேலைகளை செய்து கொடுக்கிறார் அப்சல். இல்லாவிட்டால் என்றொ என்கவுண்டரில் போட்டுத் தள்ளி விட்டு எல்லைகடந்த பயங்கரவாதியை வீழ்த்தி விட்டதாய் போலீசு வீரப்பதக்கம் குத்திக் கொண்டிருக்கும். இதன்படி 2001ல் ஒரு போலீசு அதிகாரி ஒரு நபரை தில்லியில் விட்டு வருமாறு கூறுகிறார். (இவர்தான் பின்னர் தாக்குதலில் ஈடுபட்டு கொல்லப்படப் போகிறவர். இவர் செல்போனிலிருந்து தான் அப்சலுக்கு இரண்டு அழைப்புகள் வந்ததெனும் ஒரே ஆதாரம் எடுக்கப்பட்டிருக்கிறது) அதை செய்துவிட்டு திரும்பிய பின்னர் தான் அப்சல் கைது செய்யப்பட்டிருக்கிறார்.

ஆக, அப்சல் குரு இரண்டு வாக்குமூலங்கள் கொடுத்திருக்கிறார். ஒன்று தான் பயங்கரவாதிகளுக்கு உதவி செய்து இந்தியாவின் மீது போர் தொடுத்ததாக(நீதிபதியின் வார்த்தைகளில்) ஒப்புக் கொண்ட தன்னை குற்றவாளியாக காட்டும் வாக்கு மூலம். இரண்டு, தான் சதித்தனமாக இதில் சிக்க வைக்கப்பட்டதாக, என்ன நடந்தது என்று விவரித்து தன்னை நிரபராதியாக காட்டும் வாக்குமூலம். இரண்டும் அப்சல்குருவால் கொடுக்கப்பட்டது தான். இரண்டில் ஒன்று தான் உண்மையாக இருக்க முடியும். இரண்டில் எது சரியானது?

தன்னை குற்றவாளியாக காட்டி அப்சல் கொடுத்த வாக்குமூலத்தை எடுத்துக் கொண்டால், இது உண்மையாக இருக்க வாய்ப்பில்லை என்று நீதிமன்றமே தள்ளுபடி செய்திருக்கிறது.இந்த வாக்குமூலம் உண்மை தான் என்பதற்கான எந்த சான்றும் போலிசால் அளிக்க முடியவில்லை. தாக்குதலில் கொல்லப்பட்ட ஐந்து பயங்கரவாதிகளும் அவர்கள் பாகிஸ்தானியர்கள் தான் என்பதற்கு அப்சல்குரு அடையளம் காட்டியதைத் தவிர வேறு ஆதாரங்கள் இல்லை. தன்னை நிரபராதியாகக் காட்டி கொடுத்த வாக்குமூலத்தை எடுத்துக் கொண்டால், இது தான் உண்மையாக நடந்தது என்பதற்கு இந்த வழக்கு நடந்த விதமே ஆதாரமாக இருக்கிறது. அவ்வளவு குளறுபடிகள்.

      1. அக்டோபர் 2005ல் அப்சல்குருவின் மேல்முறையீட்டை விசாரித்த உச்சநீதி மன்றம் குற்றம்சாட்டப்பட்டவருக்கு எதிராக சாட்சியங்கள் எதுவும் இல்லை என ஒப்புக் கொண்டது.
      2. இந்த தாக்குதல் வழக்கில் பிரதான குற்றவாளிகளான மசூத் அசார், காஜி பாபா, தாரிக் அஹமது ஆகியோர் பிடிக்கப்படவோ விசாரிக்கப்படவோ இல்லை. தாக்குதலில் ஈடுபட்ட ஐவருமே கொல்லப்பட்டு விட்டனர். இவர்களுக்கு உதவினார் என்று குற்றம் சாட்டப்பட்டு ஒரு ஆதாரமும் இல்லை என்று உச்சநீதி மன்றத்தால் குறிப்பிடப்பட்ட அப்சல் மட்டுமே தூக்கிலிடப்பட்டிருக்கிறார்.
      3. வழக்கு விசாரனை முறையாக நடத்தப்படவில்லை. அப்சலுக்காக யாரும் வாதாட முன்வரவில்லை. வேறு வழியின்றி நீதி மன்றமே நியமித்த ஒரு வக்கிலும் அப்சலை ஒருமுறை கூட சந்தித்து கருத்து கேட்கவில்லை. அரசுத் தரப்பில் கொண்டு வந்த எந்த சாட்சியையும் குறுக்கு விசாரணை செய்யவில்லை. அப்சலுக்கு ஆதரவாக எந்த ஒரு சாட்சியையும் அழைக்கவில்லை.
      4. 2005 தீர்ப்பில் அப்சல்குரு எந்த ஒரு பயங்கரவாதக் குழுவுடனோ, அமைப்புடனோ தொடர்பு கொண்டிருந்தார் என்பதற்கு எந்தவிதமான ஆதாரமும் இல்லை என்று கூறியது.
      5. இந்த வழக்கில் அப்சல் வாக்குமூலம் கொடுத்து குற்றப்பத்திரிக்கை பதிவு செய்யப்படும் வரையில் அப்சல் குருவின் தம்பி ஹிலால் காஷ்மீர் சிறப்பு நடவடிக்கைக் குழுவினரால் சட்டவிரோதமாக பிடித்து வைக்கப்பட்டிருந்தார்.
      6. தாக்குதலில் கொல்லப்பட்ட பயங்கரவாதிகள்(!) ஐவர் யார் என்பதற்கு அப்சல்குருவின் அடையாளத்தைத்தவிர வேறு சாட்சிகளோ அதாரங்களோ இல்லை.
      7. நீதிமன்றத்தில் தான் எந்த பயங்கரவாதியையும் அடையாளம் காட்டவில்லை என்றும், போலீசுதான் அவர்களின் பெயர்களைக் கூறி அடையாளம் காட்டுமாறு கட்டாயப்படுத்தினார்கள் என்று கூறினார். ஆனால் அப்சலுக்காக நியமிக்கப்பட்ட வக்கீல் எந்த ஆதாரமும் இல்லாமலேயே அப்சல் கூறிய அடையாளத்தையும், பிரேத பரிசோதனை அறிக்கையையும் தாம் சாட்சியாக ஏற்றுக் கொள்வதாக நீதிமன்றத்தில் அறிவிக்கிறார்.
      8. புலன்விசாரணையில் போலி ஆவணங்களும், பொய்களும், புரட்டுகளும் இருக்கின்றன, இது கவலை தரும் போக்கு என்று நீதிமன்றம் குறிப்பிட்டிருக்கிறது.
      9. ஜிலானியை கைது செய்து அவர் கொடுத்த தகவலின் அடிப்படையில் அப்சல்குருவை தேடி கைது செய்யும்படி தில்லி போலிஸ் ஸ்ரீநகர் காவல்துறைக்கு தகவல் அனுப்பியது டிசம்பர் 15 காலை 5:45 மணிக்கு என்று நீதிமன்றத்தில் தில்லி போலிசின் அறிக்கை பதிவாகி இருக்கிறது. ஆனால் தில்லி காவல் துறையின் பதிவுகளின்படி ஜிலானி கைது செய்யப்பட்டது டிசம்பர் 15 காலை 10 மணிக்கு. அதாவது ஜிலானியை கைது செய்வதற்கு 4 மணி நேரத்திற்கு முன்பே ஜிலானியை கைது செய்து விசாரித்து தகவல்பெற்று அதனடிப்படையில் அப்சலை கைது செய்வதற்கு தகவல் அனுப்பப்பட்டுவிட்டது.
      1. “இந்த நிகழ்ச்சி முழு தேசத்தையும் உலுக்கியிருக்கிறது. குற்றவாளிக்கு மரண தண்டனை கொடுக்கப்பட்டால் தான் சமூகத்தின் கூட்டு மனசாட்சி சமாதானம் அடையும்” என்று தீர்ப்பில் குறிப்பிடப்பட்டிருக்கிறது. அதே தீர்ப்பில் தான் அப்சலுக்கு எதிராக எந்த ஆதாரமும் இல்லை என்றும், அப்சல் எந்த பயங்கரவாத குழுவிலும் செயல்பட்டதற்கு ஆதாரம் இல்லை என்றும் குறிப்பிடப்பட்டிருக்கிறது.

apsal

 

என்றால் யார் குற்றவாளி? இந்த நாடாளுமன்ற தாக்குதலை முன்னிருத்தி இந்தியா பாகிஸ்தானிலிருந்து தனது தூதரை திரும்பப் பெற்றது. வான்வழி, ரயில், பேருந்து என அனைத்து தொடர்புகளும் துண்டிக்கப்பட்டன. 5 லட்சத்துக்கும் அதிகமான இராணுவ வீரர்கள் எல்லைக்கு நகர்த்தப்பட்டனர். இந்தியா பாகிஸ்தான் இரண்டும் அணு ஆயுதப் போரின் முனையில் இருந்தன. போர் நடவடிக்கைகளுக்காக மட்டும் பத்தாயிரம் கோடி ரூபாய் மக்களின் பணம் செலவழிக்கப்பட்டது. ஆனாலும் ஒரு துப்பாக்கிக் குண்டைக் கூட சுடாமல் பின்னர் திரும்ப வரவழைக்கப்பட்டது. இவைகளெல்லாம் எதற்காக? அன்றைய பாஜக அரசு திட்டமிட்டு நடத்திய நாடகம் தான் இந்த நாடாளுமன்றத் தாக்குதல். இது வெளிப்பட்டு விடக்கூடாது என்பதால் தான் தொடர்ந்து அப்சல்குருவை தூக்கில் போடு என்று தொடர்ந்து பாஜக குரல் கொடுத்து வந்தது. பாஜகவின் ஆசையை காங்கிரசு நிறைவேற்றி இருக்கிறது. போலி கம்யூனிஸ்டுகள் உட்பட அனைத்து ஓட்டுக் கட்சிகளும் இதை அம்பலப்படுத்தாமல் வேடிக்கை பார்த்து இந்த நாடகத்திற்கு வெவ்வேறு அளவுகளில் துணை போகின்றன.

அப்சல்குருவை தூக்கில் போட்டதை ஆதரித்ததால் தங்களின் தேசபக்தியை உறுதிப்படுத்திக் கொண்ட அனைவரும் ஒருமுறை சிந்தித்துப் பார்த்துக் கொள்ளலாம். எந்த ஆதாரமும் இல்லாத நிலையில் நீதிமன்றங்கள் ஏன் தூக்கு விதித்து உறுதி செய்தன? எனும் கேள்வியை எழுப்பினாலே த்ல் வேறு வ்வகாரங்களும் இருக்கின்றன என்பது உறுதியாகும். முறையாக விசார்த்தால் வாஜ்பேயி அத்வானி உட்பட அன்றைய பாஜக அரசின் பல தலைவர்களும், அதிகாரிகளும் காவல்துறையினரும் இதில் தொடர்பு கொண்டிருப்பது தெரியவரும். இதற்கு மேலும் அப்சல்குரு நாடாளுமன்ற தாக்குதல் பயங்கரவாதி என்போர் “பாரத் ம்மாதாக்கி ஜொய்ய்ய்ய்ய்ய்” என்று பஜனை பாடிக் கொள்ளுங்கள். பரிசீலிக்க முன்வருவோர் போராட்டக் களம் காண வாருங்கள்.

 

மின்னூலாக(PDF) தரவிறக்க‌

தடியால் கனிய வைக்கப்படும் தேசபக்தி பழம்

 

மற்றொரு முறை நாட்டில் தேசபக்தி பொங்கி வழிந்தோடுகிறது. எல்லா ஓட்டுக்கட்சிகளும் இது குறித்து பேசுகின்றன. பாகிஸ்தானின் அட்டகாசம் எல்லை மீறிவிட்டதாக ஆளும் கட்சி எதிர்க் கட்சி பேதமின்றி அனைவரும் ஒத்த குரலில் சொல்கிறார்கள். இது கடினமான நேரம், பாகிஸ்தானுடனான உறவுகளை பரிசீலிக்கிறோம், அனைத்து சமாதான முயற்சிகளையும் நிருத்தி வைத்திருக்கிறோம் என்கிறது காங்கிரஸ். கார்கில் போல் இன்னொரு போரை நடத்தி பாகிஸ்தானை ஒடுக்குங்கள் என்பதோடு மட்டுமல்லாது ஆங்காங்கே சில போராட்டங்களையும் நடத்தியிருக்கிறது பாஜக. இராணுவ வீரரின் தலையை அல்ல தேசத்தின் மனசாட்சியே வெட்டி விட்டதாக ஊடகங்கள் தொடர்ந்து பரப்பி வருகின்றன. மக்களும் அவ்வாறான மனநிலையில் தான் இருக்கிறார்கள்.

 

இராணுவ வீரர்களுக்காக இவ்வாறு பொங்கி எழுவது தான் தேசபக்தியின் அளவுகோலா? இந்தியா அல்லது பாகிஸ்தான் மட்டுமல்ல எல்லா நாட்டிலும் காவல்துறை, இராணுவம் என்றால் அதன் பொருள் ஒன்று தான். மக்கள் மீது பாய்ந்து குதற கொஞ்சமும் தயங்காத, ஆயுதம் தவிர வேறெந்த மொழியும் தெரியாத கொடூர விலங்கு. காஷ்மீரில் சில ஆயிரம் இளைஞர்கள் காணாமல் போன கணக்கு இராணுவத்தின் அட்டவணையில் இருக்கிறது. அவர்களிடம் கேட்டால் சொல்வார்கள் இராணுவம் தேசபக்தியின் அடையாளமா என்பதை. அஸ்ஸாம் இராணுவ அலுவலக கட்டிடத்தின் வாசலில் சில பெண்கள் தங்கள் ஆடைகளைக் களைந்து நிர்வாணமாக ‘இந்திய இராணுவமே எங்களை வன்புணர்ச்சி செய்’ என்ற முழக்கத்தை தாங்கி நின்று போராடினார்களே, அவர்களிடம் கேட்டால் சொல்வார்கள் இந்திய இராணுவம் நாட்டிற்குள் என்ன செய்து கொண்டிருக்கிறது என்று. ஒன்றிரண்டு அல்ல நாடு முழுவதும் ஓராயிரம் ரணங்கள் மக்கள் மனதில் வடுக்களாக இருக்கின்றன. இவைகளை மீறித்தான் இராணுவம் நாட்டைக் காக்கிறது எனும் பிம்பம் மக்களிடம் பதிய வைக்கப்பட்டிருக்கிறது. இந்திய இராணுவம் மட்டுமா? பாகிஸ்தான் இராணுவமும் தன் சொந்த மக்கள் மீது ஆயுதங்களைத் திருப்ப கொஞ்சமும் தயங்காதவை தான்.

 

என்ன இருந்தாலும், எதிரி நாட்டு இராணுவம் நம் இராணுவ வீரர்களை கொல்வதை எப்படி அனுமதிக்க முடியும்? அனுமதிக்க முடியாது தான். இராணுவம் கொடூர விலங்கு என்பதை இரண்டு நாட்டு இராணுவங்களின் சமாதான காலத்தின் மீறல் நடவடிக்கை மூலம் கொல்லப் படுவதற்கு பொருத்த முடியாது தான். ஆனால் அதேநேரம் இராணுவம் தேச பக்தியின் குறியீடாக கொண்டு மிகை மதிப்பாக தூக்கிப் பிடிக்கப் படுவதை ஏற்கவும் முடியாது. என்றால் இதை எப்படி அணுகுவது? இராணுவ வீரர்கள் எப்போதுமே பலியாடுகள் தான். எல்லைகளின் பணியில் இருக்கும் இராணுவ வீரர்கள் இனிப்புகள் பரிமாறிக் கொள்வதும், இயல்பாய் பேசிக் கொள்வதும் சாதாரண நிகழ்வுகள் தான். அதே நேரம் நெருக்கடியான காலங்களிலோ யாரிடம் இனிப்பை பரிமாறிக் கொண்டார்களோ அவர்களுடன் துப்பாக்கி ரவைகளையும் சீறவிட்டுக் கொள்வார்கள். அவர்கள் ரொட்டியைச் சுட வேண்டுமா?, துப்பாக்கியால் சுட வேண்டுமா? என்பதை தீர்மானிப்பது சர்வ நிச்சயமாக அவர்கள் அல்ல.

 

இந்த சம்பவம் நடந்ததும், அத்தனை சமாதான முயற்சிகளும் நிறுத்தப்படுகின்றன என்று அறிவித்தது இந்திய அரசு. சில நாட்கள் கழித்து இது போன்ற சம்பவங்களுக்காக சமாதான முயற்சிகளை நிறுத்தினால் அது சர்வதேச அரங்கில் சரியான நடவடிக்கையாக இருக்காது என்கிறார் வெளியுறவு அமைச்சர். சில நாட்களில் இந்த வித்தியாசம் ஏற்பட்டது எப்படி? இரண்டு நாடுகளும் பதட்டத்தை தணித்து இணக்கமான முறையில் பிரச்சனைகளை அணுக வேண்டும் என அமெரிக்கா யோசனை கூறியது எதற்காக? இரண்டுக்கும் என்ன தொடர்பு? எங்கள் வீரர்கல் இவ்வாறு நடந்து கொள்ளவில்லை என்று உடனடியாக கூறிய பாகிஸ்தான், பின்னர், இந்தியாவும் முன்னர் இது போல் நடந்து கொண்டிருக்கிறது என்றபோது முன்னெப்போதோ நடந்தவற்றை இந்த நிகழ்வுடன் தொடர்புபடுத்த முடியாது என்றோர் இராணுவ அதிகாரி கூறினாரே. அதன் பொருள் என்ன? தொடர்ச்சியாக நாளிதழ்கள் வாசித்துக் கொண்டிருப்பவர்களுக்குத் தெரியும். துப்பாக்கிச்சூடு முதல் சில வீரர்கள் கொல்லப்பட்டார்கள், பதிலடி கொடுக்கப்பட்டது என்பது வரை மாதத்திற்கு இரண்டு செய்திகளாவது எல்லைச் செய்தி வந்து கொண்டிருக்கிறது. பத்தோடு பதினொன்றாக கடந்து செல்லும் அந்தச் செய்திகள் இப்போது இவ்வளவு முக்கியத்துவம் பெற்றதன் காரணம் என்ன?

 

நம்முடைய இராணுவ வீரர்களை பாகிஸ்தான் இராணுவ வீரர்கள் கொன்று தலையை வெட்டி எடுத்துச் சென்று விட்டார்கள் என்றவுடன் இந்தியாவுக்கே பெருத்த அவமானம் நேர்ந்து விட்டதாய் கருதுபவர்கள். அறுநூறுக்கும் அதிகமான மீனவர்களை இலங்கை இராணுவம் சுட்டுக் கொன்றபோது அதை எப்படி எடுத்துக் கொண்டார்கள்? இருபத்தைந்தாயிரம் பேர் உடனடியாகவும், லட்சம் பேர் படிப்படியாகவும் கொல்லப்பட்ட போபால் கொடூரத்தின் போது யூனியன் கார்பைடு நிறுவனத்தின் முதலாளியை அரசு பத்திரமாக தனி விமானத்தில் அமெரிக்காவுக்கு அனுப்பி வைத்ததே அதை எப்படி எடுத்துக் கொண்டார்கள்? அன்னிய நாட்டால் சொந்த நாட்டு மக்கள் கொல்லப்பட்ட போது அதை அவமானமாக எடுத்துக் கொள்ளாததற்கும் இப்போது இராணுவ வீரர்கள் கொல்லப்பட்டதும் இதை அவமானமாய் கொள்வதற்கும் உள்ள வேறுபாடு என்ன?

 

 

ஆளும் வர்க்கங்கள் எதை எந்த விதத்தில் அவமானமாக கருதுகிறார்களோ அதை அந்த விதத்தில் தேசபக்தியாய் கருத வேண்டும் என்றால் நாம் என்ன பொம்மைகளா? இராணுவ வீரர்கள் கொல்லப்பட்டால் தேச அவமானம் உழைக்கும் மக்கள் கொல்லப்பட்டால் தேசமே அலட்சியம் என்றால் தேசம் என்பதில் உழைக்கும் மக்கள் அடங்க மாட்டார்களா? ஆம். அரசு அப்படித்தான் கருதிக் கொண்டிருக்கிறது. அதன் ஒவ்வொரு அசைவிலும் உழைக்கும் மக்களை கண்டு கொள்ளாத தன்மையை பிரித்துப் பார்க்க முடியும்.

 

90களின் பிறகு வந்த ஒவ்வொரு அரசும் வெளிப்படையாக மக்கள் விரோத நடவடிக்கைகளையே தங்கள் கொள்கைகளாக கொண்டு செயல்படுத்தி வருகின்றன. அரசின் வேளாண் கொள்கையால் இரண்டு லட்சத்திற்கும் அதிகமான விவசாயிகள் தற்கொலை செய்து மாண்டிருக்கிறார்கள். உணவு தானியங்கள் புழுத்துப் போய் எலிகள் தின்றாலும் அதை ஏழை மக்களுக்கு குறைந்த விலையில் தரமாட்டோம் என்கிறது உணவுக் கொள்கை. ஒற்றைக்குடம் தண்ணீருக்காக இரண்டு கிலோமீட்டர் நடக்கும் தாய்மார்கள் இருக்கும் நாட்டில் ஆறுகள் ஏரிகள் குளங்கள் தனியாருக்கு தாரைவார்க்கப்படுகின்றன, நிலத்தடி நீர் கூட மக்களுக்கு சொந்தமில்லை என்று ஓலை நீட்டுகிறது அரசின் நீர்க் கொள்கை. ஆப்பிரிக்க நாடுகளைவிட இந்தியாவில் சத்துக்குறைவால் இறக்கும் குழந்தைகளின் எண்ணிக்கை அதிகம் என்கிறது ஐநாவின் அறிக்கை. கிரிக்கெட்டிலும், திரைப்படங்களிலும் தான் தேசபக்தியின் இலக்கணங்கள் கற்பிக்கப்படுகின்றன. இவைகளெல்லாம் அவமானமாக தெரியாத இந்தியாவுக்கு இரண்டு சிப்பாய்கள் இறந்ததும் தேசபக்தி பொங்குகிறதென்றால், நாடு என்பதென்ன வெறும் எல்லையா? அல்லது அந்த எல்லைக்குள் வாழும் மக்களா?

 

மின்னூலாக(PDF) தரவிறக்க‌

%d bloggers like this: