மரணத்திலிருந்தா மதிப்பிடுவது?

admk-to-bjp

 

கடந்த 75 நாட்களாக அப்பலோவை மையம் கொண்டிருந்த மர்மம் ஒன்று கரை கடந்து விட்டதாக அறிவிக்கப்பட்டதை அடுத்து முடிவுக்கு வந்திருக்கிறது.

 

ஜெயலலிதா.

 

இவரை எப்படி மதிப்பிடுவது?

மரணம் அவர் உடலைக் குடித்து விட்டது என்பதற்காக,

அந்தக் கோப்பையில் நிரம்பியிருந்த வஞ்சக நஞ்சு

அமுதமாக மாறிவிடுமா?

 

மரணத்தின் பொருட்டு தான் ஒருவரை மதிப்பிட வேண்டுமென்றால்

யாரும் இங்கே அயோக்கியர்கள் அல்லர்.

அல்லது,

மரணத்தை முன்வைத்து ஒருவரை புனிதராக்கிக் கொள்ள முடியுமென்றால்

அற்பனென்றோ, அற்புதனென்றோ யாராவது இருக்க முடியுமா?

 

எது ஆளுமை?

ஒற்றைக் கையெழுத்தில் சாலைப் பணியாளர்களை குப்பை போல் விசிரியடித்ததா?

வேட்பாளர் படிவத்தில் சுயநினைவின்றி உருட்டப்பட்ட பெருவிரலா?

 

சமச்சீர் கல்வியை உச்ச நீதி மன்றம் வரை விரட்டிச் சென்றதா?

பத்துமுறை உத்தரவிட்டும் கூட அண்ணா நூலகத்தை செல்லா நூலகமாக்கியதா?

 

மின்கட்டண உயர்வை கசப்பு மருந்தாக அறிவித்ததா?

கார்டனுக்கு கூப்பிட்டு மின்சார அமைச்சரிடம் மூவாயிரம் கோடி கறந்ததா?

அமைச்சர்களுக்கு மியூசிகல் சேர் நடத்தியதா?

 

துணிச்சலா? திமிரா?

ஒத்தை ரூபாய் சம்பளத்தில்

கோடிகளைக் கொட்டி நடத்திய திருமணம் திமிரா, துணிச்சலா?

 

பதினெட்டு ஆண்டுகளாய் ஜவ்வு மிட்டாய் தின்று

குமாரசாமியின் கால்குலேட்டரை திருடியது திமிரா, துணிச்சலா?

 

செம்பரம்பாக்கம் ஏரி காத்த அம்மனாய் தூங்கி விட்டு

மாண்டதெத்தனை, அழிந்ததெவ்வளவு கணக்கு சொல்லாதது திமிரா, துணிச்சலா?

இல்லை,

டாஸ்மாக்கில் பெண்களின் வாழ்வை தள்ளாட வைத்ததா?

 

இது நிர்வாகத் திறமையா?

துரைமுருகன் சேலை இழுத்தார்,

ஜானகி மோரில் விசம் வைத்தார்.

சென்னா ரெட்டி கையைப் பிடித்தார்,

இது என் கையெழுத்தே இல்லை.

 

விடாமுயற்சிக்கு இது தான் பொருளோ

91ல் ராஜிவ் காந்தி

2001ல் பெரிய கூட்டணி

2011ல் விஜயகாந்த்

2016ல் வைகோவும் தேர்தல் கமிசனும்.

ஆண்களுக்கு மத்தியில் ஒற்றைப் பெண்

கட்சியையும், ஆட்சியையும் கைப்பற்றிய

நிர்வாகத் திறமை இது தான்

 

பாசிச கோமாளியின் பித்துக்கு

தமிழக மக்கள் கொடுத்த விலை

ஜெயலலிதா.

எல்லாவற்றையும் மரணத்தால் மறந்து விட வேண்டுமோ!

 

இதோ,

மண்டைக்காடு தொட்டு கோவை வழி முட்டி மோதிய காவி வானரங்கள்

அப்பல்லோவில் நாக்கைச் சொட்டி

பிணத்தின் பின்னே நுழைந்து நிற்கிறது.

 

அம்மாவை இறக்கி வைத்து விட்டு

ஆட்டத்துக்கு வாருங்கள் அடிமைகளே!

 

மின்னூலாக(PDF) தரவிறக்க‌

அதிமுக வெற்றி மக்கள் முடிவா?

பாராளுமன்ற முறை, ஜனநாயகம், ஓட்டுக் கட்சிகள் போன்ற விமர்சனங்களையும், யார் வென்றாலும் தோற்கப் போவது மக்கள் தான் போன்ற பொதுமைகளையெல்லாம் ஒதுக்கி வைத்து விட்டு சொல்லுங்கள். கடந்த ஐந்து ஆண்டு கால அதிமுகவின் ஆட்சியை மக்கள் அமைதியாக அங்கீகரித்திருக்கிறார்கள் என்று எடுத்துக் கொள்ளலாமா?

 திரு. மணி கேள்வி பதில் பகுதியில்

ele2016

நண்பர் மணி,

பாராளுமன்ற முறை மீது வைக்கப்படும் விமர்சனங்கள், தோற்கப் போவது மக்கள் தாம் என்பதெல்லாம் நாங்கள் கூறுபவை என்பதைத் தாண்டி அவை சமூகத்தில் நிலவும் யதார்த்தம் என்பதே உண்மை.

அதிமுக வெற்றி என்பது மக்கள் அதன் கடந்த ஐந்தாண்டு கால ஆட்சியின் அங்கீகரிப்பா? என்றால் இல்லை என்பதே பதில். அதிமுகவின் கொடுங் கொட்டங்கள் ஒவ்வொரு முறையும் புதிய புதிய எல்லைகளை தொட்டுக் கொண்டே இருக்கின்றன. இன்னும் புதிய எல்லைகளைத் தொடும். இதனால் பல லட்சம் மக்கள் கடுமையாக பாதிக்கப்பட்டுக் கொண்டு இருக்கிறார்கள், இருப்பார்கள். இதை தம் சொந்த அனுபவத்தில் உணர்ந்திருக்கும் மக்கள் மீண்டும் எப்படி அதிமுகவை தேர்ந்தெடுத்தார்கள் என்பது முக்கியமான கேள்வி.

முதலில், தேர்தலில் கிடைக்கும் வெற்றி தோல்விகளை மக்களின் எதிரொலிப்பாக பார்ப்பது தவறான கண்ணோட்டம். ஏனென்றால் மக்களின் எண்ணம் முடிவுகளாக வருவதில்லை. தேர்தலில் பயன்படுத்தப்படும் பெரும்பான்மை முறை இரண்டு கட்சிகள் மட்டுமே இருக்கும் நிலையில் மட்டும் தான் பொருத்தமாக இருக்கும். இரண்டுக்கும் மேற்பட்ட கட்சிகள் என்றால் யார் அதிக ஆதரவு கொண்டிருக்கிறார்கள் என்ற அடிப்படையில் வருமே அன்றி பெரும்பான்மை மக்களின் முடிவு என்பதாக இருக்காது. இந்த தேர்தலில் வாக்களித்தவர்களில் 41 விழுக்காட்டை மட்டுமே அதிமுக பெற்றுள்ளது. 59 விழுக்காடு எதிரான மனோநிலை தான். இன்னும் வாக்களிக்காத 30 விழுக்காடு மக்களின் மனோநிலையையும் சேர்த்தால் இந்த வெற்றி அதிமுகவுக்கான மக்கள் ஆதரவல்ல என்பதே உண்மையாக இருக்க முடியும். அதிமுக மட்டுமல்ல, திமுக வென்றிருந்தாலும் இது தான் நிலை.

இரண்டாவது, இந்த தேர்தலில் பயன்படுத்தப்பட்ட உத்திகள். மூன்றாவது அணி என்பது தமிழக தேர்தலுக்கு புதியதல்ல என்றாலும், இந்த முறை தமிழக தேர்தல் களத்தில் போட்டியிட்ட அணிகள் திட்டமிட்ட ஒரு நோக்கத்தை முன்னோக்கியே அமைந்திருந்தன. கட்சிகள் பிரிந்து நிற்பது குறிப்பாக மக்கள் நலக் கூட்டணி என்பது அதிமுக நலனுக்காகவே என்பது முன்பே  பலராலும் கூறப்பட்டது தான் என்றாலும் இப்போது அது வெட்ட வெளிச்சமாகி இருக்கிறது. தெளிவாகச் சொன்னால் அதிமுகவுக்கு எதிராக பொது ஓட்டுகள் இருக்கின்றன என்பதை உணர்ந்து, அந்த ஓட்டுகள் அதிமுகவுக்கு எதிராகவும், திமுகவுக்கு ஆதரவாகவும் சென்று விடக் கூடாது என்னும் தெளிவான திட்டமிடலுடன் முன்னகர்த்திச் செல்லப்பட்ட உத்திகள் தான் இந்த வெற்றிக்கு காரணமாக இருக்கிறது.

மூன்றாவது, அரசிலிருந்து ஊடகங்கள் வரை அனைத்து துறைகளும் அதிமுக குறித்த எந்த தப்பெண்ணங்களும் மக்களுக்கு ஏற்பட்டு விடக்கூடாது என்பதில் முழு மூச்சாக இருந்தன. குறிப்பாக ஊடகங்களை எடுத்துக் கொண்டால் கடந்த ஐந்து ஆண்டுகளில் அப்பட்டமாக, அம்மணமாக அதிமுக ஆதரவு நிலையை மேற்கொண்டன. நீதித்துறை அப்பட்டமாக ஜெயாவுக்கு ஆதரவாக வாதாடியது. தேதல் கமிசன் அன்புநாதன், 570 கோடி விவகாரங்களில் நடந்து கொண்ட முறைக்கு என்ன பெயர் வைப்பது? மத்திய அரசும், அமைச்சர்களும், உயரதிகாரிகளும் முழுமையாக அதிமுகவுக்கு உடன்பட்டிருந்தார்கள்.

நேரடியாகச் சொல்ல வேண்டுமென்றால் இங்கே ஜனநாயகமாக காட்டப்பட்டுக் கொண்டிருந்த தேர்தல் முறைமைகளுக்கு, ஓட்டுக் கட்சிகள் மக்களைச் சார்ந்திருக்கும் நிலை எப்போதோ மாறிவிட்டது. மக்களோடு தொடர்பே இல்லாத ஒரு தேர்தல் முறை தான் இங்கே நிலை பெற்றுக் கொண்டிருக்கிறது. எந்தக் கட்சியானாலும் சுவரொட்டி ஒட்டுவது, பரப்புரை செய்வது போன்றவற்றுக்கு தன் கட்சித் தொண்டனை பயன்படுத்தாமல் நிறுவனங்களின் மூலம் ஆளமர்த்தினார்களோ அப்போதே விலகத் தொடங்கிய மக்களுடனான தொடர்பு இன்று அதன் எல்லையில் மக்களுடன் தொடர்பே இல்லாத தேர்தல் முறையாக வந்து சேர்ந்திருக்கிறது.

இதைத்தான் இந்த தேர்தல் முடிவுகள் உணர்த்துகிறதே தவிர நீங்கள் கூறுவது போன்ற எதுவும் எனக்கு தெரியவில்லை.

மின்னூலாக(PDF) தரவிறக்க‌

சட்டமும் நீதிமன்றங்களும் புனிதமானவைகளா?

Arbitration-l

ஏழு மாவட்ட விவசாயிகளும் தங்கள் எதிர்ப்புக் குரலை தொடர்ச்சியாக பதிவு செய்திருந்தும் கெயில் நிறுவனம் விவசாய நிலத்தில் குழாய் பதிப்பது தொடர்பான வழக்கில் நேற்று நீதிமன்றம் தமிழக அரசின் மனுவை தள்ளுபடி செய்து குழாய் பதிக்கும் வேலைகளுக்கு அனுமதியளித்து உத்தரவிட்டிருக்கிறது. தமிழகத்தின் வழக்குறைஞர் ஏன் நீதிமன்றத்துக்கு செல்லவில்லை? நீதிபதிகள் எந்த அடிப்படையில் அனுமதி வழங்கினார்கள்? போன்றவைகள் ஒரு பக்கம் இருக்கட்டும். அரசின் திட்டம் மக்களை பாதிக்கிறது எனவே, அதை தடுக்க வேண்டும் என நீதிமன்றங்களின் கதவைத் தட்டினால், அது அரசின் கொள்கை முடிவுகளில் தலையிட முடியாது என தட்டிக்கழிக்கிறது. இதுவே ஒரு நிறுவனத்தின் திட்டத்தை எதிர்த்து அரசு (ஏதேதோ காரணங்களுக்காக) வழக்காடினால் அரசின் கொள்கை முடிவை இடக்கையால் ஒதுக்கித் தள்ளிவிட்டு நிறுவனத்துக்கு அனுமதியளிக்கிறது. இதற்கு ஓராயிரம் தீர்ப்புகளை எடுத்துக்காட்டுகளாக தரலாம். என்றால் சட்டங்களும், நீதிமன்றங்களும் எதற்காக, யாருக்காக ஏற்படுத்தப்பட்டிருக்கின்றன? மக்கள் பாதிப்படையாமல் தடுப்பதற்காகவா? மக்களுக்கு பாதிப்பு ஏற்படுத்துவோரை பாதுகாக்கவா?

சட்டங்கள், நீதி முறைமை குறித்து தெளிய வேண்டுமென்றால் அரசு பற்றிய புரிதலிலிருந்து தான் தொடங்க முடியும். தற்போது நடைமுறையிலிருக்கும் அரசுமுறை ஜனநாயக அரசு எனப்படுகிறது. ஆனால் அது முதலாளித்துவ ஜனநாயக அரசுகள் என்பதே சரியானது. அரசுகள் அவை எந்த வடிவத்தில் இருந்தாலும் – முதலாளித்துவ ஜனநாயக அரசாக இருந்தாலும் குடியரசாக இருந்தாலும் முடியரசாக இருந்தாலும் – அது அனைத்து மக்களுக்கும் பொதுவானதல்ல. அரசு எந்த வர்க்கத்தை பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறதோ அந்த வர்க்கத்துக்கு மட்டுமே சாதகமாக இருக்கும். அரசு எப்படி இருக்கிறதோ அந்தப்படியே அது உருவாக்கும் சட்டங்களும் இருக்கும். ஆனால் எப்போதுமே அரசு தன் சட்டங்களை அனைவருக்கும் பொதுவானது என நம்ப வைப்பதிலேயே தன் வெற்றியை சம்பதித்துக் கொண்டு வருகிறது. இப்போது நம்முன் இருக்கும் கேள்வியே கெயில் போன்ற தீர்ப்புகளில் நீதிமன்றங்கள் ‘நாங்கள் நிறுவங்களுக்கு சாதகமாகத்தான் இருப்போம்’ என்று வெட்டவெளிச்சமாக கூறிவரும் பொழுது, நீதிமன்றங்களின் அரசுகளின் இரட்டை வேடத்தை நாம் ஏன் நம்ப வேண்டும்? என்பதே.

இந்தியா என்பது இப்போதுக்கு முன் எப்போதும் ஒரே நாடாக இருந்ததில்லை. பலநூறு சிற்றரசுகளாக இருந்த பகுதியை முகலாயர்கள் ஒருங்கிணைத்தார்கள். அதன்பின் ஆங்கிலேயர்கள் வந்தார்கள். அவர்களை அடியொற்றி இன்றைய அரசு இருக்கிறது. இந்தக் காலங்களிலெல்லாம் ஒரே சட்ட முறைமைகளா இருந்து வந்தது? மாறும் காலங்களுக்கு ஏற்ப மாறித்தான் ஆக வேண்டும். ஆனால் அந்த மாற்றங்களுக்கான அடிப்படை என்ன? மக்கள் பொருட்படுத்த தேவையில்லாத கிள்ளுக் கீரைகள் என்றால், நாடு என்பது என்ன? அந்த நாட்டில் வாழும் மக்களா? இல்லை நிலப் பரப்புகளுக்கு உட்பட்ட மண்ணா? மக்களை பொருட்படுத்தாத சட்டங்களை, அரசுகளை அந்த மக்கள் என்ன செய்ய வேண்டும்?

அண்மையில் நண்பர் ஒருவரிடம் பேசிக் கொண்டிருந்த போது வித்தியாசமான ஒரு கருத்தைக் கூறினார். “சட்டங்கள் மக்களுக்கு எதிராக ஆக்கப்பட்டிருக்கின்றன. ஆனால் அதற்காக சட்டங்களை மீறுவது இந்திய அரசியல் சாசனத்தை வகுத்த அம்பேத்காருக்கு செய்யும் அவமரியாதை இல்லையா?” இது அறியாமை மட்டுமல்ல, என்ன காரணத்துக்காக அம்பேத்கார் பயன்படுத்தப்பட்டாரோ அதில் சிக்கிக் கொண்டிருக்கும் மடமையும் கூட. இந்திய அரசியல் சாசனத்தை யாத்த அம்பேத்கார் தான் ‘இதை எரிக்கும் முதல் ஆளாகவும் நானே இருப்பேன்’ என்று கூறியிருக்கிறார். இரட்டை வாக்குரிமையை கொண்டு வந்து விட வேண்டும் என அவர் பட்டபாட்டையும், காந்தியால் அவர் அவமானகரமாக தோற்கடிக்கப்பட்டதையும் எவ்வளவு எளிதாக மறந்துவிட முடியுமா?

இந்தியாவின் பெரும்பான்மை மக்கள் ஒடுக்கப்பட்டவர்கள். இந்திய அரசியல் சாசனத்தை வகுக்க பார்ப்பனர்கள் கோலோச்சியிருந்த அவையில் அம்பேத்கார் தேரிந்தெடுக்கப்பட்டதற்கு அவருடைய மேதமை மட்டுமே காரணமாக இருந்திருக்க முடியுமா? இது ஒரு பக்கம் என்றால், இந்திய அரசியல் சாசனத்தை அம்பேத்கார் வகுத்தார் என்பதே ஒரு பொன்மாற்று(பம்மாத்து) தான். இவைகளையெல்லாம் அறியாதவரல்ல அம்பேத்கார். ஒடுக்கப்பட்ட மக்களுக்கு இதன் மூலம் சரியான திசைவழியை ஏற்படுத்திவிட வேண்டும் என்பதே அவரின் முயற்சியாக இருந்தது.

இந்திய அரசியல் சாசனம் வகுக்கப்பட வேண்டும் என முதலில் எம்.என்.ராய் தன் இந்தியன் பேட்ரியாட் எனும் நூலில் 1927 ல் வெளிப்படுத்தினார். இதை காங்கிரசும் ஏற்றுக் கொண்டது. 1945ல் தான் இந்திய அரசியல் சாசனத்தை வகுப்பதற்காக ஒரு நிர்ணயசபை ஏற்படுத்தப்படுகிறது. பிரிட்டிஷ் இந்தியாவிலிருந்து 296 உறுப்பினர்களையும், பிற சிற்றரசுகளிலிருந்து 93 உறுப்பினர்களையும் கொண்டு இந்திய அரசியல் நிர்ணயசபை என்ற பெயரில் உருவாக்கப்பட்டது. இந்த நிர்ணய சபை அரசியல் சாசனத்துக்கான வழிமுறைகளை உருவாக்க 22 குழுக்களை ஏற்படுத்தியது.

கண்காணிப்பு குழு

கொடிக்குழு

மத்திய அரசின் அதிகாரம் குறித்த குழு

மாகாண அரசியலமைப்பு குழு

ஆவணக்குழு

நிதி மற்றும் அரசு அலுவலர்கள் குழு

நடைமுறைக் குழு

மொழிபெயர்ப்புக் குழு

அலுவல்குழு

அரசியல் அமைப்புக்கென 12 குழுக்கள்

வரைவுக் குழு

இவை தான் அந்த 22 குழுக்கள். இந்த 22 குழுக்களில் வரைவுக் குழுவுக்கு மட்டும் தான் அம்பேத்கார் தலைவராக இருந்தார். அம்பேத்காரையும் முகம்மது சாதுல்லா போன்ற ஒன்றிரண்டு இஸ்லாமியர்களையும் தவிர இந்த 22 குழுக்களிலும் நிறைந்திருந்தது பார்ப்பன, பனியாக்கள் தான்.

அம்பேத்கார் தலைமையிலான வரைவுக் குழுவின் பணி, ஏனைய குழுக்கள் இங்கிலாந்து, பிரிட்டீஷ் இந்தியா, ஐரோப்பிய நாடுகள் போன்ற பல நாடுகளின் சட்டங்களிலிருந்து தொகுத்துத் தருவதை ஆராய்ந்து இந்தியாவுக்கு ஏற்ப திருத்தியமைத்து நடைமுறைப்படுத்துவதற்கு சிக்கலில்லாமல் வகுத்துத் தருவது தான். இதில் அம்பேத்கார் கொண்டுவர நினைத்த எதையும் அவ்வளவு எளிதில் கொண்டுவர முடிந்ததில்லை என்பது வரலாறாக இருக்கிறது.

இன்றுவரை அந்த பார்ப்பன பனியாக்களின் மேலாதிக்கம் தொடர்ந்து கொண்டிருக்கிறது. கூடுதலாக இன்று அரசு இயந்திரம் முழுமையும் பார்ப்பன மயமாகி இருக்கிறது. தாராளமயமும் பார்பனியமும் ஒன்றிணைந்து செல்கிறது. பாராளுமன்றத்தின் ஒப்புதல் இல்லாமல் பதினைந்து முக்கிய துறைகளில் தாராள அன்னிய நேரடி முதலீட்டுக்கு அனுமதி வழங்கப்படுகிறது என்றால் அது மக்களுக்கு தெரியாதபடி பார்ப்பனியம் மாட்டுக் கறியை பிரச்சனையாக்கி அத்லக்களை கொல்கிறது.

கடந்த இருபது ஆண்டுகளில் மூன்று லட்சம் விவசாயிகள் தற்கொலை செய்து மாண்டிருக்கிறார்கள். இதுவே செய்தியாக கடந்து போகுமளவுக்கு மக்களை பழக்கியிருக்கிறார்கள் என்றால் கெயில் குழாய் பதிப்பதால் பாதிக்கப்படும் விவசாயிகள் குறித்து யாருக்கு என்ன கவலை இருக்கும்? எப்போதும் இளம் பெண்களுடனே இருக்கும் சாராயப் பொறுக்கி மல்லையாவுக்கு பல்லாயிரம் கோடி கடனை தள்ளுபடி செய்வதை விவாதிக்காமல் ஏழைகளுக்கு ஒப்புக்கு கொடுக்கப்படும் மானியங்களால் இந்தியப் பொருளாதாரம் வீழ்வதாக விவாதிக்கும் நிலை ஏற்பட்டதன் பின்னணி இதே பார்பனியத்தின் கைகளில் ஊடகங்கள் இருப்பது தானே.

எல்லாத் துறைகளிலும் ஊடுருவி இருக்கும் பார்ப்பனியம் நீதித்துறையில் இன்னும் தீவிரமாக களமிறங்கி இருக்கிறது. எதிர்ப்புக் குரலே இல்லாமல் செய்துவிடும் எத்தனிப்புகளோடு அது தீவிரம் காட்டி நிற்கிறது. நீதித்துறை ஊழலை எதிர்த்து பேரணி நடத்திய வழக்குறைஞர்களை தொழில் செய்ய விடாமல் பழி வாங்கியிருக்கிறது. அதுவும், நீதித்துறை ஏற்றுக் கொண்டிருக்கும் விழுமியங்கள் எல்லாவற்றையும் தூக்கிக் கடாசி விட்டு அப்பட்டமாய் அம்மணமாகி நிற்கிறது. காலியாக இருக்கும் நீதிபதி பணியிடங்களை ஆர்.எஸ்.எஸ் அம்பிகளைக் கொண்டு நிரப்புவதற்காக எந்த எல்லைக்கும் செல்ல தயாராகி நிற்கிறது.

லாலுவையும், பாதலையும் தண்டித்து தன்னுடைய இருப்பை காட்டிக் கொள்ளும் நீதிமன்றம் பாசிச ஜெயாவின் காலடியில் வீழ்ந்து கிடக்கிறது. நர வேட்டை ஆடினாலும் மோடி, அமித்ஷா வை மயிலிறகால் வருடும் நீதிமன்றம் கூட்டு மனசாட்சிக்காக குற்றமே செய்யாத அப்சல்குரு களை கொன்று போடுகிறது. நிர்பயாக்களுக்காக நீலிக்கண்ணீர் வடித்த அதே வேளையில் பெண்களை குத்தாட்டம் ஆடவிட்டு தங்கள் வக்கிரங்களை தணித்துக் கொள்கிறார்கள் நீ.. .. ..திபதிகள்.

இப்படி எல்லா திசைகளிலும் மக்களுக்கு எதிராக இரக்கமில்லாமல் செயலாற்றும் நீதி மன்றங்களையும் சட்டங்களையும் அரசையும் இல்லாத புனிதம் சொல்லி இன்னமும் தாங்கிப் பிடித்துக் கொண்டிருக்க வேண்டுமா? அல்லது தூக்கி வீசிவிட்டு மக்கள் தங்கள் அதிகாரத்தை கையிலெடுக்க வேண்டுமா?

மின்னூலாக(PDF) தரவிறக்க‌

 

எது கொண்டாட்டம்?

frosted-glass

நீங்கள் புத்தாண்டு கொண்டாட்டத்தில் களைத்துப் போய் இருப்பீர்கள், இவ்வாண்டு செய்ய வேண்டிய வேலைகள், அது குறித்த திட்டங்கள், விட வேண்டிய பழக்க வழக்கங்கள், அது குறித்த வரம்புகள் உள்ளிட்ட விபரங்களை எழுதித் தொகுத்து ஒன்றுக்கும் மேற்பட்ட முறைகள் படித்துப் பார்த்து ஒருவித பரவச நிலையில் இருப்பீர்கள். நான் நினைப்பது சரியானால் கடந்த ஆண்டும் இதையே செய்திருந்திருப்பீர்கள். ஆனால் கடந்த ஆண்டு திட்டமிட்டதை செய்திருக்கிறோமா? எவ்வளவு விகிதம் நிறைவேற்றியிருக்கிறோம்? ஏன் முழுமையாக நிறைவேறவில்லை? என்ன காரணம்? எது தடையாக இருந்தது? அந்த தடை இப்போதும் இருக்கிறதா அல்லது நீங்கி விட்டதா? இருக்கிறது என்றால் எப்படி நீக்குவது? இவை குறித்து சிந்தித்ததுண்டா?

 

கண்டிப்பாக அறிவுரை கூறும் எண்ணமெல்லாம் இல்லை, அதற்கான தகுதியும் எனக்கு இல்லை. பரிசீலனை இல்லா திட்டம் பாழ் என்று எனக்கு சிலர் சொன்னார்கள். ஒவ்வொருவருக்கும் வெவ்வேறு விதமான அனுபவங்கள். அந்த அனுபவங்களின் முதுகில் அவர்களே பயணம் செய்திருக்கும் போது வேறொருவர் வந்து பயணக் கட்டுரை எழுத முடியாது அல்லவா? என்னைப் பொருத்தவரை நான் யார் குறித்த பயணக் கட்டுரைகளும் எழுத விரும்புபவனல்லன். நான் கூற விரும்புவதெல்லாம் எனக்கு இது போன்ற புத்தாண்டு சபதங்கள் எழுதுவதில் உடன்பாடு இல்லை என்பது மட்டுமே. ஏன் உடன்பாடு இல்லை என்பதை மட்டுமே.

 

ஏனென்றால் புத்தாண்டு என்பது எனக்கு இன்னுமொரு நாளே. புகைப் பழக்கம், குடிப்பழக்கம் இன்னபிற கெட்ட பழக்கங்களை ஒழிப்பதற்கும், புதுப்புது திட்டங்களை செயல்படுத்த உறுதியேற்பதற்கும் இந்த நாளில் ஏதோ கனமிருப்பதாக நான் கருதியதில்லை. ஆனால் அனேகர் அப்படி இந்த நாளில் ஏதோ கனம்இருப்பதாக கருதுகிறார்கள் என்பதையும் மறுப்பதற்கில்லை. இது ஒரு புத்தாண்டு நாள், கொண்டாடப்பட வேண்டிய நாள் என்பதை விட நான், என்னுடைய கெட்ட பழக்கங்களை ஒழித்து, நல்ல பழக்கங்களைக் கைக் கொள்ள வேண்டிய நாள் எனும் புத்தாக்க நினைப்பை விதைத்திருக்கிறதே இந்த நாள், அது தான் அபாயமாகப் படுகிறது.

 

இது ஆங்கிலப்புத்தாண்டு நாம் தமிழ்ப் புத்தாண்டைத் தான் இவ்வாறு எடுத்துக் கொள்ள வேண்டும் எனும் பொருளில் நான் கூறவில்லை. எது தமிழ் புத்தாண்டு தையா? சித்திரையா? என்பதற்குள்ளும் நான் புக விரும்பவில்லை. தமிழ் புத்தாண்டோ ஆங்கிலப் புத்தாண்டோ, தையோ, சித்திரையோ ஏதோ ஒரு நாளில் வங்கிகளில் புதுக் கணக்கு தொடங்குவார்களே அது போல நமக்கு நாமே தீர்மானங்களையும், சபதங்களையும், வைராக்கியங்களையும் எடுத்துக் கொண்டு அது போல் ஒழுகுகிறோமோ இல்லையோ சில நாட்கள் முனைந்து முயற்சி மேற்கொண்டு விட்டு .. .. .. என்ன சடங்கு இது?

 

இரண்டு விதங்களில் இதை நான் தவறு எனக் கருதுகிறேன். ஒன்று, நான், எனது பழக்கங்கள் என்பதன் அடிப்படை என்ன? ஒருவனுக்கு புகைப் பழக்கம் இருக்கிறது என்றால் அதை அவன் எங்கிருந்து கற்றான்? மனிதர்களே இல்லாத காட்டில் பிறந்து வளர்ந்திருந்தால் அவனுக்கு இந்த புகைப் பழக்கம் வந்திருக்குமா? மனிதன் என்பது எந்த விதத்திலும் ஒரு தனி மனிதனை மட்டும் குறிக்காது. ஏனென்றால் சமூகம் இல்லாமல் எந்த ஒரு மனிதனும் மனிதனில்லை. யாரோ ஒருவனைக் கண்டு இவனுக்கு புகைப் பழக்கம் வந்திருக்கும். இவனைக் கண்டு எத்தனையோ பேர் புகைப்பழக்கத்தைக் கற்றிருக்கலாம். இந்த மேல் கீழ் கண்ணிகளை கை விட்டு விட்டு தான் மட்டும் சரியாக மாற தீர்மானம் போடுவது எந்த அடிப்படையில் சரி? அவனையறியாமலேயே பலர் புகைப் பழக்கத்துக்கு ஆளாக காரணமாக இருந்ததற்கு எந்தப் பொறுப்பும் இல்லையா? இந்த இடத்தில் பிறர் சரியாகும் வரை நீங்களும் புகைப் பிடித்துக் கொண்டே இருக்க வேண்டும் எனும் பொருளில் கூறவில்லை. ஒரு சமூகம் சார்ந்த செயலை தனிமனிதன் சார்ந்து தீர்த்துவிட முடியாது எனக் கூற விளைகிறேன்.

 

இரண்டு, புகைப்பழக்கம் என்பது முழுக்க முழுக்க நம்முடைய விருப்பம் சார்ந்தது மட்டுமா நாம் கற்றுக் கொண்டோம். அனேகர் அப்படி நினைத்தாலும் அது உண்மையில்லை. விளம்பரம், புகைபிடிப்பது ஆண்மையின் அல்லது கௌரவத்தின் அடையாளம் என்பன போன்ற சமூக கருத்துகளை உருவாக்கியது என்பதிலிருந்து தான் புகைப் பழக்கம் அதனைப் பிடிப்பவர்களின் விருப்பமாகியது. மறுபக்கம், அதை விட நினைத்தாலும் முடிவதில்லை. அது தன்னைப் பிடிப்பவர்களை மீள முடியாதவாறு அடிமைப்படுத்தி வைத்திருக்கிறது. இப்படி இரு முனைகளிலும் நெருக்கித் தள்ளி முட்டுச் சந்தில் தள்ளி விடுவதற்கு விருப்பம் என்று பெயர் வைக்க முடியுமா? புகைப்பழக்கம் மட்டுமல்ல நம்முடைய ஒவ்வொரு விருப்பமும் இவ்வாறு நமக்கு வெளியிலிருந்து கட்டியமைக்கப்பட்டு நமக்குள்ளே திணிக்கப்படுவது தான். யதார்த்தம் இப்படி இருக்கும் போது சமூகத்தை விட்டுத்தள்ளி தனித் தீவாக இருந்து நான் மட்டும் இத் தீங்கிலிருந்து நீங்கி விடுகிறேன் என எண்ணுவது எப்பேற்பட்ட சுயநல நடவடிக்கை.

 

பொதுவாக பண்டிகைகள் என்பது நுகர்வுக் கலாச்சாரத்தை தூக்கிப் பிடிக்கும் வணிக நடவடிக்கைகளே. புதிதான பொருட்களை நுகர்வதை கழித்துக் கட்டி விட்டு பண்டிகளைகளை கற்பனை செய்து பாருங்கள். அவை வெறுமையாகக் காட்சியளிக்கும். முதலாளித்துவ உலகின் தாரக மந்திரம் இது தான், “என்று ஒருவன் புதிதாக பொருட்களை நுகர்வதற்கு சக்தியற்றுப் போய் விடுகிறானோ, அன்று அவன் உயிரில்லாதவனாக கருதப்படுவான்நாம் பண்டிகைகளை கொண்டாடுகிறோம் என்றால் அதன் பொருள் இதற்கு உட்பட்டது தான். அந்த மந்திரத்தை ஏற்றுக் கொண்டு தான் நாம் பண்டிகைகளைக் கொண்டாடுகிறோம்.

 

கொஞ்சம் சிந்தித்துப் பார்க்கலாமா? கடந்த ஆண்டில் எத்தனை எத்தனை பிரச்சனைகள் நம்மைக் கடந்து சென்றிருக்கின்றன? டாஸ்மாக்கை எடுத்துக் கொள்வோம். தமிழகத்தின் அனைத்து தரப்பு மக்களும் சாராயக் கடைகளை மூடு என்று போராடினார்கள். எதை நாம் மக்களாட்சி என்று ஏற்றிருக்கிறோமோ அந்த மக்களாட்சி போராடிய மக்களை அடித்து விரட்டிவிட்டு போலீஸ் காவலோடு சாராயக் கடைகளை இலக்கு வைத்து திறந்து நடத்தியது. இது குறித்து நாம் என்ன நினைத்தோம்? அந்த நினைப்பு இன்றைய நம் கொண்டாட்டத்தில் என்ன பங்கு வகித்தது?

 

வெள்ளச் சேதத்தை எடுத்துக் கொள்வோம். முழுக்க முழுக்க செம்பரம்பாக்கம் ஏரியை திறந்து விடுவதில் நிலவிய நிர்வாக அலட்சியங்களே அத்தனை துயரங்களுக்கும், பொருள் உயிர் இழப்புகளுக்கும் காரணம். ஆனால் பாசிச ஜெயாவோ மக்களை மடையர்களாக்குவதில் முனைவர் பட்டம் பெற்றுக் கொண்டிருக்கிறார். இது குறித்து நாம் என்ன நினைத்தோம்? அந்த நினைப்பு இன்றைய நம் கொண்டாட்டத்தில் என்ன பங்கு வகித்தது?

 

விஜயகாந்தை எடுத்துக் கொள்வோம். அவர் ஒரு கோமாளி எனும் கருத்து ஊடகங்களால் ஏற்கனவே ஏற்படுத்தப் பட்டிருந்தது. ஆனாலும் அந்த ஊடகங்களைப் பார்த்து அவர் தூ என காறி உமிழ்ந்தது சரியான நடவடிக்கையாக மக்களால் ஏற்றுக் கொள்ளப்பட்டிருக்கிறது. காரணம் அந்த அளவுக்கு அச்சு, காட்சி ஊடகங்கள் அனைத்தும் ஜெயாவின் ஊது குழல்களாக செயல்பட்டன. இது குறித்து நாம் என்ன நினைத்தோம்? அந்த நினைப்பு இன்றைய நம் கொண்டாட்டத்தில் என்ன பங்கு வகித்தது?

 

இது தான் நம்முடைய பிரச்சனை. நாம் சமூக மனிதர்கள், தனிப்பட்ட முறையில் ஒருவருக்கு எந்த முக்கியத்துவமும் இல்லை என்பதை நாம் எந்த அளவுக்கு உணர்ந்திருக்கிறோம் என்பதை விட்டு விடுவோம். இந்த கொண்டாட்டங்கள் நம்மை தனி மனிதனைத் தவிர வேறெதுவும் முக்கியத்துவம் வாய்ந்ததல்ல எனும் மனோநிலைக்கு நம்மை நெட்டித் தள்ளுகின்றன. மட்டுமல்லாது, அந்த கொண்டாட்ட மனோநிலை மட்டுமே மகிழ்ச்சி எனும் சட்டகத்துக்குள்ளும் நம்மை அடைத்து விட முயல்கிறது.

 

நம்முடைய கொண்டாட்டங்கள் எப்படி இருக்க வேண்டும்? சக மனிதர்களின் பங்களிப்பு இல்லாமல் எப்படி நம்மால் ஒரு கணம் கூட இருக்க முடியாதோ அதே போல நம்முடைய கொண்டாட்டங்கள் நம்மை சமூகமாய் உள்ளிழுத்துக் கொள்ளும் விதத்தில் இருக்க வேண்டும். புத்தாண்டு சபதங்கள் என்பது நம்மை தனி மனிதனாக பார்க்கிறதா? சமூக மனிதனாய் பார்க்கிறதா? நம்மை தனி மனிதனாய் பார்க்கச் செய்யும் அனைத்தையும் நாம் புறந்தள்ள வேண்டும். அனைத்து நிகழ்வுகளிலும் நமக்கென்று ஒரு கருத்து இருந்தே தீரும். அந்தக் கருத்துகளை சமூக நிகழ்வுகளின் மீது இரக்கமற்று மோத விட்டுக் கொண்டே இருக்க வேண்டும். வெளிப்படையாய் மோத விடும் போது மட்டுமே நாம் உள்வசமாய் திரும்ப முடியும்.

 

அப்படி உள்வசமாய் திரும்பி சமூக மனிதனாய் முதல் படி எடுத்து வைக்க இந்த புத்தாண்டில்[!] வாழ்த்து தெரிவித்து விடுவோமா?

மின்னூலாக(PDF) தரவிறக்க‌

தனியார்மயக் கொள்ளையைத் தடுப்போம் வாருங்கள்.

 

அன்பார்ந்த உழைக்கும் மக்களே,

 

மே தினம் – முதலாளி வர்க்கத்திற்கு எதிராக தொழிலாளி வர்க்கம் தனது உரிமைகளை ரத்தம் சிந்தி போராடி நிலை நாட்டிக் கொண்ட நாள். எட்டு மணிநேர வேலை என்ற உரிமை மட்டுமல்ல, குறைந்தபட்ச ஊதியம், பணி நிரந்தரம், இலவசக் கல்வி, இலவச மருத்துவம் உள்ளிட்ட பல்வேறு உரிமைகளை உலகெங்கும் மக்கள் போராடித்தான் பெற்றிருக்கிறார்கள். அவ்வாறு போராடிப் பெற்ற பல உரிமைகள் இன்று நேரடியாக பறிக்கப்படுவதுடன், பல மறைமுகமான வழிகளிலும் நம் மீதான சுரண்டலும் அடக்குமுறையும் தீவிரப்படுத்தப்பட்டுள்ளன.

 

தற்போது பால், பேருந்து, மின் கட்டண உயர்வு என்ற பெயரில் மாதந்தோறும் ஏழை நடுத்தரக் குடும்பம் ஒன்றிடமிருந்தும் ரூபாய் 2000க்கும் மேல் கசக்கிப் பிழிந்து கஜானாவை நிரப்பும் திட்டத்தை அறிவித்திருக்கிறார் பாசிச ஜெயலலிதா. கஜானாவை கருணாநிதி காலி செய்து விட்டதாகவும் அதனை நிரப்புவதற்கும், போக்குவரத்துக் கழகங்கள் மின் வாரியங்கள் போன்றவற்றை லாபத்தில் நடத்துவதற்கும் கட்டண உயர்வு தவிர்க்க இயலாதது என்றும் நியாயப்படுத்துகிறார். ஐந்து ஆண்டுகளுக்கு முன்னரே கட்டண உயர்வு என்ற பெயரில் இந்த வழிப்பறிக் கொள்ளையை கருணாநிதி நடத்தியிருக்க வேண்டுமென்றும், அவர் செய்யத் தவறிய இந்தப் புனிதக் கடமையை தான் நிறைவேற்றியிருப்பதாகவும் சொல்லிப் பூரிக்கிறார். இந்த வழிப்பறியை ஜெயலலிதாவின் துணிச்சல் என்றும் நிர்வாகத் திறமை என்றும் போற்றுகின்றன ஊடகங்கள்.

 

கஜானா காலி என்றவுடன் நாமும் அதிர்ச்சி அடைகிறோம். கட்டண உயர்வு தவிர்க்க முடியாதது என்று எண்ணிக் கொள்கிறோம். நம் வீட்டின் கஜானா காலியாகி கடனில் தவிக்கிறோமே, அதிரடியாக நாம் நமது சம்பளத்தை உயர்த்திக் கொள்ள முடியுமா? அரசாங்கம் தான் உயர்த்திக் கொடுக்குமா? இரண்டுமில்லை. எனவே, அதிரடியாக நம் வாழ்க்கைத் தரத்தைத் தான் குறைத்துக் கொள்கிறோம். இனி குறைக்கக் கூடிய செலவு எதுவும் இல்லை என்பதால் கூடுதலாக உழைக்கத் தொடங்குகிறோம். வீட்டு வேலை செய்யும் பெண்கள் கூடுதலாக இரண்டு வீடுகளில் வேலை செய்கிறார்கள். ஆட்டொ ஓட்டுனர்கள், கூலித் தொழிலாளர்கள் மேலும் சில மணி நாரம் உழைக்கிறார்கள். பலர் மனைவி பிள்ளைகளை வேலைக்கு அனுப்புகிறார்கள். கடன் வாங்குகிறார்கள். அடைக்க முடியாதவர்கள் தற்கொலை செய்து கொள்கிறார்கள்.

 

பால், தண்ணீர், உணவு, கல்வி, மருத்துவம், மின்சாரம், பேருந்து போன்றவையெல்லாம் சேவைத்துறைகள். மக்களுக்கு இச்சேவைகளை வழங்குவது அரசாங்கத்தின் கடமை. இலாபம் ஈட்டுவது இவற்றின் நோக்கமாக இருக்க முடியாது, இருக்கவும் கூடாது. இலாபமீட்டி கஜானாவை நிரப்புவதையே நோக்கமாகக் கொண்ட நிறுவனத்தின் பெயர் அரசாங்கமல்ல – கம்பெனி. “காசில்லாதவன் கடவுளே ஆனாலும் கதவைச் சாத்தடி” என்று கூறுபவரின் பெயர் முதல்வர் அல்ல – முதலாளி. கஜானாவை நிரப்பி தொழில் தொடங்கி, வேலைவாய்ப்பை பெருக்கி தமிழகத்தை முதல் மாநிலமாக்கும் உன்னதமான நோக்கத்துக்காகத்தான் இன்றைக்கு மக்களின் தாலியை அறுப்பதாக விளக்கமளிக்கிறார் அம்மா. ஆட்டுக்கு தீனி போட்டு வழர்ப்பது கறிக்காகத்தான். கட்டணத்தை ஏற்றுவதும், பொதுத்துறை நிறுவனங்களின் லாபத்தை உயர்த்துவதும் அவற்றை தனியார் மயமாக்குவதற்குத்தான். கணிசமாக லாபமீட்டுகின்ற பொதுத்துறை வங்கிகள், காப்பீடு, பெல், என்.எல்.சி போன்ற நிறுவனங்கள் அறுத்து கூறுகட்டி பன்னாட்டு முதலாளிகளுக்கு விற்கப்படுவதை நாம் காணவில்லையா?

 

இந்தக் கட்டண உயர்வால் உண்மையில் ஆதாயம் அடைபவர்கள் யார்? ஏற்கனவே லாபமீட்டிக் கொண்டிருந்த பேருந்து, பால்பண்ணை முதலாளிகளும் விலையை உயர்த்திவிட்டார்கள். அவர்களது இலாபம் பன்மடங்காகிவிட்டது. டாடா, அம்பானி, அடானி, அப்போலோ போன்ற கார்பரேட் மின் உற்பத்தி நிறுவனங்கள் மின்சாரத்திற்கு என்ன விலை கேட்கிறார்களோ அதனை மக்களிடமிருந்து வசூலித்துக் கொடுப்பதற்காகத் தான் மின் கட்டணம் உயர்த்தப்படுகிறது.

 

பத்து லட்சம் கோடி ரூபாய்க்கும் மேல் தள்ளுபடி செய்து அடிமாட்டு விலையில் நிலக்கரிச் சுரங்கங்களை கார்பரேட் முதலாளிகளுக்குத் தந்திருக்கிறது மன்மோகன் சிங் அரசு. நிலக்கரியை இலவசமாகக் கொடுத்துவிட்டு, முதலாளிகள் சொல்லும் விலைக்கு அவர்களிடமிருந்து மின்சாரத்தைக் கொள்முதல் செய்கிறது. எண்ணெய் கிணறுகளை அம்பானி போன்ற தரகு முதலாளிகளுக்குத் தந்துவிட்டு நம் பொதுச் சொத்தான எண்ணெயை சர்வதேச சந்தை விலையில் அம்பானியிடமிருந்து வாங்குகிறது. தமிழகத்தில் முதலீடு செய்திருக்கும் ஜப்பானிய முதலாளிகளுக்கும், அதிகாரிகளுக்கும் சென்னையில் தனியாக ஒரு நகரத்தையே அமைத்துக் கொடுக்கிறார் ஜெயலலிதா.பன்னாட்டு நிறுவனங்களுக்கு மானியமாகவும், வரிச் சலுகையாகவும் பல ஆயிரம் கோடிகளை திமுக அரசும் வாரி வழங்கியிருக்கிறது.

 

எனினும், முதலாளிகளுக்கு வாரிக் கொடுத்து கஜானாவைக் காலி செய்துவிட்டார் என்று ஒருபோதும் ஜெயலலிதா கருணாநிதியைக் குற்றம் சாட்டியதில்லை. கஜானாவை நிரப்புவதற்காக கார்ப்பரேட் நிறுவனங்களுக்கு கருணாநிதி வழங்கிய சலுகைகளை ரத்து செய்ததும் இல்லை. பன்னாட்டு நிறுவனங்களுக்கும், தரகு முதலாளிகளுக்கும் மக்களைக் கொள்ளையிடுவதற்கு வழிவகை செய்து கொடுக்கும் தரகனாகவும், கங்காணியாகவுமே ஜே அரசு செயல்படுகின்றது. முதலளிகளுக்கு வாரிக் கொடுப்பதற்காகவும், தனியார்மய, தாரளமய கொள்கைகளை எதிர்த்துப் போராடும் மக்களை ஒடுக்க, போலீசு படைகளை நவீனமாக்குவதற்காகவும் தான் கஜானாவின் பணம் பயன்படுத்தப்படுகிறது.

 

தனியார்மயம், தாராளமயம், உலகமயம் என்றழைக்கப்படுகின்ற மறுகாலனியாக்க கொள்கையை அமல்படுத்துவதில் ஓட்டுக் கட்சிகளிடையே எந்த வேறுபாடும் இல்லை. அது மட்டுமல்ல, இக்கட்சிகளின் உள்ளூர் தலைவர்களில் தொடங்கி அமைச்சர்கள், உயர் அதிகார வர்க்கத்தினர் வரை அனைவரும் இந்த மறுகாலனியாக்க கொள்கையில் தொழில் ரீதியில் கூட்டுச் சேர்ந்திருக்கிறார்கள். காண்ட்ராக்டர்களாக, மணல் மாஃபியாக்களாக, ரியல் எஸ்டேட் புரோக்கர்களாக, தண்ணீர் வியாபாரிகளாக, பேருந்து பால்பண்ணை முதலாளிகளாக இருக்கும் இவர்கள் கட்டண உயர்வு, விலை உயர்வு ஒவ்வொன்றிலும் ஆதாயம் அடைகிறார்கள். இன்றைக்கு ஆயிரம் கோடி லட்சம் கோடி எனசந்தி சிரிக்கும் ஊழல்கள் தனியார்மயம் என்பதே பகற்கொள்ளைதான் என நிரூபித்திருப்பதுடன் தரகு முதலாளிகளுடன் ஒட்டுப் பொருக்கிகள் வைத்திருக்கும் தொழில் ரீதியான கூட்டையும் அம்பலமாக்கியிருக்கின்றன.

 

உழைக்கும் மக்களிடமிருந்துகசக்கிப் பிழிந்து எடுக்கப்படும் பணம் அரசாங்க கஜானவை மட்டுமல்ல, முதலாளிகளின் பணப் பெட்டியையும் நிரப்புகிறது. டாடா, அம்பானி, மிட்டல் போன்ற கோடீசுவரர்களின் சொத்து என்ன வேகத்தில் உயர்கிறதோ அதே வேகத்தில் ஏழைகளின் எண்ணிக்கையும் உயர்கிறது. எனினும் பன்னாட்டு கம்பனிகளின் பொருட்களையும், ஆடம்பரங்களையும் நிஉகரும் வசதி கொண்ட மேல்தட்டுப் பிரிவினரைப் பற்றி மட்டுமே அரசு கவலைப்படுகிறது. இவர்களுக்கான மால்களும் புதுப் புது கார்களும், கேளிக்கை விடுதிகளும், நவீன நுகர்பொருட்களும் பெருகுவதைக் காட்டி நாடு முன்னேறுகிறது என்று நம்மையும் நம்பச் சொல்கிறது.

 

நாமும் நம்புகிறோம். கட்டண உயர்வு, விலைவாசி உயர்வு ஆகிய அனைத்துக்கும் ஏதோ ஒரு நியாயம் இருப்பதாகவும் கற்பித்துக் கொள்கிறோம். நம்மை நாமே வருத்திக் கொள்வதன் மூலம் இந்த துன்பத்திலிருந்து மீள முயல்கிறோம். நூறில் ஒரு நபருக்கு அரிதாக அடிக்கும் “அதிர்ஷ்டத்தை” பார்த்து அப்படி ஒரு வாய்ப்பு நமக்கும் கிடைக்காதா என ஏங்குகிறோம். 99 சதவீத மக்களின் நிரந்தரமான “துரதிஷ்டத்துக்கான” காரணத்தைக் காண மறுக்கிறோம். திமுக, அதிமுக என்று மாற்றி ஓட்டுப் போடுவதன் மூலம் நமது கோபத்தைக் காட்டுகிறோம்.

 

மக்களின் இந்த ஏமாளித்தனத்தைப் ப்யன்படுத்திக் கொண்டு தான் ஜெயலலிதா ஆட்சிக்கு வந்தார். இன்று திமுக அடுத்த வாய்ப்புக்காக ஆவலுடன் காத்திருக்கிறது. மற்ற ஓட்டுப் பொறுக்கிகளும் தேர்தல் எனும் பம்பர் குலுக்கலுக்காக காத்திருக்கிறார்கள். நம்மைக் கொள்ளையிடும் தனியார்மயம் தாராளமயம் தான் எல்லா ஓட்டுப் பொறுக்கி கட்சிகளின் கொள்கை. ஓட்டுப் பொறுக்கி அரசியல் மூலம் இந்த தனியார்மயத்தை ஒழித்துவிடப்போவதாக யாரேனும் சொன்னால் அதைவிடப் பெரிய பித்தலாட்டம் இல்லை. அப்படி பேசிவந்த போலி கம்யூனிஸ்டுகளும், தனியார்மயத்துக்கு எதிராக சவடால் பேசும் எல்லா ஓட்டுப் பொறுக்கிகளும் அம்பலமாகி நிற்கிறார்கள்.

 

இந்த ஓட்டுப் பொறுக்கி அரசியல் கட்சிகளின் மூலம் மக்கள் தமது பிரச்சனைகள் எதற்கும் தீர்வு காண முடியாது என்ற உண்மைக்கு கூடங்குளம் மக்கள் போராட்டமும், முல்லைப் பெரியாறு உரிமைக்காக தமிழக மக்கள் நடத்திய போராட்டமும் சான்று பகர்கின்றன. வெற்றியோ தோல்வியோ ஓட்டுப் பொறுக்கிகளை நம்பக்கூடாது என்கிற மக்களின் பொதுக்கருத்தை இப்போராட்டங்கள் பிரதிபலிக்கின்றன.

 

சட்டத்தின் ஆட்சி நீதிமன்றங்களின் மூலம் நீதியைப் பெறுவது என்ற முயற்சிகள் எல்லாம் தோற்றுப் பல்லிளித்துப் போய்விட்டன. காவிரி முல்லைப் பெரியாறு தீர்ப்புகளை மீறிய கர்நாடக கேரள அரசுகளின் ஒரு முடியைக் கூட உச்சநீதி மன்றத்தால் அசைக்க முடியவில்லை. தங்களைப் பணிநீக்கம் செய்தது செல்லாது என்று உச்சநீதி மன்றத்தில் வாதாடிப் பெற்ற மக்கள் நலப் பணியாளர்கள் இன்னும் தெருவில் தான் நிற்கிறார்கள். சென்னைஉயர்நீதி மன்றத்தை ஜெயலலிதா மதிக்கவில்லை. எந்த மாநில அரசும் எங்கள் தீர்ப்புகளை மதிப்பதில்லை என்று உச்சநீதி மன்ற நீதிபதிகளே கோமாளிகளைப் போல புலம்புகிறார்கள்.

 

பொய், பித்தலாட்டம், சட்டவிரோத, கிரிமினல் வேலைகள் ஆகிய அனைத்தையும் சட்டம் ஒழுங்கின் பெயரால் அரங்கேற்றுகிறது போலீசு. குற்றம் நிரூபிக்கப்படாமலேயே போலி மோதலில் சுட்டுக் கொன்றுவிட்டு செத்தவர்கள் கொள்ளையர்கள் என்று சாதிக்கின்றது. சட்டத்தின் ஆட்சியை மதிக்காத கேரள அரசை எதிர்த்துப் போராடினால், போராடும் மக்கள் மீது துப்பாக்கிச் சூடு நடத்துகிறார்கள் இந்த “சட்டத்தின் காவலர்கள்” அணு உலை வேண்டாம் என உண்ணாவிரதம் இருக்கும் மக்கள் மீது ராஜத்துரோகம், சதி, அரசுக்கு எதிராகப் போர் தொடுத்தல் போன்ற ஆயுள் தண்டனைக் குற்றங்களைச் சுமத்தி சிறையில் அடைக்கிறது போலீசு. அறவழி அமைதிவழி என்பதெல்லாம் காரியத்துக்கு ஆகாதவை மட்டுமல்ல, அவை நம்மை காயடிக்க மட்டுமே பயன்படுபவை என்றே நம் அனுபவங்கள் காட்டுகின்றன.

 

மாற்றுப் பாதை எது, மாற்றுப் போராட்ட முறை எது என்பதே நம்முன் உள்ள கேள்வி. கம்யூனிசத்திற்கு எதிராக கடைவிரிக்கப்பட்ட காந்தியம் உள்ளிட்ட எல்லா இசங்களும் பல்லிளித்து விட்டன. தலித்தியம் பெரியாரியம் என்ற பேச்செல்லாம் ஓட்டுப் பொறுக்கிப் பிழைப்பதற்கும், ஒடுக்கப்பட்ட மக்களை விற்பதற்குமே என்பது அம்பலமாகிவிட்டது. சொல்லிக் கொள்ளப்படும் தேர்தல் ஜனநாயகம் கிழிந்து கந்தலாகத் தொங்குகிறது.

 

நம்மையும் நம் உரிமைகளையும் இந்த நாட்டையும் காப்பாற்றவல்ல மாற்றுப்பாதை நக்சல்பாரிப் புரட்சிப் பாதை ஒன்றுதான். தொழிலாளி வர்க்கத்துக்கு மட்டுமல்ல, இந்த நாட்டின் மீது பற்றுக் கொண்ட அனைவருக்கும் நம்பிக்கை நட்சத்திரமாக விளங்குபவர்கள் நக்சல்பாரிகள் மட்டும் தான். ஜனநாயகம் என்ற பெயரில் முதலாளித்துவம் நடித்து வந்த நாடகம் அதன் கடைசிக் காட்சிக்கு வந்துவிட்டது. உலக முதலாளித்துவத்தின் தலைமையகமான அமெரிக்காவிலேயே “முதலாளித்துவம் ஒழிக” என்ற மக்களின் போர்க்குரல் முன் எப்போதும் இல்லாத கோபத்துடன் ஒலிக்கத் தொடங்கி விட்டது. பிரான்சு, பிரிட்டன், கிரீஸ், இத்தாலி, ஸ்பெயின் என காட்டுத்தீயைப் போல ஐரோப்பியக் கண்டம் முழுவதும் பற்றிப் படர்கிறது மக்கள் போராட்டம். முதலாளி வர்க்கம் மூர்க்கத்தின் கொடுமுடியில் வீற்றிருந்த அதன் துவக்க காலத்தில் தங்கள் இன்னுயிர் தந்து உலகத் தொழிலாளி வர்க்கத்தின் உரிமையை நிலை நாட்டினார்கள் மேதினத் தியாகிகள். இன்று மரணப் படுக்கையில் கிடக்கும் முதலாளித்துவம் தன் உயிரைக் காப்பாற்றிக் கொள்வதற்காகத் தொழிலாளி வர்க்கத்தின் உயிரை உறிஞ்சுகிறது. விலை உயர்வு, உரிமை பறிப்பு, சுரண்டல், அடக்குமுறை, பொதுச் சொத்துகள் அபகரிப்பு, ஆக்கிரமிப்புப் போர்கள் ஆகிய அனைத்தும் காட்டும் உண்மை இது தான்.

 

அன்று உலகத் தொழிலாளி வர்க்கத்தின் உரிமைக்காக நெஞ்சுரத்துடன் தூக்குமேடையை மிதித்தனர் சிகாகோ தொழிலாளர்கள். இன்று மரணத்திலிருந்து மீளத்துடிக்கிறது முதலாளித்துவம் எனும் மிருகம். அதன் நெஞ்சின் மீது ஏறி அமர்ந்து குரல்வளையை நெறித்து அதனை சவக் குழிக்கு அனுப்புவோம்!

 

கம்யூனிசம் வெல்க!

நக்சல்பாரியே அதற்கான பாதை என இம்மேநாளில் முழங்குவோம்!

 

மின்னூலாக(PDF) தரவிறக்க‌

பேருந்து, பால், மின்சாரம் – விலை உயர்வு! பாசிச ஜெயாவின் பேயாட்டம்!!

ஜெயலலிதா பதவியேற்றதும்தான் எத்தனை எத்தனை நலத் திட்டங்கள்…! சமச்சீர் கல்வியை ஒழிக்க சில நூறு கோடி செலவு செய்து வீம்பாட்டம் ஆடிய கொடுமை; பல நூறு கோடி ரூபாய் செலவில் கட்டப்பட்ட புதிய தலைமைச் செயலகம் இழுத்து மூடப்பட்டு, முகமது பின் துக்ளக்கே வெட்கப்படும் அளவுக்கு சிறப்பு மருத்துவமனை என்ற அறிவிப்பு; அண்ணா நூற்றாண்டு நினைவு நூலகம் குழந்தைகள் மருத்துவமனையாக்கப்படுமென்ற ஹிட்லர் பாணி உத்திரவு; ஆயிரக்கணக்கான மக்கள் நலப் பணியாளர்களை வீட்டுக்கு அனுப்பிய வக்கிர முடிவு; பரமக்குடியில் போலீசு கயவாளிகளுக்கு வானளாவிய அதிகாரம் வழங்கி ஏழு தலித்துக்களை கொன்று குவித்த பிசாசு ஆட்சி; மாதம் இரண்டு லாக்கப் கொலைகளைச் செய்யும் போலீசுத் துறைக்கு அளவிலா சலுகைகள்.

ஆனாலும் ஜெயலலிதா விடுவதாக இல்லை. முந்தைய முறை தன்னை முதலமைச்சராக தெரிவு செய்யாத மக்களை இந்த முறை வேறு வழியின்றி தெரிவு செய்திருந்தாலும் பழிவாங்க நினைக்கிறார் போலும்.

பால், மின்சாரம், பேருந்து என்று அத்தியாவசிய தேவைகள் அனைத்தையும் ஒரு மூச்சிலேயே விலையையும், கட்டணத்தையும் உயர்த்தி தான் ஒரு பாசிஸ்ட் என்று ஓங்கி நிரூபித்திருக்கிறார். இந்தியாவில் எந்த ஒரு முதலமைச்சரும், மாநிலமும் செய்திராத முன்னுதாரணமிது.

சுருங்கக் கூறின் இந்த விலை உயர்வினால் ஆவின், அரசுப் போக்குவரத்து கழகங்கள், மின்சார வாரியம் ஆகியவை கடும் கடன் சுமையிலிருந்து விடுபடும் என்பதெல்லாம் சும்மா ஒப்புக்கு தெரிவிக்கப்படும் சாக்கு. உண்மையில் இவற்றை ஒழித்து தனியார் துறையை விரிவுபடுத்தி கொள்ளையடிப்பதற்குத்தான் இவை உதவப் போகின்றன.

ஆவின் பால் தரமானது, சீக்கிரம் கெட்டுப் போகாது, சத்து விவரம் அறிவிக்கப்பட்ட அளவிலேயே இருக்கும். தனியார் பால் இவைகளுக்கு நேரெதிரானது. பொது மக்கள் அனைவரும் ஆவின் பாலையே விரும்புகின்றனர் என்றாலும் கடந்த சில ஆண்டுகளாக தனியார் பால் முதலாளிகள் பெருகி வருவதற்கு அரசே மறைமுகமாக உதவி செய்கிறது. ஆவின் வலைப்பின்னலை கொஞ்சம் கொஞ்சமாக தனியார் முதலாளிகள் கைப்பற்றி வருகின்றனர். ஆவின் பால் கிடைக்காது என்ற தட்டுப்பாட்டை உருவாக்கி தனியார் பால் முதலாளிகள் சந்தையில் கணிசமான அளவை பிடித்திருக்கின்றனர்.

தனியார் பால் முதலாளிகள் அரசியல்வாதிகளையும், அதிகாரிகளையும் பினாமிகளாகக் கொண்டும், இல்லையேல் லஞ்சத்தால் குளிப்பாட்டியும் இதைச் செய்து வருகிறார்கள். ஆவினுக்கு பால் கொடுக்கும் விவசாயிகளையும் தனியார் பால் முதலாளிகள் வேண்டுமென்றே அதிக விலை கொடுத்து கைப்பற்றுவதும் நடக்கிறது. ஆவின் ஒட்டு மொத்தமாக இழுத்து மூடப்பட்டாலோ, இல்லை கணிசமான சந்தையை இழந்தாலோ கொள்முதல் விலை என்பது தனியார் முதலாளிகள் நிர்ணயிக்கும் ஒன்றாகத்தான் இருக்கும். மேலும் சிறு அளவில் கால்நடை வைத்து பராமரிக்கும் விவசாயிகளை ஒழித்து விட்டு பணக்கார விவசாயிகள் பெரும் பண்ணைகளை வைத்து நடத்துவதையே தனியார் பால் நிறுவனங்கள் விரும்புகின்றன. இதன்மூலம் பல இலட்சம் சிறு விவசாயிகள் ஒழிக்கப்படுவார்கள். இது ஒரு தனிக் கதை.

இந்நிலையில் பால் விலை உயர்வு என்பது தனியார் முதலாளிகளை நோக்கி மக்கள் திரும்பவதையே நீண்ட கால நோக்கில் செய்யும். மேலும் ஆவின் முகவர்களுக்கும் குறைவான கழிவு வருமானம், பால் பொருட்கள் போதிய அளவில் தராமல் இருப்பது என்ற பிரச்சினையும் தமிழகம் முழுவதும் உண்டு. இறுதியில் ஆவின் பாலை வைத்து தனது குடும்ப பட்ஜெட்டை போடும் சாதாரண மக்கள் அனைவரும், இனி மாதம் 200 முதல் 400 ரூபாயை அதிகம் செலவழிக்க வேண்டியிருக்கும். இது பெரும்பாலான உழைக்கும் மக்களுக்கு பெரும் சுமை என்பது சொல்லித் தெரிய வேண்டியதில்லை.

அது போல பேருந்து கட்டண உயர்வு. தற்போதைய கட்டண உயர்வு மூலம் விரைவுப் பேருந்துகளின் கட்டணம் என்பது ஏறக்குறைய ஆம்னி பேருந்துகளின் கட்டணத்தை நெருங்கி விட்டது. ஏற்கனவே அரசு பேருந்துகள் போதிய பராமரிப்பின்றி இயக்கப்பட்டு வந்தாலும் கட்டணம் குறைவு என்ற ஒரே காரணத்திற்காக மக்களால் விரும்பப்பட்டு வந்தன. இப்போது அதற்கும் ஆப்பு வைத்திருக்கிறார்கள். இலாபகரமான பேருந்துப் பாதைகள் முழுவதும் தனியாருக்கு திறந்து விடப்பட்டிருக்கும் நிலையில் இலாபம் இல்லாத பாதைகளுக்கு சேவை அளிப்பது அரசு பேருந்துகள் மட்டும்தான்.

ஆனால் இலாபம் தரும் பாதைகளை வைத்து தனியார் முதலாளிகள் சம்பாதிப்பதால் அந்த பணம் அரசுக்கு வருவதில்லை. ஆகையினால் மொத்தத்தில் நட்டம் ஏற்படுகிறது. மேலும் அரசு போக்குவரத்து கழகத்தை பொதுத்துறை அதிகாரவர்க்க முதலாளிகளும், அமைச்சர் பெருச்சாளிகளும் 90களில் செங்கோட்டையன் அமைச்சராக இருந்த காலத்திலிருந்தே கொள்ளையடித்து வருகின்றனர். பாடி கட்டுவது, உதிரிப் பாகங்கள் வாங்குவது, ஏன் பயணச்சீட்டு அடிப்பது வரை இந்தக் கொள்ளை விருட்சமாய் வேர் விட்டிருக்கிறது.

இது போக மினிபஸ், ஷேர் ஆட்டோ, கால்டாக்சி, கேப் முதலான தனியார் சேவைகள் மூலம் பொதுப்போக்குவரத்து சேவையிலிருந்து அரசு மெல்ல மெல்ல கழன்று கொண்டு வருகிறது. விரைவுப் பேருந்து மட்டுமல்ல, நகரப் பேருந்துகளின் கட்டண உயர்வும் சாதாரண மக்களை அச்சுறுத்தும் வண்ணம் இருக்கிறது. ஆவடி, பூந்தமல்லியிலிருந்து பாரிமுனைக்கும், பாரி முனையிலிருந்து தாம்பரத்திற்கும் வேலை நிமித்தமாக சென்று வரும் மக்கள் இனி கிட்டத்தட்ட 30 முதல் 40 சதவீதம் அதிகம் செலுத்த வேண்டியிருக்கும். தோராயமாக 500 முதல் 1000 ரூபாய் வரை அதிகம் செலவழிக்க வேண்டியிருக்கும்.

5000, 10,000 ரூபாய் சம்பளத்தில் வாழும் மக்களின் மொத்த செலவு திட்டத்தில் போக்குவரத்து மட்டும் 20 சதவீதத்தை எடுத்துக் கொள்ளும். அத்தியாவசிய பொருட்களின் விலையேற்றத்தினால் அல்லறும் மக்களுக்கு இது பேரிடியாய் இருக்கும் என்பதில் ஐயமில்லை. மத்திய அரசு டீசல் விலையேற்றத்தினால் நட்டம் என்பதில் ஒரு உண்மையை மறைத்து வருகிறார்கள். மொத்த விலையில் பாதிக்கும் மேற்பட்ட தொகை வரியாகச் செல்கிறது. இது மாநிலங்களுக்குத்தான் செல்கிறது என்றாலும் அதை குறைக்க யாரும் தயாரில்லை.

மேலும் கிராமப்புறங்கள் புறக்கணிக்கப்பட்டு, விவசாயம் அழிக்கப்பட்டு வேறு வழியின்றி மக்கள் நகர்ப்புறங்களை நோக்கி ஓட வேண்டியிருக்கிறது. இந்த செயற்கையான நகரமயமாக்கத்தின் விளைவுதான் எல்லா இடங்களிலும், பேருந்துகளிலும், ரயில்களிலும் கூட்டம் முண்டியடித்துக் கொண்டிருக்கிறது. இதற்கும் இந்த அரசுதான் காரணம். கிராமப்புறங்களையும், விவசாயத்தையும் வாழ வைத்திருந்தால் இந்த அசுர போக்குவரத்து இருக்க வேண்டிய அவசியமில்லை. இனி பேருந்து கட்டண உயர்வால் மக்கள் ரயில்களை மொய்க்கப் போவது உறுதி. ஏற்கனவே அப்படித்தான் நடந்து வருகிறது. ஆக ரயில்வே நிறுத்தங்களில் இனி வன்முறை, சண்டையில்லாமல் மக்களை திணிப்பதற்கு ஏகப்பட்ட போலீசு தேவைப்படும். அல்லது ரயில் கட்டணங்களையும் ஆம்னி பேருந்து அளவு உயர்த்தி விட்டால் பிரச்சினை இல்லை. அதையும் செய்தாலும் செய்வார்கள்.

அடுத்து மின்சார கட்டண உயர்வை அரசு அறிவிக்காது, ஒழுங்குமுறை ஆணையமே அறிவிக்கும் என்று தனக்கு சம்பந்தமில்லாதது போல ஜெயலலிதா தெரிவிக்கிறார். ஏற்கனவே கிராமங்களில் 5 மணி நேரத்திற்கும் அதிகமான மின்வெட்டு, நகரங்களில் 3 மணி நேரத்திற்கு குறையாத மின்வெட்டு, மின்சாரமில்லாமல் ஓட முடியாத விவசாயிகளின் பம்பு செட்டுக்கள், சிறு – நடுத்தர தொழில்கள் என்று ஏகப்பட்ட பிரச்சினை இருக்கும் போது பட்ட காலிலே படும் என்பது போல கட்டண உயர்வு. இந்தக் கட்டண உயர்வும் ஏறத்தாழ 30 முதல் 40 சதவீதம் இருக்குமென்று தெரிகிறது. அதன்படி 500 ரூபாய் கட்டியவர்கள் இனி 700 ரூபாய் கட்ட வேண்டும். 1000 ரூபாய் கட்டியவர்கள் இனி 1400 ரூபாய் கட்ட வேண்டும்.

பெரு நகர குடித்தன வீடுகளில் யூனிட் ஒன்றுக்கு 7, 8 ரூபாய் வைத்து வாடகைக்கு விடுபவர்கள் இனி பத்து ரூபாய் என்று மாற்றப் போவது உறுதி. அதன்படி 100 யூனிட் மட்டும் பயன்படுத்தும் மக்கள் அதற்கென ரூ.1000 கட்ட வேண்டும். இது வீடுகளில்லாமல் வாடகைக்கு இருக்கும் சாதாரண மக்களுக்கு எத்தகைய துயரமென்பது விளக்காமலேயே புரியும். சிறப்பு பொருளாதார மண்டலங்களுக்கும், பன்னாட்டு நிறுவனங்களுக்கும், தடையின்றி சலுகை விலையில் கொடுக்கப்படுவதும், ஷாப்பிங் மால்கள் முதலான பேரங்காடிகளுக்கு விரயமாக்கப்படும் மின்சாரமும்தான் இன்றைய தட்டுப்பாட்டிற்கு காரணம்.

இவர்களுக்கு உரிய விலை வைத்தாலே மின்சார வாரியம் நட்டமின்றி செயல்பட முடியும். இது போக ஆளும் கட்சி பொதுக்கூட்டங்களுக்கும், கோவில் விழாக்களுக்கும் கொக்கி போட்டு திருடப்படும் மின்சாரத்திற்கு உரிய கட்டணத்தை வசூலிக்க முடியும். இதையெல்லாம் விடுத்து சாதாரண மக்களது மடியில் கை வைக்கிறார் ஜெயலலிதா.

தமிழகத்திற்கு போதிய நிதியை மத்திய அரசு கொடுக்கவில்லை என்று நாடகமாடும் ஜெயலலிதாவின் நரித்தனத்திற்கு தினமலர், தினமணி, ஹிந்து, டைம்ஸ் ஆப் இந்தியா போன்ற ஊடக மாமக்கள் விளம்பரம் கொடுத்து அது உண்மை போல செய்திகளை வெளியடுகின்றனர். இலவச லாப் டாப், மிக்சி, பேன், கிரைண்டர், ஆடு மாடு போன்றவை கொடுப்பதற்கு மத்திய அரசு நிதி கொடுக்க வேண்டுமாம்.

எனில் இதை தேர்தலின் போது தெரிவித்திருக்கலாமே? இத்தகைய இலவச திட்டங்களை மத்திய அரசு நிதி கொடுத்தால் மட்டும் அமல்படுத்துவோம் என்றல்லவா அறிவித்திருக்க வேண்டும்? தி.மு.கவிற்கு போட்டியாக ஏதாவது செய்து ஆட்சியை பிடிக்க வேண்டும் என்பதுதான் பாசிச ஜெயாவின் திட்டம். உண்மையில் இத்தகைய இலவசத் திட்டங்களெல்லாம் கொடுக்க கூடாது என்பதுதான் அவரது உட்கிடை. முதலாளிகளின் உலகில் வாழும் அவருக்கு சாதாரண மக்களது நலனைப் பற்றி என்ன அக்கறை இருக்க முடியும்? உண்மையில் மத்திய அரசு பணம் கொடுக்கவில்லை என்றால் தன்னால் எதுவும் பிடுங்க முடியாது என்று ஆட்சியை தூக்கி எறிந்து விட்டு போகவேண்டியதுதானே?

நட்டமடையும் பொதுத்துறைகளுக்காக கட்டண உயர்வை அறிவித்திருப்பதாக கூறும் ஜெயா அது போல ஆண்டுக்கு 17,000 கோடி ரூபாய் வருமானத்தை அள்ளித் தரும் மற்றொரு ‘பொதுத்துறையான’ டாஸ்மாக்கிற்கு கட்டண குறைப்பை அறிவிப்பாரா? இல்லை அந்த வருமானத்தைக் கொண்டு பால், பேருந்து விலை உயர்வை செய்யமாட்டோம் என்றுதான் சொல்லுவாரா? முக்கியமாக அவரது பல இலவசத் திட்டங்களுக்கு அமுத சுரபி இந்த டாஸ்மாக்தான். அதனால்தான் ஏழை குடிகாரர்களின் வாந்திகளுக்கிடையே குடிக்க விரும்பாத பணக்காரர்களுக்காக எலைட் டாஸ்மாக்கை திறக்கப் போகிறார்.

அரசு வரிவருவாயைப் பெருக்க வேண்டுமானால் கார்களை வைத்திருப்போருக்கு வரி உயர்த்த வேண்டும், மாளிகைகளில் குடியிருப்போருக்கு வரி விதிக்க வேண்டும், பன்னாட்டு முதலாளிகள், தரகு முதலாளிகள் இவர்களுக்களல்லவா அதிகம் வரி விதிக்க வேண்டும்? இத்தகைய வசதிகளெதுவும் இல்லாத வாழ்வை நடத்துவதற்கே அல்லும் பகலும் போராடிக் கொண்டிருக்கும் மக்களின் மடியில் கை வைக்க வேண்டுமென்றால் என்ன காரணம்?

கல்வி, போக்குவரத்து, மருத்தவம் என அனைத்து துறைகளிலும் அரசை ஒழித்து விட்டால் அளப்பறிய பணம் தனியார் முதலாளிகளுக்கு போகும். அதற்காகத்தான் இந்த விலை உயர்வு. இது பாசிச ஜெயா மட்டுமல்ல, கருணாநிதி இருந்தாலும் இப்படித்தான் நடந்திருக்கும். என்ன தி.மு.க ஆட்சியிலிருந்தால் அது சத்தமில்லாமல் நடந்திருக்கும். பாசிச ஜெயா என்பதால் ஊரறிய பறையடித்து அறிவித்திருக்கிறார்.

கூட்டிக்கழித்துப் பார்த்தால் இனி உழைக்கும் மக்கள் தமது மாத செலவில் 2000 ரூபாய் வரை அதிகம் செலவழிக்க வேண்டியிருக்கும். இந்த சுமையை அவர்கள் அடிமைகளைப் போல சுமந்து கழிக்கப் போகிறார்களா? இல்லை தளையை அறுத்து போராடப் போகிறார்களா?

ஓட்டுப் போடாதீர்கள், அதில் தீர்வில்லை, இந்த சமூக அமைப்பை மாற்ற புரட்சி நடத்த வேண்டுமென்று பேசினால் இதெல்லாம் வேலைக்காகாது என்று எல்லாம் அறிந்தவர் போல புறந்தள்ளும் நடுத்தர வர்க்கம் இனியாவது தனது முட்டாள்தனத்தை உணருமா?

பாசிச ஜெயா அறிவித்திருக்கும் இந்த உத்திரவுகள் ஒரு முன்னோட்டம்தான். நாடும், மக்களும் மொத்தமாக பன்னாட்டு முதலாளிகளுக்கு விலை பேசப்படும் அங்கமாகத்தான் இந்த அறிவிப்புகள் பட்டவர்த்தனமாக வருகின்றன. என்ன செய்யப் போகிறோம்?

முதல் பதிவு: வினவு

%d bloggers like this: