செங்கோட்டை தாக்குதல்: பெரியாரின் கைத்தடியே ஆயுதம்

 

periyar

நெல்லை மாவட்டம் செங்கோட்டை பகுதியில் காவி பயங்கரவாதிகளால் வினாயகன் பெயர் சொல்லி கலவரம் மூட்ட பெரும் முயற்சி எடுக்கப்பட்டது. வட மாநிலங்களைப் போல் தமிழகத்திலும் கலவரங்களை உண்டாக்கி அதன் மூலம் அதிகாரத்துக்கு வர எண்ணும் காவிகளின் மற்றொரு முயற்சியும் முறியடிக்கப் பட்டிருக்கிறது. மறுநாள் கூட கல்லெறியப்பட்டு அதை எதிர்த்து சாலை மறியல் வரை கூட சென்றது. தங்களுடைய உடமைகளுக்கு பாதிப்பு நேர்ந்திருந்த பிறகும் கூட இஸ்லாமிய மக்கள் அமைதி காத்து புரிதலுடன் நடந்து கொண்டதற்கு நன்றி என மாவட்ட ஆட்சியர் செங்கோட்டை மக்களை நேரில் பார்த்து நன்றி சொல்லியிருக்கிறார்.

வினாயகர் ஊர்வலம் எனும் பெயரில் காவி பயங்கரவாதிகள் இஸ்லாமியர்களுக்கு சொந்தமான கடைகள், உடமைகளை குறிவைத்து உடைத்திருக்கிறார்கள். முகத்திலும் தலையிலும் காவித் துணியை கட்டிக் கொண்டு கல்லெறிவது வீடியோ ஆதாரங்களாக சமூகத் தளங்களில் வெளிவந்திருக்கிறது. இதற்கு எதிர்த்தாக்குதல் என்று எதுவும் நடந்ததாக எங்கும் செய்தியில்லை மாவட்ட ஆட்சியரின் நன்றி அறிவிப்பும் அதை உறுதிப் படுத்தி இருக்கிறது.

ஆனாலும் ஊடகங்களில் இந்தச் செய்தி இரு பிரிவினரிடையே மோதல் என்றும், விநாயகர் ஊர்வலத்தில் கலவரம் என்றுமே வந்திருக்கிறது. அதாவது படிப்பவர்கள் வினாயகர் ஊர்வலம் நடத்த இஸ்லாமியர்கள் எதிர்ப்பு தெரிவித்து கலவரம் செய்தது போல் திரித்துக் கொள்ள ஏதுவாகவே செய்திகள் உருவாக்கப்படுகின்றன. ஊடகங்களின் நிலை இது என்றால் காவல் துறை இதையும் தாண்டி பாய்ந்திருக்கிறது.

கலவரம்(!) நடந்து நான்கு நாட்களாகியும் இதுவரை யாரையும் கைது செய்யவில்லை. ஆறு பேர் மீது மட்டும் வழக்கு பதிவு செய்திருக்கிறார்களாம். மட்டுமல்லாமல் செங்கோட்டை, தென்காசி, கடையநல்லூர் ஆகிய ஊர்களில் இஸ்லாமியர்கள் வாழும் பகுதிகளில் காவல் துறையினர் குவிக்கப்பட்டு பள்ளிவாசலுக்கு போவோர் கூட விசாரிக்கப்படுகின்றனர். இதன் நோக்கம் என்னவென்றால் இஸ்லாமிய மக்கள் எரிச்சல் அடைய வேண்டும் என்பது தான். காவி பயங்கரவாதிகளின் திட்டம் நிறைவேறாமல் தோல்வியடைந்ததற்கு இஸ்லாமியர்கள் எதிர்த் தாக்குதல் நடத்தாதது ஒரு முதன்மையான காரணம். அவர்களை இது போன்ற செயல்களின் மூலம் எரிச்சலடைய வைத்துவிட்டால் எதிர்த் தாக்குதலில் இறக்கி விட்டு விடலாம் என திட்டமிட்டு செயல்படுவது போல் உள்ளது காவல் துறையினரின் நடவடிக்கை.

சோபியா என்ற மாணவி பாசிச பாஜக ஆட்சி ஒழிக என்று கூறியதற்காக அவரை கைது செய்த காவல் துறையும் 15 நாட்கள் சிறையில் வைத்த நீதித்துறையும், கடவச் சீட்டை பறிமுதல் செய்து ஆய்வுப் பணியை முடிக்க முடியுமா எனும் அளவுக்கு ஐயம் ஏற்படுத்திய அரசு நிர்வாகமும்; இன்று எச்ச ராஜா, நீதி மன்றமாவது மயிராவது … காவல்துறையினர் சீருடை அணிவதற்கு தகுதி இல்லை, கிருஸ்தவன் லஞ்சம் தருகிறான், இஸ்லாமியன் லஞ்சம் தருகிறார் அதை வாங்குகிறீர்களே இந்து நான் தருகிறேன் அதையும் வாங்கிக் கொள்ளுங்கள் என்று மதவெறியை தூண்டுகிறான். நடவடிக்கை எடுக்க வேண்டிய அனைத்து துறைகளும் அமைதி காக்கின்றன. ஊடகங்களோ இதை ஒளிபரப்பக் கூட முன்வரவில்லை. ஏன்?

செப்டம்பர் 17 பகுத்தறிவுப் பகலவன் தந்தை பெரியாரின் பிறந்த நாள். அன்று பெரியார் பிறந்த நாள் நிகழ்ச்சிகள் நடத்துவதற்கு இரண்டு இடங்களில் தடை விதித்திருக்கிறார்கள். ஏனென்றால் வினாயகர் ஊர்வலம் நடக்கவிருக்கிறதாம். எதை முன்வைத்து எதை தடுக்கிறார்கள் என்று புரிகிறதா. ஏன்?

இந்தக் கேள்விகளுக்கான பதிலில் தான் அன்றிலிருந்து தொடர்ந்து வரும் வினாயக அரசியலின் ஆழம் அடங்கியிருக்கிறது.

இந்து மதம் என்பது பார்ப்பனிய மதம் என்பதும், அது மதமே அல்ல குற்றச் சட்டங்களின் தொகுப்பு என்பதும் தெரிந்தது தான். சாதிப் படிமுறை இல்லையேல் இந்து மதம் என்ற ஒன்று இல்லை. இந்து மதத்தின் ஆன்மாவே சாதிய ஒடுக்குமுறை தான். எல்லோரும் சமம் என்பதை ஒருபோதும் ஒப்பாத அயோக்கியத் தனம் தான் இந்து மதம். வணங்கும் கடவுளைக் கூட பிரித்து வைத்திருக்கும் ஒரே மதம் இந்து மதம் தான். கருவரையில் நின்று தொட்டு வழிபடுவதற்கும், கோபுர தரிசனம் கோடி புண்ணியம் என்று உழைக்கும் மக்களை ஏய்ப்பதற்கும் வழி ஏற்படுத்தி வைத்திருக்கும் மதம் இந்து மதம். அப்படியான இந்து மதம், வினாயகர் எனும் உலகின் முதல் ‘பிளாஸ்டிக் சர்ஜரி’ கடவுளை எல்லோருக்கும் அனுமதித்த மாயம் என்ன?

சிவனும் பெருமாளும் நிறம் மங்கி ராமனும் வினாயகனும் முதன்மையான கடவுளாக வந்திருக்கும் காலம் இது. ஆனால் தொடக்க காலத்தில் சிவனும் பெருமாளும் கூட கடவுள்கள் இல்லை. ரிக் வேதத்தில் கணபதி என்ற பெயரே இல்லை. இந்திரன் முதலான தொடக்க கால கடவுள்கள் இப்போது ‘ரிடையர்ட்’ வாங்கி சென்று விட்டார்கள். இப்படி காலம் தோறும் கடவுளர்களை மாற்றுவதும், அவதாரம் எனும் புரட்டும் இந்து மதத்திற்கு ஏன் தேவைப்படுகிறது?

ஏனென்றால், இந்து மதத்திற்கென்று பொதுவான கொள்கையோ, கோட்பாடோ, நடைமுறையோ ஒன்றுமில்லை. அதன் ஒரே கொள்கை அடக்குமுறை மட்டும் தான். அந்த அடக்குமுறைக்கு ஜாதிய அடுக்குமுறைக்கு அந்தந்தக் காலகட்டங்களில் எது தேவையோ அதை எடுத்துக் கொள்ளும், அதற்குத் தோதான கடவுளை உருவாக்கிக் கொள்ளும்.

அந்த வகையில் மாட்டை அடித்துத் தின்று, உழுவதற்கு மாடுகளே இல்லை எனும் அளவுக்கு நிலமையை மோசமடைய வைத்த பார்ப்பான்களை எதிர்த்துக் தான் சித்தார்த்தர் எனும் புத்தர் கொல்லாமையை போதித்தார். மக்கள் மதித்த பௌத்தத்தை, மன்னர்களை கைக்குள் வைத்துக் கொண்டு தின்று செரித்தது பார்ப்பனியம். சைவ உணவையும் பௌத்தத்தையும் உள்வாங்கிக் கொண்ட பார்ப்பனியம் மக்களை கவர தன்னை உருமாற்றிக் கொண்டது. அந்த அடிப்படையில் புத்தருக்கான மாற்றீடாகத் தான் வினாயகர் வழிபாடு முன்னிருத்தப்பட்டது. தலையை மட்டும் யானைத் தலையாக்கி அதே அரச மரத்தடியில், அதே தொந்தியோடு உட்கார வைக்கப்பட்டார். புத்தர் கேள்வி எழுப்பிய கடவுளின் புனிதங்களை விலக்கி வினாயகர் எல்லா இடங்களிலும் அதாவது கடவுள் வரக்கூடாத பகுதிகளாக ஏற்படுத்தி வைத்திருந்த சேரிகளுக்குள்ளும் வினாயகர்  நிறுவப்பட்டார்.  ஜாதியப் படிநிலை கேள்விக்கு உள்ளாக்கப்படக் கூடாது என்பதற்காக எல்லோரும் தொட்டு வழிபாடு நடத்தும் கடவுளாக வினாயகர் உருவாக்கப்பட்டார். அது பிற எல்லாக் கடவுளுக்கும் நீண்டு விடக் கூடாது என்பதற்காகவே மூன்று முதல் ஐந்து நாட்களுக்குள் நீர்நிலைகளில் கரைத்து விடப்பட வேண்டும் எனும் ஐதீகமும் உருவாக்கப்பட்டது.

41682278_307817433353709_4272488927526387712_n

பின்னர் வெள்ளைக்காரன் ஆண்ட காலனியாதிக்க காலத்தில் இதே வினாயகர் ஊர்வலம் சிறுபான்மையினருக்கு எதிரான வன்மமாக உருவெடுத்தது. பார்ப்பனிய சாதியப் படிமானத்தை நவீனமாக்கி பாதுகாக்க உருவான ஆர்.எஸ்.எஸ் இதை தென்னிந்திய பகுதிகளுக்கும் கொண்டு வந்து திணித்தது. மண்டைக்காடு தாக்குதல் தொடங்கி வன்முறை மூலம் அங்கொன்றும் இங்கொன்றுமாக தொடங்கிய வினாகர் ஊர்வல வன்முறை இன்று செங்கோட்டை வரை நீண்டிருக்கிறது.

ஓர் இந்து நாட்டில் இந்துக் கடவுளின் ஊர்வலம் இஸ்லாமிய பகுதிக்குள் போக முடியவில்லை என்றால் அது கேவலம் இல்லையா? இப்படிக் கேள்வி கேட்டுத்தான் ஒடுக்கப்பட்ட மக்களை தங்கள் வன்முறை வெறியாட்டத்துக்கு பயன்படுத்திக் கொள்கிறார்கள்.

முதலில்  யார் இந்து? என்றும், இது இந்து நாடா? என்றும் கேள்வி எழுப்பபட வேண்டும். நான் இந்து என்றால் என்னுடைய சாமி ஏன் என் சேரிக்குள் வருவதில்லை? ஆண்டு முழுவதும் நான் தீண்டத்தகாதவன், நான் சூத்திரன், நான் தொட்டால் சாமியே தீட்டாகி விடும். இந்து என சொல்லிக் கொள்ளப்படும் எல்லோரோடும் என்னால் மண உறவு கொள்ள முடியாது. நான் செத்தாலும் சக இந்துவாக ஒரே சுடுகாட்டில் எரிக்கமுடியாது, இடுகாட்டில் புதைக்க முடியாது. ஆனால் குறிப்பிட்ட பத்து நாட்களில் மட்டும் அந்தக் கடவுளை நான் என் வீட்டருகே வைத்துக் கொள்ளலாம், தொட்டு பூஜை செய்து கொள்ளலாம். நானே மிதித்து சிதைத்தும் கொள்ளலாம். இந்த சலுகைக்கு ஒரு கண்டிசன் அப்ளையும் உண்டு. அது என்ன வென்றால் ஊர்வலம் என்ற பெயரில் சிறுபான்மையினர் மனதில் அச்சத்தை விளைவிக்க வேண்டும். இதற்குப் பெயர் தான் வினாயகர் ஊர்வலம்.

நானும் இந்து என்று உன்னால் ஏற்றுக் கொள்ளப்பட்ட(!) என்னுடைய சேரிக்கு நான் வணங்கும் கடவுள் வரக் கூடாது என்றால் என் கடவுளை ஏற்றுக் கொள்ளாத இஸ்லாமியப் பகுதிக்குள் அந்தக் கடவுள் வினாயகர் ஊர்வலம் என்ற பெயரில் ஏன் செல்ல வேண்டும்? என்றோர் எளிய கேள்வியை எழுப்ப முடியாதா? கோவிலுக்குள் கொலை கொள்ளை, பாலியல் முறைகேடுகள் முதல் நிர்வாகச் சீரழிவுகள் வரை நடப்பதை கேள்வி கேட்கும் போது கோவில் விவகாரத்தில் நாத்திகர்கள் ஏன் மூக்கை நுழைக்கிறார்கள் என்று கேள்வி கேட்கும் தங்களை இந்து என நம்பிக் கொண்டிருப்போர்; இந்து கடவுள் வழிபாடு என்ற பெயரில் தங்காளின் அரசியல் மேலாதிக்கத்திற்காக வன்முறை வெறியாட்டத்தை தூண்டி விடுவதை ஏன் ஏற்றுக் கொள்ள வேண்டும் என்றொரு கேள்வியை எழுப்ப முடியாதா?

இஸ்லாமியப் பகுதிக்குள் கடவுள் கொண்டாட்டங்கள் ஊர்வலங்கள் செல்வதே இல்லையா? இன்றளவும் சென்று கொண்டு தான் இருக்கின்றன. அவைகளில் எந்தப் பிரச்சனையும் ஏற்பட்டதே இல்லை. ஏனென்றால் அவை கடவுள் ஊர்வலங்களாக நடந்தன. வினாயகர் ஊர்வலம் என்பது வன்முறையில் ஈடுபடுத்துவதற்காக, ஒடுக்கப்பட்ட மக்களையும் சிறுபான்மையினரையும் பகையாளிகளாய் எதிரெதிரே நிறுத்தும் உத்தியோடு தங்களின் மேலாதிக்கத்தை, அரசியல் வெற்றியை உறுதிப்படுத்துவதற்காக பார்ப்பனியங்களால் நடத்தப்படும் ஒன்று. இரண்டும் ஒன்றல்ல. இதை ஏற்க முடியுமா?

மத நல்லிணக்கம் என்ற பெயரில் இன்னொரு அபத்தமும் இங்கே நிகழ்ந்து கொண்டிருக்கிறது. வினாயகர் ஊர்வலம் வரும் போது சிறுபான்மையினர் எதிர்கொண்டு அழைத்து வருவது, மரியாதை செலுத்துவது, வழியனுப்பி வைப்பது என்பதை மத நல்லிணக்கம் என்ற பெயரில் செய்து கொண்டிருக்கிறார்கள். இது மத நல்லிணக்கம் அல்ல.  இரண்டாம் தர குடி மக்கள் நாங்கள் என்பதை ஒப்புக் கொள்வது.

செங்கோட்டை தாக்குதலின் போது கூட தாக்குதலுக்கு உள்ளான மக்கள் எந்த வித எதிர்வினையும் செய்யாமல் இருந்தது என்பது எதைக் குறிக்கிறது? வினாயகர் ஊர்வலத்தின் அரசியலையும், அதற்கு அரசு இயந்திரம் அளிக்கும் ஏற்பையும் உணர்ந்து கொண்டு ஏற்பட்ட அமைதி அல்ல. இதை எதிர்க்க நம்மால் முடியுமா? எனும் ஐயத்தின் விளைவால், நம்மால் வாழ முடியாமல் போகுமோ எனும் பயத்தின் விளைவால் ஏற்பட்ட அமைதி. 2002 வன்முறை வெறியாட்டத்துக்குப் பிறகு குஜராத் இஸ்லாமிய மக்கள் கொண்டிருந்த அச்சத்தின் பிரதிபலிப்பு இது. மத நல்லிணக்கம் என்ற பெயரில் நடப்பதும் இதன் மலிவு விலை பதிப்பு தான். இதை மாற்ற வேண்டிய கடமை யாருக்கு இருக்கிறது?

இந்த அச்சத்தைத் தான் எல்லா இடங்களிலும் அவர்கள் ஏற்படுத்த விரும்புகிறார்கள். தொடர்ச்சியான படுகொலைகள் மூலமும், சமூக செயல்பாட்டாளர்கள் கைது செய்யப்பட்டதன் மூலமும், தூத்துக்குடியில் போராடிய மக்களை குருவியைச் சுடுவது போல் சுட்டுக் கொன்றதன் மூலமும், இன்னும் பல விதங்களிலும் அவர்கள் செய்து காட்ட விரும்புவது இந்த அச்சம் ஏற்படுத்துவதைத்தான்.

கடந்த நான்கரை ஆண்டுகளாக அவர்கள் கொண்டு வந்த அத்தனை திட்டங்களும் அவர்கள் சொல்லிய இலக்கை அடைவதிலிருந்து பரிதாபகரமான தோல்வியை தழுவியிருக்கின்றன. அதாவது தங்கள் எஜமானர்களாகிய கார்ப்பரேட்டுகளுக்காக அவர்கள் கொண்டு வந்த திட்டங்களை மக்களுக்கானது என்று ஏமாற்றுவதில் பெருந்தோல்வியைச் சந்தித்திருக்கிறார்கள். இதனால் இதுவரை அவர்களின் நம்பகமான ஆதரவாளர்களாக இருந்த மத்திய தர வர்கத்தினரிடையேயும் வெறுப்பை சம்பாதித்திருக்கிறார்கள். இதன் வெளிப்பாடுதான் பாசிச பாஜக ஆட்சி ஒழிக எனும் முழக்கம். எனவே, தங்கள் அரசியல் மேலாதிக்கத்தை சாதிப்பதற்கு  காவி பயங்கரவாதிகளின் முன்னிருப்பது வினாயகர் ஊர்வலம் எனும் வன்முறை வெறியாட்டம் தான். அதை முன்னிலும் தீவிரமாக செயல்படுத்த முனைவார்கள்.

இது தான் பொருத்தமான பொழுது, என்ன செய்வது எனப் புரியாத குழப்பம் காவி பயங்கரவாதிகளை, பாஜக பண்டாரங்களை ஆட்கொண்டிருக்கிறது. பெரியாரின் கைத்தடியை கையிலெடுப்பது ஒன்றே நம்மை மனிதர்களாக, மக்களாக மாற்றும்.

Advertisements

பாசிச பாஜக ஒழிக

This slideshow requires JavaScript.

கர்நாடக தேர்தல் முடிவு சொல்வது என்ன?

201703120250456931_The-election-victory-of-Prime-Minister-Modi-elasticity_SECVPF

 

கர்நாடக சட்ட மன்றத்துக்கு நடந்த தேர்தலில் முடிவுகள் வெளிவந்து விட்டன. இந்த தேர்தல் முறை மக்களுக்கானது அல்ல. யார் வென்றாலும் அதனால் மக்களுக்கு எந்த நல்லதும் ஏற்படப் போவதில்லை என்பவை மறுக்க முடியாதவை. இவை ஒருபுறம் இருக்கட்டும். இந்த தேர்தலின் முடிவில் ஆட்சியமைக்கப் போவது யார்? பாஜக சுயேட்சைகளையோ, காங்கிரஸ், மஜத விலிருந்து சில எம்.எல்.ஏக்களையோ விலைக்கு வாங்கி ஆட்சியமைத்து விடுமா? அல்லது அதைத் தடுக்க காங்கிரசும், மஜத வும் சேர்ந்து கூட்டணி அமைக்குமா? என்பவைகளும் இன்னொரு புறம் இருக்கட்டும். கர்நாடக தேர்தல் முடிவுகளைப் பொருத்தவரை, பாஜக, ஆர்.எஸ்.எஸ் அமைப்புகள் நாட்டில் வளர்ந்து வருகின்றன. யாராலும் இனி அதனை தடுக்கவோ தவிர்க்கவோ முடியாது எனும் தோற்றம் இந்த தேர்தல்களினால் உருவாக்கப்பட்டு வருகிறது. மக்களின் வாழ்வு சிறக்க எந்த விதத்திலும் இந்த தேர்தல் முறை உதவாது என்ற போதிலும், 70 விழுக்காட்டுக்கும் அதிகமான மக்களின் பங்களிப்போடு நடக்கும் இந்த தேர்தலின் கூறுகளை ஆய்வு செய்ய வேண்டியதிருக்கிறது.

 

பணத்தாள் மதிப்பிழப்பு, ஜி.எஸ்.டி, மோசடியான, ஏமாற்றுத்தனமான திட்டங்கள், அறிவுத்துறையினரை படுகொலை செய்வது, பண்பாடுகளில் நுழைந்து ஆதிக்கம் செலுத்த நினைப்பது, ஜாதிமத வெறுப்புகளை ஊக்குவித்து வளர்ப்பது, எந்தவிதமான பொய்களையும் கூச்சமே இல்லாமல் பேசுவது என்று அனைத்து தரப்பு மக்களும் வெறுத்து ஒதுக்கும் நிலையில் தான் பாஜக இருக்கிறது. ஆனாலும் தேர்தல் வெற்றிகள் தொடர்ந்து பாஜகவின் கைகளுக்குள் செல்கின்றன. இது எப்படி சாத்தியமாகிறது என்பது மக்களின் குழப்பங்களில் முதன்மையானது.

 

பொதுவாக அனைவரும் எளிமையாக கூறும் காரணங்கள் இரண்டு. மக்கள் பணத்துக்கு மயங்கி வாக்களித்து விட்டார்கள், வாக்கு இயந்திரத்தில் குளறுபடி செய்திருக்கிறார்கள். மக்களின் மீது பழி போடுவது, மக்களை குறை சொல்வது என்பது தவறான சிந்தனையின் வெளிப்பாடு. அவர்களுக்கு இருக்கும் வாழ்க்கைச் சூழலில், திட்டமிட்டு அரசியல் விலக்கம் செய்யப்பட்டிருக்கும் நிலையில், எதிர்காலம் ஆகப்பெரும் அரக்கனாக அச்சுறுத்திக் கொண்டிருக்கும் நிலையில், சூழ இருக்கும் அனைத்தும் அறநெறியிலிருந்து விலகியிருக்கும் நிலையில் மக்கள் மட்டும் தேர்தல் காலங்களில் பணம் வாங்காமல் வாக்களிக்க வேண்டும் என எதிர்பார்ப்பது சற்றும் பொருத்தமில்லாதது.

 

முதலில் ஊடகங்கள். மோடி பிரதமராக வந்த கடந்த நான்கு ஆண்டுகளில் ஊடகங்கள் அனைத்தும் அச்சு, காட்சி ஊடகங்கள் அனைத்தும் பாஜக வின் ஊதுகுழல்களாக மாற்றப்பட்டு விட்டன. அறைகுறையாகக் கூட இல்லாமல் அப்பட்டமாகவே மாற்றப்பட்டு விட்டன. பாஜகவுக்கு எதிரான செய்திகளை மக்கள் மத்தியில் விவாதப் பொருளாக மாற்றுவதில்லை. மறைக்கின்றன. தவிர்க்க முடியாத இடங்களில் ஒற்றைச் செய்தியாக கடந்து செல்கின்றன. ஆதரவான செய்திகளுக்கோ மிகை விவாதம் செய்கின்றன. பார்ப்பனியத்தின் காவலர்களை பல்வேறு முகமூடிகளில் காட்சி ஊடகங்களில் உலவ விடுகின்றன. அவர்களின் கருத்தை பொதுக் கருத்தாக கட்டமைக்கின்றன. இது பாஜகவுக்கு எதிர்ப்பே இல்லாதது போல், இருந்தாலும் பலவீனனமாக இருப்பது போல் ஒரு தோற்றத்தை ஏற்படுத்தி இருக்கிறது.

 

அடுத்து அரசு எந்திரம். அரசு எந்திரம் பார்ப்பன மயமாக மாறுவது என்பது தொடக்கத்திலிருந்து நடைபெற்று வருவது தான் என்றாலும், மோடி வந்த பிறகு அதன் வேகம் பல மடங்கு அதிகம். குறிப்பாக உச்சநீதி மன்றம். பாஜக அரசின் தலையீடு குறித்து உச்சநீதிமன்ற நீதிபதிகள் நான்கு பேர் நேரடியாக ஊடகங்களிடம் பேசியது முன் எப்போது நடந்திராத வரலாறு. உளவுத் துறையும், வருமான வரித் துறையும் முழுமையாக பாஜக குறி வைப்போரை தங்கள் கட்டுக்குள் கொண்டு வருவதையே முதனமையான பணியாகக் கொண்டு செயல்பட்டு வருகின்றன. தேர்தல் ஆணையம் அறிவிக்கும் முன்னரே பாஜக குஜராத் தேர்தல் தேதியை அறிவித்தது குறித்து இதுவரை தேர்தல் ஆணையம் ஓர் எழுத்தைக் கூட உதிர்க்கவில்லை. இப்படி அனைத்து துறைகளும் பாஜகவுக்காக பணியாற்றிக் கொண்டிருக்கின்றன.

 

அடுத்து மக்களை இந்து மயமாக்கி இருப்பது. இந்து மதம் என்றால் என்ன? இந்து மதம் எப்படி உருவாகியது? இந்து எனக் கூறப்படும் அனைவரும் இந்துவல்ல என்பன போன்ற உண்மைகள் தொடக்கத்திலிருந்தே மறைக்கப்பட்டு வருகின்றன. ஜாதி, மதக் கலவரங்களை ஏற்படுத்துவதன் மூலமே ஆர்.எஸ்.எஸ். பாஜக தங்களுடைய செல்வாக்கை வளர்த்துக் கொண்டு வருகின்றன என்பது கண்கூடு. என்றாலும் தனிப் பெரும்பான்மையுடன் பாஜக வந்த பிறகு இது திட்டமிட்ட முறையிலும் துல்லியமாகவும் செயல்படுத்தப்படுகிறது. பாஜக மட்டுமே இந்துக்களை பிரதிநித்துவப்படுத்தும் கட்சி ஏனையவை அனைத்தும் இந்துக்களுக்கு எதிரானவை என கட்டமைக்கப்பட்டு வருகிறது. குஜராத் தேர்தலின் போது ஜெட்லி பேசியது இதற்கு ஓர் எடுத்துக்காட்டு. ”காங்கிரஸ் தலைவர் ராகுல் தேர்தல் பிரச்சாரத்தின் போது கோவில்களில் சென்று வழிபடுகிறார். இதைக் கண்டு மக்கள் மயங்க மாட்டார்கள். ஒரிஜினல் இருக்கும் போது போலிகளை மக்கள் ஏற்க மாட்டார்கள்” இதன் பொருள் என்ன? பகுதிவாரியாக கோவில் திருவிழாக்களில் பங்கேற்று நடத்தித்தருவது, ஆர்.எஸ்.எஸ், பாஜக கொடிகளை நட்டு வைத்து அவைகளும் கோவிலும் வேறு வேறல்ல எனக் காட்டுவது, தனிப்பட்ட பொருளாதார உதவிகள் செய்வது, வேலை வாய்ப்புகளை ஏற்படுத்திக் கொடுப்பதன் மூலமும் ஷாகாக்களுக்கு ஆள் திரட்டுவது என்று பல வழிகளில் மக்களை தாங்கள் இந்து என்று உணரவைப்பதன் மூலம், தங்களின் கட்சி பாஜக என்பதை அவர்கள் அறியாமலேயே அவர்களிடம் ஏற்றுவது என்று திட்டமிட்டு செயல்பட்டுக் கொண்டிருக்கிறார்கள்.

 

ஜனசங்கம் தொடங்கப்பட்ட 1920 களிலிருந்தே அரசியல் அதிகாரம் பெறுவது என்பதை இலக்காக வைத்து அவர்கள் செயல்பட்டுக் கொண்டிருக்கிறார்கள். ஆர்.எஸ்.எஸ் அதன் ஐம்பதுக்கும் மேற்பட்ட துணை அமைப்புகள் நாடு முழுவதும் விரிந்து பரவி பல்லாயிரக் கணக்கான தொண்டர்கள் பலத்துடன் இயங்கிக் கொண்டிருக்கின்றன. தேர்தல் காலங்களில் இந்த அமைப்புகளின் தொண்டர்கள் மக்களுக்கு மிக நெருக்கமாகச் சென்று தேர்தல் பணியாற்றிக் கொண்டிருக்கிறார்கள். இதற்கு இணையான தொண்டர் பலம் இந்தியவின் ஓட்டுக் கட்சிகளில் வேறெதற்கும் இருக்கிறதா என்பது ஐயமே.

 

தேர்தல் காலங்களுக்கு அப்பாற்பட்டு அனைத்து காலங்களிலும் மேற்சொன்னவைகள் செயல்பாட்டில் இருக்கின்றன என்றாலும் தேர்தல் என வரும் போது பாஜகவின் செயல்முறையே மாறி விடுகிறது. அவர்கள் தேர்தலை அரசியலாக அணுகுவதில்லை. மாறாக அறிவியலாக அணுகுகிறார்கள். இதற்கு இந்த கர்னாடக தேர்தல் மிகச் சிறந்த எடுத்துக்காட்டு. வழக்கமாக ஆளும் கட்சிக்கு வாக்கு விகிதம் சரியும் அதன் பலன் மாற்றுக் கட்சிகளுக்கு கிடைக்கும். காங்கிரசும் பாஜகவும் வாங்கிய வாக்கு விகிதத்தில் பெரிய அளவில் வித்தியாசம் ஒன்றுமில்லை. தெளிவாகச் சொல்ல வேண்டும் என்றால் 30 தொகுதிகளில் பாஜக வைப்புத் தொகையை இழந்து படுதோல்வி அடைந்திருக்கிறது. 12 தொகுதிகளில் ஐந்தாயிரத்துக்கும் குறைவான ஓட்டுகளையே வாங்கியிருக்கிறது. வென்றி பெற்ற தொகுதிகளிலும் வாக்கு எண்ணிக்கை குறைவான அளவிலேயே உள்ளது. ஆனாலும் பாஜக 104 தொகுதிகளில் வென்றிருக்கிறது. எப்படி என்றால் வெல்லும் வாய்ப்புள்ள தொகுதிகளை அடையாளம் கண்டு அவைகளில் மட்டுமே கவனத்தைக் குவித்து, என்னென்ன செய்தால் வாக்குகளை கவர முடியும் என அறிவியல் முறையில் கணக்கெடுப்புகளைச் செய்து திட்டமிட்டு, பொருளாதாரம் உள்ளிட்ட அனைத்து உத்திகளையும் கையாண்டு வெற்றிகளை ஈட்டியிருக்கிறார்கள்.

 

ஏனைய ஓட்டுக் கட்சிகளும் பாஜகவும் வித்தியாசப்படும் இடம் இது தான். ஏனைய கட்சிகள் அனைத்தும் தேர்தலை அரசியல் ரீதியிலான கணக்குகளை மட்டுமே போட்டுக் கொண்டு அணுகுகின்றன. பாஜக மட்டுமே அதற்கும் மேலாக அறிவியல் ரீதியான திட்டமிடல்களுடன் அணுகுகிறது. தேர்தல் அறிவிக்கப்பட்ட பிறகு உறக்கம் கலைப்பது என்பதல்லாமல் தேர்தலுக்கு ஓரிரு ஆண்டுகள் முன்பிருந்தே பணிகளைத் தொடங்கி விடுகிறது. இதில் தான் அதன் வெற்றியின் மையம் அடங்கியிருக்கிறது. இதனைப் புரிந்து கொண்டு இதேவழியில் பதிலடி கொடுக்காதவரை பாஜகவின் வெற்றியைக் குறித்து மக்கள் புலம்புவது தொடரவே செய்யும்.

 

இவைகளைப் பார்த்து பாஜக ஏதோ பெரும்பலம் பெற்றுவிட்டதாக நினைப்பதும் அறிவியலற்ற பார்வையே. இன்றைய உலகமயமாக்கல் சூழலில் மக்கள் ஆளும் கட்சிக்கு எதிராக வாக்களிப்பது என்பது தான் மக்களின் இயல்பாக இருக்கிறது. இதை சில மாய்மாலங்களுடன் பாஜக தனக்கு சாதகமாக்கிக் கொள்கிறது. பாஜக வென்றிருக்கும் அத்தனை மாநிலங்களையும் எடுத்துக் கொண்டால் அது ஆளும் கட்சியை தோல்வியுறச் செய்து கிடைத்த வெற்றியாகவே இருக்கும். இனும் சில மாநிலங்களில் தோற்றுப் போயிருந்தாலும், அடாவடியாக விலைக்கு வாங்குவதன் மூலம் ஆட்சியைக் கைப்பற்றி இருக்கிறது. இயற்கை முறை விவசாயம் செய்து கொண்டிருந்த போது பசுமைப் புரட்சி என்ற ஒன்றை அறிமுகப்படுத்தி இரசாயண உரங்களை கொட்டி விளைச்சலை அதிகப்படுத்திக் காட்டினார்கள். அது இரசாயண உரத்தின் பலன் என்றும் மக்கள் நம்பினார்கள். ஆனால், மண்ணின் இயல்பான தன்மையை தூண்டி விட்டது மட்டுமே இரசாயணங்களில் செயல் என்றும், தூண்டி விட்டதோடு மட்டுமல்லாமல் மண்ணை மலடாகவும் ஆக்கி விட்டது என்றும் இன்று விவசாயிகள் புரிந்து கொண்டார்கள். அதேபோல, இன்று பாஜக பெறும் வெற்றி என்பது பாஜகவின் பலமல்ல, காங்கிரசின் எதிர்ப்பு என்பதோடு அந்த எதிர்ப்பு முன்னிலும் வீரியமாக நம்மை படுகுழிக்குள் தள்ளி விட்டது என்பதையும் மக்கள் உணர்ந்து கொள்வார்கள்.

தன்னுரிமை கேட்டால் தண்ணீர் உரிமை வரும்!

cc5cba3ae5a7bc983090d32db7991d43

 

மேலாண்மை வாரியம் அமைக்காத மத்திய அரசின் மீது தமிழக அரசு நீதிமன்ற அவமதிப்பு வழக்கு தொடுக்கப்போகிறதாம். நீதிமன்றமா அவமதிக்கப்பட்டிருக்கிறது? நீதிமன்றம்தான் தமிழகத்தை அவமதித்திருக்கிறது. இந்திய அரசு அவமதித்திருக்கிறது. குமுறிக் கொந்தளிக்கும் வண்ணம் தமிழகம் அவமதிக்கப்பட்டிருக்கிறது. காவிரிச் சிக்கலில் ஒருமுறை இருமுறையல்ல, நூறுமுறை அவமதிக்கப்பட்டிருக்கிறோம். இறுதித் தீர்ப்பு என்ற பெயரில் உச்ச நீதிமன்றம் வழங்கிய வஞ்சகத் தீர்ப்பைக்கூட அமல்படுத்த மறுக்கிறது மோடி அரசு.

கர்நாடகத் தேர்தல்தான் இதற்குக் காரணம் என்று இன்னும் இதற்கு விளக்கமளித்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள் சில மூடர்கள். கர்நாடகத்தில் பாஜக வும் காங்கிரசும் வெற்றி பெற முடிவதால், காவிரிச் சிக்கலில் அக்கட்சிகள் கர்நாடகத்துக்கு ஆதரவான நிலை எடுப்பதாகவும், தமிழகத்தில் அவர்கள் வெற்றி பெற முடியாத நிலை இருப்பதனால்தான் நமக்கு நீதி கிடைக்கவில்லை என்றும் இந்த அநீதிக்கு பொழிப்புரை வேறு வழங்குகிறார்கள் சில அறிவாளிகள்.

எனக்கு ஓட்டுப் போட்டால் பணம் தருவேன் என்று சொல்பவன் ஊழல் பேர்வழியென்றால், எனக்கு ஓட்டுப் போடாவிட்டால் தண்ணீரைத் தடுப்பேன் என்று கூறுபவன் கொலைகாரக் கிரிமினல். அத்தகைய கிரிமினல்களின் தேசியம்தான் பார்ப்பன இந்து தேசியம். பார்ப்பன இந்து மதம் சூத்திரனையும் பஞ்சமனையும் எப்படி நடத்துகிறதோ அப்படித்தான் தமிழகத்தை நடத்துகிறது டில்லி. இது வெறும் தண்ணீர் பிரச்சினை மட்டுமில்லை. தமிழினத்தின் மீது பார்ப்பன பாசிசம் கொண்டிருக்கும் ஜென்மப்பகை. அதன் விளைவுதான் தமிழகத்தின் மீதான இந்த அவமதிப்பு.

ஆணையம் அமைக்கப்படாததால் அவமதிக்கப்பட்டிருப்பது நீதிமன்றமல்ல. தீர்ப்பாயத்தின் இடைக்கால உத்தரவு, தீர்ப்பாயத்தின் இறுதித் தீர்ப்பு, தண்ணீர் திறந்து விடுமாறு பல முறை உச்ச நீதிமன்றம் பிறப்பித்த உத்தரவுகள் போன்ற எதற்கும் எந்தக் காலத்திலும் கர்நாடக அரசு செவி சாய்த்ததில்லை. இருந்த போதிலும் அவை எதையும் தனக்கு இழைக்கப்பட்ட அவமதிப்பாக உச்ச நீதிமன்றம் கருதியதில்லை. நடவடிக்கை எடுத்ததுமில்லை. அப்படியொரு மானமோ மதிப்போ நீதிமன்றங்களுக்கு என்றைக்கும் இருந்ததில்லை.

“1992 டிசம்பர் 6 அன்று பாபர் மசூதியின் வாயிலில் பஜனை செய்யப்போகிறோம்” என்று கையில் கடப்பாரையை வைத்துக் கொண்டு, உச்ச நீதிமன்றத்துக்கு வாக்குறுதி கொடுத்தது பாரதிய ஜனதாக்கட்சி. “எந்த அசம்பாவிதமும் நடக்காது” என அன்றைய உ.பி மாநில பாஜக அரசின் முதல்வர் கல்யாண் சிங் உச்ச நீதிமன்றத்துக்கு உத்திரவாதம் அளித்தார். இதையெல்லாம் “நம்பி” உச்ச நீதிமன்றம் கடப்பாரை பஜனைக்கு அனுமதி அளித்தது. மசூதி இடிக்கப்பட்டது. நாடு முழுவதும் பல்லாயிரம் முஸ்லிம் மக்கள் படுகொலை செய்யப்பட்டார்கள். அந்த நீதிமன்ற அவமதிப்புக்கு கல்யாண் சிங் ஒரே ஒரு நாள் தண்டனை பெற்றார்.

பாபர் மசூதி இடிப்பு என்ற அந்தப் படுபாதகச் செயலின் பயனாக வாஜ்பாயி, மோடி, யோகி ஆதித்யநாத் உள்ளிட்ட அனைவரும் அதிகாரத்தில் அமர்ந்தனர். பாபர் மசூதி இடிப்பு குற்றத்தை சிறுபான்மை மக்கள் மீதான தாக்குதல் என்றோ, மதச்சார்பின்மை மீதான தாக்குதல் என்றோ சொல்வதற்குப் பதிலாக, “நீதிமன்ற அவமதிப்பு” என்று சித்தரிப்பது எத்தகைய அயோக்கியத்தனமோ அத்தகையதுதான், காவிரி மேலாண்மை வாரியம் அமைக்க மறுக்கும் மோடி அரசின் நடவடிக்கையை “நீதிமன்ற அவமதிப்பு” என்று சித்தரிப்பதும்.

கோடிக்கணக்கான விவசாயிகளுக்கும், தமிழ்ச்சமூகத்துக்கும், நெடிய பாரம்பரியம் மிக்க வேளாண்மையை அடிப்படையாகக் கொண்டு வளர்ந்த நாகரிகத்துக்கும் எதிராக இந்திய அரசு இழைத்திருக்கும் அவமதிப்பு குறித்துதான் நாம் கவலை கொள்ளவேண்டுமேயன்றி, ஊழலிலும் அதிகார முறைகேட்டிலும் பார்ப்பனத் திமிரிலும் ஊறி, நாறிக் கொண்டிருக்கும், நீதிமன்றம் என்ற அதிகார நிறுவனத்தின், இல்லாத மதிப்புக்காக அல்ல.

 

காவிரி ஒப்பந்தம் செல்லாதாம்! எனில், இந்தியா எனும் ஒப்பந்தம்?

இந்தியா என்பது முந்தாநாள் வெள்ளைக்காரனால் உருவாக்கப்பட்ட நாடு. 1947 இல் உருவாக்கப்பட்ட ஒரு ஒப்பந்தம். காவிரியும் காவிரிக்கரையில் தழைத்த வேளாண்மையும் மொழியும் கலையும் பண்பாடும் இந்தியாவை விடப் பன்னெடுங்காலம் மூத்த வரலாற்று உண்மைகள். பாரதமாதா ஒரு புனைவு. காவிரி அநீதி என்பது உண்மையின் மீது புனைவு ஆதிக்கம் செலுத்துவதால் நேர்ந்துள்ள அநீதி.

இந்திய அரசு வெளியிட்டுள்ள மாநிலங்கள் பற்றிய வெள்ளை அறிக்கையின்படி, 1947 ஆகஸ்டு 15 க்கு முன், இந்தியா என்றழைக்கப்படும் நிலப்பரப்பின் 52% பிரிட்டிஷ் ஆட்சின் கீழும், 28% 550 சமஸ்தானங்களின் கீழும், மீதி இடங்கள் சுயேச்சையான அரசுகள் அல்லது சமஸ்தானங்களின் கீழும் இருந்தன. காவிரி மட்டுமல்ல, கிருஷ்ணா, கோதாவரி உள்ளிட்ட எல்லா ஆறுகளும், இப்படி நூற்றுக்கணக்கான ஆட்சியதிகாரங்களின் கீழ் இருந்த நிலப்பரப்புகளின் வழியேதான் பாய்ந்திருக்கின்றன.

மைசூர் – மதறாஸ் இடையேயான காவிரி ஒப்பந்தம் போலவே, மற்ற ஆறுகளுக்கும் ஒப்பந்தங்கள் பல இருந்தன. அவை அனைத்தும் மதிக்கப்படும் என்ற அடிப்படையில்தான் இந்தியா என்ற ஒப்பந்தம் உருவானது. அன்று வேளாண்மையே முதன்மைத் தொழில். அது குறிப்பிட்ட வட்டாரம் சார்ந்தது, இனத்தைச் சார்ந்தது என்ற காரணத்தினால்தான், வேளாண்மையையும் நீர்ப்பாசனத்தையும் மாநிலப் பட்டியலில் வைத்திருந்தது பிரிட்டிஷ் ஆட்சி.

நாம் காவிரியின் மைந்தர்கள் பாரதமாதாவின் புத்திரர்கள் அல்ல!

மொழி, இனம் என்ற உண்மைகளை பாரதமாதா என்ற புனைவு வெறுத்தது. மொழிவழி மாநிலம், மொழி உரிமைகள் என்ற கருத்துகள் மீதே பார்ப்பன இந்து தேசியம் நஞ்சைக் கக்கியது. இந்தியை தேசிய மொழியாக்க முயன்றது. இவை அரசியல் நிர்ணய சபை விவாதத்திலிருந்து நாம் அறியக்கூடிய உண்மைகள். இந்து தேசியவாதிகள் கூட்டாட்சிக் கோட்பாட்டின் மீது கொண்டிருந்த வெறுப்பின் விளைவுதான் பாகிஸ்தான். இருப்பினும் ஆறுகளையும் நீர்ப்பாசனத்தையும் அரசியல் சட்டத்தின் மாநிலப்பட்டியலில் வைக்க நேர்ந்தது அவர்கள் மீது சுமத்தப்பட்ட தவிர்க்கவியலாதவொரு நிர்ப்பந்தம்.

பல மாநிலங்களைக் கடந்து பாயும் காவிரி போன்ற ஆறுகளின் மீது மாநிலங்கள் பெற்றுள்ள உரிமை என்பது இந்திய அரசியல் சட்டத்தால் வழங்கப்பட்டதல்ல. ஆறுகளின் மீதான மக்கட் சமூகத்தின் உரிமை என்பது அரசியல் சட்டத்துக்கும், மாநிலப் பிரிவினைக்கும் முந்தையது. அது அரசியல் சட்டம் போட்ட பிச்சையல்ல. மக்கட் சமூகங்கள் அனுபவித்து வந்த இறையாண்மை மிக்க உரிமை. அந்த உரிமைகளும், அவற்றின் அடிப்படையில் உருவாக்கப்பட்ட எண்ணற்ற நதிநீர் ஒப்பந்தங்களும் அங்கீகரிக்கப்படும் என்று வாக்களிக்கப்பட்டதன் அடிப்படையில்தான் இந்தியா என்ற “பெரிய ஒப்பந்தம்” உருவானது.

அந்த ஒப்பந்தத்தை நடைமுறையில் செல்லாக் காகிதமாக்கிவிட்டது தற்போதைய உச்ச நீதிமன்றத் தீர்ப்பு. 1924 மைசூர் – மதறாஸ் ஒப்பந்தம் தொடராது என்று 1947 க்கு முன் ஒருவேளை கூறப்பட்டிருந்தால், இந்தியாவை விட காவிரி முக்கியம் என்ற முடிவுக்கு தமிழக மக்கள் வந்திருப்பார்கள்.

கூட்டாட்சிக் கோட்பாட்டின்படி, ஒரு மாநிலம் என்பது அரை இறையாண்மையைக் கொண்ட (quasi sovereign) தேசம். தேசிய இனத்தின் அடிப்படையில் அமைகின்ற தனி நாட்டின் இன்னொரு வடிவம்தான் மாநிலம். ஒன்றிய அரசின் அரசியல் சட்டத்தின் கீழ் மைய அதிகாரம் என்று வரையறுக்கப்பட்டவை தவிர்த்த அனைத்தும் மாநிலங்களின் அதிகாரத்துக்கு உட்பட்டவைதான். அதனால்தான் மாநிலங்களுக்கு இடையிலான நதிநீர் சிக்கல்களைத் தீர்ப்பதற்கும் சர்வதேச விதிகளான ஹெல்சிங்கி விதிகள் போன்றவற்றை இந்திய நதிநீர் தீர்ப்பாயங்களும் நீதிமன்றங்களும் பயன்படுத்துகின்றன.

இருப்பினும் கர்நாடக அரசு மட்டுமின்றி, இந்திய அரசும், உச்ச நீதிமன்றமும் இந்த சர்வதேச விதிகள், நெறிகள் ஆகிய எதுவும் தங்களைக் கட்டுப்படுத்தாது என்றும், தமிழகத்தை தீண்டாச்சேரியாக நடத்தும் புதிய வகை மனுநீதிதான் தங்கள் சட்டம் என்றும் கூறுகின்றன. அக்கிரகாரங்கள் சேரிகளைப் பிரித்து தனிநாடாக்கியிருப்பது போலவே, இந்திய அரசு தமிழகத்தையும் தனி நாடாக்கியிருக்கிறது.

நெறி கெட்ட ஒருமைப்பாட்டை சுமப்பதற்கு தமிழகம் நளாயினி அல்ல!

மீண்டும் சொல்கிறோம். இந்தியா என்பது ஒரு ஒப்பந்தம். பல்வேறு இனங்களைச் சேர்ந்தவர்களாயினும், உழைக்கும் வர்க்கத்தினரை பொது எதிரிக்கு எதிராக ஒன்றுபடுத்தவேண்டும் என்ற ஒரு நோக்கத்தைத் தவிர வேறு எந்தப் புனித நோக்கத்துக்காகவும் நாம் ஒருமைப்பாட்டை விரும்பவில்லை. புருசனை வைப்பாட்டி வீட்டுக்குச் சுமந்து சென்ற நளாயினியைப்போல நாம் தேசிய ஒருமைப்பாட்டை சுமக்கத்தேவையில்லை.

கல்லானாலும் கணவன் என்ற புனிதக்கோட்பாடு எப்படி மோசடியானதோ அத்தகையதுதான் சமத்துவமும் சமநீதியும் இல்லாத தேசிய ஒருமைப்பாடு. இந்திய அரசு வகுத்த சட்டத்தை, இந்திய நீதிமன்றம் வழங்கிய தீர்ப்பை அமல்படுத்துவதற்கு அவர்களே மறுக்கும்போது, இந்திய அரசின் அதிகாரத்துக்கும், சட்டங்களுக்கும் தமிழகம் கட்டுப்பட வேண்டுமெனக் கூறும் உரிமையோ அருகதையோ இந்திய அரசுக்கும், உச்ச நீதிமன்றத்துக்கும் கிடையாது. தன்னுரிமை என்பது ஒரு தேசிய இனத்தின் உரிமையை உத்திரவாதப்படுத்தும் அடிப்படை உரிமை. தன்னுரிமைக்கு குரல் கொடுப்பதன் மூலம், இந்திய அரசின் ஒருமைப்பாட்டு மாய்மாலத்துக்கும் பாரதமாதா பஜனைக்கும் நாம் முடிவு கட்டவேண்டும்.

“முறித்துக்கொண்டால் தண்ணீர் வந்துவிடுமா?“ என்று குறுக்குக் கேள்வி கேட்பார்கள். வருமா, வராதா என்பது எதிர்காலத்தில்தான் தெரியும். அதே நேரத்தில், வராது என்பதைத்தான் சேர்ந்திருந்த காலம் உணர்த்தியிருக்கிறது. படிப்படியாக காவிரி உரிமையை இழந்திருக்கிறோம் என்பதுதான் ஐம்பதாண்டு வரலாறு காட்டும் உண்மை. 1924 இல் 575.68 டி.எம்.சி, 1984 வரை சராசரி 361, 1991 இடைக்காலத் தீர்ப்பில் 205, 2007 தீர்ப்பாயத்தின் இறுதித் தீர்ப்பில் 192, 2018 உச்ச நீதிமன்ற இறுதித் தீர்ப்பில் 177.25 டி.எம்.சி. இது தான் தமிழகத்துக்கு தேசிய ஒருமைப்பாடு அளித்திருக்கும் பரிசு.

எல்லா ஆறுகளுக்கும் மேலாண்மை வாரியம்! தமிழகம் மட்டும் தீண்டாச்சேரி!

கடைசியாக 177.25 டி.எம்.சி. தண்ணீரையாவது உத்திரவாதப் படுத்துவதற்கு மேலாண்மை வாரியம் அமைக்க வேண்டும் என்று தமிழகம் கோருகிறது. இதனை மறுத்து கர்நாடக அரசின் தலைமைச் செயலர் மத்திய நீர்வளத்துறைக்கு கடிதம் எழுதுகிறார்:

“உச்ச நீதிமன்றம் திட்டம் வகுக்குமாறுதான் கூறியிருக்கிறது, மேலாண்மை வாரியம் அமைக்கச் சொல்லவில்லை. மேலாண்மை வாரியம் அமைக்குமாறு காவிரி தீர்ப்பாயம் கூறியதும்கூட பரிந்துரைதான், அது உத்தரவல்ல. காவிரி முடிவு அமலாக்க குழு வேண்டுமானால் அமைக்கலாம், அது பேரிடர் காலத்தில் நீர் பகிர்வை நிர்ணயிக்கலாம். ஆண்டுக்கு 177.25 டி.எம்.சி என்பதற்கு மேல், கர்நாடகம் தனது எல்லைக்குட்பட்ட உபரி நீரை எப்படி கையாள்கிறது என்பது குறித்துக் கேட்கும் உரிமை தமிழகத்துக்கு இல்லை. மேலாண்மை வாரியம் என்பதே கூட்டாட்சித் தத்துவத்துக்கு எதிரானது” என்று கூறுகிறது கர்நாடக அரசின் அந்தக் கடிதம். கர்நாடக அரசின் கடிதத்தில் கண்டுள்ள கருத்தை சென்ற ஆண்டே உச்ச நீதிமன்றத்தில் சொல்லி விட்டது மோடி அரசு. மேலாண்மை வாரியம் அமைக்குமாறு உத்தரவிடுவதற்கு உச்ச நீதிமன்றத்துக்கு அதிகாரம் இல்லை என்றார் மத்திய அரசின் தலைமை வழக்கறிஞர் முகுல் ரோத்கி.

மேலாண்மை வாரியத்தை கர்நாடக அரசு எதிர்ப்பதற்கு காரணங்கள் இருக்கின்றன. பொதுவான அமைப்பு அணை நீரை மேலாண்மை செய்தால் காவிரி கர்நாடகத்துக்கு சொந்தமான ஆறாக இல்லாமல் நான்கு மாநிலங்களுக்கும் சொந்தமானது என்று ஆகிவிடும். பற்றாக்குறை என்ற பொய்யும் அம்பலமாகிவிடும் என்பதே கர்நாடக அரசின் எதிர்ப்புக்குக் காரணம். மைய அரசும் உச்ச நீதிமன்றமும் நடுநிலை பிறழ்வதற்கு என்ன காரணம்? ஏன் தமிழகத்துக்கு மட்டும் தனி நீதி?

கிருஷ்ணா, கோதாவரி, துங்கபத்ரா, மகாநதி, நர்மதை, யமுனை, ரவி, பியாஸ் முதலான பல ஆறுகள் ஒரு பொதுவான அமைப்பால் மேலாண்மை செய்யப்படும்போது, அந்த நீதி காவிரிக்கு மட்டும் ஏன் பொருந்த மறுக்கிறது?

பற்றாக்குறையோ, உபரியோ அவற்றை உரிய விகிதத்தில் பகிர்ந்து கொள்வது என்பதுதான் சர்வதேச நியதி. மகாராட்டிரத்தில் உற்பத்தியாகும் கிருஷ்ணா நதியின் உபரி நீரை மகாராட்டிரம், கர்நாடகம், ஆந்திரம் ஆகிய மூன்று மாநிலங்களும் எப்படி பகிர்ந்து கொள்வது என்று தீர்ப்பளித்திருக்கிறது கிருஷ்ணா தீர்ப்பாயம். மராட்டியத்தில் உற்பத்தியாகும் கிருஷ்ணா நதியின் உபரி நீருக்காக வாதாடும் கர்நாடகம், காவிரியின் உபரி நீரைப் பற்றிப் பேசும் உரிமை தமிழகத்துக்கு கிடையாது என்கிறது. உச்ச நீதிமன்றமும் இந்திய அரசும் கள்ள மவுனம் சாதிக்கின்றன.

சிந்து, ஜீலம், சீனாப் ஆறுகள் உற்பத்தியாகும் இடம் இந்தியாவில் இருப்பதால், இந்தியாவின் எல்லைக்குட்பட்ட உபரி நீரைப் பற்றி பாகிஸ்தான் பேச முடியாது என்று இந்தியா கூற முடியாது. பாகிஸ்தானுக்கு இழைக்க முடியாத அநீதியை, தமிழகத்துக்கு இழைக்கிறது இந்திய அரசு.

ஆற்றைப் பிரிப்பது பிரிவினையில்லையாம்! நாட்டைப் பிரிப்பதுதான் பிரிவினையாம்!

ஆற்றைப் பிரிப்பதென்பது பருவக் காற்றைப் பிரிப்பதாகும், மழையைப் பிரிப்பதாகும். நிலத்தைத்தான் எல்லையிட்டுப் பிரிக்க முடியுமேயன்றி காற்றையோ, மழையையோ அவ்வாறு பிரிப்பது இயற்கை நியதிக்கே எதிரானது.

ஒருவேளை, கர்நாடகம் இந்தியாவிலிருந்து பிரிந்து தனி நாடாகப் போக விரும்பினால் அதனை கன்னட இனத்தின் தன்னுரிமை என்று அங்கீகரிக்கலாம். ஆனால் காவிரி, கிருஷ்ணா, கோதாவரி, மகதாயி ஆறுகளைத் தன் விருப்பம் போல அணை கட்டித் தடுக்கும் உரிமையோ, “எங்கள் ஊரில் பெய்த மழைநீர் எனக்குத்தான் சொந்தம்” என்று சொந்தம் கொண்டாடும் உரிமையோ கர்நாடகத்துக்குக் கிடையாது. ஆற்றின் தலைப்பகுதியில் இருக்கும் எந்தவொரு நாட்டுக்கும் அத்தகைய உரிமையை சர்வதேச விதிகள் அனுமதிக்கவில்லை.

ஒரு தனிநாட்டின் அரசு இழைக்க முடியாத அநீதியை டில்லியின் துணையுடன் கர்நாடகம் இழைக்கிறது. தமிழகம் தன்னுரிமை கோருவதற்கு முன்னரே, பிரிவினையை இந்தியா அமல்படுத்தத் தொடங்கிவிட்டது.

கர்நாடகம் பற்றாக்குறை மாநிலம் என்பது பொய்!

காவிரி நீர்ப்பிரச்சனை என்பது தண்ணீர் பற்றாக்குறை தோற்றுவித்த குழாயடிச் சண்டையல்ல. கர்நாடகம் நீர்வளம் குறைந்த மாநிலமும் அல்ல. தனது அநீதியான தீர்ப்பை நியாயப்படுத்தம் பொருட்டும், தமிழகத்தின் தண்ணீர் பங்கைக் குறைக்கும் பொருட்டும், நீர்வளம் கொழிக்கும் அந்த மாநிலத்தை தண்ணீருக்குத் தவிக்கும் மாநிலம் போல சித்தரிக்கிறது உச்ச நீதிமன்றம்.

கிருஷ்ணா, துங்கபத்ரா, கோதாவரி, மகதாயி, காவிரி உள்ளிட்ட பல ஆறுகளிலிருந்து கர்நாடகத்துக்கு கிடைக்கின்ற சராசரி நீரின் அளவு மட்டும் ஆண்டுக்கு 1690 டி.எம்.சி. கர்நாடகத்தில் துங்க பத்திரை ஆற்றில் கட்டப்பட்டுள்ள ஹொஸ்பேடே நீர்த்தேக்கத்தின் கொள்ளளவு 132 டி.எம்.சி. கிருஷ்ணாவின் குறுக்கே கட்டப்பட்டுள்ள அலமாட்டி நீர்த்தேக்கத்தின் கொள்ளளவு 120 டி.எம்.சி. இவை இரண்டு எடுத்துக் காட்டுகள் மட்டுமே. இன்னும் காவிரியில் கபினி, ஹேரங்கி, கிருஷ்ணராஜசாகர் உள்ளிட்ட பல அணைக்கட்உகள். தமிழகத்திலோ ஆகப்பெரிய நீர்த்தேக்கமான மேட்டூரின் கொள்ளளவே 93 டி.எம்.சி தான். அடுத்த பெரிய நீர்த்தேக்கமான பவானிசாகரின் கொள்ளளவு 33 டி.எம்.சி. மற்றவையெல்லாம் சிறிய அணைகள். நிலத்துக்கு மேல் இருக்கும் இந்த உண்மைகளையெல்லாம் புறக்கணித்து விட்டு, தமிழகத்தின் நிலத்துக்கு அடியில் பெரும் நீர்வளம் இருப்பதாக கண்டுபிடித்திருக்கிறது உச்ச நீதிமன்றம்.

கீழ்ப்பகுதி உரிமையை மேல் பகுதி தடுத்தால், அதன் பெயர் அணைக்கட்டு அல்ல, திருட்டு!

தென்மேற்குப் பருவக்காற்று மேற்குத் தொடர்ச்சி மலையால் தடுக்கப்படுவதால்தான் கேரளத்திலும் கர்நாடகத்திலும் மழை அபரிமிதமாகப் பொழிகிறது. மலையின் கிழக்குப்புறம் இருக்கும் தமிழகம் மழை மறைவுப்பகுதியாகிவிட்ட போதிலும், சமவெளியான தமிழகத்தை நோக்கி அந்த மழைநீர் ஆறுகளாக ஓடிவருகிறது. மேற்கு நோக்கி ஓடும் கர்நாடகத்தின் ஆறுகள் சுமார் 2000 டிஎம்சி தண்ணீரை அரபிக்கடலுக்கு கொண்டு சேர்க்கின்றன. கிழக்கு நோக்கி ஓடி வரும் ஆறுகளான காவிரி, கிருஷ்ணா, கோதாவரி போன்றவைதான் தமிழகத்திலும் ஆந்திரத்திலும்சமவெளிப்பகுதியின் விவசாயத்துக்கு ஆதாரமாகின்றன.

தண்ணீர் மலையிலிருந்து சமவெளிக்கு இறங்குவது இயற்கை விதி. அதனை இறங்க விடாமல் தலைப்பகுதியிலேயே ஆற்றைத் தடுத்து நிறுத்துகிறது கர்நாடக அரசு. இது தமிழகத்துக்கு இழைக்கப்படும் அநீதி மட்டுமல்ல, இயற்கைக்கும் பல்லுயிர்ச்சூழலுக்கும் எதிரான வன்கொடுமை.

ஆற்றின் தலைப்பகுதிகளைக் காட்டிலும் கீழேயுள்ள சமவெளிப் பகுதிகளில் விவசாயம் செழிப்பதென்பது உலகெங்கும் காணப்படும் நியதி. ஆற்றின் கரையோரம் உள்ள நாடுகள் வேளாண்மையில் முன்னேறியிருப்பதும், பின்தங்கிய நாடுகள் புதிதாக வேளாண்மையைத் தொடங்கும்போது தண்ணீர்ப் பங்கீட்டில் முரண்பாடு தோன்றுவதும் இயல்பே.

ஆற்றின் கீழ்ப்பகுதியில் உள்ளவர்களுக்கான பயன்பாட்டு உரிமையை (Lower riparian right) அணைகள் கட்டுவதன் மூலம் மேல் பகுதியில் உள்ளவர்கள் பறித்து விட முடியும் என்ற காரணத்தினால்தான், எல்லா நதிநீர் ஒப்பந்தங்களிலும் தலைப்பகுதியில் உள்ளவர்கள் மீது கூடுதல் கட்டுப்பாடுகள் விதிக்கப்படுகின்றன. இதுதான் சர்வதேச நியதி. சிந்து நதி ஒப்பந்தத்தில் பாகிஸ்தானைக் காட்டிலும் இந்தியா மீதான கட்டுப்பாடுகள்தான் அதிகம். 1924 ஒப்பந்தத்தில் மைசூர் மீது விதிக்கப்பட்ட கட்டுப்பாடுகளும் அத்தகையவையே. இது தமிழகத்துக்கு சேரவேண்டிய நீரை, மேல் பகுதியில் இருக்கும் கர்நாடகம் திருடிக்கொள்ளாமல் இருப்பதற்கு விதிக்கப்படும் கட்டுப்பாடு.

“நியாயமான பகிர்வு” என்ற நீதிமன்றத் தீர்ப்பில் மறைந்திருக்கும் அநியாயம்!

ஆற்றின் மேல் பகுதியில் உள்ள நாடுகள், கீழே உள்ள நாடுகளுக்குரிய தண்ணீரை அபகரிக்க நினைக்கும்போது, அவர்கள் ஹெல்சிங்கி விதிகள் வலியுறுத்தும் Lower riparian right என்பதைப் புறந்தள்ளி, நியாயமான பகிர்வு (equitable sharing) என்ற கோட்பாட்டை வலியுறுத்துகிறார்கள். “நியாயமான” என்ற சொல்லை வலியவனும் ஆதிக்கத்தில் இருப்பவனும் தனது நலனுக்கு ஏற்ப வளைத்து விளக்கம் சொல்லிக்கொள்ள இயலும் என்பதே இதற்குக் காரணம்.

ஆற்றின் தலைப்பகுதியில் இருக்கும் பின்தங்கிய நாடுகள் காலப்போக்கில் வளர்ச்சியடைந்து, அவர்களின் தண்ணீர்த் தேவை அதிகரிக்கும் சூழல் ஏற்படும்போது என்ன செய்வது என்ற கேள்விக்கும் தீர்வு காணப்பட்டிருக்கிறது. கீழ்ப்பகுதியில் இருப்பவர்களின் நலனுக்கு பாரிய பாதிப்பு ஏற்படாத வண்ணம் ஒரு சமரசத் தீர்வை எட்டுவது என்பதே அந்தத் தீர்வு. இத்தகையதொரு தீர்வினை எட்டும்பொருட்டுத்தான் குறிப்பிடத்தக்க தீங்கு விளைவிக்காத (causing no significant harm) நீர்ப்பகிர்வு முறை என்ற கோட்பாடு பயன்படுத்தப்படுகிறது.

ஹெல்சிங்கி விதிகளைப் பின்பற்றவில்லையெனினும், மேற்கண்ட கோட்பாட்டை அடிப்படையாகக் கொண்டு உச்ச நீதிமன்றம் தீர்ப்பு வழங்கியிருக்கும் பட்சத்தில், டெல்டாவில் குறுவைப்பட்ட சாகுபடியை உத்திரவாதம் செய்யும் விதத்திலும், சம்பாவுக்கு அதிகத் தீங்கு ஏற்படாத வண்ணமும் நீர்ப்பகிர்வு இருந்திருக்கும். மாறாக, கர்நாடகத்துக்கு சாதகமாக தீர்ப்பு வழங்கும் நோக்கத்துக்காகத்தான் equitable sharing என்ற கோட்பாட்டை உச்சநீதிமன்றம் பயன்படுத்தியிருக்கிறது.

தீர்ப்பாயத்தின் இறுதித் தீர்ப்பு, குடிநீர்த்தேவையைக் கணக்கில் கொள்ளவில்லை என்று கூறி தமிழகத்தின் ஒதுக்கீட்டில் 14.75 டி.எம்.சி யைக் குறைத்திருக்கும் உச்ச நீதிமன்றம், ஒப்பந்த விதிகளை மீறி, காவிரியின் குறுக்கே கர்நாடகம் அடுக்கடுக்காக அணைகள் கட்டிக்கொண்டதையும், ஒப்பந்தத்துக்கு விரோதமாக பாசனப்பரப்பை பன்மடங்கு விரிவு படுத்திக்கொண்டதையும், அதன் விளைவாக டெல்டாவின் பாசனப்பரப்பு சுருங்கி வருவதையும், தண்ணீரின்றி நடக்கும் விவசாயிகள் தற்கொலையையும் ஒரு பொருட்டாகவே கருதவில்லை.

பாகிஸ்தானுக்கு சலாம்! தமிழக அரசு குலாம்!

பருவ மழையும், அதன் காரணமாகப் பெருக்கெடுத்து வரும் ஆற்று நீரும்தான் வேளாண்மையின் விதைப்புப் பருவங்களைத் தீர்மானிக்கின்றன. எனவேதான், ஆற்றின் தலைப்பகுதியில் உள்ள நாடுகள் தண்ணீரைத் தடுத்து வைத்துக் கொண்டு, பருவம் தவறித் தன் விருப்பம்போலத் திறந்து விடுவதை சர்வதேச விதிகள் அனுமதிப்பதில்லை. ஜீலம் நதியின் துணை நதியான கிஷன்கங்காவில் நீர்மின்நிலையம் அமைக்கிறது இந்தியா. அந்த நீர்மின் நிலையம் ஆற்றின் இயல்பான நீரோட்டத்தைப் பெரிதும் பாதிக்கும் என்று ஆட்சேபிக்கிறது பாகிஸ்தான் அரசு. நடுவர் மூலம் தீர்த்துக்கொள்ளலாமென்று பாகிஸ்தானிடம் சமரசம் பேசுகிறது மோடி அரசு.

ஆனால் காவிரித் தீர்ப்பு வந்த நாளிலிருந்து இன்று வரை இப்படி ஒரு பதில் கூட மோடியிடமிருந்து தமிழகத்துக்குக் கிடைக்கவில்லை.

ராஜஸ்தானின் பாலைவனம் சோலைவனமாகிறது! தஞ்சை பாலைவனமாக்கப்படுகிறது!

பாகிஸ்தான் இருக்கட்டும். ராஜஸ்தானுக்கு வருவோம். ராஜஸ்தானும் அரியானாவும் ரவி, பியாஸ், சட்லெஜ் படுகையைச் சேர்ந்த மாநிலங்கள் அல்ல. ஆனால் இந்திரா காந்தி கால்வாய் என்றழைக்கப்படும் ராஜஸ்தான் கால்வாய் வழியே வழியே 8.6 மில்லியன் ஏக்கர் அடி (MAF) தண்ணீரும், பக்ரா கால்வாய் வழியே 1.5 MAF தண்ணீரும் கங்கைக் கால்வாய் வழியே 1.1 MAF தண்ணீரும் ராஜஸ்தானுக்குப் பாய்கின்றன. இவையன்றி யமுனையும் ராஜஸ்தனில் பாய்கிறது.

அரியானா யமுனைப் படுகையில் இருக்கும் மாநிலம். அரியானாவுக்கு 5.6 MAF தண்ணீர் யமுனையிலிருந்து கிடைக்கிறது. கூடுதலாக சட்லெஜ் ஆற்றின் குறுக்கே கட்டப்பட்டுள்ள பக்ரா அணையிலிருந்து, அந்த ஆற்றின் படுகையிலேயே இல்லாத அரியானாவுக்கு 4.33 MAF தண்ணீர் போகிறது. இவையன்றி கக்கர் ஆற்றிலிருந்து 1.1 MAF தண்ணீர் கிடைக்கிறது. இதற்கும் மேல் சட்லெஜ் – யமுனை இணைப்புக் கால்வாய் மூலம் ஆண்டுக்கு 1.88 MAF தண்ணீர் வேண்டும் என்று அரியானா கோருகிறது. பஞ்சாப் மறுத்து வருகிறது. ரவி – பியாஸ் நதிநீர் வழக்கு எனப்படும் இவ்வழக்கில் அரியானாவுக்கு ஆதரவாக உச்சநீதிமன்றம் இறுதித் தீர்ப்பளித்துள்ளது.

மேற்கண்ட இந்த இரு மாநிலங்களை மட்டும் எடுத்துக்கொள்ளுங்கள். 1954 இல் 3360 கி.மீ வலைப்பின்னலாக உருவாக்கப்பட்ட பக்ரா கால்வாய் மூலம் மட்டும் அரியானாவில் ஏறத்தாழ 35 லட்சம் ஏக்கர் பாசனத்துக்கு கொண்டு வரப்பட்டிருக்கிறது. 1983 இல் உருவாக்கப்பட்ட இந்திரா காந்தி கால்வாய் மூலம் மட்டும் ராஜஸ்தானில் சுமார் 29 லட்சம் ஏக்கர் பாலை நிலம் சோலையாக்கப்பட்டிருக்கிறது.

இங்கே தஞ்சை பாலைவனமாகிக் கொண்டிருக்கிறது. டெல்டா மாவட்டப் பகுதிகள் முழுவதும் சுமார் 25,000 கி.மீ நீளத்துக்கு மேல் குறுக்கு நெடுக்காக வெட்டப்பட்டிருக்கும் கால்வாய்கள் இந்திய அரசால் உருவாக்ப்பட்டவை அல்ல. சோழர் காலம் தொடங்கி வெள்ளையர் ஆட்சிக்காலம் வரை நமது உழவர்களால் உருவாக்கப்பட்டவை.

“தென்னிந்தியாவில் 10,000 முதல் 11,000 ஆண்டுகளுக்கு முன்னரே நெல் பயிரிடப்பட்டிருக்கிறது. வேளாண் சமூகத்தின் தகவல் தொடர்புக்கான மொழியின் தொடக்கக் கூறுகள் அப்போதே உருவாகியிருக்க வேண்டும்” என்று திராவிட மொழிகளின் தொன்மையைப் பற்றிக் கூறுகிறார் பரோடாவில் உள்ள மொழியியல் ஆய்வுக்கழகத்தின் இயக்குநர் கணேஷ் என் தேவி.

இந்து – இந்தி தேசியத்தின் சமூக அடித்தளமாக விளங்கும் அரியானாவிலும் ராஜஸ்தானிலும் பாலைவனத்தை சோலைவனமாக மாற்ற முயற்சிக்கும் இந்திய அரசு, பல்லாயிரம் ஆண்டு பாரம்பரியம் கொண்ட தென்னிந்தியாவின் நெற்களஞ்சியத்துக்குத் தீ வைத்துக் கருக்கிப் பாலைவனமாக்குவதற்குக் காரணம் தமிழகத்துக்கு எதிராக டில்லி கொண்டிருக்கும் வன்மம் அன்றி வேறென்ன?

காவிரித் தீர்ப்பும் பாபர் மசூதி இடிப்பும் !

ரவி, சட்லெஜ் படுகையிலேயே இல்லாத ராஜஸ்தானுக்கும் அரியானாவுக்கும் ஆதரவாகப் பரிந்து தீர்ப்பு வழங்கும் உச்ச நீதிமன்றம், காவிரியில் பல ஆயிரம் ஆண்டுகாலப் பயன்பாட்டு உரிமை கொண்ட தமிழகத்தின் பங்கை வெட்டிச் சுருக்குகிறது. பற்றாக்குறை காலப் பகிர்வு குறித்து வேண்டுமென்றே மவுனம் சாதிக்கிறது.

“பக்ராவில் அமைக்கப்பட்டுள்ளதைப் போன்ற மேலாண்மை வாரியம் அமைக்கப்படாவிடில், இந்த உத்தரவினால் எந்தப்பயனும் இல்லை” என்று காவிரி தீர்ப்பாயம் வலியுறுத்திச் சொல்லியிருப்பதை இருட்டடிப்பு செய்துவிட்டு, “ஒரு அமலாக்கத் திட்டம் உருவாக்குங்கள்” என்று பொதுவாகச் சொல்லி தீர்ப்பை அமலாக்காமல் இருப்பதற்கு திட்டம் வகுத்துக் கொடுக்கிறது.

காவிரி நீர் இல்லாமல் நிலத்தடி நீரை ஒட்ட உறிஞ்சி, அதன் விளைவாக கழிமுகப் பகுதியெங்கும் கடல்நீர் உள்ளே வந்து, குடிநீரே இல்லாமல் விவசாயிகள் தவித்துக் கொண்டிருக்கும் சூழலில், தமிழகத்தில் நிலத்தடி நீர்வளம் அபரிமிதமாக இருப்பதால், தமிழகத்தின் பங்கில் 14.75 டி.எம்.சி யைக் குறைப்பதாக தீர்ப்பு வழங்குகிறது. காவிரி ஒன்றை மட்டுமே பெரிதும் நம்பியிருக்கும் மழை மறைவுப் பகுதியான தமிழகத்திடமிருந்து தண்ணீரைப் பிடுங்கி, மழை வளம் மிகுந்ததும், கிருஷ்ணா, துங்கபத்திரா, கோதாவரி, மகதாயி, காவிரி என எண்ணற்ற நதிகள் பாயும் மாநிலமுமான கர்நாடகத்துக்கு வழங்கலாமெனச் சொல்லும் நீதிமன்றத்திடம் என்ன வகையான நீதியை எதிர்பார்க்க முடியும்?

காவிரித் தீர்ப்பும் பாபர் மசூதி இடிப்பும் ஒப்பிடத்தக்கவை. சட்டவிரோதமாக பாபர் மசூதி இடிக்கப்பட்டதை, தனது தீர்ப்பின் வாயிலாக சட்டபூர்வமாக்கியது அலகாபாத் உயர்நீதிமன்றம். தற்போது உச்ச நீதிமன்றத்தின் விசாரணையில் இருக்கிறது. காவிரியில் 1924 முதல் ஐம்பதாண்டுகள் ஒப்பந்தம் இருந்தது. ஒப்பந்தம் முடியுமுன்னரே அதனை மீறி அணை கட்டத்தொடங்கியது கர்நாடக அரசு. கடந்த ஐம்பதாண்டுகள் கர்நாடக சட்டமீறலின் ஆண்டுகள். இதுகாறும் கர்நாடக அரசு மேற்கொண்ட சட்டமீறல்கள்தான் இனி சட்டம் என்று இறுதித் தீர்ப்பு வழங்கியிருக்கிறது உச்ச நீதிமன்றம்.

தீர்ப்பு வழங்கப்பட்டுவிட்டதால், கர்நாடகம் இதையாவது இனி அமல்படுத்தித்தானே தீரவேண்டும் என்று சிலர் பாமரத்தனமாக எண்ணிக் கொண்டிருக்கிறார்கள். தீர்ப்பை அமல்படுத்தாமல் இருப்பதற்கான உரிமையை சேர்த்து வழங்கப்பட்டிருப்பதுதான் இந்த இறுதித் தீர்ப்பு என்பது இப்போதுதான் அவர்களுக்குப் புரியத் தொடங்கியிருக்கிறது.

இனப்பகையை விதைக்கும் பார்ப்பன தேசியம்! எலும்பைக் கவ்வியிருக்கும் கர்நாடகம்!

பிரித்தாளும் சூழ்ச்சியில் ஏகாதிபத்தியத்தை விட மூத்தது பார்ப்பனியம். படிநிலை சாதியமைப்பின் கோட்பாட்டைப் பயன்படுத்தி பிளவையும் மோதலையும் உருவாக்கும் கலையை அது இனங்களுக்கு இடையேயும் பயன்படுத்துகிறது. சாதிப்பிளவில் ஆதாயம் பெறுகின்ற சாதிகளைப் போலவே, இனப்பகையிலும் சில இனங்கள் தற்காலிக ஆதாயம் பெறத்தான் செய்யும். காவிரிச் சிக்கலில் பார்ப்பன தேசியம் விட்டெறிந்த எலும்பைக் கர்நாடகம் கவ்வியிருக்கிறது.

பன்னாட்டு முதலாளிகளும் பனியாக்கள் மார்வாரிகளும் பெங்களூருவைப் பங்கு போட்டு விழுங்கிக் கொண்டிருக்க, தமிழனை எதிரியாகக் காட்டி கன்னட இனவெறியை தூண்டப்படுகிறது. பாரதிய ஜனதாவைப் பொருத்தவரை, கர்நாடகத்தில் முஸ்லீமின் இடத்தில் வைக்கப்பட்டிருப்பவன் தமிழன்.

இனம், மொழி, மதம், சாதி அடிப்படையில் சக மனிதனுக்கு எதிரான வெறுப்பை விதைப்பதே பார்ப்பனியத்தின் இந்து தேசிய உணர்வு. நாம் சக இனத்தின் மீதான வெறுப்பிலிருந்து தமிழினத்தின் உரிமையைக் கோரவில்லை. பார்ப்பன தேசியத்தை வெறுக்கிறோம். அதன் மொழி, இன ஆதிக்கத்துக்கு எதிராக சமத்துவத்தைக் கோருகிறோம்.

பார்ப்பன தேசியவாதிகளும் தமிழகத்தை வெறுக்கிறார்கள். சமஸ்கிருதத்தால் விழுங்க முடியாத மொழி தமிழ் என்பதால் ஏற்பட்ட வரலாற்றுப் பகையுணர்ச்சியில் தொடங்கி, “இந்தியனாய் இருந்து கொண்டு இந்தி தெரியாமல் இருக்கிறாயா?” என்று எரிச்சலடையும் வட இந்திய உளவியல் வரை இந்த வெறுப்பு பல தளங்களில் இயங்குகிறது. அதுதான் தென்னிந்திய மாநிலங்களிலேயே தமிழகத்தை தீண்டத்தகாததாகக் கருத வைக்கிறது. தீண்டாச்சேரிக்குள் பார்ப்பான் நுழைவதைத் தீய சகுனமாகக் கருதும் தலித் மக்களைப் போலவே, பாரதிய ஜனதாவின் நுழைவைத் தமிழகம் வெறுக்கிறது.

தமிழ் மக்களின் மனத்தை வெல்ல முடியாது என்பது பாரதிய ஜனதாவுக்கும் தெரியும். காங்கிரசுக்கும் தெரியும். அதனால்தான் இந்தக் கோட்டைக்குள் நுழைவதற்கு பல டிரோஜன் குதிரைகளை அவர்கள் உருவாக்கினார்கள், இன்னமும் உருவாக்கிக் கொண்டிருக்கிறார்கள்.

காஷ்மீரை தேசிய நீரோட்டத்தில் கொண்டு வருவதற்காக இந்திரா காந்தி செய்த முறைகேடுகளின் விளைவாகத்தான் அங்கே 90 களில தனிநாடு கோரிக்கை தீவிரம் பெற்றது. அங்கே இந்திரா செய்தவற்றைத்தான் இன்று தமிழகத்தில் பாரதிய ஜனதா முயற்சித்துப் பார்க்கிறது.

மேலாண்மை வாரியம் அமைக்க மறுக்கும் டில்லிக்கு எதிராகத் தமிழகம் குமுறிக் கொண்டிருக்கிறது. தமிழகப் பிரதிநிதிகளை சந்திக்க மறுக்கிறார் மோடி. “பாரதிய ஜனதாவை வெற்றி பெற வையுங்கள். காவிரித் தண்ணீர் தமிழகத்துக்கு வரும்” என்கிறார் அக்கட்சியின் தேசிய செயலர் எச்.ராசா. இது வெறும் வாய்க்கொழுப்பு பேச்சல்ல. “வல்லுறவுக்கு ஒப்புக்கொள். வாழ்க்கை கொடுக்கிறேன்” என்பதுதான் தமிழ் மக்களுக்கு மோடி அளிக்கும் மன் கி பாத்.

இந்தியா என்பது ஒரு நாடே அல்ல என்றான் ஏகாதிபத்திய வெறியனான பிரிட்டிஷ் பிரதமர் வின்ஸ்டன் சர்ச்சில். பாரதிய ஜனதாவுக்கோ அகண்ட பாரதம்தான் கனவு. ஆனால் கோல்வால்கரின் கனவை நனவாக்க அவர்கள் மேற்கொண்டு வரும் முயற்சி, சர்ச்சிலின் கனவை நிச்சயம் நனவாக்கி விடும்.

மருதையன்.

புதிய ஜனநாயகம் – ஏப்ரல், 2018

முதற்பதிவு: வினவு

எச்சைகளை மலத்தால் அடித்து விரட்டுவோம்

lenin statue rsyf

 

பார்ப்பன பாசிஸ்டுகள் எவ்வளவு கொடூரமானவர்கள் என்பதற்கு வரலாறு நெடுகிலும் ஏராளமான சான்றுகள் கொட்டிக் கிடக்கின்றன. திரிபுராவில் லெனின் சிலை உடைக்கப்பட்டது அதற்கு மற்றுமோர் சான்று.

ஒரு தேர்தல் வெற்றி என்பது ஒரு போதும் மக்களின் விருப்பங்களை எதிரொலிக்காது என்பதற்கு, தேர்தல்கள் எப்படி எந்த அடிப்படையில் நடத்தப்படுகின்றன என்பது தொடங்கி ஏராளமான ஆய்வுகள் இருக்கின்றன.  தேர்தல் வெற்றிக்காக எந்த எல்லைக்கும் இறங்க ஆயத்தமாக இருப்பவர்கள் தான் இந்த பார்ப்பன பாசிச ஓநாய்கள். அப்படியான இழி உத்திகள் மூலம் தான் திரிபுர மாநிலத்தில் நடந்த தேர்தலிலும் இந்த பாசிசங்கள் தேர்தல் வெற்றியை சுவைத்திருக்கின்றன. ஆனால் அவர்கள் சுவைத்ததை உழைக்கும் மக்களின் முகத்தில் உமிழ்வது என்பது எவ்வளவு திமிர்த்தனம்?

உழைக்கும் மக்களின் ஒப்பற்ற தலைவர்களுள் ஒருவரான தோழர் லெனின் சிலையை உடத்திருப்பதன் மூலம் தங்களின் நாற்றமெடுத்த கொழுப்பை உழைக்கும் மக்களின் முகங்களில் உமிழ்ந்திருக்கிறார்கள். இதற்கு நாம் தக்க பதிலடி கொடுக்க வேண்டாமா?

தமிழ்நாட்டில் சீழ் பிடித்த சொரிநாய் ஒன்று சுற்றித் திரிகிறது. அது இவ்வாறு ஊளையிட்டிருக்கிறது, “லெனின் யார், அவருக்கும், இந்தியாவுக்கும் என்ன தொடர்பு, கம்யூனிசத்துக்கும், இந்தியாவுக்கும் என்ன தொடர்பு, லெனின் சிலை உடைக்கப்பட்டது திரிபுராவில் இன்று. திரிபுராவில் லெனின் சிலை. நாளை தமிழகத்தில் சாதி வெறியர் ஈ.வெ.ரா சிலை”

இந்த குலைப்பைக் கேட்டு திருப்பத்தூர் பெரியார் சிலையை நெருங்கிய இரண்டு குண்டர்களை மக்களே உதைத்து அனுப்பியிருக்கிறார்கள். ஆங்காங்கே எச்ச ராஜாவின் உருவப்படங்கள் எரிக்கப்பட்டுக் கொண்டிருக்கின்றன.

ஆனால் இது போதாது.  ஏனென்றால் இதை அவர்கள் உணர்ச்சி வேகத்தில் செய்யவில்லை. திட்டமிட்டுச் செய்திருக்கிறார்கள். இப்படி பேசி வெறியேற்றி ஆழம் பார்க்கிறார்கள்.  எனவே, அனுமதிப்பது அபாயமானது.

மக்களை மதிப்பவர்களிடம் தான் நாம் விமர்சனங்களை வைக்க முடியும். சரி செய்ய போராட முடியும். பார்ப்பன பாசிசங்களின் அடிப்படையே மக்களை பிளவுபடுத்தி ஆதிக்கம் செலுத்துவது தான். எனவே, இவர்களை, இவர்களின் பண்பாட்டை அடித்துத் தான் விரட்ட முடியும், விரட்ட வேண்டும். மலத்தால் அடித்து விரட்ட வேண்டும். அதுவரை நம்மால் ஓய்ந்திருக்க முடியாது.

வேலையில்லா இந்தியா வளர்கிறது

மக்களுக்கு சாப்பிடுவதற்கு ரொட்டி இல்லாவிட்டால் என்ன, அவர்களை கேக் சாப்பிடச் சொல்லுங்கள் என்று திமிருடன் பதில் சொன்னாளாம் பிரெஞ்ச் நாட்டு அரசி ஆண்டோநிட்டா. இது பசி என்றால் என்ன? மக்கள் வாழ்வதற்கு என்னபாடு பட்டுக் கொண்டிருக்கிறார்கள் என்பதை கற்பனையில் கூட சிந்தித்துப் பார்க்க முடியாத பேர்ரசி சொன்னது. மக்கள் வரலாறு தனக்குள் பதிவு செய்து கொண்ட இந்தச் சொல், இன்றளவும் அந்த வர்க்கத்தின் மனோநிலையை இழித்துரைத்துக் கொண்டிருக்கிறது.

வேலையில்லாவிட்டால் என்ன அவர்களை பக்கோடா விற்கச் சொல்லுங்கள் என்று அதிகாரக் கொழுப்பு அசிங்கமாய் வழிய ஊளையிடுகிறார் மோடி.

வரலாறு மீண்டும் மீண்டும் நிகழ்கிறது, முதல்முறை கேலிப் பொருளாக மறுமுறை குரூரமாக என்கிறார் மாமேதை மார்க்ஸ். ஆண்டோநிட்டோவுக்கு பிரஞ்சுப் புரட்சியால் பதில் சொன்னார்கள் பிரெஞ்சு மக்கள். மோடிக்கு நாம் எப்படி பதில் சொல்லப் போகிறோம்.. .. ..?

இந்தியாவின் வேலையில்லாத் திண்டாட்டம் குறித்து தமிழ் இந்து வில் வெளிவந்த ஒரு கட்டுரை இது வாசித்துப் பாருங்கள். மோடியின் குரூரத்தை புரிந்து கொள்ள இதுவும் ஒரு வழி.

********

“வேலையிழப்பு பொருளாதார வளர்ச்சிக்கு நல்ல அறிகுறி“ – இது கடந்த ஆண்டு அக்டோபர் மாதம் புதுடெல்லியில் நடைபெற்ற ஒரு பொருளாதார மாநாட்டில் மத்திய ரயில்வே துறை அமைச்சர் பியூஷ் கோயல் சொன்ன வார்த்தைகள். அதே மாநாட்டின் மற்றொரு நாளில் பார்தி ஏர்டெல் நிறுவனத்தின் சுனில் பார்தி மிட்டல் பேசுகையில், “இந்தியாவின் மிகப் பெரிய தொழில் நிறுவனங்கள் தொழிலாளர்களை வீட்டுக்கு அனுப்பிக் கொண்டிருக்கின்றன. புதிய வேலைவாய்ப்புகளை உருவாக்கவும் இல்லை’’ என்றார்.

வேலை இழப்பவர்கள் சொந்தத் தொழில் தொடங்குவார்கள், இதனால் இந்தியாவில் அதிக அளவில் தொழில் முனைவோர்கள் உருவாகும் நிலை ஏற்படும் என விளக்கம் கொடுத்தார் கோயல். ஆனால் கடந்த மூன்றாண்டுகளில் இந்தியாவில் தொழில்முனைவில் பெரிய தேக்கம் உருவாகியுள்ளதை முதலீட்டு விவரங்கள் கூறுகின்றன. இவை எதையும் மத்திய அமைச்சரவையில் முக்கிய பொறுப்பில் உள்ள பியூஷ் கோயல் அறியாமல் இருந்திருக்க வாய்ப்பில்லை. ஆனால் உண்மைக்கு நேரெதிராக அவரது கருத்துகள் இருந்தன.

ஸ்டார்ட் அப் தேக்கம்

கடந்த இரண்டு ஆண்டுகளாக முறைப்படுத்தபட்ட ஸ்டார்ட் அப் நிறுவனங்கள் தொடங்குவதற்கான சூழல் உகந்ததாக இல்லை. உருவாக்குவது மட்டுமல்ல, இயங்குவதிலும் பெரும் சிரமங்கள் உருவாகின. அரைகுறையான ஐடியா என்பதால் ஸ்டார்ட் அப் நிறுவனங்கள் தேங்கவில்லை. முதலீட்டாளர்களுக்கு ஏற்பட்ட இழப்பால், ஸ்டார்ட் அப் தொடங்குவதற்கான வழி அடைபட்டுள்ளது.

2015-ம் ஆண்டில் ஸ்டார்ட்-அப் நிறுவனங்களில் 6,636 மில்லியன் டாலர் முதலீடு செய்யப்பட்டன. ஆனால் 2016 -ம் ஆண்டில் 3,450 மில்லியன் டாலர் முதலீடுதான் வந்துள்ளது. 2017-ம் ஆண்டில் முதலீடு 2,870 மில்லியன் டாலராக குறைந்துள்ளது.

2015-ம் ஆண்டில் தொடங்கப்பட்ட 388 தொழில்நுட்ப ஸ்டார்ட் அப் நிறுவனங்களில் 21 ஸ்டார்ட் அப் நிறுவனங்களுக்கு மட்டுமே நிதி உதவி கிடைத்தது. 435 சில்லரை வர்த்தக ஸ்டார்ட் அப்களில், 15 நிறுவனங்கள் மட்டுமே நிதி திரட்டின. 192 நிதி சார்ந்த ஸ்டார்ட் அப்களில் 8 நிறுவனங்களுக்கு மட்டுமே முதலீடு கிடைத்துள்ளது.

சிறு தொழில்கள்

வேலைவாய்ப்பு உருவாக்கத்தில் மிகப் பெரிய தாக்கத்தை உருவாக்கும் என `மேக் இன் இந்தியா` திட்டத்தில் எதிர்பார்ப்பு இருந்தது. ஆனால் அதிலும் பெரிய முன்னேற்றமில்லை என்கிறது ஒரு பொருளாதார ஆய்வு. பெங்களூரு ஐஐஎம் கல்வி நிறுவனத்தைச் சேர்ந்த பவுல் கோஷ் மற்றும் எஸ்பிஐ நிறுவனத்தின் முதன்மை பொருளாதார ஆலோசகர் சௌமியா கண்டி மேற்கொண்ட ஒரு ஆய்வு வேலைவாய்ப்பு குறித்த பல தகவல்களை விளக்குகிறது.

பாரத பிரதமரின் வேலைவாய்ப்பு உருவாக்கம் ( பிஎம்இஜிபி) திட்டத்தின் கீழ் தொழில் தொடங்குவதற்கான கடனுதவி ஒப்புதல் பல மட்டங்களில் கால தாமதமாவதாக புள்ளிவிவரங்கள் தெரிவிக்கின்றன. எம்எஸ்எம்இ அமைச்சகம் உருவாக்கிய ஆணையமே இதை உறுதிப்படுத்தியுள்ளது.

குர்காவ்னைச் சேர்ந்த மேலாண்மை மேம்பாட்டு கல்வி நிறுவனம் இது தொடர்பான பல தகவல்களை வெளியிட்டுள்ளது. குறிப்பாக கடனுக்கான பிணை சொத்துகள், நேரடி ஆய்வு, மற்றும் லஞ்சம் போன்ற காரணங்களை சுட்டிக் காட்டுகிறது. தொழில் முனைவோர்களுக்கான மானியத் தொகையில் 15 சதவீதம் லஞ்சம் கேட்கப்படுகிறது என்கிறது இந்த ஆய்வு.

 

2012-ம் ஆண்டுக்குப் பின்னர் இந்த துறையில் வேலைவாய்ப்பு உருவாக்கம் குறைந்து வருகிறது. குறிப்பாக 2012-13ம் ஆண்டில் இந்த துறையின் மூலம் 4,28,246 வேலைவாய்ப்புகள் உருவாக்கப்பட்டுள்ளன. 2013-14 ஆண்டில் 3,78,907 வேலைவாய்ப்புகளும் 2014-15 நிதியாண்டில் 3,57,502 வேலைவாய்ப்புகளும் உருவாக்கப்பட்டுள்ளன. 2015-16 நிதியாண்டில் 3,23,000 வேலை வாய்ப்பு என குறைந்துள்ளது. ஸ்டார்ட் அப் முயற்சிகளிலும், சிறு குறுந் தொழில் துறை உருவாக்கத்திலும் இதுதான் நிலைமை.

தனியார் வேலைவாய்ப்பு

ஒவ்வொரு நிதியாண்டு முடிவிலும் பட்டியலிடப்பட்ட நிறுவனங்கள் தங்களது ஊழியர்களின் எண்ணிக்கையை பங்குச் சந்தைக்கு தெரிவிக்கின்றன. அதன்படி பட்டியலிடப்பட்ட 900 நிறுவனங்களில் 50 லட்சம் பணியாளர்கள் உள்ளனர். அதாவது பெரு நிறுவனங்களின் வேலைவாய்ப்பு வளர்ச்சி 2017-ம் ஆண்டில் 3.7 சதவீதம்தான் உள்ளது. அதற்கு முந்தைய ஆண்டில் இது 4 சதவீதமாக இருந்தது. அதாவது தனியார் நிறுவனங்களில் வேலைவாய்ப்பு வளர்ச்சியும் குறைந்து வருகிறது.

 

புள்ளி விவரங்கள் நிலை

 2017-ம் ஆண்டு ஜூன் மாதம் ரிசர்வ் வங்கி ஏற்பாடு செய்த ஒரு கருத்தரங்கில் பேசிய நிதி ஆயோக் அமைப்பின் அப்போதைய துணைத் தலைவர் அர்விந்த் பனகாரியா, வேலைவாய்ப்பு வளர்ச்சியில் தேக்கம் என்பது மிகைப்படுத்தப்படுகிறது என்றார். 7 சதவீதம் முதல் 8 சதவீத வேலைவாய்பின்மையை பொருட்படுத்தத் தேவையில்லை என்றார்.

ஆனால் வேலைவாய்ப்பு குறித்து அரசு தெரிவிக்கும் புள்ளிவிவரங்கள் மிகச் சரியானவை அல்ல என்கிறது பவுல் கோஷ் அறிக்கை. புதிய வேலைவாய்ப்புகள் குறித்தோ, ஒட்டுமொத்த வேலைவாய்ப்புகள் குறித்தோ நம்மிடம் திட்டமிட்ட புள்ளிவிவரங்கள் இல்லை. இந்தியாவின் வேலைவாய்ப்பு தகவல்கள் மிகப் பழமையானவை. தற்போதுவரை தொழிலாளர் வருங்கால வைப்பு நிதி ஆணையத்தில் பதிவு செய்யப்படுகிற வேலைவாய்ப்பு எண்ணிக்கையை வைத்து தான் தகவல்கள் பகுப்பாய்வு செய்யப்படுகின் றன என்கிறார் பவுல் கோஷ். இபிஎப்ஓ, இஎஸ்ஐ, என்பிஎஸ் இவற்றை அடிப்படையாக வைத்துதான் அரசின் வேலைவாய்ப்பு தகவல் கள் வெளியிடப்படுகின்றன. இதனால் வேலை இல்லாதவர்கள் பற்றிய மொத்த மதிப்பீடு துல்லியமாகவும் அரசிடம் இல்லை என்பது தெளிவாகிறது.

உற்பத்தித் துறையில் கடந்த ஆண்டில் 40 சதவீத வேலை இழப்பு உருவாகியுள்ளது என்கிறது புளூம்பெர்க் அறிக்கை. 2014-ம் ஆண்டிலிருந்து தொடர்ச்சியாக குறைந்துவரும் வேலைவாய்ப்பு பணமதிப்பு நீக்கம், ஜிஎஸ்டி, போன்ற காரணங்களால் மீள முடியாத நிலையில் உள்ளது என்கிறது. உற்பத்தி துறை ஊதியமும் கடந்த மூன்று ஆண்டுகளில் குறைந்து வருகிறது என டீம் லீஸ் ஆய்வு கூறுகிறது. இந்தியாவில் வேலைவாய்ப்புக்கு தகுதியானவர்களில் சுமார் 27 சதவீதம் பேருக்கு வேலையில்லை என்கிறது குளோபல் ஹூயுமன் கேபிடல் ஆய்வு.

மதிப்பீட்டு நிறுவனங்களின் புள்ளிவிவரங்கள் இந்தியாவின் வேலையில்லா திண்டாட்ட நிலை குறித்து எச்சரிக்கை செய்கின்றன. ஆனால் “நாட்டில் வேலை இழப்பு வளர்ச்சி விகிதம் அதிகரித்துக் கொண்டிக்கிறதே ’’ என பிரதமர் மோடியிடம் ஒரு கேள்வி கேட்கப்படுகிறது. “பக்கோடா விற்பவர்கள்கூட தினசரி சம்பாதிக்கிறார்கள். அதுவும் ஒரு வேலைதான்“ என்கிறார். உயர்கல்வி படித்தவர்கள் பக்கோடா விற்பதும், சொந்த தொழில் செய்யலாம் என்பதும் இழிவானதல்ல என்பது எந்த அளவுக்கு உண்மையோ, அதே அளவு உண்மைதான் பொறியியலும், மேலாண்மையும் படித்தவர்களுக்கு உரிய வேலையில்லை என்பதும். வேலையில்லா இந்தியா பெருத்துக் கொண்டிருக்கிறது. எப்போதும் வெடிக்கக் காத்திருக்கிறது.

 

முதற்பதிவு: தமிழ் இந்து

 

பட்ஜெட்: ஜெட்லி கிண்டிய அல்வா

jaitley-halwa

 

2018 -2019 ம் ஆண்டுக்கான நிதி நிலை அறிக்கை பாராளுமன்றத்தில் நிதியமைச்சர் ஜெட்லியால் அறிவிக்கப்பட்டது. நாட்டிலுள்ள அரசியல் கட்சியினரும், அறிவுத் துறையினரும் இன்னும் பிறரும்  நிதிநிலை அறிக்கை குறித்து அலசி ஆராய்ந்து கொண்டிருக்கிறார்கள். இவர்களுடைய பொதுவான கருத்து என்னவாக இருக்கிறது என்றால், குஜராத் தேர்தலில் பாஜகவுக்கு கிடைத்த இழுபறியான வெற்றியினாலும், சில மாநிலங்களுக்கான தேர்தல்  அடுத்தடுத்து வரவிருப்பதாலும் தங்கள் மீது வெறுப்புற்று இருக்கும் விவசாயிகள், நடுத்தர மக்கள் மீது கரிசனம் கொண்டு நிதி நிலை அறிக்கையை தயாரித்திருக்கிறார்கள் என்பது தான்.

பொதுவாக ஓர் அரசாங்கம் தயாரிக்கும் நிதிநிலை அறிக்கை என்பதை அந்த அரசாங்கத்தின் கொள்கைகள், நடைமுறைகளை விலக்கி வைத்து விட்டு தனியான ஒன்றாக பார்க்க முடியாது. பாஜகவின் கொள்கைகள் என்ன? அதன் நடைமுறைகள் எவ்வாறு இருக்கின்றன, இருந்திருக்கின்றன என்பதை அறிந்திருக்கும் யாரும் பாஜக கொண்டுவரும் ஒரு நிதிநிலை அறிக்கை விவசாயிகள், நடுத்தர மக்களுக்கான நிதிநிலை அறிக்கையாக இருக்கிறது என்று கூற முடியாது.

ஆதரவாக கருத்து கூறுபவர்களை, தெளிவாகச் சொன்னால், ஓட்டுக்கட்சி வரம்புக்குள் நின்று கொண்டு ஆதர்வாகவும் எதிராகவும் பேசிக் கொண்டிருப்பவர்களையும், அறிவுத்துறையினரில் ஆதரவாக பேசிக் கொண்டிருப்பவர்களையும் விட்டு விடுவோம். எதிராக கருத்து கொண்டிருப்பவர்கள் ஏன் பாஜக தேர்தலுக்காக விவசாயிகள் நடுத்தர வர்க்கத்தினருக்காக நிதிநிலை அறிக்கை தயாரித்திருக்கிறார்கள் என்று கூற வேண்டும்?

இது ஒரு சடங்கு. நிதி நிலை அறிக்கை வந்து விட்டால் அது குறித்து கருத்து கூறியே ஆகவேண்டும் என்பது ஒரு சடங்கு. எப்படி ஆண்டுக்கு ஒருமுறை பிப்ரவரி மாதத்தில் நிதிநிலை அறிக்கை தயாரித்து அளிக்க வேண்டும் என்பது ஒரு சடங்கோ, அதுபோல நிதி நிலை அறிக்கை வந்ததும் அதை ஆதரித்தோ எதிர்த்தோ கருத்து சொல்ல வேண்டும் என்பதும் ஒரு சடங்கு. மூடநம்பிக்கை போல பரப்பப்படும் ஒரு சடங்கு.

நிதிநிலை அறிக்கையில் வெளியிட்ட திட்டங்கள் அனைத்தும் நிறைவேற்றப் படுகின்றனவா? கடந்த ஆண்டு அளிக்கப்பட்ட அறிக்கையின் நிலை என்ன? எவ்வளவு திட்டங்கள் நிறைவேறியுள்ளன? எவ்வளவு நிறைவேறவில்லை? நிறைவேற்ற முடியாமைக்கான காரணம் என்ன? இது குறித்து ஏதேனும் அறிக்கை பாராளுமன்றத்தில் வெளியிடப்படுகிறதா? இப்படி எதுவுமே செய்யப்படாமல் மீண்டும் ஒரு அறிக்கை. அதிலும் பலப்பல திட்டங்கள் இடம்பெறும். அதுவும் எந்தவித மீளாய்வுக்கும் உட்படுத்தாமல் மீண்டும் ஒரு அறிக்கை வரும். என்றால், இதை சடங்கு என்று சொல்லாமல் வேறென்ன சொல்ல முடியும்?

நிதிநிலை அறிக்கை என்பது அந்த ஆண்டில் கிடைக்கும் மொத்த வரவு என்ன செலவு என்ன என்னென்ன வகையில் செலவிடப்போகிறோம் என்பதான திட்டங்கள் தாம். தேவைப்படும் இடங்களில் நிதிநிலை அறிக்கையையும் தாண்டி நிதி ஒதுக்குவது என்பது நடந்து கொண்டிருக்கிறது. அதைக் கூட புரிந்து கொள்ளலாம். ஆனால் நிதிநிலை அறிக்கையில் திட்டமிடப்படுவதற்கு எதிராக நிதி ஒதுக்கீடுகள் தொடர்ந்து செய்யப்பட்டு வருகின்றதே, அவைகளை எவ்வாறு புரிந்து கொள்வது? என்ன திட்டமிடப்படுகிறதோ அந்த நோக்கங்களுக்கு எதிராக தொடர்ந்து நிதி ஒதுக்கப்படுகிறது என்றால் அதற்கு ஒரே ஒரு பொருள் மட்டுமே இருக்க முடியும். ஒரு சடங்கைப் போலத்தான் அவர்களே நிதிநிலை அறிக்கையை தாக்கல் செய்கிறார்கள் என்பதும் அந்த அறிக்கைக்கு அதற்கு மேல் பொருட்படுத்ததக்க வேறெந்த மதிப்பும் இல்லை என்பதும் தான் அதன் பொருள்.

இதற்கு எடுத்துக்காட்டு வேண்டுமா? இந்தியாவில் ஒரு திட்டம் அறிவிக்கப்படுகிறது என்றால் அதற்கு மூன்று காரணங்கள் மட்டுமே இருக்க முடியும்.

  1. அத்திட்டத்தினால்கார்ப்பரேட்முதலாளிகள்நலன்அல்லதுலாபம்உறுதிப்படுத்தப்படுகிறது.
  2. அரசினரும், அரசாங்கத்தினரும் (அதிகாரிகள், அரசியல்வாதிகள்) பலனடைவதற்கானவாய்ப்புஅதிகமாகஇருக்கிறது.
  3. தேர்தல்வருவதுபோன்றவற்றினால்மக்களைஉடனடியாகஏமாற்றவேண்டியஅவசியம்இருக்கிறது.

இவற்றைத் தவிர வேறு காரணங்கள் இருக்கப் போவதில்லை. இப்போது இந்த நிதிநிலை அறிக்கையில் வெளியிடப்பட்டிருக்கும் ஒரு அறிவிப்பைப் பார்ப்போம். காச நோயாளிகளின் நலனுக்காக 600 கோடி ஒதுக்கீடு செய்யப்பட்டிருக்கிறது. இந்தியாவில் எவ்வளவு காச நோயாளிகள் இருக்கிறார்கள்? உலக சுகாதார நிறுவனத்தின் கணக்குப் படி 22 லட்சம் பேர். இன்னும் அதிகம் இருக்கவே வாய்ப்பு இருக்கிறது. ஒதுக்கப்பட்டிருக்கும் 600 கோடியால் என்ன செய்யப் போகிறார்கள்? அல்லது என்ன செய்ய முடியும்?  பகுத்துப் பார்த்தால் ஒரு நோயாளிக்கு தோராயமாக 2700 ரூபாய் வருகிறது. இதை வைத்துக் கொண்டு என்ன செய்வது?

ஒருவேளை பத்து காச நோய்கான மருத்துவமனைகள் கட்டும் திட்டம் இருந்தால் பத்து காச நோய் மருத்துவமனைகள் கட்டுவதற்காக 600 கோடி ஒதுக்கீடு என அறிவிக்கலாமே, ஏன் காச நோயாளிகளின் நலனுக்காக என அறிவிக்க வேண்டும்? உள்ளே நுழைந்து ஆராய்ந்து பார்த்தால் மேற்கண்ட மூன்று காரணங்களுள் ஒன்றோ, இரண்டோ, அல்லது மூன்றுமோ அணிவகுத்து நிற்கும்.

எனவே, இவர்கள் நிதி நிலை அறிக்கை தயாரித்திருக்கிறார்கள் என்று சொல்வதை விட அல்வா கிண்டியிருக்கிறார்கள் என்று சொன்னால் அது மிகவும் பொருத்தமான சொல்லாக இருக்கும்.

 

மின்னூலாக (பிடிஎஃப்) தரவிறக்க

%d bloggers like this: