கோவை ஃபாரூக்: இரண்டு முனையிலும் முன்னேற்றமில்லை

farook-child-450

கடந்த 16/03/2017 அன்று இரவு திராவிடர் விடுதலைக் கழக செயற்பாட்டாளர் தோழர் ஃபாரூக் கொடூரமான முறையில் வெட்டிக் கொலை செய்யப்பட்டார். இரண்டு வாரங்களைக் கடந்த பின்னும் அதன் அதிர்வலைகள் அடங்கவில்லை. அந்த அளவுக்கு அந்தப் படுகொலையின் தாக்கம் இருக்கிறது. முதலில், ஒரு பெரியாரிய செயற்பாட்டாளரை இஸ்லாமிய மதவாதிகள் கொல்லத் துணிவார்களா? எனும் கேள்வி முதன்மையானது. அடுத்து, இந்தப் படுகொலையின் பிறகான எதிரொலிப்புகள் இஸ்லாமிய இயக்கங்களிடமிருந்தும், பெரியாரிய, இன்னும்பிற சமூக இயக்கங்களிலிருந்தும் மிக நிதனாமான, உணர்ச்சிவயப்படாத அணுகுமுறை. இந்தக் கோர நிகழ்வின் மெய்யான காரணம் இன்னும் வெளிப்படுத்தப்படவில்லை. என்றாலும், சிலர் சரணடைந்திருக்கிறார்கள், சிலர் கைது செய்யப்பட்டிருக்கிறார்கள் என்பதன் வாயிலாக இஸ்லாமிய மதவெறி இதில் பெரும் பங்காற்றியுள்ளது என்பது வெளிப்படையாகிறது.

 

தமிழகத்தில் செயல்படும் இஸ்லாமிய இயக்கங்கள் இந்த மதவெறியை எவ்வாறு உள்வாங்கியிருக்கின்றன அல்லது எவ்வாறு அறிந்து கொண்டிருக்கின்றன என்றால் அவைகளின் செயல்பாடுகள் அவ்வாறு இல்லை என்பதை நிரூபிக்கின்றன. இஸ்லாம் ஒரு அமைதி மார்க்கம், இஸ்லாத்தை அறியாதவர்களின் செயல் என்பதை பதிய வைப்பதிலேயே அவை உறைந்திருக்கின்றன. மட்டுமல்லாது, இந்த இரண்டு வாரங்களில் பெரியாரிய இயக்கங்களும் இஸ்லாமிய இயக்கங்களும் உருவாக்கியிருந்த இணக்கமான சூழலை குலைக்கும் விதமாக ஒரு இஸ்லாமிய அமைப்பு வீடியோவை வெளியிட்டிருக்கிறது. இது எந்த நோக்கத்தை உள்ளடக்கிக் கொண்டிருக்கிறது என்பதை நுணுகிப் பார்க்கும் தேவை ஏற்பட்டிருக்கிறது.

 

இஸ்லாமிய மதவெறி என்பது இல்லாத ஒன்றா? இஸ்லாத்தின் தொடக்க காலத்திலிருந்தே இந்த மதவெறி வெறியாட்டம் போட்டுக் கொண்டு தான் இருந்திருக்கிறது. தன்னை எதிர்த்து விமர்சனம் செய்கிறார்கள் என்பதற்காக அபு அபக் எனும் முதியவரையும், அஸ்மா பின் மர்வான் எனும் பெண் கவிஞரையும் கொடூரமாக கொலை செய்வதற்கு ஏவியவர் தான் முகம்மது நபி. இஸ்லாமிய ஆட்சி இருக்கும் நாடுகளில் அரசு இது போன்ற படுகொலைகளை வெகு எளிதாக செய்து கொண்டிருக்கிறது. பக்கங்கள் கொள்ளாத அளவுக்கு அந்த அட்டவணை நீண்டு செல்லும். அரசுக்கு வெளியே தனிப்பட்டவர்கள், இயக்கங்கள் செய்யும் அச்சுறுத்தல்களும், முடக்கங்களும் துயரங்களும் கொலைகளும் கூட தொடர்ந்து கொண்டே இருக்கின்றன. அமெரிக்காவின் ஆமினா வதூத், கனடாவின் இர்ஷாத் மஞ்சி, எகிப்தின் நவ்வல் சதாவி, லெபனானில் சாதிக் ஜலால் அல் அஸ்ம், மஹ்தி அமில், பாகிஸ்தானின் தாரிக் அலி, சோமாலியாவின் ஹிர்ஸ் அலி போன்றோர் இஸ்லாத்தின் மீதான விமர்சனங்களால் இயல்பான வாழ்க்கையை வாழ முடியாத அளவுக்கு நெருக்குதல்களுக்கு உள்ளாக்கப்பட்டவர்கள். தமிழகம் என்று எடுத்துக் கொண்டாலும் குமரி மாவட்டம் தக்கலையில் கவிஞர் ஹெச்.ஜி.ரசூல், புதுக்கோட்டையில் அலாவுதீன், நெல்லையில் துராப்ஷா என தொடர்ந்து கொண்டிருக்கிறது. அன்றைய முகம்மது நபி தொடங்கி இன்றைய கும்பல்கள் வரை அனைவரும் இஸ்லாத்தை அறியாதவர்கள் என்று மேம்போக்காக கடந்து சென்றால் இஸ்லாம் என்பதில் என்ன மிச்சமிருக்கும்? இஸ்லாத்தை அதன் தூ.. .. ..ய வடிவில் பரப்புகிறோம் என்று திரியும் இவர்களின் திரித்தல்கள் சமூகத்தில் என்ன விளைவை ஏற்படுத்தி இருக்கின்றன என ஆய்ந்து பார்க்காதவர்கள் மெய்யில் அந்தக் குற்றங்களை தூண்டியவர்கள் என்பதில் ஐயமொன்றும் இல்லை.

 

அதேவேளை பார்ப்பன மதவெறிக்கு சற்றும் குறைந்ததில்லை இஸ்லாமிய மதவெறி என்று கிடைத்த வாய்ப்பை பயன்படுத்த நினைக்கும் சமூக செயற்பாட்டாளர்களின் செயலும் சீர்தூக்கிப் பார்க்க வேண்டிய தேவை இருக்கிறது. தபோல்கர், கல்புர்க்கி போன்றவர்களின் கொலைக்குப் பின்னே இருக்கு பார்ப்பனிய மதவெறியையும், ஃபாரூக் கொலைக்குப் பின்னே இருக்கும் இஸ்லாமிய மதவெறியையும் ஒரே தட்டில் வைத்து எடை போட முடியுமா? இந்தியாவைப் பொருத்தவரை இஸ்லாம் ஒரு ஒடுக்கப்படும் மதம். இஸ்லாமியப் பெயர் மட்டுமே போதும், அதை தாங்கியிருப்பவர் இயல்பான வாழ்கையை வாழ கூடுதல் சிரமப்பட வேண்டும் என்பது இங்கு யதார்த்தம். சிறுபான்மை இன மக்கள் ஒரு பதட்டத்துடனேயே எப்போதும் இருக்க வேண்டிய சமூகமாக இது இருக்கிறது. ஏனென்றால் இங்கு பார்ப்பனிய மதம் பெரும்பான்மை மதம் எனும் அடிப்படையில் மட்டும் இங்கு தங்கியிருக்கவில்லை. அரசு இயந்திரத்தின் அடி முதல் நுனி வரை கைப்பற்றியிருக்கிறது, அதிகாரத்தில் இருக்கிறது. தங்களுக்கு எதிரானவர்களை நீக்க நினைக்கும் உளவியல் இரண்டு மதத்தினருக்கும் ஒன்றே போல் இருக்க முடியுமா? தங்களின் தங்குதடையற்ற அதிகாரத்துக்கு இடையூறு எனும் உளவியலுக்கும், தங்கள் இருப்பே கேள்விக்குறியான சூழலில் அதையும் கெடுக்கும் இடையூறு எனும் உளவியலுக்கும் வேறுபாடு இல்லை எனக் கருதுவோரை எவ்வாறு வகைப்படுத்துவது?

 

இன்றைய சமூக சூழலில் கோவை ஃபாரூக் படுகொலை என்னமாதிரியான தாக்கத்தை ஏற்படுத்தி இருக்கிறது? வட மாநிலங்களோடு ஒப்பிடுகையில் தமிழ்நாடு சமூகநீதி அடிப்படையில் பலமடங்கு உயர்ந்த நிலையில் இருக்கிறது. அதனால் தான் ஆர்.எஸ்.எஸ் போன்ற சமூக விரோத அமைப்புகள் இங்கு தலைதூக்க முடியாமல் இருக்கிறது. மறுபுறத்தில் அமெரிக்க ஏகாதிபத்தியம் உருவாக்கிய கள்ளக் குழந்தையான இஸ்லாமிய மீட்டுருவாக்கம் வளைகுடா நாடுகளின் பொருளாதார உதவியாலும், அங்கு அதிக எண்ணிக்கையில் தமிழர்கள் வேலை பார்ப்பதாலும் இஸ்லாமிய இயக்கங்கள் என்ற பெயரில் தமிழ்நாட்டில் வேர்பிடித்து வளர்ந்துள்ளன. இன்னொரு புறத்தில், இஸ்லாமியர்களை எதிரியாக நிலைநிருத்த பார்ப்பனியம் அனைத்து வேலைகளையும் அரசு எந்திரத்தின் உதவியுடன் செய்து வருகிறது. இதே கோவையில் சில மாதங்களுக்கு முன் சசிகுமார் எனும் பொறுக்கி கொலை செய்யப்பட்ட போது, அவனுடைய சடலத்தை 18 கிலோமீட்டர் தூரத்துக்கு ஊர்வலம் நடத்த அனுமதித்து, அவர்கள் வழியெங்கும் நிகழ்திய சூறையாடல்களையும், வக்கிரங்களையும் அனுமதித்து பாதுகாத்தது. ஆனால் ஃபாரூக்கின் உடலை விரைந்து அடக்கம் செய்ய தேவையானதைச் செய்தது. மட்டுமல்லாது பல இஸ்லாமிய குழுக்களை கருங்காலிகளாக உருவாக்கியும் வருகிறது. உவைசியின் அமைப்பு அம்மாதிரியான கருங்காலி அமைப்பு தானா எனும் ஐயம் இருந்து கொண்டிருக்கிறது. தமிழ்நாட்டில் காலூன்ற வேண்டும் என்று ஆர்.எஸ்.எஸ், பி.ஜே.பி அமைப்புகள் பகீரத பிரயத்தனம் செய்து வருகின்றன என்பது பாசிச ஜெயா மறைவுக்குப் பின்னரான நிகழ்வுகள் அம்பலமாக்கி இருக்கின்றன. இந்த சூழலில் தான் புதிய தேவை ஒன்று சமூகத்தின் மீது அழுத்துகிறது. பார்ப்பனியம் வெகு மக்களை நெருக்கடிக்குள் தள்ளத் தள்ள தலித்துகளும், சிறுபான்மை மக்களும் ஒன்றிணைந்து வருகிறார்கள். உனா சலோ போராட்டம் அதற்கு மிகச் சிறந்த எடுத்துக் காட்டு. மெரினாவிலும் பேதங்கள் இற்று வீழ்ந்தன. தமிழ்நாட்டைப் பொருத்தவரையில் நீண்ட காலமாகவே இந்த இணக்கம் இங்கு உண்டு. புரட்சிகர, தலித்திய இயக்கங்கள் இஸ்லாமிய மக்களை தள்ளிவைத்து பார்த்ததே இல்லை. இது போன்ற சமூகச் சூழலில் நிகழ்ந்த ஃபாரூக்கின் படுகொலை யாருக்கு பலனை அளிக்கும் என்று பார்ப்பது முக்கியத்துவம் வாய்ந்ததாக இருக்கிறது.

 

காவல்துறை இதுபோன்ற சமூக முக்கியத்துவம் வாய்ந்த வழக்குகளில் எப்படி செயல்பட்டிருக்கிறது என்பதற்கு அதன் வரலாறு சான்றாக இருக்கிறது. ஃபாரூக் கொலை வழக்கிலும் அந்த சாத்தியங்களை மறுப்பதற்கில்லை. இந்த வழக்கில் சரணடைந்தவர்கள் கூறிய காரணங்களை உற்று நோக்கினால் இது புலப்படும். முதலில் சரணடைந்தவர் ஃபாரூக்கை அழைத்த தொலைபேசி இலக்கம் இரண்டு நாட்களுக்கு முன்னர் தொலைந்து போன என்னுடைய செல்லிடப் பேசியின் இலக்கம் என்று கூறி சரணடைந்தார். அதன் பிறகு இது குறித்த எந்த தகவலும் காவல்துறையின் பக்கமிருந்து வெளியிடப்படவில்லை. குறிப்பிட்ட இலக்கத்திலிருந்து தான் அழைப்பு சென்றிருக்கிறது என்று வெளியில் எப்படி தெரிந்தது? இரண்டாவது கட்டமாக சரணடைந்தவர்கள் காவல்துறை தங்களை துன்புறுத்துவதாகக் கூறி சரணடைந்திருக்கிறார்கள். ஆனால் இந்த விபரங்களெல்லாம் பின்னர் ஊடகங்களிலிருந்து மறைக்கப்பட்டு விட்டன. தற்போது ஆறுபேரிடம் விசாரணை செய்து வருகிறோம் என்று தான் காவல்துறையிலிருந்து தகவல் வெளியிடப்படுகிறது. எனவே, காவல்துறை இந்த வழக்கில் இஸ்லாமியர்களை கைது செய்து விசாரித்து வருகிறது, ஃபாரூக்கின் தகப்பனார் உள்ளிட்ட உறவினர்கள் உணர்ச்சிவயப்பட்ட நிலையில் கொடுக்கும் பேட்டிகள், இவைகளை மட்டும் வைத்துக் கொண்டு முடிவெடுக்க விரும்புவோர்கள் சுவாதி கொலை வழக்கு என்ன விதத்தில் முடிவுக்கு கொண்டுவரப்பட்டது என்பதை நினைவுபடுத்திக் கொள்ளட்டும்.

 

தமிழ்நாட்டில் இளைஞர்கள் பரவலாக இஸ்லாமிய, தலித்திய இயக்கங்களிலிருந்து விடுபட்டு பொதுவெளியில் சமூக அரசியல் கண்ணோட்டத்தில் போராட்டங்களில், நிகழ்வுகளில் கைகோர்த்து வருகிறார்கள். ஃபாரூக்கின் படுகொலை நேரடியாக இதில் பாரதூரமான விளைவுகளை ஏற்படுத்துகிறது. எனவே, இதில் உடனடியாக பலனை அனுபவிக்கும் இடத்தில் ஆர்.எஸ்.எஸ் பி.ஜே.பி கும்பல் இருக்கிறது என்பதை மறந்து விடக் கூடாது. இஸ்லாமிய உழைக்கும் மக்களானாலும், இந்து உழைக்கும் மக்களானாலும் மதவெறியின் தொடர்பு எல்லைக்கு வெளியே இருக்கிறார்கள். அன்றாட வழிபாட்டு நம்பிக்கைக்கு வெளியே மதம் என்பது பெரிதாக ஒன்றுமில்லை. ஆனால், பார்ப்பனிய மதவெறியர்களும் இஸ்லாமிய மத வெறியர்களும் அவர்களை மதங்களுக்குள் இழுத்து விடுவதையே தங்களுக்கான வெற்றியாக எண்ணி செயல்பட்டுக் கொண்டிருக்கிறார்கள். ஃபாரூக் இதை எதிர்த்துத்தான் செயல்பட்டார். ஃபாரூக்கின் அடையாளம் இது தான். ஃபாரூக் மதவெறியர்களால் கொடூரமாக கொலை செய்யப்பட்டு விட்ட பின்பு அவரின் அடையாளம் என்ன என்பதை மதவெறியர்கள் தீர்மானிக்க நாம் அனுமதிக்கக் கூடாது. அது தான் ஃபாரூக்குக்கு நாம் செலுத்தும் வீர வணக்கம்.

மின்னூலாக(PDF) தரவிறக்க‌

காவி பயங்கரவாதிகளின் கொட்டத்தை அடக்குவோம்!

rss

கடந்த 29ம் தேதி சென்னையிலும் சில இடங்களிலும் ஆர்.எஸ்.எஸ் வானரங்களின் பேரணி நடந்திருக்கிறது. 15 ஆண்டுகளாக அனுமதி மறுக்கப்பட்டிருந்த நிலையில் இந்த ஆண்டு அனுமதி வழங்கப்பட்டிருக்கிறது. இதை ஒரு தொடக்கமாகக் கொள்ளலாம். இனி இந்த காவி வானரங்கள் தமிழகத்தில் தங்கள் பயங்கரவாத செயல்களை எந்தத் தடையுமின்றி அரங்கேற்றும். தமிழகத்தில் தற்போது இருக்கும் ஓபிஎஸ் அரசாங்கம் அதற்கான எல்லா ஏற்பாடுகளையும் செய்து கொடுக்கும். அதாவது அதிமுகவின் போர்வையில் பாஜக ஆட்சி செய்யும். இதன் அண்மை எடுத்துக்காட்டு தான் மாணவர்கள் போராட்டம் குண்டாந்தடியால் கலைக்கப்பட்டதும், தொடர்ந்து மீனவர் குடியிருப்புகள் சிதைக்கப்பட்டதும், அவர்களின் வாழ்வாதாரம் தகர்க்கப்பட்டதும். இது அதிமுகவுக்கும் பாஜகவுக்கும் இடையேயான ஒப்பந்தம் மிச்சமிருக்கும் நானகாண்டுகளும் அதிமுகவினர் தமிழகத்தை மொட்டையடிக்க அனுமதிக்கப்படுவார்கள், பதிலாக, காவி பயங்கரவாதிகள் தமிழகத்தை தாங்களின் பரிசோதனைக் கூடமாக மாற்றியமைப்பார்கள். ஆக மொத்தம், கொள்ளையடிப்பதற்கு, பார்ப்பனியத்துக்கு ஆதரவு தெரிவிக்காத, இசைவளிக்காத யாரும் இரக்கமின்றி ஒடுக்கப்படுவார்கள்.

 

இதன் பொருள் இதற்கு முன்னர் தமிழகத்தில் காவி பயங்கரவாதிகள் எதுவும் செய்ய முடியாதிருந்தார்கள் என்பதல்ல. இந்திய அரசு எந்திரமே காவி மயமாகி இருக்கிறது. அதன் வழியே எங்கும் எப்போதும் எதுவும் செய்து முடிக்கும் திறனுடன் அது இருக்கிறது என்பதில் மாற்றுக் கருத்து ஒன்றுமில்லை. ஆனால் ஒப்பீட்டளவில் வட மாநிலங்களில் செயல்பட முடிந்த அளவுக்கு தமிழகத்தில் செயல்பட முடியவில்லை. ஆனால் இனி அப்படி இருக்காது என்பதற்கான வெளிப்படையான தொடக்கம் தான் காவி பயங்கரவாதிகளின் அந்த பேரணிமட்டுமல்லாது இந்தப் பேரணிக்கு சில தனியார் பள்ளிகள் எந்தவித மறைவுமில்லாமல் தங்கள் பள்ளி வாகனங்களிலேயே மாணவர்களை அனுப்பி வைத்திருக்கின்றன. தனியார் பள்ளிகள் எதை போதிக்க விரும்புகின்றன என்பதற்கு இது ஒரு சான்று.

 

எத்தனையோ இயக்கங்கள் இங்கு பேரணி நடத்துகின்றன, நடத்தியிருக்கின்றன. அதேபோல் ஆர்.எஸ்.எஸ்ம் நடத்தியிருக்கிறது என்பதாக இதைப் பார்ப்பவர்கள் அதன் கடந்தகால வரலாறு தெரியாத அப்பாவிகளாக மட்டுமே இருக்க முடியும். இந்தியாவின் அனைத்து துறைகளிலும் ஊடுருவி இருக்கும், மூன்று முறை தடை செய்யப்பட்ட, கொலை, குண்டு வைப்பு உள்ளிட்ட பயங்கரவாத செயல்களில் ஈடுபடும் ஒரு பயங்கரவாத இயக்கத்தை வெகு எளிதாக எண்ணுவது ஒருவகையில் மடமையும் கூட. இந்த அடிப்படையில் இருந்து தான் அந்தப் பேரணியைப் பார்க்க வேண்டும். தவிரவும், இந்தப் பேரணியை நடத்துவதற்கு அவர்கள் கூறியிருக்கும் காரணம் அதைவிட அபாயகரமானது. அம்பேத்கரின் 125 வது பிறந்த நாள் விழா, சுபாஸ் சந்திர போஸ் 120, குரு கோவிந்த் சிங்கின் 350 ம் பிறந்த நாள் விழா, ராமனுஜத்தின் 1000 வது ஆண்டு நிறைவு விழா ஆகியவைகளை முன்னிட்டு பேரணி நடத்துவதாக அறிவித்திருந்தார்கள். குறிப்பாக அம்பேத்கர். தன் வாழ்நாள் முழுவதும் பார்பனிய மதத்தை கடுமையாக எதிர்த்த அம்பேத்கரின் பிறந்த நாளை பார்ப்பன வெறியர்கள் கொண்டாடுவது என்பதைவிட அம்பேத்கருக்கு வேறு அவமரியாதை இருக்க முடியுமா?

 

பௌத்த மதத்தை தழுவும் போது அம்பேத்கர் 22 உறுதிமொழிகளை எடுத்துக் கொண்டு பௌத்த மதத்தை தழுவினார். அவைகளில் பார்பனிய மதம் குறித்த அவரின் விமர்சனங்கள் மிகக் கடுமையானவை. அதில் முதல் பத்து உறுதிமொழிகள் பார்ப்பனியத்துக்கு சம்மட்டி அடி கொடுத்தவை.

 

1. பிரம்மா, விஷ்ணு, மகேஸ்வரனிடம் எனக்கு நம்பிக்கை இல்லை; அவர்களைத் 

தொழுது தொட்டு வழிபடவும் மாட்டேன்

 

2. ராமன், கிருஷ்ணனிடம் எனக்கு நம்பிக்கை இல்லை; அவர்களைத் தொழுது தொட்டு 

வழிபடவும் மாட்டேன்

 

3. கௌரி, கணபதி மற்றும் இதர இந்து மத தெய்வங்களிடமும் பெண் 

தெய்வங்களிடமும் எனக்கு நம்பிக்கை இல்லை; அவர்களைத் தொழுது தொட்டு 

வழிபடவும் மாட்டேன்

 

4. கடவுள்களின் அவதாரத் தத்துவத்தில் எனக்கு நம்பிக்கை இல்லை

 

5. மகான் புத்தர், விஷ்ணுவின் அவதாரம் என்று நான் நம்பவில்லை; நம்பவும் மாட்டேன்

 

6. நான் சிரார்த்தம்செய்ய மாட்டேன். ‘பிண்டதானமும்தரமாட்டேன்

 

7. புத்தரின் சித்தாந்தங்களுக்கும் போதனைகளுக்கும் மாறான முறையில் 

எவ்வகையிலும் செயல்படமாட்டேன்

 

8. பிராமணர்களைக் கொண்டு எந்த சமயச் சடங்குகளையும் செய்ய மாட்டேன்

 

9. மனித குலத்தின் சமத்துவத்தில் நான் நம்பிக்கை கொண்டுள்ளேன்

 

10. சமத்துவத்தை நிலைநாட்டப் பாடுபடுவேன்

 

பார்ப்பனிய மதத்துக்கு சம்மட்டி அடி கொடுத்த அம்பேத்கரின் பிறந்த நாளை முன்னிட்டு அதே பார்ப்பனிய பயங்கரவாதிகள் பேரணி நடத்துவது என்பது அவர்களின் அரசியலுடன் தொடர்பு கொண்டது.

 

எல்லா வழிமுறைகளிலும், எல்லா வகைகளிலும் பார்ப்பனிய மேலாதிக்கமும், பிற மக்கள் மீதான ஒடுக்குமுறையும் தான் பார்ப்பனியத்தின் அரசியல். இந்த மேலாதிக்கத்தையும் ஒடுக்குமுறையையும் சிறுபான்மையினரான பார்ப்பனியர்கள் பெரும்பான்மை ஒடுக்கப்பட்ட மக்களைக் கொண்டே செய்து வருகிறார்கள். அம்பேத்கரை ஆராதிக்கும் ஒடுக்கப்பட்ட மக்கள் அம்பேத்கரை உள்வாங்கி இருக்கிறார்களா எனும் கேள்விக்குறி தான் இன்றைய யதார்த்தம். அதனால் தான் பார்ப்பனியம் அம்பேத்கரின் பெயரை பயன்படுத்திக் கொண்டு முன்னே வருகிறது.

 

ஆயிரமாயிரம் ஆண்டு கால பார்ப்பனிய வரலாறு, ஒடுக்கப்பட்ட மக்களின் இரத்தம் சிந்திய வரலாறு. அந்த இரத்த வரலாற்றின் எச்சத்தில் நிற்பவர்களிடம் சிறுபான்மையினரை எதிரியாய் திணிப்பதற்காக அம்பேத்கரை புனிதப் பொருளாக மாற்றுகிறது பார்ப்பனியம். அம்பேத்கர் பெயரை உச்சரிக்க நீங்கள் யாரடா நாய்களா? என்று நாம் திருப்பியடிக்க வேண்டும். இது பெரியாரின் மண், அம்பேத்கரை உள்வாங்கிய மண் என்பதை அவர்களுக்கு காட்ட வேண்டும்.

 

வரலாற்று சிறப்புமிக்க மெரினா போராட்டம் அதற்கான முதற்படியில் எட்டு வைத்திருக்கிறது. தமிழகத்தின் மீது பார்ப்பனியத்துக்கு இருக்கும் பலவித பதட்டங்களில் இந்த மெரினா போராட்டம் முதன்மையானதாக இருக்கிறது. ஜல்லிக்கட்டு எனும் முகாந்திரத்தை முன்வைத்து நடந்ததாக இருந்தாலும், அடிப்படையில் இது அனைவரையும் ஒன்றிணைத்திருக்கிறது. ஜல்லிக்கட்டில், அதை நடத்துவதில் வேறு சில பிரச்சனைகள் இருந்தாலும் அந்த போராட்டத்தில் ஒடுக்கப்பட்ட மக்களும், சிறுபான்மையினரும் பெருந்திரளாக கலந்து கொண்டார்கள். ஒன்றுபட்டு நின்றார்கள், ஒன்றுகலந்து இருந்தார்கள். இதை விட பார்ப்பனியத்தை வேறு எதுவும் கலவரப்படுத்த முடியுமா?

 

அதனால் தான் அனைத்து ஊடகங்களும் இதை ஜல்லிக்கட்டு போராட்டமாக மட்டுமே காட்ட விரும்புகின்றன.

 

அதனால் தான் பார்பனிய எச்சைகள் தேசியக் கொடி பிடித்திருந்த இந்துவை முஸ்லீம்கள் அடித்தார்கள் என்று சரடு விட்டுப் பார்க்கின்றன.

 

விடமாட்டோம் என்று காட்டுவோம். மெரினாவை தொடர்வோம், பார்ப்பனியத்துக்கு பாடை கட்டுவோம்.

மின்னூலாக(PDF) தரவிறக்க‌

சதி, பொய், பித்தலாட்டம், கம்யூனிச அவதூறு

முன்னுரை

1x66iat

பழைய பொய்களை மீண்டும் மீண்டும் உலவ விட்டால் நடப்பு உண்மைகளை மறைத்துக் கொள்ளலாம். இப்படி ஒரு புதுமொழிக்கு உள்ளகம் வேண்டுமென்றால் அரவிந்தன் நீலகண்டன் எழுதிய “பஞ்சம் படுகொலை பேரழிவு கம்யூனிசம்” எனும் நூலை எடுப்பாய் காட்டலாம். தலைப்பே கதை சொல்கிறது. ஹிட்லர் தொடங்கி அரவிந்தன் நீலகண்டன் வரையிலும், இன்னும் எத்தனை பேர் வர இருக்கிறார்களோ அவர்கள் வரையிலும் கம்யூனிசத்தை அவதூறு செய்ய வேண்டுமென்றால் அவர்களுக்கு பஞ்சம் படுகொலை போன்ற சொற்களைத் தவிர வேறொன்றும் கிடைப்பதில்லை. அவ்வளவு கற்பனை வரட்சி. ரஷ்யாவில் பஞ்சம் படுகொலை என்று கூறப்படுபவைகளை விட்டு விட்டால் இன்றும் கம்யூனிசத்தை அவதூறு செய்ய எங்களிடம் வேறொன்றுமில்லை என்று முதலாளித்துவமும் அதன் காலாட்படைகளும் மீண்டும் மீண்டும் காட்டிக் கொண்டே இருக்கிறார்கள்.

ஆனால், சோவியத் யூனியன் இருந்ததன் பலனை உலக மக்கள் இன்றும் அனுபவித்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள். அனைவருக்கும் வேலை, அனைவருக்கும் வீடு, அனைவருக்கும் இலவசக் கல்வி, அனைவருக்கும் இலவச மருத்துவ வசதி என தன் குடி மக்களுக்கு சோவியத் யூனியன் ஏற்படுத்திக் கொடுத்ததைப் பார்த்துத் தான் உலகின் பிற நாடுகள் அதில் கொஞ்சத்தையேனும் தன் குடி மக்களுக்கு கொடுத்தன. தன் குடி மக்கள் நன்றாக வாழ வேண்டும் என்பதற்காக அல்ல. சோவியத் யூனியனைக் கண்டு தம்முடைய நாட்டிலும் புரட்சி வந்து விடக் கூடாதே என்பதற்காக. அவ்வாறான வசதிகள் உரிமைகளை எல்லாம் இன்று படிப்படியாக முதலாளித்துவம் படுகொலை செய்து வருகிறது. அதன் மூலம் பல்லாயிரக் கணக்கான மக்கள் அல்லலுற்று மடிகிறார்கள். எந்த அரவிந்தன்களுக்கும் சோவியத் யூனியன் தன் குடிமக்களை எப்படி வாழ வைத்தது என்பது புரிவதும் இல்லை. இன்று முதலாளித்துவம் செய்து கொண்டிருக்கும் இந்தப் படுகொலைகள், பஞ்சங்கள் தெரிவதும் இல்லை. இது தான் கம்யூனிச அவதூறுகளுக்கான மைய அச்சு. கம்யூனிசத்தின் மீதான அவதூறு என எதை எடுத்துக் கொண்டாலும் அது இந்த மைய அச்சிலிருந்து நகர்வதே இல்லை. இதற்கு அரவிந்தன் நீலகண்டன் மட்டும் விலக்காகி விட முடியுமா?

சற்றேறக்குறைய ஓராண்டுக்கு முன்னர் நண்பரொருவர் மேற்கண்ட நூலை அறிமுகப்படுத்தி இதற்கு நீங்கள் மறுப்பெழுத வேண்டும் என கேட்டுக் கொண்டார். பிரிதொரு சமயத்தில், தோழரொருவருடன் உரையாடுகையில் தன்னிடம் அந்த நூல் இருப்பதாக தெரிவித்ததோடு மட்டுமல்லாமல், அனுப்பியும் வைத்து விட்டார். படித்துப் பார்க்கையில் அலுப்பாக இருந்தது. அதே அரை நூற்றாண்டுப் பொய்கள்.  உலகின் அத்தனை மொழிகளிலும் எவ்வளவோ விளக்கங்கள், சான்றுகள் இந்தப் பொய்களை அம்பலப்படுத்தி வெளிவந்திருந்த போதிலும் வெட்கமற்று மீண்டும் மீண்டும் வெளிவந்து கொண்டிருக்கும் அதே அரை நூற்றாண்டுப் பொய்கள்.

மறைந்த நவீன தமிழ் எழுத்தாளர் ஒருவர் ஒருமுறை, “ இரயில் பயணத்தில் ஒருவர் பாக்கெட் நாவலைப் படித்து விட்டு வாழைப்பழத் தோலை வீசி எறிவது போல் ஜன்னல் வழியே வெளியே தூக்கிப் போட்டதைப் பார்த்த பின்பிலிருந்து, நான் பாக்கெட் நாவல்கள் எழுதுவதில்லை” என்றார். அதேபோல் படித்த பின் இது போன்ற குப்பை நூல்களை எழுதியவரின் முகத்தில் வாசகர்கள் வீசியடிக்கும் நிலை வந்தால், இது போன்ற “என்ன கையப் புடிச்சு இழுத்தியா” வடிவ நூல்கள் குறையும் என எண்ணுகிறேன்.

மூன்றாம்தர ஓட்டுக்கட்சி அரசியல்வாதிகள் தம் கட்சியின் நிலைப்பாட்டை தூக்கிப்பிடிப்பதற்கு கொஞ்சமும் தயங்க மாட்டார்கள். இதற்காக தொடர்பற்ற விபரங்களை, தரவுகளை முன்னுக்குப் பின் முரணாக பேசுவதற்கு அவர்கள் கொஞ்சமும் வெட்கப்படுவதில்லை. சுட்டிக் காட்டினாலும் அதை கொஞ்சமும் பரிசீலிப்பதும் இல்லை, நிறுத்துவதும் இல்லை. அந்த பிழைப்புவாத தகுதிகளுக்கு முற்றிலும் நிகரானவர்கள் இது போன்ற எழுத்தாளர்கள்.

யார் இந்த அரவிந்தன் நீலகண்டன்? பார்ப்பனிய வகை மாதிரிகள் பலவற்றில் ஒரு தனிவகை. தன் அறிவுஜீவி அகப்பையில் பார்ப்பன பாசிசத்தை நீர்த்துக் கொடுக்கும் ஒரு தலை. இந்த வகையினரின் எழுத்துக்கள் கம்யூனிசத்தைக் காதலித்தால் தான் எச்சரிக்கை கொள்ள வேண்டியதிருக்கும். வாழைப் பழத்தில் வெண்டை விதைகள் இருக்குமா என்ன? இந்துத்துவத்தை, பார்ப்பனியத்தை தூக்கிப் பிடிக்கும் ஒருவரிடம் சமத்துவக் காதல் அரும்புமா என்ன?

தேளின் கொட்டும் தன்மையை விலக்கி விட்டு அதன் அழகை மட்டும் ஆராதிக்க முடியுமா? புதிதாக படிப்பவர்கள் அப்படி மறுகக் கூடும். தன் 280 பக்க நூலில் 480 க்கும் மேற்பட்ட மேற்கோள்களை அள்ளித் தெளித்திருக்கிறார் அரவிந்தனார். இந்த மேற்கோள்கள் தான் புதிதாக படிப்பவர்களுக்கு மெய்யே போலும் ஒரு தோற்றத்தை ஏற்படுத்துகிறது. அந்த மேற்கோள்களின் வகை மாதிரிக்கு சில

  1. தி டெத் ஆப் வைட் சோசியாலஜி – ஜாய்ஸ் லேட்னர் – 1998

  2. பிளாக் மார்க்ஸிசம்: மேக்கிங் ஆப்தி பிளாக் ரேடிகல் ட்ராடிசன் – செட்ரிக் ராபின்சன் – 2000

  3. தி லாஸ்ட் லிட்ரேசர் ஆப் சோசலிசம் – ஜார்ஜ் வாட்சன் – 2001

  4. எ ரெகெய்ம் ஆப் கார்ல் மார்க்ஸ் – ஃபிராங்க் மானுவல்- 1997

  5. கார்ல் மார்க்ஸ் அன் இண்டிமேட் பயாக்ரபி – மெக்ராத் ஹில்- 1978

  6. ஹார்ம்லெஸ் லவர்ஸ்? – மைக் கேன் 1993

  7. கார்ல் மார்க்ஸ் ரௌட்லெட்ஜ் – மைகேல் எவான்ஸ் 2004

  8. பீப்பிள்ஸ் டிராஜடி: தி ருஷ்யன் ரெவல்யூசன் – ஒர்லாண்டோ ஃபிஜ்ஜெஸ் – 1998

  9. தி ரைஸ் அண்ட் ஃபால் ஆப் கம்யூனிசம் – ஆர்ச்சி பிரவுண் – 2010

  10. ரெவல்யூசனரி டெர்ரரிசம் இன் ருஷ்யா – அன்னா ஹெய்ஃப்மன் – 1995

  11. தி எனிமி வித்தின்: எ ஹிஸ்டரி ஸ்பைசஸ் – டெர்ரி க்ரவுடி – 2008

  12. தி போல்ஸ்விக்ஸ்: தி இண்டலக்சுவல் அண்ட் பொலிடிகல் ஹிஸ்டரி – ஆடம் புருனோ எலம் – 1998

  13. ரூட்ஸ் ஆப் ரெபெலியன்: ஒர்கர்ஸ் பொலிடிகல் அண்ட் ஆர்கனைசேசன் – விக்டோரியா போனல் – 1983

  14. தி சீக்ரெட் ஃபைல் அப் ஜோசப் ஸ்டாலின் – ரோமன் பிராக்மன் – 2003

  15. ருஷ்யாஸ் செகண்ட் ரெவல்யூசன் – எட்வர்ட் நிகலோவிச் – 1987

  16. சோவியத் கிராஸ் ரூட்ஸ் – ஜெஃப்ரி ஹான் – 1988

  17. தி கவன்மெண்ட் அண்ட் பொலிடிக்ஸ் ஆப் சோவியத் யூனியன் – ஷப்பாரியோ – 1977

  18. லெனின் அண்ட் ட்வுன்ஃபால் ஆப் டிசாரிஸ்ட் ருஷ்யா – எலிசபெத் ராபின்ஸ் – 1966

  19. தி போல்ஸ்விக் ரெவாலியூசன் – ஜான்சி டாவன்போர்ட் – 2010

  20. லெனின்ஸ் லெஜசி – ராபர்ட் வெஸ்ஸன் – 1978

  21. லெனின்ஸ் ரெவல்யூசன் – ஸ்டூவர்ட் ஆண்ட்ரூஸ் – 2007

  22. கம்பெட்டிங் வாய்ஸெஸ் ப்ரம் ருஷ்யன் எவல்யூசன் – மைகேல் ஹிக்கி – 2010

  23. தி போல்ஸ்விக் இன் பவர் – அலக்ஸாண்டர் ரபினோவிச் – 2007

  24. தி கொயெஸ்ட் ஃபார் எவல்யூசனரி சோசலிசம் – மன்ஃப்ரெட் ஸ்டிச்சர் – 2006

  25. காம்ரேட்ஸ் எ ஹிஸ்டரி ஆப் வர்ல்ட் கம்யூனிசம் – ராபர்ட் சர்வீஸ் – 2007

  26. லெனின்ஸ் ரெவல்யூசனரி லைஃப் – கிரிஸ்டோபர் – 2005

  27. தி சோவியத் சீக்ரெட் போலிஸ் – சைமன் வோலின் – 1957

  28. சில்ட்ரன் ஒர்க் க்ரோவிங் அப் இன் ருஷ்யா – காட்ரியோனா கெல்லி – 2007

  29. தி ஃபேட் ஆப் தி சோவியத் டெமாக்ரசி – இஸ்ரேல் கெட்ஸ்லர் – 1983

  30. ஆர்ஜின் ஆப் குலாக் – மைகேல் ஜாகப்சன் – 1993

  31. எ டாகுமண்டரி ஹிஸ்டரி ஆப் கம்யூனிசம் இன் ரஷ்யா – ராபர்ட் வின்ஸெண்ட் – 1993

  32. லெனின்: எ பயாக்ரபி – ராபர்ட் சர்வீஸ் – 2000

  33. லெனின்ஸ் லாஸ்ட் ஸ்ட்ரக்கிள் – மோஷே லெவின் – 2005

  34. கான்ஸ்பிரேட்டர்: லெனின் இன் எக்ஸைல் – ஹெலன் ரெப்பாபோர்ட் – 2010

  35. தி பிராஃபெட் அன்னேம்ட் – ஈசாக் ட்யூட்ஸர் – 2003

  36. ட்ராட்ஸ்கி: ரௌட்லெட்ஜ் – இயான் தாட்சர் – 2003

  37. அவர் டெய்லி பிரட் – எலினா அலக்ஸாண்ட்ரோவ்னா – 2001

  38. கிரைம் அண்ட் பனிஷ்மெண்ட் ஆப் சோவியத் அபிஸியல்டம் – வில்லியம் க்ளார்க் – 1993

  39. சோவியத் ஃபேட்ஸ் அண்ட் லோஸ்ட் அல்டர்னேடிவ்ஸ் – ஸ்டேபன் கோகன் – 2011

  40. ஸ்டாலின்ஸ் டெர்ரெர் ஆப் 1937-1938 – வாதிம் ஸ்கரோவிச் – 2009

  41. தி ரைட் ஆப்பொசிசன் அண்ட் லோஸ்ட் பொலிட்பீரோ டிரான்ஸ்கிரிப்ட்ஸ்- வைன் – 2008

  42. புகாரின்ஸ் ஃபேட் – ஸ்டீபன் கோகன் – 1999

  43. தி விக்டிம்ஸ் ரிடர்ன் – ஸ்டீபன் கோகன் – 2011

  44. புல்லட்டின்ஸ் ஆப் அடாமிக் சைண்டிஸ்ட் – மார்க் பி.ஸிங்கர் – 1982

  45. ஸ்டாலின்: பயலோஜிகல் கம்பானியன் – ஹெலன் ரெப்பாபோர்ட் – 1999

  46. டெகார்ட்ஸ் ஆப் கிரிஸிஸ் – ஐவான் பெர்ரண்ட் – 2001

  47. லேபர் காம்ப் சோசலிசம் – கலினா இவனோவா – 2000

  48. தி எகானமி ஆப் யு.எஸ்.எஸ்.ஆர் – ஒலெக் கெல்வன்யுக் – 2003

  49. தி அன்னோவ்ன் குலாக் – லைன் வையோலா – 2007

  50. பிளட் அண்ட் சாய்ல் வர்ல்ட் ஹிஸ்டரி ஆப் ஜினோஸைட் – பென் கியர்னன் – 2007

பயன்படுத்தப்பட்டிருக்கும் மொத்த மேற்கோள்களில் ஓரிரு மார்க்சிய ஆசான்களின் மேற்கோள்களைத் தவிர ஏனைய அனைத்துமே மேற்கண்ட வகை மாதிரியில் அடங்குபவை தான். சற்றேறக் குறைய 1990க்கும் 2010க்கும் இடைப்பட்ட காலத்தில் அமெரிக்க ஐரோப்பிய பல்கலைக் கழகங்களில் நிகழ்த்தப்பட்ட சொற்பொழிவுகளின், கட்டுரைகளின் நூல் வடிவங்கள். கம்யூனிசம் வீழ்ந்து விட்டதாக கூறப்பட்டதைத் தொடர்ந்த இந்த காலகட்டத்தில் மிக ஓச்சமாக செய்யப்பட்ட கம்யூனிச அவதூறுப் பிரச்சாரத்தின் ஒரு பகுதிதான் மேற்கண்ட நூல் வடிவங்கள். அதாவது, பஞ்சம் படுகொலைகள் நிகழ்ந்ததாக கூறப்படும் காலகட்டத்திற்கு ஐம்பது அறுபது ஆண்டுகளுக்குப் பின்னர் நிகழ்த்தப்பட்ட உரைகள் அல்லது கட்டுரைகள். இதில் எவரும் ரஷ்யாவுக்கோ அல்லது அந்தந்தப் பகுதிகளுக்கோ சென்றிருக்க மாட்டார்கள். மட்டுமல்லாது இவர்களை நூல் பிடித்துச் சென்றால், கேரத் ஜோன்ஸ், ராபர்ட் கான்குவெஸ்ட், ஜார்ஜ் ஆர்வெல், கீஸ்லர், பெட்ரண்ட் ரஸ்ஸல், சோல்சனிட்சன், வில்லியம் ஹெர்ஸ்ட், தாமஸ் வாக்கர் ஆகியோரிடம் சென்று சேரும். இவர்கள் பிரிட்டன் உளவுத்துறையிடம் கூலி வாங்கிக் கொண்டு எழுதியவர்கள் என்பதும், ஹிட்லரால் அனுப்பப்பட்டவர்கள் என்பதும் அப்பட்டமாக நிரூபணமாகி உள்ளன.

அரை நூற்றாண்டுப் பொய்களான கம்யூனிச அவதூறுகள் தொடர்ச்சியாகவும் தொய்வில்லாமலும் செய்யப்பட்டுக் கொண்டிருக்கும் இந்தக் காலகட்டத்தில் முதலாளித்துவ உலகில் நடந்து கொண்டிருப்பவை என்ன?

சோவியத் யூனியன் உருவானதன் விளைவாக முதலாளித்துவ நாடுகளில் அவசரம் அவசரமாக செய்யப்பட்ட மக்கள் நலன் சார்ந்த சீர்திருத்தங்கள் பல இன்று மண்ணோடு மண்ணாக புதைந்து போய்விட்டன. சர்வதேச அளவில் நிதி நெருக்கடிகள் தோன்றி சீர்படுத்த இயலாத நிலைக்கு சென்று கொண்டிருக்கின்றன. அதாவது, எந்த முதலாளிகள், சந்தையின் கட்டுப்பாட்டில் எல்லாவற்றையும் விட்டு விட வேண்டும். நிதி விவகாரங்களை, சந்தையை கட்டுப்படுத்துவது அரசின் வேலையல்ல என்று கூறினார்களோ அதே முதலாளிகள் அரசு நிதி உதவி செய்து எங்களை கைதூக்கி விட வேண்டும் என்று சப் பிரைம் நெருக்கடியின் போது கூறும் அளவுக்கு சென்றது. உலகின் வளங்கள் சிலரின் கைகளில் குவிக்கப்பட்டிருக்கும் அதே வேளையில் பலநூறு கோடி மக்கள் பட்டியின் பிடிக்குள் தள்ளப்பட்டிருக்கிறார்கள். முன்னெப்போதும் இல்லாத அளவுக்கு மக்களைப் பற்றிய அக்கரையின்றி அரசுகள் அப்பட்டமாய் நடந்து கொண்டிருக்கின்றன. உலக யதார்த்தம் இப்படி இருக்கும் போது ஊடகங்களும் அறிவுஜீவிகளும் அடாவடியாக அதற்கு துணை போய்க் கொண்டிருக்கின்றன.

இந்தச் சூழலில் தான் கம்யூனிசம் குறித்த அவதூறுகள் மீண்டும் மீண்டும், .. .. .. மீண்டும் மீண்டும் புற்றீசல்களைப் போல் கிளம்பி வந்து கொண்டே இருக்கின்றன. நடப்பு உலகின் கொடூரமான யதார்த்தத்தை மறைப்பதற்காக அவை பயன்படுத்தப்பட்டுக் கொண்டே இருக்கின்றன. வாசகர்கள் குப்பை எழுத்துகளை அந்தந்த எழுத்தாளர்களின் முகங்களில் வீசியடிக்க வேண்டும். அந்த இலக்கை நோக்கி நாம் பயணப்பட்டுக் கொண்டே இருப்போம்.

மின்னூலாக(PDF) தரவிறக்க‌

பொது சிவில் சட்டம் முத்தலாக்குடன் முடிந்து விடுவதில்லை

%e0%ae%aa%e0%af%8a%e0%ae%a4%e0%af%81-%e0%ae%9a%e0%ae%bf%e0%ae%b5%e0%ae%bf%e0%ae%b2%e0%af%8d-%e0%ae%9a%e0%ae%9f%e0%af%8d%e0%ae%9f%e0%ae%ae%e0%af%8d

பொது சிவில் சட்டம் முத்தலாக்குடன் மட்டும் தொடர்பு கொண்டதோ என சிந்திக்கும் அளவுக்கு பலரும் முத்தலாக் பற்றி மட்டுமே கருத்து கூறிக் கொண்டிருக்கிறார்கள். பொது சிவில் சட்டம் இஸ்லாமியர்களுக்கு எதிரானது மட்டும் தானா எனும் எண்ணமும் வருகிறது. ஏனென்றால் அவர்கள் மட்டும் தான் எதிர்ப்பு தெரிவித்துக் கொண்டு இருக்கிறார்கள்.

அண்மையில், பொது சிவில் சட்டம் பரவலாய் பேசப்படுவதற்கு சில நாட்களுக்கு முன்னால், நெல்லை மாவட்டத்தில் இஸ்லாமியர்கள் அதிகம் வசிக்கும் சில ஊர்களில் பொது சிவில் சட்டம் குறித்த அவர்களது கருத்துகளை கேட்டறிந்தோம். அந்த அடிப்படையில் பார்த்தால், அவர்களின் எதிர்ப்பும் கூட பொது சிவில் சட்டத்தின் ஆபத்தை உணர்ந்ததாய் இல்லாமல், எதிர்ப்பை பதிவு செய்ய வேண்டும் என்பதாய் இருக்கிறது.

பொது சிவில் சட்டத்தை எதிர்க்கும் அறிவுத் துறையினர் கூட மதசார்பற்ற பொது சிவில் சட்டமாக இருந்தால் வரவேற்கலாம், பாஜக அரசு இந்து சிவில் சட்டத்தையே கொண்டு வர விரும்புகிறது என்பதால் எதிர்க்கிறோம் என்கிறார்கள். இந்திய அரசியலமைப்புச் சட்டத்தில் உள்ள வழிகாட்டும் நெறிகளில் சீரான பொது சிவில் சட்டம் என்று தான் குறிப்பிடப்பட்டிருக்கிறதே தவிர மதசார்பற்ற பொது சிவில் சட்டம் என குறிப்பிடப்படவில்லை. அதாவது, பொது சிவில் சட்டம் இயற்றப்படும் போது அது மதசார்பற்ற சட்டமாய் இருக்க வேண்டிய அவசியமில்லை என்பது தான் அரசியல் சாசனத்தின் நிலைப்பாடு. இந்துச் சட்டமாய் இருந்தால் அரசியல் சாசனத்தின் படி அது பிழையில்லை. தெளிவாகவும், சுருக்கமாகவும் சொன்னால், பார்ப்பனியத்தை ஏற்காத அனைவரும் இரண்டாம் குடிமக்கள்.

தீண்டாமை ஒரு பெருங்குற்றம் எனச் சொல்லும் அதே அரசியல் சாசனம் தான் அனைத்து சாதியினரும் அர்ச்சகராகலாம் என்பதை தடை செய்யும் வண்ணம் நெகிழ்ச்சியாகவும் இருக்கிறது. சட்டத்துக்கு விளக்கமளிக்கும் இடமான நீதிமன்றங்கள் பார்ப்பனமயமாகி இருப்பதையும் இதனுடன் இணைத்துப் பார்க்க வேண்டும்.

பொது சிவில் சட்டம் என்பது இஸ்லாமியர்களுக்கு மட்டுமல்ல அனைத்து மக்களுக்குமே எதிரானது தான். வேற்றுமையில் ஒற்றுமை கண்ட நாடு என பெருமிதமாய் குறிப்பிடப்படுகிறது. ஆனால், பொது சிவில் சட்டம் வேண்டும் என்பது அந்த வேற்றுமையில் ஒற்றுமைக்கு வெடி வைப்பது இல்லையா? பல்வேறு மதங்கள், பல்வேறு தேசிய இனங்கள், பல்வேறு கலாச்சாரம் கொண்ட பல்வேறு வாழ்பகுதிகள் இவைகளை பொது சிவில் சட்டம் எனும் சரடு கொண்டு கட்ட முடியுமா? இந்தியாவில் அதன் குடிமக்களுக்கு இருக்கும் உரிமை என்பது அவர்களை அவர்களின் பண்பாட்டின் படி வாழ அனுமதிக்கும் உரிமை இல்லையா?

இந்திய மக்கள் யாருக்கும் தேவைப்படாத இந்த பொது சிவில் சட்டம் ஏகாதிபத்தியங்களுக்குத் தான் தேவையாய் இருக்கிறது. நினைத்த இடங்களுக்கெல்லாம் சென்று தங்கள் உற்பத்திச் சரக்கை விற்பனை செய்ய, மூல வளங்களை கொள்ளையடிக்க அவர்களுக்கு ஒரே மாதிரியான அமைப்பு முறை தேவைப்படுகிறது. பல்வேறு சுங்க வரிவிதிப்பை மாற்றி ஒரே சுங்க வரி வேண்டும் என்றார்கள். மாநிலத்துக்கு மாநிலம் வேறுபடும் போக்குவரத்து விதிகளை மாற்றி ஒரே போக்குவரத்து விதிகள் வேண்டும் என்றார்கள். சீரான விற்பனை வரி விதிப்பு முறை வேண்டும் என்றார்கள். வர்த்தக நடவடிக்கைகளை ஒரே அமைப்பின் கீழ் கொண்டு வாருங்கள் என்றார்கள். இப்போது மக்களின் மாறுபட்ட கலாச்சார பண்பாட்டு முறைகளும் ஒருமுகப் படுத்தப்பட வேண்டும் என விரும்புகிறார்கள்.

பொது சிவில் சட்டம் என்பது பார்ப்பனியத்தின் நிகழ்ச்சி நிரலில் இன்றியமையாத ஒன்று. பார்ப்பனியத்துக்கும் மக்களுக்குமான போராட்டம் என்பது, மக்களை பார்ப்பனிய மயமாக்கும் முனைப்புகளிலும் அதன் எதிர்வினைகளிலும் அடங்கியிருக்கிறது. தன்னுடைய அரசியல் மேலாதிக்கத்தை, பிறப்பின் அடிப்படையில் செய்யப்படும் ஏற்றத் தாழ்வுகளை விலக்கி விட்டு பார்ப்பனியத்தால் ஒருபோதும் அடையவே முடியாது. சாதிய ஏற்றத் தாழ்வுகள் தான் அதன் ஆன்மா. திட்டமிட்ட வன்முறை தான் அதன் அதிகாரத்தை அடையும் வழிமுறை. எனவே, பொது சிவில் சட்டம் என்பது பார்பனிய இந்து மதத்தைப் பொருத்தவரை பிற மதங்களை பார்ப்பனியக் கண்ணோட்டத்துக்கு உட்படுத்தும் ஒரு தொழிற்பாடு. அதாவது அரசியல் சாசன ரீதியாக பிற மதங்களுக்கு இருக்கும் சில தனிப்பட்ட சட்ட விதிவிலக்குகளை ஒழித்துக் கட்டுவது. குறிப்பாக இஸ்லாமியத்துக்கு எதிராக. அதனால் தான் முத்தலாக் விவகாரம் முன்னிருத்தப்படுகிறது.

இன்றைய நிலையில் விவாதமாக்கப்படும் பொது சிவில் சட்டம் தங்களுக்கு எதிரானது என்று தான் இஸ்லாமியர்கள் புரிந்து கொள்கிறார்கள். அப்படி முன்னிருத்தப்படுவதத்தான் பாஜகவும் விரும்புகிறது. இஸ்லாமியர்களை மத அடிப்படையில் ஒன்றிணைந்து நிற்க வைத்து அதனை எதிரியாகக் காட்டியே ஒடுக்கப்பட்டவர்களை இந்துவாக ஒன்றிணைக்கிறது பார்ப்பனியம். இஸ்லாமியர்கள் தங்களுக்குள் மதரீதியில் ஒடுங்க ஒடுங்க, அவர்கள் மீதான பன்முனைத் தாக்குதல் அதிகரித்துக் கொண்டே இருக்கும், இருக்கிறது. அண்மைக் கால வரலாற்றை ஆய்பவர்களுக்கு இது எளிதில் புரியும்.

இஸ்லாமியர்கள் தங்களை பொது சிவில் சட்டம் ஒன்றிணைத்திருப்பதாக இறும்பூறெய்திக் கொள்கிறார்கள். ஆனால் பொது சிவில் சட்டத்தை நடைமுறைக்கு கொண்டு வருவதில் பார்ப்பனியம் முதல்கட்ட வெற்றியை பெற்றிருக்கிறது என்றே கூற வேண்டும். பொது சிவில் சட்டத்தை எதிர்ப்பது எனும் நடவடிக்கைகளில் மட்டுமே முஸ்லீம்களிடம் ஒற்றுமை ஏற்பட்டிருக்கிறது. கருத்தியல் ரீதியாக பார்பனியத்துக்கு பயன்படும் பிளவு தக்க வைக்கப்பட்டிருக்கிறது. எடுத்துக்காட்டாக சில மாதங்களுக்கு முன்பு மும்பை ஹாஜி அலி தர்காவுக்குள் செல்ல பெண்களுக்கு அனுமதி வழங்கும் தீர்ப்பு. ஒரு சாரார் இது தங்கள் மத உரிமையில் தலையிடும் தீர்ப்பு எனக் கருத, மற்றொரு சாரார் இது தங்களுக்கு தொடர்பே இல்லாத தீர்ப்பு என அலட்சியம் காட்டுகின்றனர். அதாவது, இஸ்லாத்தில் தர்காவே கிடையாது எனும் போது, அதில் பெண்களுக்கு அனுமதி வழங்கினால் என்ன? வழங்காவிட்டால் என்ன? இரண்டுமே இஸ்லாத்துடன் தொடர்பற்றது. இது அவர்கள் வாதம்.

இதேரீதியான மோதல் ஷாபானு வழக்கிலும், அதாவது முத்தலாக் விவகாரத்திலும் உள்ளது. ஒரே நேரத்தில் கூறப்படும் மூன்று தலாக் இஸ்லாத்தில் அனுமதிக்கப்பட்டதன்று. அந்த அடிப்படையில் ஷாபானு விவாகரத்தே கேள்விக் குறியாகி விடும் போது ஜீவனாம்சம் எனும் பேச்சே இல்லை என்று ஓர் இயக்கவாதி ஆவேசமாக கூறினார். இப்படி அனேக விசயங்களில் வேறுபாடு இருக்கிறது. இந்த வேறுபாடு ஒழிக்கப்படாவிட்டால் அது பொது சிவில் சட்ட விவகாரத்தில் இஸ்லாமியர்களுக்கு பெரும் சேதாரத்தை வரவழைக்கும். ஏனென்றால் இந்த வேறுபாடுகளின் பள்ளத்தாக்கு தான் பொது சிவில் சட்டம் எனும் மரம் வளர்த்தெடுக்கப்படுவதற்கான பொன்னிலமாக பாதுகாக்கப்படுகிறது.

சர்வதேச அளவில் பலதார மணத்துக்கான அனுமதிக்கு எதிராக ஆங்காங்கே பெண்கள் போராடி வருகிறார்கள். ஆண்களைப் பொருத்தவரை இது மதச் சட்டம், புனிதம் என்றெல்லாம் பேசினாலும் பெண்களைப் பொருத்தவரை இது அவர்களின் வாழ்வைக் கேள்விக் குறியாக்குவது. பொது சிவில் சட்டத்துக்கு ஆதவுப் பக்கங்களில் நிற்கும் பெண்ணியவாதிகள், அறிவுத்துறையினர் இதை ஒரு முதன்மையான அம்சமாக கொள்கிறார்கள். இந்த அம்சத்தில் இஸ்லாமிய ஆண்களுக்கு எதிராக இஸ்லாமிய பெண்கள் நிறுத்தப்பட்டால் இதுவும் பொது சிவில் சட்டம் எனும் மரத்துக்கு பொன்னிலமாக மாறும்.

பொது சிவில் சட்டம் வரைவுகளாக தொகுக்கப்பட்டு கருத்துக் கேட்பு நடத்தப்பட்டு செயல்பாட்டுக்கு வரும் என யாரேனும் எண்ணினால் அவர்கள் பார்ப்பனியத்தை புரியாதவர்களாகவே இருப்பார்கள். தனிப்பட்ட பிரச்சனைகளுக்கான தீர்ப்புகளாகவே நீதிமன்றங்களால் திணிக்கப்படும். நீதிமன்ற அதிகாரங்களுக்கு குறுக்கே வருவார்கள் என கணிக்கப்படும் தமிழக வழக்குறைஞர்கள் ஒழுங்கு முறைகள் என்ற பெயரில் திட்டமிட்டு அப்புறப்படுத்தப் படுகிறார்கள் என்பதை இதனுடன் இணைத்துப் பார்க்க வேண்டும். தனித்தனியே அதற்கான முன்னேற்பாடுகள் நடந்து கொண்டிருக்கின்றன. அனேகம் தீர்ப்புகள் நீதிபதிகளால் எழுதப்படும்.

இந்த முன்னேற்பாடுகள் வடிவம் பெறும் போது பொது சிவில் சட்டத்தை எதிர்ப்பவர்கள் தேச விரோதிகளாக, தீவிரவாதிகளாக சித்தரிக்கப்படுவார்கள். எந்தத் தேவையும் இல்லாத போதும் முஸ்லீம்கள் பயங்கரவாதிகள் அல்லர் என்றும் இஸ்லாம் பயங்கரவாதத்துக்கு எதிரானது என்றும் இயக்கம் எடுக்க வேண்டிய நிலை வந்தது என்பதை இஸ்லாமியர்கள் மறந்து விட வேண்டாம். அரசு எந்திரமே பார்ப்பனமயமாகி அதிகார பலத்துடன் எதிர் நிற்கும் போது அதை எதிர் கொள்ளும் திறன் எந்த சிறுபான்மை மதத்துக்கும் இல்லை.

பொது சிவில் சட்டம் மட்டுமல்ல பார்ப்பனியம் கொண்டுவரும் அனைத்து திட்டங்களும் மக்களுக்கு எதிரானது தான். ஏகாதிபத்தியத்தின் அனைத்து தேவைகளையும், பார்ப்பனியத் தேவைகளுடன் இணைத்து செயல்படுத்துவது தான் காவி பயங்கரவாதிகளின் உத்தி. இதை எதிர்கொள்வது எப்படி என்பது தான் உழைக்கும் மக்களின் முன் நிற்கும் கேள்வி.

புரட்சிகர இடதுசாரிகள் எப்போதும் முன்வைக்கும் திட்டமும், அண்மையில் வெற்றிகரமாக குஜராத்தில் செயல்படுத்திப் பார்க்கப்பட்டதுமான சலோ உனா போராட்டமும் வெளிப்படுத்தும் உண்மை ஒன்று தான். ஒடுக்கப்பட்ட மக்களும், சிறுபான்மையினரும், புரட்சிகர இடதுசாரிகளும் ஒன்றிணைய வேண்டும். வர்க்க அடிப்படையில் ஒன்றிணைய வேண்டும். அதற்கு தடையாக இருக்கும் அனைத்தும், அனைத்தும் தகர்க்கப்பட வேண்டும்.

மின்னூலாக(PDF) தரவிறக்க‌

தீபாவளியைக் கொண்டாடாதீர்

%e0%ae%a4%e0%af%80%e0%ae%aa%e0%ae%be%e0%ae%b5%e0%ae%b3%e0%ae%bf-1

அன்பார்ந்த தொழிலாளர்களே!

தீபாவளி எதற்காக கொண்டாடப்படுகிறது?

மகாவிஷ்ணுவின் 10 அவதாரங்களில் ஒரு அவதாரத்தின் போது நரகாசுரன் என்ற அசுரன் கொல்லப்பட்டதைக் கொண்டாடுவதே தீபாவளி என்கிறது, வேதமதமாகிய இந்து மதம்.

யார் இந்த நரகாசுரன்?

இரண்யாக்சன் என்றொரு ராட்சசன் பூமியை பாயாகச் சுருட்டி கடலுக்குள் ஒழித்து வைத்து விட்டான். பூமாதேவியை மீட்க மகாவிஷ்ணு பன்றியாக (வராக அவதாரம்) உருவெடுத்து கடலுக்குள் புகுந்து பூமியை மீட்டெடுத்தார். அப்போது விஷ்ணு பூமாதேவியின் மீது காமமுற்றதால், நரகாசுரன் பிறந்தானாம். அவன் தேவர்களைக் கொடுமை செய்த அசுரனாம். இதனைத் தேவர்கள் விஷ்ணுவிடம் முறையிடவே அவர் கிருஷ்ண அவதாரத்தின் போது நரகாசுரனைக் கொன்றாராம். கொல்லப்படும் போது, தனது மரணத்தை கொண்டாடும்படி நரகாசுரன் கேட்டுக் கொண்டதன் அடிப்படையில் கொண்டாடப்படுவது தான் தீபாவளியாம்.

பகுத்தறிவைக் கேலி செய்கிறது தீபாவளிப் புழுகு!

உருண்டையான பூமியைச் சுருட்ட முடியுமா? அப்படியே சுருட்டிய பூமியை கடலுக்குள் ஒழிப்பதென்றால் கடல் என்ன அந்தரத்திலா இருக்கும்? பூமி என்பதே கடலும் நிலமும் சேர்ந்தது தானே? ஒரு மனிதன் பன்றியாக முடியுமா? மனிதனுக்கும் பூமிக்கும் குழந்தை பிறக்க முடியுமா? முடியாது என்று சொல்கிறது உங்களது பகுத்தறிவு. பகுத்தறிவை புழுகுமூட்டைகளால் மழுங்கடிக்கிறது வேதமதம்!

புழுகுமூட்டைக்க்குப் பின்னே ஒழிந்திருக்கும் சதி!

நரகாசுரனின் கொலைக்குப் பின்னே மறைக்கப்பட்ட வரலாறூம், திட்டமிட்டு பின்னப்பட்ட சதியும் ஒழிந்து இருக்கிறது. நரகாசுரனின் கதை வெறும் தசாவதாரக் கதையல்ல. மத்திய ஆசியாவிலிருந்து நாடோடிகளாக இந்தியாவுக்கு ஆரியர்கள் வந்த போது இந்த மண்ணின் பூர்வகுடிகளை வென்றடக்க முயன்றார்கள். சுரா என்கிற மதுவைக் குடித்த ஆரியர்களை சுரர்கள் எனவும், மது குடிக்காத மண்ணின் மைந்தர்களை அசுரர்கள் என்றும் அடையாளப்படுத்தியது ஆரியம். ஆரிய ஆதிக்கத்தை எதிர்த்துப் போராடிய மண்ணின் மைந்தர்களைக் கொன்றும், போர்களில் வென்றும் ஆரிய வந்தேறிக் கூட்டம் தங்களது ஆதிக்கத்தை நிலைநாட்டியது. படுகொலை செய்யப்பட்டதன் குறியீட்டுப் பதிவே புராணங்களும் இதிகாசங்களும். மண்ணின் மைந்தர்கலான இராவணன், மகிஷாசுரன், இரணியகசிபு, நரகாசுரன் போன்றோரை சதிகள் செய்து கொன்றது ஆரியக் கும்பல். ஒவ்வொரு இனக் குழுவையும் தனித்தனியே வஞ்சகத்தால் ஆரியர்கள் தோற்கடித்ததைச் சொல்லுபவை தான் பத்து அவதாரக் கதைகளும்.

வென்றவர்கள் எழுதிய வரலாறு!

மண்ணின் மைந்தர்களது கொலையைக் கொண்டாடவும் செய்தது. அவ்வாறான கொண்டாட்டங்கள் தான் இராம்லீலா, விஜயதசமி, தீபாவளி போன்றவை. இந்த கொண்டாட்டங்களை நியாயப்படுத்துவதற்காக மண்ணின் மைந்தர்களை அயோக்கியர்களாக, கொடூரர்களாக, பெண்பித்தர்களாக, கொலை வெறியர்களாக சித்தரிக்கின்றன புராணங்கள்.

கொல்லப்பட்டவர்களது உருவங்களை நினைவுபடுத்திப் பாருங்கள். கருத்தும், பெருத்தும் கிடக்கின்றன. உடல் முழுவதும் ரோமங்கள் மண்டிக் கிடக்கின்றன. தலையில் கொம்பு அச்சமூட்டுகின்ற பற்கள், சிவந்த கண்கள் இது தான் அசுரர்களின் உடலமைப்பு. இந்த உடலமைப்பு உழைக்கும் மக்களது உடலமைப்பு அல்லவா? கொன்றவர்களது உருவங்கள் எப்படி இருக்கின்றன. சிவந்த மெல்லிய உடல் நளினமான பேச்சு, நாகரீகத்தின் உறைவிடம். கார்ப்பரேட்டுகளின் தோற்றமும் இவ்வாறு தானே இருக்கிறது? தோற்றது நாம் வென்றது ஆரியக் கும்பல் என்கிற உணர்வு உங்களுக்கு எழவில்லையா? ஒடுக்கப்பட்டவன் என்கிற கோபம் கொப்பளிக்கவில்லையா உங்களுக்கு?

முப்பாட்டன் கொலையை கொண்டாட முடியுமா?

தமிழகத்தில் நாயக்க மன்னர்கள் படையெடுத்து ஆட்சியை நிலைநாட்டியதற்கு முன்பு வரை இங்கு தீபாவளி கொண்டாடப்பட்டதில்லை. அதற்குப் பின்னர் கூட பார்ப்பனர்களும், சில உயர்ஜாதியினரும் தீபாவளியைக் கொண்டாடினர். அப்போதெல்லாம் உழைக்கும் மக்களது குடும்பத்தில் என்ன நடந்தது என்பதை நினைவுகூர்ந்து பாருங்கள்?

தீபாவளியன்று எண்ணெய் தேய்த்துக் குழிப்பார்களே அதன் காரணம் என்ன? எப்போதெல்லாம் தமிழர்கள் எண்ணெய் தேய்த்துக் குழிப்பர்? ஒருவர் இறந்தால் அவர் நினைவாக இதைச் செய்வோம். அப்படியானால் நரகாசுரன் நமது முப்பாட்டன் என்பதால் தான் நமது முன்னோர் தீபவளி தினத்தன்று எண்ணெய் தேய்த்துக் குழித்து, தங்கள் முப்பாட்டன் நரகாசுரனை நினைவுகூர்ந்து வந்தனர். இதுவே காலப் போக்கில் மறைந்து கொண்டாட்டமாகி விட்டது. நம் குடும்பத்தில் ஒருவரைக் கொன்று விட்டு அவரை அயோக்கியன் எனச் சித்தரித்துப் புராணம் எழுதி நம்மையே அதைக் கொண்டாட வைத்தது நயவஞ்சகம் இல்லையா?

ஏன் இந்த நயவஞ்சகம்?

ஆதிக்க வரலாற்றை மாற்றி எழுதி இருக்கிறது ஆரியம். பகுத்தறிவுக்கு ஒவ்வாத ஆபாசக் கதைகளைச் சொல்லி, அறிவியக்கத்தை மூடப் புராணம் தோற்கடிக்கிறது. இதை திட்டமிட்டுச் செய்யும் சிந்தனைக் குழாம் பார்ப்பனியம் அதன் கலாச்சாரம் தான் உயர்வானதென்றும் பிறரின் கலாச்சாரம் இழிவானதென்றும் நிறுவ முயல்கிறது. வந்தேறிகள் மண்ணின் மைந்தர்களை அடக்கியும், இழிவுபடுத்தியௌம் வருகின்ற அயோக்கியத்தனத்தை புனிதப்படுத்தி வருகிறது. இதைக் கொண்டாடுவதானது, ஆதிக்கத்தைக் கொண்டாடுவதாகும். ஒடுக்கு முறையைக் கொண்டாடுவதாகும். அவமானத்தைக் கொண்டாடுவதாகும்.

வேறு எதைக் கொண்டாடுவது?

கொண்டாட்டம் என்பதென்ன? நாம் மகிழ்ச்சி அடைவதற்கும், பெருமைப் படுவதற்கும், உற்சாகமடைவதற்கும் எந்த நிகழ்வு நம்மைத் தூண்டுகிறதோ அது தான் கொண்டாட்டம்! எந்த நிகழ்வு நம்மை இழிவுபடுத்துகிறதோ, எந்த நிகழ்வு நம்மை அடக்கியாள்கிறதோ, எந்த நிகழ்வு நாம் வெறுக்கத்தக்கதாக இருக்கிறதோ அதை அவமானம் என்கிறோம்.

8 மணிநேர வேலை உரிமைக்காக ரத்தம் சிந்திய தியாகிகளின் நினைவாக மே தினத்தை போராட்ட தினமாக உயர்த்திப் பிடிக்கிறோம். ஏனெனில், அது நம் உரிமைக் குரலைப் பிரதிபலிக்கிறது.

உழைக்க மட்டும் தெரிந்த அழுக்குச் சட்டைகள் என்று எள்ளி நகையாடப்பட்ட தொழிலாளர்களால் நாட்டை ஆளவும் முடியும், முதலாளித்துவம் உருவாக்கிய வறுமை, நோய் வேலையின்மை போன்றவற்றிலிருந்து மீளவும் முடியும் என்பதை நிரூபித்துக் காட்டிய ரசிய சோசலிசப் புரட்சி நாள் (1917 நவம்பர் 7) நமக்கு கொண்டாட்ட தினம். ஏனெனில், ரசியப் புரட்சி உலகெங்கும் இருக்கின்ற உழைக்கும் மக்களுக்கும், ஒடுக்கப்படுகின்ற மக்களுக்கும் ஒரு நம்பிக்கை ஒளி.

மின்னூலாக(PDF) தரவிறக்க‌

அம்பேத்கர், குஹா, தமிழ் இந்து, சாதியம்: ஏதாவது புரிகிறதா?

ambedkar_002

சாதியப் பிரச்சனைக்குத் தீர்வு: புத்தர் போதாது, அம்பேத்கரும் போதாது, மார்க்ஸ் அவசியத் தேவை எனும் நூல், ரங்கநாயகம்மா என்பவர் எழுதி கொற்றவை தமிழில் மொழி பெயர்த்து அண்மையில் வெளிவந்தது. இதனைத் தொடர்ந்து அம்பேத்கர் மீதான விமர்சனம் எனும் பெயரில் முன்கூட்டியே திட்டமிடப்பட்ட நிகழ்ச்சிநிரல்கள் வரிசையாக வலம் வந்து கொண்டிருக்கிறதோ என்று ஐயுறும் வண்ணம் நிகழ்வுகள் நடந்து கொண்டிருக்கின்றன. அம்பேத்கர் மீதான விமர்சனம் மெல்ல மார்க்ஸுடனான ஒப்பீடாக மாறியது. பின் அம்பேத்கரா மார்க்ஸா என்று உருவெடுத்தது. தொடர்ந்து அது இன்று தலித்தியமா? மார்க்ஸியமா? என சென்று கொண்டிருக்கிறது.

பொதுவாக தலித்தியம் என்பது பின்நவீனத்துவவாதிகளால் முன்னெடுக்கப்பட்ட மார்க்ஸியத்துக்கு எதிரான ஒரு கோட்பாட்டு முயற்சி. அந்த அடையாள அரசியல் ஓட்டுக் கட்சிகளாக மாறி சீரழிந்த நிலை ஒருபக்கம் இருந்தாலும், ஓட்டுக்கட்சி அரசியலுக்கு அப்பாற்பட்டு மார்க்ஸியமும் தலித்தியமும் அதிகம் பிரிவில்லாமலேயே பயணப்பட்டு வந்திருக்கிறது.

இந்த பின்னணியிலிருந்து பார்க்கும் போது, அந்த நூலும் அதனைத் தொடர்ந்த விவாதங்களும் திட்டமிட்டு உருவாக்கப்பட்டவையோ என்று மேலெழும் எண்ணத்தை தவிர்க்க முடியவில்லை. இன்றியமையாமல் இணைந்தே இருக்க வேண்டிய, இணைந்தே இருக்க வேண்டிய சமூகத் தேவை கொண்ட மக்களை பிளவுபடத் தூண்டும் எதனையும் மீளாய்வு செய்ய வேண்டும் என்பதில் மாற்றுக் கருத்து ஒன்றும் இருக்க முடியாது. மார்க்ஸோ, அம்பேத்கரோ யாரும் ஒளிவட்டம் பொருந்தியவர்களோ, விமர்சனங்களுக்கு அப்பாற்பட்டவர்களோ அல்லர். ஆனால், சூழல் என்னவாக இருக்கிறது?, அவ்வாறாக முன்தள்ளுபவர்களின் நோக்கம் என்னவாக இருக்கிறது? என்பதையும் இணைத்துப் பார்க்க வேண்டும். அவ்வாறல்லாமல், தூண்டல்களுக்கு ஏற்ப எதிர்வினையாற்றிக் கொண்டே செல்வது எதிரிகளின் நோக்கங்களுக்கு துணை போகும் நடவடிக்கைகளாகவே அமையும்.

இந்த சூழலில் தான் கடந்த ஞாயிறன்று (16.10.2016) தமிழ் இந்து நாளிதழில் இராமச்சந்திர குஹா எழுதி சாரி சுருக்கமாக தமிழில் மொழிபெயர்த்த கட்டுரை ஒன்று வெளியாகியிருக்கிறது. அம்பேத்கர் மதம் மாறிய 60 ஆம் ஆண்டு நினைவாக அந்தக் கட்டுரை வெளியிடப்பட்டிருக்கிறது. அம்பேத்கரின் பௌத்தம் செழித்திருந்தால் இந்தியா எப்படி இருந்திருக்கும்? எனும் அந்தக் கட்டுரையின் உட்கிடை என்ன?

அம்பேத்கர் பெருந்திரளான மக்களுடன் பௌத்த மதத்துக்கு மாறினார், அவ்வாறு மாறுவதை ஊக்குவித்தார், பார்ப்பனிய மதத்தின் சமூகக் கொடுமைகளுக்கு எதிரான தீர்வாக அதைக் கொண்டிருந்தார் என்பவை வரலாறு. அதில் மார்க்ஸியர்களுக்கு உடன்பாடு இருக்கிறதா என்பது வேறு விசயம். ஆனால், இந்தக் கட்டுரை முன்வைப்பது அம்பேத்கர் மதம் மாறியதைத் தொடர்ந்த ஒரு கற்பனை. இப்படி ஒரு கற்பனையை, அந்தக் கற்பனையையே வாசகர் மனதில் இருத்தும் மைய விசையாக கொள்ள வேண்டிய தேவை என்ன என்பதே கேள்வியாக இருக்கிறது.

அம்பேத்கர் மதம் மாறிய ஒன்றரை மாதத்தில் மரணமடைந்து விடுகிறார். அவ்வாறன்றி இன்னும் ஒரு பத்தாண்டுகள் அவர் மண்ணில் வாழ்ந்திருந்தால், அவரின் பௌத்த ஆய்வுகள் மூலம் பல லட்சக் கணக்கான, கோடிக்கணக்கான மக்கள் பௌத்தத்திற்கு மாறி இருப்பார்கள். அதன் மூலம் ஒரு சமூக மாற்றமே நிகழ்ந்து, பார்ப்பனிய மதம் தன் வர்ணாசிரமக் கொள்கைகளையே கைவிட்டிருக்கும் என்றெல்லாம் விரிகிறது கட்டுரையாளரின் கற்பனை.

எழுத்தாளர், வரலாற்று ஆய்வாளர் ஒருவரின் கற்பனை அல்லது ஒரு வரலாற்று நிகழ்வை தொடர்ந்து செல்லும் ஊகம் இப்படி உள்ளீடற்ற ஒன்றாக இருக்க முடியுமா? சாதியப் படிநிலை என்பது பார்ப்பனிய மதத்தின் அடிப்படை. அது இல்லையென்றால் பார்ப்பனிய மதமே இல்லை. தன் அடிப்படையையே கைவிட்டுவிட்டு அந்த பார்ப்பனிய மதம் எதை எடுத்துக் கொள்ளும்?

சாதியப் படிநிலைகளால் உருவான சமூகக் கொடுமைகள் ஒரு தனி மனிதன் இன்னொரு தனி மனிதன் மீதான ஒடுக்குதல் மட்டுமா? அது சமூகக் கொடுமை. பண்பாடு, கலாச்சாரம், அன்றாட பழக்கவழக்கங்கள், சிந்தனை முறை, உழைப்பின் வடிவம், மீற முடியாத சட்ட ஒழுங்குகள் என அனைத்தையும் உள்ளடக்கிய சமூகக் கொடுமை. ஆயிரமாயிரம் ஆண்டுகளாக தொடர்ந்து வந்திருக்கும் சமூகக் கொடுமை. இவை மதம் மாறுவதால் தீர்ந்து விடும் என்பது மதவாதப் பிதற்றல். சாதியப் படிநிலை வழியாக இருக்கும் சமூகக் கொடுமை, தீண்டாமை என்பதை அதன் கொடூர எல்லைகளோடு புரிந்து வைத்திருக்கும் யாருக்கும் இப்படி ஒரு அசட்டுக் கற்பனை தோன்றியிருக்க முடியாது.

ஒரு வரலாற்று ஆய்வாளர் ஒரு வரலாற்று நிகழ்வின் நீட்சியை தன் மனக் கண்ணில் உருவாக்கிப் பார்க்கிறார் என்றால் எவற்றையெல்லாம் அவர் அடிப்படைகளாக கொண்டிருக்க வேண்டும்? எதனை அவர் இல்லாமல் போகும் என முடிவு செய்கிறாரோ அதன் முழுமையான வடிவம், அதன் இன்றியமையாத தன்மை, அது நீங்குவதால் அந்த மதத்தில் என்ன விளைவுகள் ஏற்படும்? அதனை அந்த மதம் எவ்வாறு எடுத்துக் கொள்ளும்? போன்றவற்றை ஒருபுற அடிப்படைகளாகவும்; மக்களின் மனோநிலை, சமூக ஒடுக்குமுறைகளுக்கு இதுகாறும் அவர்கள் காட்டிவந்த எதிர்ப்பு, அல்லது தவிர்க்கவியலாமல் சகித்து வந்த தன்மையின் அளவு, இந்த மாற்றத்தினால் ஏற்படும் விளைவுகளை அவர்கள் எப்படி எதிர் கொள்வார்கள் போன்றவற்றை மறுபுற அடிப்படைகளாகவும் வைத்து சிந்தித்துப் பார்த்தால் மட்டுமே ஒரு வரலாற்று ஆய்வாளருக்கான உள்ளீடு கிடைக்கும். மாறாக கிரிக்கெட் விளையாட்டில் 10 ஓவரில் இவ்வளவு ஓட்டங்கள் அடித்தால் ஐம்பது ஓவரில் எவ்வளவு ஓட்டங்கள் அடிப்பார்கள் என்று கணக்கிடுவதைப் போல் கணக்கிட்டால் அது வரலாற்றுப் பதிவாக இருக்காது. மாறாக, உள்நோக்கம் கொண்டதாகவே இருக்கும்.

அப்படி என்ன பிரச்சனை இருக்கிறது அந்த வெற்று கற்பனையில்? சாதியப் படிநிலை தீண்டாமை எனும் சமூகக் கொடுமை எந்த அடிப்படையில் மேல் தங்கியிருக்கிறது என்பதை காண மறுக்கும் அல்லது திசை திருப்பும் வேலையை அந்த வெற்றுக் கற்பனை செய்திருக்கிறது. தலித்தியம் எனும் அடையாள அரசியலின் அடிப்படையும் அது தான். சாதியப் படிநிலைக் கொடுமைகள் என்பது ஒட்டுமொத்த சமூக ரீதியிலான ஒடுக்குமுறையாக வடிவமைக்கப் பட்டிருக்கிறது. இதை தலித்துகள் மட்டுமே ஒருங்கிணைந்து வெற்றி கண்டுவிட முடியும் என்பதே முழுமையற்ற பார்வை. எல்லா படிநிலை மக்களையும் ஒருங்கிணைத்துச் செய்ய வேண்டும். அது வர்க்க அடிப்படையில் மட்டுமே சாத்தியம் என்பதை மறுக்கும் பார்வை அது.

மார்க்சியம் வர்க்க அடிப்படையை முதன்மையாகக் கொண்டே பிரச்சனைகளை தீர்க்க முயல்கிறது. ஏனென்றால் இங்கு இருக்கும் அனைத்துப் பிரச்சனைகளும் வர்க்க அடிப்படை கொண்டவைகளே. அதனால் தான் மார்க்சியம் வர்க்க ஒற்றுமையைக் கோருகிறது. வர்க்க ஒற்றுமையைக் குலைக்கும் நோக்கம் கொண்ட அனைத்தும் எதிரிகளுக்கு உரமூட்டுவதாகவே முடிகின்றன.

இந்தியத் துணைக்கண்டத்தில் சாதியப் படிநிலைக் கொடுமைகள் இவ்வளவு காலம் தொடர்ந்து நீடித்திருப்பதற்குக் காரணமே அது உற்பத்தி முறையுடன் கொண்டிருக்கும் பிணைப்பு தான். உற்பத்தி முறையை மாற்றியமைக்கும் போராட்டத்தின் வழியாகத்தான் இந்த சமூகக் கொடுமையை தீர்க்க முடியும். இந்த புரட்சிகரமான மாற்றத்தைத் தான் அந்தக் கட்டுரையின் வெற்றுக் கற்பனை திசை திருப்பி, மத மாற்றத்தின் மூலம் இதை சாதித்துவிட முடியும் என மக்களின் மனதில் விதைக்க முயல்கிறது. எவ்வளவு தீங்கான எண்ணம் இது.

அண்மைக்கால விவாதங்கள் அனைத்துமே மார்க்சியத்தையும், தலித்தியத்தையும் தனித்தனியாக பிரிப்பதையே குவி மையமாக கொண்டு இயங்குகின்றன. அண்மையில் ஜெ.என்.யு பல்கலைக் கழக தேர்வில் அனைத்து இடங்களையும் பிடித்த இடது சாரிகளை குறிப்பிடாமல் விட்டுவிட்டு இரண்டே இரண்டு இடங்களில் மட்டுமே வென்ற ஏ.பி.வி.பி யினரின் கொண்டாட்டங்களை வண்ணப் படத்துடன் வெளியிட்ட தமிழ் இந்து நாளிதழுக்கு, இவ்வாறான கட்டுரைகளை வெளியிடுவதில் வேறெதுவும் நோக்கம் இருந்து விட முடியுமா? என்பதை சிந்திக்க வேண்டும்.

மின்னூலாக(PDF) தரவிறக்க‌

கபாலி: சில கற்பிதங்களை முன்வைத்து

Kabali1

வழக்கமான ரஜினி பட அலம்பல்களைத் தாண்டி கபாலி எனும் புதிய படம் வேறொரு தளத்தில் ஆதரிக்கவும், எதிர்க்கவும் செய்யப்பட்டுக் கொண்டிருக்கிறது. தமிழ் திரை உலகைப் பொருத்தவரை பல்வேறு விதங்களில் விமர்சனங்கள் செய்யப்படுகின்றன. தொழில்நுட்பத்தை முதன்மையானதாக வைத்து, கலைஞர்களின் நடிப்புத்திறனை முதனமையானதாக வைத்து, கதையை, திரைக்கதையை, ஒளிப்பதிவை, இசையை, இயக்குனரை என பல அம்சங்களை முன்வைத்து திரைப்படங்கள் விமர்சிக்கப்படுகின்றன. இவை எல்லாவற்றையும் கபாலி தாண்டியிருக்கிறது. ஒருவேளை இதுவும் கூட சாதனை தானோ, என்னவோ.

 

பொதுவாக கலை என்பது, அது எந்த ஊடகத்தில் இருந்தாலும், என்ன வடிவங்களில் இருந்தாலும் அதன் சாராம்சம் படைப்பாளி சுகிப்பாளிக்கு கடத்தும் ஒற்றை கருத்துப் பரிமாற்றம் என்பதே. பரிமாற்றப்படும் அந்தக் கருத்துக்கு வலுவும், வனப்பும், நேர்த்தியும், அழகும், ஈர்ப்பும் சேர்ப்பதற்காகவே தொழில்நுட்பம் தொடக்கம் இசை வரை பயன்படுத்தப்படுகின்றன. ஆனால் பெரும்பாலான விமர்சனங்கள் படைப்பாளியிடமிருந்து சுகிப்பாளிக்கு என்ன கருத்து கடத்தப்படுகிறது என்பதைத் தவிர பிறவற்றை அலசுவதாகவே இருக்கின்றன. கலை இலக்கியம் யாவும் மக்களுக்கே என்பதை விடுத்து கலை இலக்கியம் யாவும் கலைக்கே என்பதே முண்டியடித்து முதன்மை பெற முயல்கிறது.

 

இந்த அடிப்படையில் கபாலி என்ன சொல்கிறது? குற்றக் கும்பல்களைப் பற்றிய கதை. 25 ஆண்டுகால சிறை வாழ்க்கைக்குப் பிறகு வெளிவரும் குழுத் தலைவன் ஒருவன் தனக்கு எதிரான குழுவை அழிக்க முயல்கிறான். நடுவில் மனைவி மகளைத் தேடி அடைகிறான். அவ்வளவு தான். இதில் ரஜினி எனும் ஊதப்பட்ட பிம்பத்தை கழித்துவிட்டுப் பார்த்தால், இந்தப் படத்தில் ஈர்ப்புக் கவர்ச்சி எதுவும் இருப்பதாக தெரியவில்லை. என்ன சொல்ல வருகிறது இந்தக் கதை? ஹிட்லர் குழந்தைகளிடம் மிகுந்த பாசம் கொண்டவர் என்று சொல்லப்படுவதைப் போல, துப்பாக்கியைத் தூக்கி அரை நொடியில் ஒருவனை கொன்று போடும் திடமனம் கொண்ட கபாலி மகளையும் மனைவியையும் உருகி உருகி நேசிக்கிறார், தேடியலைகிறார் எனும் மனமுரணையா? சிறை சென்று மீளும் ஒரு குற்றக் குழுத் தலைவனின் மனப் போராட்டம் எனும் நோக்கில் திரைக்கதை அமைக்கப்படவில்லை. அல்லது அனேகர் கூறுவது போல மலேயத் தமிழர்களின் மீதான ஒடுக்குமுறைகளுக்கு எதிரான போராடிய தலைவனின் கடைசிக் கால வாழ்க்கை என்பதா? திரைக்கதையின் இலக்கு இதிலும் இல்லை. தமிழர் போராட்டம், வெகுசில வசனங்கள் இவைகளைக் கழித்து விட்டால் கதை வானத்தில் மிதந்து கொண்டிருக்கும், அதை தரையில் கால்பாவ வைப்பதற்குத்தான் தமிழர் போராட்டமும், ஒடுக்கப்பட்டவர் கோணத்திலான சில வசனங்களும் பயன்பட்டிருக்கின்றன. இந்த இரண்டு கோணங்களைத் தவிர வேறெந்தக் கோணமும் கபாலியில் இல்லை. ஆனால் திரைக்கதை இந்த இரண்டு கோணங்களிலும் ஒட்டாமல் இருக்கிறது. அதனால் தான் படத்தைப் பார்த்து விட்டு வெளிவரும் யாருக்கும் ரஜினியைத் தவிர வேறெதுவும் ஒட்டாமல் வெளியேறி விடுகிறது.

 

கபாலியை எதிர்மறையாக விமர்சிப்பவர்கள் ஆதிக்கசாதி மனவியல்பு கொண்டவர்கள் என்பதான பிம்பமாக்கல் தற்போது நிலவுகிறது. அதில் உண்மை இல்லாமலும் இல்லை. படத்தில் இடம்பெறும் சில தலித்திய வசனங்களையும், இயக்குனர் தலித் என்பதையும் கண்ணேற்றே எதிர்மறையான விமர்சனங்கள் பல கிளம்பி வந்து கொண்டிருக்கின்றன. இதற்குமுன் பல படங்கள் தேவர் மகன், சின்னக் கவுண்டர், சுந்தரபாண்டியன் போன்றவை வெளிப்படையாக சாதி அடையாளத்தோடும், ஆதிக்கத்தோடும் வெளிவந்த போதும் அவை பெரிதாக எதிர்ப்பு தெரிவிக்கப்படவில்லை. ஆனால் கபாலியில் தலித்திய வசனங்கள் இடம்பெற்றிருக்கின்றன என்பதாலேயே எதிர்க்கப்படுகின்றன. இந்த யதார்த்தத்திலிருந்து பார்த்தால் இதற்கு எதிர்வினையாக கபாலியை எதிர்ப்பவர்கள் ஆதிக்கசாதி மனவியல்பை ஆதரிப்பவர்கள் எனும் கருத்தை புரிந்து கொள்ள முடிகிறது.

 

அவ்வாறான கருத்தை புரிந்து கொள்ள முடிகிறது என்பதாலேயே ஆதிக்க சாதி மனவியல்பை எதிர்ப்பவர்கள் அனைவரும் கபாலி படத்தை ஆதரிக்க வேண்டும் என எதிர்பார்க்க முடியுமா? கபாலி ஒரு தலித்தியப் படம் என நம்புகிறவர்கள் கபாலியை அனைவரும் ஆதரிக்க வேண்டும் என்கிறார்கள். இதற்கு சில காரணங்களையும் கூறுகிறார்கள்.

 

1. இன்றைய ஆதிக்க சாதிச் சூழலில் முழுக்க முழுக்க சிறந்த படங்களாக, உள்ளீட்டிலும், வடிவத்திலும் சிறந்த படங்களாக வருவது இயலாது. ஒரு சில எட்டுகளை எடுத்து வைத்து படிப்படியாகத்தான் நகர முடியும். அப்படியான நகர்வை நாம் ஆதரிக்க வேண்டுமல்லவா? சரிதான், முன்நகர்வுகளை ஆதரிக்க வேண்டும் தான். ஆனால், கபாலி அத்தகைய முன்நகர்வைக் கொண்டிருக்கிறதா? கபாலியின் கதையிலும், திரைக்கதையிலும், பயன்படுத்தப்பட்ட உத்திகளிலும் அவ்வாறான விசயங்கள் எதுவுமில்லை. தமிழர்கள் போராடுவதான ஒரு காட்சி, ஒடுக்குமுறைக்கு எதிராக ஓரிரு வசனங்கள் இவைகளை ஒரு மூன்றாம் தர வணிகப் படத்தில் பொருத்தி வைத்து சந்தை மதிப்புள்ள ஒரு நடிகரை நடிக்க வைத்து விட்டால் அது முன்நகர்வை கொண்ட படமாகி விடுமா? எடுத்துக்காட்டாக ஈ, நாகரீகக் கோமாளி போன்ற படங்களைச் சொல்லலாம். பல குறைபாடுகள் இருந்தாலும் அவைகளில் முன்நகர்வு இருக்கிறது. கத்தி என்றொரு படம் வந்தது, கார்ப்பரேட்டுகளை எதிர்த்துப் போராடுவது தான் அதில் முக்கிய இழை. என்றாலும் அதனை முன்நகர்வாக கொள்ள முடியாது. ஏனென்றால், உலகமயமாக்கத்தால் கொதித்துப் போயிருக்கும் மக்களிடையே கார்ப்பரேட்டுகளை எதிர்ப்பது ஒரு ட்ரெண்டாக ஆகிக் கொண்டிருக்கிறது. இவைகளோடு ஒப்பிட்டால் கபாலி என்ன விதமான முன்நகர்வைக் கொண்டிருக்கிறது என்பதை அவர்கள் மீளாய்வு செய்வது நல்லது.

 

2. ஆடை அரசியல் குறித்த வசனங்கள் கல்லூரி மாணவர்களிடையே விவாதங்களை கிளப்பியிருக்கிறது. ஆம். நிச்சயமாக இது வரவேற்கத் தக்க ஒன்று தான். ஆனால் அந்த விவாதங்களின் தொடர்ச்சியைக் கோரும் பங்களிப்பு எதுவும் படத்தில் இல்லையே என்பது தான் ஆதங்கம். அதாவது அந்த விவாதங்களை தேடலில் சென்று சேரக்கூடிய உள்ளடக்கம் படத்தில் கொஞ்சமும் இல்லாதிருப்பது அந்த விவாதங்களை வெறும் உளக் கிளர்ச்சியுடன் முடிவடைய வைக்கின்றன. பழைய லியாகத் அலிகான், நாராயணன் வசனங்களில் இது போன்ற வெற்றுக் கிளர்ச்சிகள் அதிகம். இதன் மூலம் குறிப்பிட்ட ஒரு விவாதம் தொடர்ந்து தேடலுக்கும் அதன் மூலம் சரியான திசையையும் கண்டடைவது குறிப்பிட்ட ஒருவன் கொண்டிருக்கும் சூழலையும் அறிவையும் பொருத்தது என்பதை மறுப்பதாக பொருளாகாது. இப்படியான வெற்றுக் கிளர்ச்சியை ஏற்படுத்தும் வசனங்கள் மட்டுமே ஒரு படத்தை ஏற்கத்தக்க படமாக்கி விடுமா என்பது தான் கேள்வி.

 

3. படத்தில் தலித் அரசியலை நோக்கி அமைந்திருக்கும் குறியீடுகள். அதாவது, கபாலியின் அறிமுகக் காட்சியில் படித்துக் கொண்டிருக்கும் நூல், கோட்டுசூட்டு போடுவேன், உனக்கு முன்னால் கால்மேல் கால் போட்டு அமருவேன் போன்ற வசனங்களில் இருக்கும் அழுத்தம். தனி இடம் பிடித்திருக்கும் நீல நிறம் உள்ளிட்டவை தலித் அரசியலை நோக்கிய குறியீடுகளாக காட்டப்படுகின்றன. ஆனால் இது போன்ற குறியீடுகள் மட்டும் தான் படத்தில் இருக்கிறதா? இதற்கு எதிரான குறியீடுகளும் படத்தில் இடம்பெறவில்லையா? அவைகளை எப்படி எடுத்துக் கொள்வது? முதலில் ரஜினி எனும் நடிகரின் மெய்வாழ்வின் மதிப்பீடு என்ன? அப்பழுக்கற்ற சந்தர்ப்பவாதி, பார்ப்பனியவாதி. இந்த நடிகர் கபாலியாக அறிமுகமாகும் காட்சியில் ஒரு தாமிரக் காப்பை கையில் மாட்டுவது போல் ஒரு காட்சி வரும். இப்படி தாமிரக் காப்பை அணிவது ஆர்.எஸ்.எஸ் மரபு. இந்துத்துவத்தில், பார்ப்பனியத்தில் பெருமை கொள்ளும் பலரும் இது போன்ற தாமிரக் காப்பை கையில் அணிந்திருப்பதை பார்க்கலாம். இந்தக் குறியீடு சொல்லவரும் கருத்து என்ன?

 

ஒரு காட்சியில் காட்டப்படும் தலைவர்களின் படங்களில் இடம்பெற வேண்டிய பெரியாரின் படம் இல்லாதிருப்பது குறித்து பலரும் விமர்சித்து விட்டார்கள். இதற்கு ஒரு செவ்வியில் இயக்குனர் ரஞ்சித் மறந்து விட்டது, வேறொன்றுமில்லைஎன பதிலளித்திருக்கிறார். தலித்திய சிந்தனையிலுள்ள ஒரு இளைஞர், தலித்திய குறியீடுகளை இணைத்திருப்பதாக போற்றப்படும் ஒரு இயக்குனர் பெரியாரை மறக்க முடியுமா? இதை குறியீடாகக் கொண்டால் இது சொல்லவரும் கருத்து என்ன?

 

மற்றொரு காட்சியில் கபாலி கூறும் நண்டுக் கதை. இது பார்ப்பனியக் கதையாடலல்லவா? சாதியப் படிநிலைகளை வகுத்து அதனை நடைமுறைப்படுத்த எந்த எல்லைக்கும் செல்லும் பார்ப்பனியம், நீ முன்னேறவில்லை என்றால் அதன் காரணம் மேலிருந்து யாரும் ஒடுக்குவதால் அல்ல. உன்னுடனே இருப்பவர்கள் உன்னை இழுத்துப் போடுகிறார்கள் அது தான் காரணம் என்கிறார்கள். ஒரு தலித்திய இயக்குனர் தன் படத்தில் இப்படி ஒரு கதையை குறியீடாக, வசனமாக வைக்க முடியுமா? இந்தக் கதையை மக்கள் சாதியப் படிநிலையில் ஒடுக்கப்படுகிறார்கள் எனும் கருத்து இல்லாதவர்கள் தான் ஏற்க முடியும். தலித்திய சிந்தனை உள்ள யாராலும் இக் கதையை ஏற்க முடியாது. இந்தக் குறியீடு சொல்லவரும் கருத்து என்ன?

 

இப்படி தலித்தியத்துக்கு எதிர்மறையான குறியீடுகளும் படத்தில் இடம்பெற்றிருக்கின்றன. இவைகளைக் கொண்டு தலித்துகளுக்கு எதிரான குறியீடுகளைக் கொண்ட படம் என முடிவுக்கு வரலாமா?

 

கொஞ்சம் திரையரங்குக்கு வெளியில் இருந்து பார்க்கலாம். தொடக்க நாட்களில் படத்தைக் காண சீட்டின் விலை 1500 லிருந்து 4000 வரை விற்கப்பட்டதாக தகவல்கள் கூறுகின்றன. இவ்வளவு விலை கொடுத்து திரைப்படத்தை காண மேட்டுக்குடி வர்க்கத்தினரைத் தவிர வேறு யாரால் இயலும்? அதிக விலையினால் காணாமல் சென்ற அல்லது கண்டு பொருளாதார பாதிப்புக்கு உள்ளானவர்களில் பெரும்பாலானோர் தலித்துகளாகத்தான் இருப்பர். தலித்துகளுக்காக படத்தில் குறியீடுகளைப் பயன்படுத்தியதாக கூறப்படும் இயக்குனர், தன் படத்தை தலித்துகள் பார்க்க முடியாதவாறு அல்லது பார்த்ததால் பாதிப்படையுமாறு இருக்கும் நிலை குறித்து ஏதாவது கருத்து கூறியிருக்கிறாரா? என்றால் இல்லை என்பதே பதில். அப்படியானால் இங்கே படைப்பும் படைப்பாளியும் தனித்தனியே பிரிக்கப்பட்டு இருக்கிறது. இது ஒரு முதன்மையான அம்சம்.

 

தயாரிப்பாளர் தானு, நடிகர் ரஜினி இருவரையும் பொருத்தவரை வணிகம், எவ்வளவு லாபம் என்பதைத் தாண்டி வேறெந்த சிந்தனையும் இருக்காது. இதில் யாருக்கும் ஐயமும் இருக்காது. ஆனால் இயக்குனர் ரஞ்சித், கபாலி வெளியானதற்குப் பிறகு அவர் பல்வேறு ஊடகங்களுக்கு அளித்திருக்கும் செவ்விகளில் தன்னுடைய மனவோட்டத்ததை பதிவு செய்திருக்கிறார். அவைகளில் ஒடுக்கப்பட்டோரின் வலியும், மீண்டெழும் உத்வேகமும் தெரிகிறது. ஆனாலும் அவைகளில் தானும் தன்னுடைய படைப்பும் வெவ்வேறாக தெரிவது குறித்த எந்த விளக்கமும் இல்லை. தமிழ் திரை உலகைப் பொருத்தவரையில் சந்தை மதிப்புள்ள நடிகரை வைத்து எடுக்கப்படும் படங்களில், ஒரு வளர்ந்து வரும் இயக்குனரால் இதை தவிர்க்கவே முடியாது. என்றாலும் தனக்கு இது உவப்பானதல்ல, வருத்தம் எனும் ஒற்றைச் சொல்லிலாவது பதிவு செய்திருக்க வேண்டும். என்றால் இதை எப்படி புரிந்து கொள்வது? தலித்திய உணர்வுள்ள ஒரு இயக்குனர் தன்னுடைய வளர்ச்சிக்காக தெரிந்தே இதை அனுமதிக்கிறார் என்று எடுத்துக் கொள்ளலாமா?

 

தலித்திய உணர்வுள்ள இயக்குனர் இயக்கிய படம் என்பதற்காகவே கபாலி கொண்டாடப்பட வேண்டும் என்றால் மேற்கண்ட அம்சங்களை என்ன செய்வது? அதாவது, கதையில், படத்தின் மைய இழையில் தலித்திய உணர்வு வெளிப்படவில்லை, படத்துக்கு வெளியே தன்னை பாதிக்கும் இடங்களில் அவர் தலித்திய உணர்வை வெளிப்படுத்தவில்லை. இவைகளை இணைத்துப் பார்த்தால் அவர் ஒரு தலித் இயக்குனர் என்பதையும், படத்தில் சில தலித்திய வசனங்கள் இருக்கின்றன என்பதையும் மட்டுமே கொண்டு கபாலியை ஏற்கத்தக்க படமாக கொள்ள முடியாது என்பது தெளிவாகிறது.

 kabali2

இன்னும் சில அம்சங்களும் இருக்கின்றன. சாதிய வெறி மேலோங்கி இருக்கும் சூழலில் தலித் இயக்குனரின் திரைப்படத்தை எதிர் விமர்சனம் செய்வது ஆதிக்க சாதிக் கண்ணோட்டத்தில் படத்தை மறுக்கும் பார்ப்பனியர்களுக்கு துணை செய்வதாக ஆகாதா? ஒருவேளை ஆதரித்தால் அது எதிர்விமர்சனம் இன்றி பரவலாக எல்லோரையும் சென்று சேர்ந்தால் நாளை ரஜினி மட்டுமல்ல கமல், விஜய், அஜீத் என சந்தை வாய்ப்புள்ள நடிகர்களும் தலித்திய சிந்தனையுடன் படமெடுக்க முன்வந்தால் அது எவ்வளவு நன்றாக இருக்கும்? என்றெல்லாம் கருத்துகள் முன்வைக்கப்படுகின்றன.

 

முதல் கேள்வியை எடுத்துக் கொண்டால், கபாலியைத் தூற்றும் ஆதிக்க சாதி வெறியர்களுக்கு துணையாகும் வாய்ப்பும் இதில் இருக்கிறது என்பதை மறுப்பதற்கில்லை. ஆனால், கபாலியை ஆதரிப்பது தலித் உணர்வு கொண்ட வசனங்களை உடைய ஒரு படத்தை எதைப்பற்றியும் கவலைப்படாத, சந்தர்ப்பவாத வணிகக் கும்பலுக்கு, அவர்களின் லாபவெறிக்கு துணையாக ஆக்குவதாக ஆகுமே. இதை என்ன செய்வது? பொதுவாக ஆதிக்க சாதி எதிர்க்கிறது எனவே தலித்துக்கு துணையாக இருக்க வேண்டும் என்பது நடைமுறைச் செயல்களுக்கு பொருத்தமாக இருக்கக் கூடும். ஆனால் படைப்பை பொருத்தவரை அது துல்லியமாக விளக்கப்பட வேண்டும். சரி தவறுகளை கறாராக விமர்சித்து நெறிப்படுத்துவதன் மூலமே தலித் படைப்பாளிக்கு உதவ முடியும். அதேநேரம், அவ்வாறு செய்யப்படும் விமர்சனம் எதிர்மறையான ஆதிக்க சாதி வெறியர்களுக்கும் பயன்பட முடியாமல் செய்ய முடியும்.

 

இரண்டாவது கேள்வியை எடுத்துக் கொண்டால், அது ஒரு உள்ளீடற்ற யூகம். ஒரு வணிக வெற்றிப்படத்தைத் தொடர்ந்து அதே போன்ற படங்கள் வருவது ட்ரெண்ட் செட்டிங். ஒரு ட்ரெண்டாக தலித்தியப் படங்கள் வருவது தலித் இயக்குனருக்கும் உதவாது, தமிழ் திரைப்படச் சூழலை மாற்றுவதற்கும் உதவாது.

 

எல்லாம் சரி. இவ்வளவு வியக்கியானம் கூறுகிறவர்கள் ஒரு படம் எடுத்துக் காட்டலாமே. வாய்ப்பிருக்கும் சூழலில் அதையும் செய்யலாம். ஆனால், அப்போது இது ஒரு புரட்சிகர படம், எனவே புரட்சிகர இடதுசாரிகள் அனைவரும் இப்படத்தை ஆதரிக்க வேண்டும் என ஒருபோதும் கோரப்படாது. கறாராக விமர்சியுங்கள் என்றே கோரப்படும்.

மின்னூலாக(PDF) தரவிறக்க‌

%d bloggers like this: