தோலர் எண்ணெய்ய்ய்ய்ய்ய்ய்ய்ய்! !!! – அரசியல்ல இதெல்லாம் சகஜமப்பா


உங்களுக்கெல்லாம் எண்ணெய்த்தோலரைத் தெரியுமோ தெரியாதோ, அது எனக்குத்தெரியாது ஆனால் அவரைப்பற்றி பேசாமலோ, அவரைப்பார்க்காமலோ யாரும் இருக்க முடியாது, ஏன் அவர் வரலைன்னா அன்னைக்கு குழம்பு ஆகாதுன்னா பார்த்துக்குங்களேன் இந்தக்கிராமத்தில். அது என்ன எண்ணைத்தோலர்ன்னு கேக்குறீங்களா? நீங்களெல்லாம்  எண்ணை எங்க போய் வாங்குவீங்க? கடையிலதானே, அங்க போய் கோல்டு வின்னர், உஷா சன் பிளவர்ன்னு கேட்டு வாங்குவீங்க, ஆனா 100 மி.லி கேட்டா கிடைக்குமா? ஆனா எங்க எண்ணெய்த் தோலர்  எங்க வீட்டுக்கே வந்து எண்ணெய் கொடுப்பார். 100 மிலி கேட்டாலும் 50 மிலி கேட்டாலும் கொஞ்சமும் சுணங்காம கொடுப்பாரு தோலர்.

அவர் எண்ணை விற்கும் போது வாசலில் வந்து அழைக்கிற அழகே தனி ” ஏனுங் கந்தசாமி கவுண்டர் தோலர் , எண்ணெய் வேணுங்களா” என்பார். செத்துக்கொண்டிருக்கும் கொங்குத்தமிழை எண்ணையோடு விற்றுக்கொண்டிருப்பார். ஊருல முக்காவாசிபேருக்கு அவரு ஏன் எல்லாரையும் தோலர்ன்னு கூப்பிடுகிறார் என்ற விசயம் தெரியாது. அவர் தான் சீபீஎம் கட்சியோட வட்டச்செயலாளர்.

பக்கத்து ஊரு சீபீஎம் வட்டச்செயலாளர், கட்ட பஞ்சாயத்துன்னு ரெண்டு டிராக்டர், 4 அடுக்கு மாடி வீடு கட்டிவிட்டார். ஆனால் எண்ணெய்த்தோலரோ இருந்த ஓட்டுவீட்டையும் அடகுக்கு வச்சிருக்கார். தோலரோட மனைவி திட்டுவாங்க “ஏய்யா உனக்கு பொழைக்கவே தெரியாதா? 3 பொட்டைங்க வயசுக்கு வந்து நிக்குது, முனுசாமியப்பாரு அவனுந்தான் உன்ர கட்சியில இருக்கான்  அவன் வூடென்ன? பங்களா என்ன? பொண்ணை 100 பவுன் போட்டு கட்டி கொடுத்திருக்கான், பயனுக்கு ஆட்டோ லூம் வச்சு கொடுத்திருக்கான், நீ என்ர வூட்லர்ந்து கொண்டுவந்ததையெல்லாம் தின்னுப்போட்ட”

மனைவியின் சொல் தோலரைச்சுடும், ஆனால் அவரால் ஏதும் பேச முடியாது ” என்ன செய்தோம் வீட்டுக்கு? முனுசாமி இத்தனைக்கும்  நான் கூட்டிட்டு வந்த பையன், அவன் இப்ப மாசம் ஆனா லச்சலச்சமா சம்பாதிக்குறான். நாம ஒண்ணைத்தியும் புடுங்கலீயே. மூணு பொட்டைங்க வயசுக்கு வந்து நிக்குதுங்க, என்ன செய்யறது?  பறயனா இருந்திருந்தா பரவால. அதுவும் வெள்ளாளக்கவுண்டான பொறாந்தாச்சு.  கவுரவத்தோட வாழணுமே ! தலைக்கு 30 பவுனுக்கு கொறயாம கேப்பானுங்க பரதேசிங்க” தன்னைத்தானே நொந்து கொள்வார். ஆனாலும் அவருக்கு ஒரே நிம்மதி சீபீஎம் -ன் வட்டச்செயலாளர் என்ற பொறுப்பு மட்டுமே. கண்டிப்பாய் புரட்சியை செய்யக்கூடிய கட்சியில் இருப்பதால் மன நிறைவு.

அவர் இளவட்டமா இருந்த காலத்துல ஊருல அவர் பார்க்காத போராட்டமில்லை, ஒட்டாத போஸ்டரில்லை. அவருக்கு இப்போது 50 வயசாயிடுச்சு, போன கமிட்டி கூட்டத்திலேயே “என்னால முடியல, என்னை வுடுங்க ” என்று சொல்லிவிட்டார். ஆனால் கமிட்டி ஏற்றுக்கொள்ளவில்லை. அவருக்கு இரண்டு மகன்கள் ஒருவன் தனியரசு கட்சியிலும் மற்றொருவன் பெஸ்ட் ராமசாமி கட்சியிலும் இருக்கிறார்கள். இவர் கண்ணெதிரிலே பசங்க ரெண்டு பேரும் தண்ணியடித்துக்கொண்டு சண்டைபோடுவார்கள். போன முறை நம்ம எண்ணெய்த்தோலர் மாரியம்மனுக்கு 3 கிடா வெட்டுனப்பகூட ரெண்டு பேருக்கும் பயங்கர சண்டை.

அவர் அப்பப்ப வெளியூர்களுக்கு செல்வார், அப்போது சிலர் பேருந்துகளில் பிரச்சாரம் செய்வார்கள், சீபீஎம் கட்சியை விமர்சிப்பார்கள். இவர் புத்தகத்தை வாங்க மாட்டார், மனதில் நினைத்துக்கொள்வார் நான் எப்புடி எல்லாம் சவுண்டு விட்டவன் தெரியுமா? . நம்ம குப்புசாமி மகன் விஜி இவரிடம் கேள்வி கேட்டான் “பாராளுமன்றம் பன்றித்தொழுவம்னு லெனின் சொல்லியிருக்காரு, லெனின் பேரை சொல்லிகிட்டு பன்னிகூட   ஆடிகிட்டு இருக்கீங்களா?” இவர் புன்னகையை மட்டுமே உதிர்ப்பார்,.  இவர் என்ன சால்ஜாப்பு சொன்னாலும் விஜி ஏற்பதில்லை, என்னபண்றது ? தினமும் அவன் வீட்டை தாண்டி போகவேண்டியதிருக்கே. அவன் எப்போது தூங்குவானென்று காத்திருந்து பின்னர் செல்வார், அவன் வீட்டுக்கு வந்தால் கூட தன் மனைவியை அனுப்பி இல்லை என சொல்லச்சொல்லுவார்.

இப்படியே ஓடிக்கொண்டிருந்தது காலம், ஆண்டவன் இதுக்கும் ஒரு காலத்தை கொண்டு வந்துவிட்டான். ஆம் நாளைக்கு விலைவாசி உயர்வைக் கண்டித்து பீடிஓ ஆபீஸ் முன்னாடி ஆர்ப்பாட்டம். ஊரில் நம்ம எண்ணெய்த்தோலர் நோட்டீஸ் கொடுத்துக்கொண்டிருக்க, கெரகம் பிடிச்ச விஜி வந்து விட்டான். தோலர் எஸ்கேப் ஆக நினைக்கும் போது வசமாக பிடித்துக்கொண்டான் விஜி. பத்துபேர் முன்பு “சிறுதாவூர் பிரச்சினையில செயாவுக்கு எதிர்ப்புன்னு சொல்லுறீங்க, ஆனா போயஸ் கார்டனில குப்பை பொறுக்கிகிட்டு இருக்கீங்க, கோவிந்த சாமியை இப்ப கட்சி விரோத செயலில ஈடுபட்டதா சொல்லுறீங்க, என்ன கட்சிவிரோதம் ? மக்களுக்கு சொல்லுறதுக்கு என்ன தயக்கம்? எதும் தயக்கம்ன்னா பொறுக்கி தின்னுறதத்தவிர வேற என்ன இருக்கும்? அப்ப இருந்து இப்ப வரைக்கும் கருணா, எம்ஜிஆர், விஜயகாந்துன்னு போய்கிட்டே இருக்கீங்க” என்று மானத்தை வாங்கிவிட்டான். எண்ணெய்த்தோலருக்கு ஒரே அவமானம், இவனை சரிகட்ட ஒரே வழி நாளைக்கு ஆர்ப்பாட்டத்திற்கு வருகிற மாவட்ட செயலாளரிடம் கொண்டு போவதுதான் என்ற முடிவுக்கு வந்தார்.

“அந்தக் காலத்துல நாங்க கேட்கிற கேள்விக்கு “டாண் டாண்” னு பதில் சொல்லுவாரு அந்தத் தோலர். அவருகிட்ட எந்த நக்சலைட்டும் நிக்க முடியாது. ஒருமுறை நம்ம ஊருல ஒரு நக்சலைட் பதுங்கியிருந்தப்ப இவருதான் போலீசுக்கு தகவல் சொன்னாரு, ஏன்னா இடதுதீவிரவாதத்தை எந்த வகையில் வந்தாலும் ஏத்துக்கவே மாட்டோம்ன்னு சொல்லுவார். எங்களுக்கு அரசியல் வகுப்பு எவ்வளவு பவ்யமா பய பக்தியோட எடுப்பார் தெரியுமா? காலையிலேயே இராமாயண சொற்பொழிவோட துவங்கி அப்புறம் வர்க்கம், முதலாளி அப்படி போகும், கம்யூனிச கருத்துக்கள் ராமாயணத்துலேயும், மகாபாரதத்திலேயும் இருக்கறதா ஒரு தலைவர் சொன்னாராம், அவரு பேரு கூட மறந்துபோச்சு. அப்ப வாரத்துக்கு ஒரு வகுப்புன்னு இருந்தது பின்னாடி மாசத்துக்கு ஒண்ணுன்னு ஆச்சு அப்புறம் இப்ப வருசத்துக்கு ஒண்ணுன்னு ஆகி இப்ப நடக்குறதே இல்லை.

இதப்பத்தி மாசெ தோலர் கிட்ட கேட்ட போது அவர்  “இப்ப மக்கள் எல்லாம் ஆட்டு மந்தைகளாகிவிட்டார்கள், அறிவு இல்லை தோலர், யாரை ஓட்டுப்போட்டு தெரிவு செய்யணும்னு தெரியாத முட்டாள்கள்கிட்ட நாம் புரட்சி வேலை செய்ய வேண்டி இருக்கு, ஒருத்தணும் கட்சியில சேருவதில்லை.” விசனத்தோடு சொன்னார். கண்டிப்பாக விஜிக்கு ஆப்பு வச்சுடலாம் என்ற படி  அவன் மூஞ்சியில என்ன வழியும் ? எண்ணை,
அவன் மூஞ்சியில என்ன வழியும் ? எண்ணை, அவன் மூஞ்சியில என்ன வழியும் ? எண்ணை, ஒரு கட்டத்தில் தன்னையறியாமல் புரட்சியின் வேகத்தில் கத்தி விட்டார். அவன் மூஞ்சியில என்னா வழியும் ? எண்ணை. பயங்கரமாய் சிரித்தார். அது நடுநிசியைத் தாண்டிய இரவு நேரம்,

இவரின் சிரிப்பு அருகில் உறங்கிக்கொண்டிருந்த மனைவியை எழுப்பி விட்டது. அவரோ “அய்யயோ இந்த பாழாப்போனவனுக்கு பயித்தியம் புடிச்சுடுச்சு, அந்த பாழாப்போன என்னை பெத்த நாய் கேட்டாளா? எத்தனையோ பேரு என்னை கேட்டாகளே கூடப்பொறந்தவனுக்குத்தான்னு என்ன கட்டி வச்சாளே” என்று அலறத்தொடங்க, எண்ணெய்த்தோலர் புரட்சிக்காக திட்டுக்களை வாங்கிக்கொண்டு தூங்கினார்.

காலையில் ரொம்ப நாள் கழித்து ஆஞ்சனேயர் கோயிலுக்கு போய் ஒரு பூஜையை முடிக்கும் போது மனதில் நினைத்துக்கொண்டார் “இந்த கிரகம் பிடிச்சவனை நீ தான் மாத்தணும்”.  காரியம் கைகூடினால் 1008 ராமஜெயம் எழுதிபோடுவதாகவும் வேண்டிக்கொண்டார். இப்ப விஜி பார்த்தால் என்ன சொல்லலாம்? என்ற யோசனையில் பீடிஓ அலுவலகம் முன்னே சென்றார். கூட்டம் 40 பேர் வந்திருந்தார்கள் மாசெ டாடா சுமோவில் வந்தவுடன் ஆர்ப்பாட்டம் தொடங்கியது. எல்லோருக்கும் தன் சொந்தப்பணத்தை எடுத்து டீ குடிக்க கொடுத்தார். எண்ணெய்த்தோலர் விஜியின் காதைக்கடித்தார்இது கட்சி வாங்கி கொடுத்த வண்டி, அங்க, இங்கன்னு போவோணுமில்ல

மாசெ தோலர் கிளம்ப தயாரான போது எண்ணெய்த்தோலர் விஜியை அவருக்கு அறிமுகம் செய்து விட்டு அமைதியானார். விஜி பல கேள்விகளை கொட்டினான். சிரித்தபடியே ” நேரமில்லை, இருந்தாலும் பதில் சொல்லுறேன்” என்ற படி ஆரம்பித்தார். “தம்பி, ரொம்ப டென்ஷனா இருக்கீங்க, மாவோயிஸ்டுங்க நக்சலைட்டுங்க எல்லாம், பாட்டாளிவர்க்க கட்சியான சிபிஎம் மீது அவதூறு கிளப்பறாங்க அதுக்கு பிஜேபி, முதலாளித்துவ பத்திரிக்கைகள் எல்லாம் கூட்டு, நம்ம பாரதத்துக்கு ஏத்தமாதிரி மண்ணுக்கேத்த புரட்சின்னு நம்ம பார்ட்டி சரியான வழியில தான் போவுது, புரட்சி  நடந்தா உழைக்கும் மக்கள் பயன்பெறுவாங்கன்னு எல்லாம் சேர்ந்து சதி பண்றானுங்க.

உங்க முதல் கேள்வி லால்கர் பத்தியது, அதாவது மேற்கு வங்காளத்துல நடக்குற எந்த உண்மையான செய்தியும் இங்க வர்ரதில்ல, அங்க மக்கள் சிபிஎம் பார்ட்டியை நேசிக்குறாங்க, பூஜிக்குறாங்க அதனாலதான் இத்தன வருசமா கட்சி இருக்கு, மாவோயிஸ்டுகளுக்கும் மம்தாவுக்கும் தொடர்பு, மாவோயிஸ்டுகளுக்கும் அத்வானிக்கும் தொடர்பு, எங்க கிட்ட ஆதாரம் இருக்கு. இந்தியா என்கிற பாரத பூமி இப்ப முதலாளித்துவ நாடு, அதுக்காக முதலாளிங்களோட கூட்டு சேர்ந்துதான ஆகணும்”

“ரெண்டாவது கேள்வி கேரளாவில், கர்னாடகத்தில, ஆந்திராவுல இனவெறியோட கம்யூனிஸ்டுகள் நடந்துக்குறாங்கன்னு… குறிப்பாக பாலாறு, பெரியாறு, காவிரி ஆறு பிரச்சினைகள்ல தமிழகத்துக்கு தோரோகம் பண்றாங்க ஒண்ணு புரிஞ்சுக்கோங்க ஒவ்வொரு பகுதிக்கேத்த மாதிரிதான் புரட்சி செய்யணும், மொத்தமா மத்தியிலேர்ந்து முடிவு எடுக்க முடியாது அது ஜனநாயகம் கிடையாது, யாரு யாருக்கு எது சரியோ அங்கங்க அப்படி நடந்துக்குவாங்க இதுல என்ன தப்பு?””

“மூணாவது கேள்வி, கோவிந்தசாமி பத்தி அது கட்சி ரகசியம், அதுக்கு மேல சொல்லக்கூடாது. அடுத்து நாடாளுமன்ற அரசியல் பத்தி, நாங்க எப்பவுமே தேர்தல் கூட்டணி தான் வச்சுக்குறோம், இதை புரட்சிக்கான கூட்டணின்னு சொன்னோமாஎன்ன? நீங்க நினைச்சுகிட்ட நானா பொறுப்பு? இன்னைக்கு மக்களோட பிரச்சினைகளை அரசியல் அரங்குல சொல்லுறதுக்கு யார் இருக்கா கம்யூனிஸ்டுகளைத்தவிர? கம்யூனிஸ்டு பாரம்பரியத்தை புரிஞ்சுக்கோங்க நடிகரா இருந்த எம்ஜிஆரை புரட்சித்தலைவர் ஆக்கியது யார்ன்னு தெரியுமா நம்ம தோலர் கல்யாண்குமார்தான், ஏன் புரட்சிதலைவிகூட எங்களால தான் ரெண்டாவதுமுறை ஆட்சி  செஞ்சாங்க. இதுவரைக்கும் வந்த ஒவ்வொரு முதல்வரின் நாற்காலியையும் அலங்கரித்தது மார்க்சிஸ்டு கட்சிகளின் ரத்த அணுக்கள் தான்,  இது கட்டுக்கோப்பான கட்சி, வட மாவட்டங்கள்ல அப்ப வன்னியர் சங்கம் ஆரம்பிச்சப்ப எல்லா கட்சியில இருந்தும் ஆளுங்க பிரிஞ்சாங்க ஆனா மாக்ஸிஸ்டுல ம்ம்ம்ம்ம்ம்ஹும்” ஒரு புரட்சிக்கான அலை அடித்து ஓய்ந்தது போலிருந்தது.

மேற்கொண்டு விஜி சொல்ல வாயெடுத்தான். எனக்கு நேரமாயிடுச்சு கிளம்புறேன் என்று சுமோவுக்குள் பாய்ந்தார் மாசெ தோலர். விஜி எண்ணெய்த்தோலரிடம் பேச முற்பட்ட போது ” எதுவும் எங்கிட்ட கேக்கேதே” என்றபடி நகர்ந்தார். விஜி   ” உங்க மாசெ சொல்லுறத கேட்டால் உங்களுக்கு சிரிப்பு வரலை?,  நான் என்ன சொன்னாலும் நீங்க கேக்க மாட்டீங்க, நடிகரை புரட்சி தலைவரா மாற்றியது கல்யாண்குமார் இல்லை அது கல்யாண சுந்தரம், பேச்சு போக்கில நடிகர் பேரை சொல்லிட்டாரு போல” என்றான். எண்ணெய்த்தோலரின் மூஞ்சியில் டன் கணக்கில் எண்ணை வழிந்தது. என்ன வழிஞ்சது மூஞ்சியில ? என்ன வழிஞ்சது மூஞ்சியில? எண்ணை. அதுவரை அவர் விற்ற எண்ணை எல்லாம் அவர் முகத்தில் வழிந்து கொண்டிருந்தது.

அரசியல்ல இதெல்லாம் சகஜமப்பா

பின்னுரை

கலகத்திற்கு எப்போதும் முன்னுரை தேவையே, காரணம் கலகம் என்பது ஒரு வர்க்கத்திற்கோ, இனத்திற்கோ சொந்தமானதல்ல. ஆனால் இந்தக்கலகம் பாட்டாளைவர்க்கத்திற்கென கலகத்தை படைக்க விரும்புகிறது. மக்களின் வாழ்வாதார பிரச்சினைகளுக்கு தீர்வாக கலகம் தேவைப்படும் சூழலில் சமூகமோ அக்கலகத்தை அகிம்சையான அமைதிகளால் கொன்று கொண்டிருக்கிறது. காலம் எப்போதும் இப்படியே இராது, காலம் வருமென்பதற்காக நாமும் காத்திருக்க முடியாது காலச்சக்கரத்தை நமக்காய் சுற்றுவோம். முதலாளிகளின் தேவைக்காக சுற்றப்பட்ட சக்கரம் நமக்காக சுற்றப்படவேண்டும். கூன் வளைந்த நமது முதுகுகள் நிமிரும் போது முதலாளிகள் பாசிசவாதிகள் வீழ்ந்து கிடப்பார்கள்.

என்னடா! ஒன்றும் தேராத கதைக்கு இந்த உலைகையே மாற்ற சொல்லுவது சிலருக்கு வியப்பாய் தோன்றலாம். நான் நேர்த்தியான எழுத்தாளன் அல்ல, அழகாய் கவிதைகளை எடுத்தியம்பும் கவிஞனும் அல்ல, நாவிலே பாலிடாயில் கலந்த தேனை ஓடவிடும் பேச்சாளனும் அல்ல. ஒரு சாதாரணமான மனிதன் அவ்வளவுதான். ஆயிரம் பரிசுகள் பெற்ற கவிதையாகட்டும், பல்லாயிரம் வன்ணங்களை கொண்ட ஓவியமாகட்டும் அவை மக்களுக்காக படைக்கப்படாவிட்டால் அவை வெறும் குப்பைகளே, மாறாக போபாலில் பாதிக்கப்பட்ட குழந்தையின் கால்களைப்போன்ற ஒட்டி வெட்டப்பட்ட நறுக்கப்பட்டவை சில எழுத்துக்கள் ஆயினும், உழைக்கும் மக்களுக்காக கிறுக்கப்பட்ட கோடுகளாயினும் சரி அவை அம்மக்களுக்காக இருப்பின் அவையே உயர்ந்தவையே, இதனால் நான் வறட்டுவாதியாகக்கூட பரிகாசிக்கப்படலாம். பிழைக்கத்தெரியாத நபர், முட்டாள் எனவும் எனவும் கேலிக்குள்ளாகலாம்.

உழைக்கும் மக்களுக்காக போரிடும் ஒரு புரட்சிகர இயக்கத்தின் ஆதரவாளனென்பதில் உள்ள பெருமை, அதை யாரும் என்னிடமிருந்து தட்டிவிட முடியாது. என்னுடைய எழுத்துக்கள் / படைப்புக்கள் யாவும் எனக்கு சொந்தமல்ல, அது இச்சமூகத்தின் பிரதிபலிப்பே. இச்சமூகத்தின் குழந்தையாகிய எனக்கு இந்த சமூகத்தை விடுவிக்க வேண்டிய வேண்டியதன் முக்கிய வேலை இருக்கிறது. அதை விட உங்களுக்கு முக்கிய வேலை இருக்கிறதா என்ன?

அறிமுகம்

இந்த சிறுகதையை எழுதியது தோழர் கலகம். போலிகம்யூனிஸ்டுகளை கிழித்து தோரணமாய் தொங்கவிடுவதில் கதை, கவிதை உரை நடை என அனைத்து வடிவங்களையும் பயன்படுத்தி கூர்மையான விமர்சனங்களை கலகம் எனும் வலைத்தளத்தில் தொடர்ந்து பதிவிட்டு வருகிறார். வாழ்வின் யதார்த்தமான நிகழ்வுகளை சிவந்த கண்ணோட்டத்தில் வழங்கிய பதிவுகள் சிறப்பானவை.

வலைத்தள முகவரி: http://kalagam.wordpress.com/
Advertisements

சட்டபூர்வமானது கல்விக் கட்டணக் கொள்ளை

தமிழ்நாடு பள்ளிகள் கட்டண முறைப்படுத்தும் சட்டம், மெட்ரிக் பள்ளி முதலாளிகளுக்குச் சாதகமாக உருவாக்கப்பட்டுள்ளது.

தமிழக அரசு கொண்டுவந்துள்ள கட்டண முறைப்படுத்தும் சட்டத்தின் மோசடித்தனத்தை அம்பலப்படுத்தி, புரட்சிகர மாணவர் - இளைஞர் முன்னணி சென்னையில் நடத்திய ஆர்ப்பாட்டம்

தமிழகத்திலுள்ள தனியார் “மெட்ரிக்” பள்ளிகளின் கட்டணக் கொள்கைக்குக் கடிவாளம் போடப்போவதாகக் கூறிக்கொண்டு, தமிழ்நாடு பள்ளிகள் கட்டண முறைப்படுத்தும் சட்டத்தைக் கொண்டுவந்திருக்கிறது, தமிழக அரசு. இந்தக் கல்வியாண்டு முதலே இச்சட்டத்தை நடைமுறைப்படுத்தும் நடவடிக்கைகளையும் தமிழக அரசு எடுத்துவருகிறது.

இச்சட்டத்தின் கீழ் அமைக்கப்பட்டுள்ள கோவிந்தராசன் கமிட்டி, ஆரம்பப்பள்ளிகள் அதிகபட்சமாக ரூ. 3500 வரையிலும், நடுநிலைப் பள்ளிகள் ரூ. 5000 வரையிலும், உயர்நிலைப்பள்ளிகள் ரூ. 8000 வரையிலும், மேனிலைப்பள்ளிகள் ரூ. 11000 வரையிலும் ஆண்டு கல்விக்கட்டணமாக வசூலிக்கலாம் என நிர்ணயித்திருக்கிறது. பேருந்துக் கட்டணம், விடுதிக்கட்டணம் தவிர்த்து, பிற கட்டணங்கள் அனைத்தும் சேர்த்து இந்த வரம்பைத் தாண்டக் கூடாதென்றும், இந்த உத்தரவை மீறும் பள்ளிகளின் அங்கீகாரம் ரத்து செய்யப்படும்; அதன் நிர்வாகிகள் மீது கிரிமினல் வழக்குத் தொடரப்படும் என்றும் தமிழக அரசு அறிவித்திருக்கிறது.

மெட்ரிக் பள்ளி முதலாளிகள் இந்தச் சட்டமும், இந்தக் கட்டண நிர்ணயமும் தங்களின் அடிப்படை உரிமையைப் பறிப்பதாகக் கூறி, இதனை ஏற்றுக்கொள்ள மறுத்து வருகின்றனர். அதாவது, கல்விக் கட்டணம் என்ற பெயரில் பொதுமக்களைக் கொள்ளையடிப்பது தங்களின் அடிப்படை உரிமை என்பது அவர்களின் வாதம். இதன் அடிப்படையில் இச்சட்டத்தை எதிர்த்து உயர்நீதி மன்றத்திலும், பின்னர் உச்சநீதி மன்றத்திலும் வழக்குப் போட்டு தோற்றுப்போனார்கள். இதன்பின், பள்ளிகளை திறக்கமாட்டோம் என மிரட்டத்தொடங்கினார்கள்.

தனியார் முதலாளிகள் பள்ளிகளைத் திற்க்காவிட்டால், அந்தச்சுமை முழுவதும் தன்மீது விழுந்துவிடும் என “உணர்ந்து” கொண்ட தமிழக அரசு, “கோவிந்தராசன் கமிட்டி நிர்ணயித்துள்ள கட்டணம் தமக்குக் கட்டுபடியாகாது” எனக் கருதும் பள்ளி நிர்வாகங்கள், கட்டணத்தை மறு நிர்ணயம் செய்யக் கோரி விண்ணப்பிக்கலாம் எனத் தற்போது அறிவித்திருக்கிறது.

பள்ளிகளைத் திறக்கவேண்டிய பருவம் நெருங்கிவிட்ட இவ்வேளையில், ஒருபுறம் கட்டணத்தை மறு நிர்ணயம் செய்வது தொடர்பாக அரசு பேரம் நடத்திக்கொண்டிருக்க, இன்னொரு புறமோ, மெட்ரிக் பள்ளிகள் பழையபடியே மாணவர்களைச் சேர்ப்பதற்கு கட்டணக்கொள்ளையை நடத்திக்கொண்டிருப்பதாக முதலாளித்துவப் பத்திரிக்கைகளே அம்பலப்படுத்தி எழுதி வருகின்றன. கட்டணக் கொள்ளையை தடுக்க வந்ததாகக் கூறப்பட்ட சட்டமோ, தனது கண்களைக் கருப்புத்துணியால் கட்டிக்கொண்டு, இருட்டறையில் சுகமாகத் தூங்கிக்கொண்டிருக்கிறது.

மெட்ரிக் முதலாளிகள், “தரமான கல்வியைக் கொடுப்பதற்குத் தாங்கள் போட்டுள்ள முதலீட்டுக்கு ஏற்ப கட்டணம் நிர்ணயிக்கப்படவில்லை” என அரசின் மீது குற்றம் சுமத்தி வருகிறார்கள். இதுவொரு அப்பட்டமான பொய். கோவிந்தராசன் கமிட்டி, பெற்றோர்களையோ, சமூக அக்கரை கொண்ட கல்வியாளர்களையோ கலந்து ஆலோசித்து இக்கட்டணத்தை நிர்ணயிக்கவில்லை. மாறாக, தமிழகத்திலுள்ள அனைத்து மெட்ரிக் பள்ளி முதலாளிகளிடம், அவர்களது வரவு செலவுக் கணக்கையும், தரமான கல்வியைக் கொடுக்க ஒவ்வொரு பள்ளியும் என்னென்ன வசதிகளைச் செய்து கொடுத்திருக்கிறது என்ற விபரத்தையும் கேட்டு, அவற்றின் அடிப்படையில் தான் ஒவ்வொரு பள்ளிக்கும் ஏற்றவாறு, மேலே குறிப்பிட்ட வரம்புக்குள் கட்டணத்தை நிர்ணயித்திருக்கிறது.

கோவிந்தராசன் கமிட்டி பள்ளி முதலாளிகள் கொடுத்த அறிக்கையை ஏ/சி அறைக்குள் உட்கார்ந்துகொண்டு ஆய்வு செய்துதான் கட்டணத்தை நிர்ணயித்திருக்கிறதேயொழிய ஒவ்வொரு பள்ளிக்கும் நேரில் சென்று ஆய்வு நடத்திக் கட்டணத்தை நிர்ணயிக்கவில்லை. தாங்கள் கொடுக்கும் அறிக்கையின் அடிப்படையில் தான் கட்டணம் நிர்ணயிக்கப்படும் எனத் தெரிந்தபிறகு, பள்ளி முதலாளிகள் அதற்றபடி கணக்கு வழக்குகளில் விளையாடி இருக்கமாட்டார்களா? அக்கமிட்டியில் உள்ள அதிகார வர்க்கத்தை இலஞ்சப்பணத்தால் குளிப்பாட்டி இருக்கமாட்டார்களா?

நெல், கோதுமை போன்ற அத்தியாவசிய உணவுப் பொருட்களின் விலையை நிர்ணயிக்கும்போழுது, அரசு விவசாயிகளிடம் நீங்கள் போட்ட முதலீடு எவ்வளவு என்றெல்லாம் ஆலோசனை நடத்துவதில்லை. கல்வியும் அதுபோன்ற அத்தியாவசிய சேவைதானே? இதற்குக் கட்டணம் நிர்ணயிக்கும் போது மட்டும், முதலாளிகளிடம் கலந்து ஆலோசிக்க வேண்டிய அவசியமென்ன?

மெட்ரிக் பள்ளி முதலாளிகள் போட்டுள்ள முதலீட்டுக்கு ஏற்ப  குறிப்பிட்ட அளவு இலாபம் கிடைக்கும்படிதான் கட்டணத்தை நிர்ணயிஒத்திருக்கிறது, அரசு. இந்த லாபம் போதாது என்பது தான் பள்ளி முதலாளிகளின் புலம்பல். தமிழக அரசு பொதுமக்களின் ‘நலனில்’ இருந்து தான் இப்பிரச்சனையை அணுகியிருப்பதாகக் கூறுவது உண்மையானால், “இந்த இலாபத்திற்குள் நடத்த முடியாதென்றால், கடையை மூடிவிட்டுப் போங்கள்” எனப் பள்ளி முதலாளிகளிடம் கறாராகச் சொல்லியிருக்கலாம். ஆனால் அரசோ, கட்டணத்தை மறு நிர்ணயம் செய்வதற்கு முதலாளிகளை வெற்றிலை பாக்கு வைத்து அழைக்கிறது.

+2 தேர்வில் நல்ல மதிப்பெண்கள் பெற்றும், தனியார் கல்லூரிகள் கேட்கும் பணத்தைக் கட்டமுடியாமல் பரிதவித்து நிற்கும் ஏழை மாணவிகள்.

மூன்று ஆண்டுகளுக்கு ஒருமுறை கட்டணம் மறு நிர்ணயம் செய்யப்படும் எனச் சட்டத்தில் காட்டப்பட்டுள்ள சலுகை, இப்போது முதலாளிகளின் வசதிக்கேற்ப கட்டணம் மறு நிர்ணயம் செய்யப்படும் என்ற திசையில் செல்லத் தொடங்கிவிட்டது.

எனவே, இந்தச் சட்டத்தைக் கறாராக நடைமுறைப் படுத்தினால், மெட்ரிக் பள்ளிகள் நடத்திவரும் கட்டணக் கொள்ளையை கட்டுப்படுத்திவிடலாம் எனக் கூறப்படுவதெல்லாம் வெறும் மாயை தான். உண்மையைச் சொன்னால், மெட்ரிக் பள்ளிகள் நடத்திவரும் கட்டணக் கொள்ளையைச் சட்டப்பூர்வமாக்கிவிட்டது, தமிழக அரசு. தமிழக அரசிற்கும் மெட்ரிக் பள்ளிகளுக்கும் இடையே கட்டண நிர்ணயம் தொடர்பாக நடக்கும் யுத்தம், மெட்ரிக் பள்ளிகள் கொள்ளைக் கூடாரமாக மாறிவிடக் கூடாது என்பதற்காக அல்ல; மாறாக கொள்ளையை எப்படித் தொடருவது என்பது குறித்துத்தான்.

சென்னையிலுள்ள மாதா பொறியியல் கல்லூரி அதிகக் கட்டணம் வசூலிப்பதாக வந்த புகாரையடுத்து, தமிழக அரசின் கண்காணிப்புக் குழுத் தலைவர் ராமசாமி (இடமிருந்து மூன்றாவது) அக்கல்லூரியில் கடந்த ஆண்டு நடத்திய திடீர் சோதனை நாடகம்

தங்களின் பிள்ளைகளை மெட்ரிக் பள்ளிகளில் படிக்கவைத்துவரும் பெற்றோர்கள் தான் இச்சட்டம் பற்றியும், அதன் அமலாக்கம் பற்றியும் அதிக அக்கரை செலுத்த வேண்டும். ஆனால் அவர்களோ, எருமை மாட்டில் மழைபெய்த கதையாக, இன்றும் கூட இப்பிரச்சனை பற்றி சொரணையற்றுத்தான் இருக்கிறார்கள்.

“தாங்களே விரும்பி அதிகக் கட்டணம் செலுத்துவதாகப் பெற்றோர்களிடம் எழுதி வாங்குவது; வாங்கப்படும் அதிகக் கட்டணத்திற்கு உரிய ரசீது தராமல் துண்டுச்சீட்டில் கட்டணத்தையும் சேர்க்கை விபரத்தையும் எழுதிக்கொடுப்பது” உள்ளிட்ட பலவழிகளில் மெட்ரிக் பள்ளிகள் தங்கள் கட்டணக் கொள்ளையைத் தொடர்ந்து நடத்திக்கொண்டுதான் இருக்கின்றன. இது சட்டவிரோதமானது எனத் தெரிந்திருந்தும் கூட, நடுத்தர வர்க்கப் பெற்றோர்கள் தங்கள் பிள்ளைகளின் ‘எதிர்காலம்’ கருதி முணுமுணுப்போடு அடங்கிப் போய்விடுகிறார்கள். அவர்களைப் பொருத்தவரை, பீச், பார்க், சினிமா, ஹோட்டல் போன்ற சுகங்களைத் தியாகம் செய்துவிட்டு, பிள்ளைகளை மெட்ரிக் பள்ளியில் படிக்க வைத்துவிட வேண்டும் என்பது தான் குறிக்கோள்.

இதற்குப் பெயர் தியாகம் அல்ல; தவறை எதிர்க்கத் துணியாத, நியாயத்துக்காகப் போராட விரும்பாத தன்னலம். இந்தத் தன்னலமும், ஆங்கில வழிக் கல்விமீது அவர்களுக்கு இருக்கும் முட்டாள்தனமான மோகமும் தான் மெட்ரிக் பள்ளிகளின் கட்டணக் கொள்ளைக்கு அடிப்படையாக இருக்கிறது. தமிழக அரசு சமச்சீர் கல்வித்திட்டத்தைக் கொண்டுவர முயன்றபோட்ய்கு, கல்வியின் ‘தரம்’ தாழ்ந்து போகும் என மெட்ரிக் பள்ளிகளின் முதலாளிகளோடு சேர்ந்து கொண்டு சாமியாடியவர்களும் இவர்கள் தான். இப்போது அதே ‘தரத்தைக்’ காரணமாகக் காட்டித்தான், மெட்ரிக் பள்ளிகளின் முதலாளிகள் தங்களின் கட்டணக் கொள்ளையை நியாயப் படுத்தி வருகிறார்கள். மெட்ரிக் பள்ளிகளின் தரத்தின் பின்னே உள்ள தகிடுதத்தங்களைப் பற்றிப் பேசினால், அப்பள்ளிகளின் வணவாளம் தண்டவாளம் ஏறிவிடும்.

அரசுப் பளிகள் தரத்தில் மின்னுகின்றன என்பதல்ல நமது வாதம். ஆனால், அரசுப் பள்ளிகளுக்கு மாற்றாகக் கல்வியில் தனியார்மயம் புகுத்தப்படுவதும், அதை ஆராதிப்பதும் அபாயகரமானது என்பதைத்தான் நாம் குறிப்பிட விரும்புகிறோம்.

இரண்டு ஆண்டுகளுக்கு முன்பு அரசு நிர்ணயித்த கட்டணத்திற்கு மேல் வசூல் வேட்டை நடத்திய தனியார் பொறியியல் கல்லூரிகளில் திடீர் சோதனை நடத்தப்பட்டது. ஆனாலும், இக்குற்றத்திற்க்காக எத்தனை பொறியியல் கல்லூரிகளின் அங்கீகாரம் ரத்து செய்யப்பட்டன, எத்தனை முதலாளிகள் மீது கிரிமினல் வழக்குகள் தொடரப்பட்டன என ஒரு விரலையாவது மடக்கமுடியுமா? எம்.பி, எம்.எல்.ஏ க்களே பள்ளிகளையும் கல்லூரிகளையும் நடத்திவரும் பொழுது, இந்தச் சட்டம் நூல் பிசகாமல் நடைமுறைப் படுத்தப்படும் என்பதற்கு ஏதாவது உத்திரவாதம் உண்டா? ஆரம்பக் கல்வி தொடங்கி ஆராய்ச்சிக் கல்வி முடிய அனைத்து மட்டங்களிலும் தனியார் மயத்தை புகுத்த வேண்டும் அரசின் கொள்(ளை)கையாக இருக்கும் போது, கட்டணக் கொள்ளையை இக்கேடுகெட்ட அரசு தடுத்து நிருத்திவிடும் என நம்ப முடியுமா?

கல்வி வள்ளல்கள் நடத்திவரும் கட்டணக் கொள்கையைச் சட்டம் போட்டுத் தடுத்துவிட முடியும் என்பது, கடப்பாரையை முழுங்கிவிட்டு அது செரிக்க சுக்குக் கசாயம் குடிப்பது போன்றது. அரசுப் பள்ளிகளையும், கல்லூரிகளையும் தரமாக நடத்தக் கோருவதும், தாய்மொழி வழியாகவே உயர்கல்வி வரை கொடுக்கக் கோருவதும்தான் இப்பிரச்சனைக்கு ஒரே மாற்று. தனியார்மய மோகத்தாலும், ஆங்கில வழிக் கல்வி மீது இருக்கும் குருட்டுத்தனமான பக்தியின் காரணமாகவும் நடுத்தரவர்க்கம் இவ்வுண்மையைப் புரிந்து கொள்ள மறுக்கிறது. இதனைப் புரிந்து கொண்டு கல்வியைத் தனியார் மயமாக்குவதை எதிர்த்துப் போராடாதவரை, இந்தக் கட்டணக் கொள்ளை என்ற சிலுவையை அவ்வர்க்கம் சுமந்துதான் தீரவேண்டும்.

காஞ்சிபுரம் மாவட்டம் மேல் ஒட்டி வாக்கத்திலுள்ள ஆதி திராவிட மற்றும் பழங்குடி இன நல நடுநிலைப் பள்ளியின் அவலத் தோற்றம்; கல்வியைக் கைகழுவும் அரசின் அயோக்கியத்தனம்

நீர்த்துப் போன சமச்சீர் கல்வித் திட்டம்!


“சமச்சீர் கல்வித்திட்டத்தைக் கொண்டுவந்தாலும் மெட்ரிக் கல்வி வாரியத்தைக் கலைக்கமாட்டோம்; ஆங்கிலவழிக் கல்வித் திட்டத்தைக் கைவிட மாட்டோம்; தமிழகத்தில் மையக் கல்வி வாரிய பாடத்திட்டத்தின் கீழ் (சி.பி.எஸ்.சி) இயங்கும் பள்ளிகளில் சமச்சீர் கல்வித்திட்டம் அமலாகாது” இப்படி பல சமரசங்கலைச் செய்துகொண்டுதான் சமச்சீர் கல்வித்திட்டத்தைத் தமிழக அரசு கொண்டு வந்திருக்கிறது. ஆனாலும் மெட்ரிக் பள்ளி முதலாளிகள் சமச்சீர் கல்வித்திட்டத்தால் கல்வியின் தரம் தாழ்ந்து போகும் என ஒப்பாரி வைத்து, இத்திட்டத்தைத் தடை செய்யக் கோரி வழக்கு தொடுத்தார்கள். சென்னை உயர்நீதிமன்றம் இவ்வழக்கைத் தள்ளுபடி செய்துவிட்டாலும், தமிழக அரசின் சமச்சீர் கல்வித்திட்டத்தை மேலும் நீர்த்துப் போகச்செய்யும் வண்ணம் பல நிபந்தனைகளை விதித்திருக்கிறது.

  • சமச்சீர் கல்வித்திட்டம் பொதுப்பாடங்களுக்கு மட்டுமே பொருந்துமே தவிர துணைப் பாடத் திட்டங்களுக்குப் பொருந்தாது. மெட்ரிக் பள்ளிகள் தங்கள் விருப்பம் போல துணைப் பாடங்களைத் தெரிவு செய்து கொள்ளலாம்.
  • சமச்சீர் கல்வித்திட்டத்தின் கீழ் தமிழக அரசு வெளியிடும் பாடநூல்களைத்தான் மெட்ரிக் பள்ளிகள் வாங்கவேண்டும் எனக் கட்டாயப் படுத்தக்கூடாஅது. அரசு அங்கீகரித்துள்ள பாடத்திட்டத்தின் படி தனியார் வெளியிடும் பாட நூல்களை வாங்கிக் கொள்ளும் உரிமை மெட்ரிக் பல்ளிகளுக்கு உண்டு. இந்த நிபந்தனை சமச்சீர் கல்வித்திட்டத்தின் அடிப்படை நோக்கத்தையே சீர்குலைத்து விடுமென்றும், மெட்ரிக் பள்ளிகளின் நோட்டுப் புத்தகக் கொள்ளைக்கு அளிக்கப்பட்டுள்ள அங்கீகாரம் என்றும் கல்வியாளர்கள் அம்பலப்படுத்தியுள்ளனர்.
  • சமச்சீர் கல்வித்திட்டத்தின் கீழ் தமிழக அரசு வகுக்கும் அனைத்து விதிகலையும் மெட்ரிக் பள்ளிகள் பின்பற்றவேண்டிய அவசியமில்லை; தங்களால் முடிந்த விதிகளை மட்டும் அப்பள்லிகள் பிபற்றலாம். விதிகளைப் பின்பற்றவில்லை என்ற காரணத்தைக்கூறி மெட்ரிக் பள்ளிகளின் மீது நடவடிக்கை எடுக்கக் கூடாது.

சென்னையிலுள்ள டி.ஏ.வி பள்ளியில் மாணவர்களுக்கு நடத்தப்படும் சதுரங்கப் பயிற்சி: மாணவர்களின் பல்திறனை வளர்ப்பது என்ற பெயரில் நடந்து வரும் கொள்ளை

இவை எல்லாவற்றுக்கும் மேலாக, சமச்சீர் கல்வித்திட்டம் இந்தக் கல்வியாண்டு முதல் அமலாவதை விரும்பாத உயர்நீதி மன்ற நீதிபதிகள், அதனை அடுத்த கல்வியாண்டுக்கு ஒத்திப்போடும் நரித்தனத்தில் இறங்கினார்கள். தமிழக அரசு இக்கல்வித்திட்டத்தை இந்த ஆண்டே அமலாக்கவில்லை என்றால், பாடப் புத்தகங்களை அச்சிட்ட வகையில் அரசுக்குப் பலகோடி ரூபாய் நட்டமேற்படும் என வாதாடியது. இதனையடுத்து, சமச்சீர் கல்விக்கான பாடத் திட்டத்தையும், அக்கல்வித்திட்டத்திற்கான விதிமுறைகளையும் மே 15 2010க்குள் தங்களிடம் காட்டினால், இந்தக் கல்வியாண்டு முதல் அமல்படுத்த ஒப்புதல் அளிப்பதாக இறங்கி வந்துள்ளனர், ‘நீதி’பதிகள்.

புதிய ஜனநாயகம் ஜூன் 2010 இதழிலிருந்து

தொடர்புடைய இடுகை:

கலைஞரின் சமச்சீர் கல்வி: அசுரப்பசிக்கு அல்வா மிட்டாய்

இராணுவச்செலவு அதிகரிப்பு: நாட்டு மக்களைப் பாதுகாக்கவா?

இந்தியாவின் வெறிபிடித்த ஆயுதக்குவிப்பின் பின்னே, அதன் பிராந்திய மேலாதிக்க நோக்கங்கள் மறைந்துள்ளன.

அமெரிக்காவின் அடியாள் வேலைக்கு பிராந்திய மேலாதிக்க வல்லரசான இந்திய அரசு உருவாக்கியுள்ள அதிநவீன போர்க்கப்பல் ஐ.என்.எஸ். ஷிவாலிக்

நிதியமைச்சர் அண்மையில் சமர்ப்பித்த பட்ஜெட்டில், இந்திய ராணுவத்திற்காக ஒதுக்கப்படும் தொகை ரூ.1,47,344 கோடியாக அதிகரிக்கப்பட்டுள்ளது. கடந்த நிதியாண்டை ஒப்பிடும்போது, இது 8.13 சதவீதம் அதிகம். “பாதுகாப்பான எல்லைகள், பதுகாப்பான வாழ்க்கை என்பதுதான் வளர்ச்சியை துரிதப்படுத்தும். எனவே தான் இராணுவச்செலவு அதிகரிக்கப்பட்டுள்ளது” என்று இப்பூதாகரச் செலவை நியாயப்படுத்துகிறார், நிதியமைச்சர்.

அனைத்து தெற்காசிய நாடுகளின் இராணுவச்செலவுகளை விட, பல மடங்கு அதிகமாக இந்திய அரசு தனது இராணுவத்திற்கு வாரியிறைக்கிறது. ஏற்கனவே 2009 ஆம் ஆண்டில் இந்தியாவின் இராணுவச்செலவு 28.2 சதவீதம் அதிகரிக்கப்பட்டது. இப்போது மேலும் அதிகரிப்பு. இதே வேகத்தில் போனால் இன்னும் பத்தாண்டுகளில் இந்தியாவின் இராணுவச் செலவுகள் ரூ.10,00,000 கோடியாக அதிகரிக்கும் என்று பொருளாதார நிபுணர்கள் மதிப்பிடுகின்றனர்.

ஆயுத விற்பனையை நோக்கமாகக் கொண்டு பயணம் அமைக்கப்படவில்லை என்று அமெரிக்க இராணூவ அதிகாரிகள் தெரிவித்த போதிலும், அண்மையில் அமெரிக்க அரசுச்செயலாளரான ராபர்ட் கேட்ஸ் டெல்லிக்கு வந்து சென்ற பிறகு, இந்தியா தனது இராணுவச்செலவுகளைப் பலமடங்கு உயர்த்தத் தீர்மானித்துள்ளது. அதாவது மொத்த உள்நாட்டு உற்பத்தியில் 3% ஆக இராணுவச் செலவுகள் உயர்த்தப்பட்டுள்ளன.

இன்று பெருமளவு ஆயுதங்களை இறக்குமதி செய்யும் நாடாக இந்தியா மாறியுள்ளது. துப்பாக்கிகள், குண்டுகள், ஏவுகணைகள், ராடார் சாதனங்கள் என இந்தியா இராணுவ ரீதியில் தொடர்ந்து தன்னை வலுப்படுத்திக்கொண்டே வந்துள்ளது. அளவிலும் ஆற்றலிலும் ஆக்கிரமிப்புப் போருக்கான தயார் நிலையில் இந்திய இராணுவம் வலுவான நிலையில் கட்டியமைக்கப்பட்டுள்ளது.

இப்படி கோடிகோடியாகக் கொட்டி இந்திய அரசு ஆயுதங்களை வாங்கிக் குவிப்பதன் காரணம் என்ன? யாருடைய தாக்குதலிலிருந்து யாரைப் பாதுகாக்க இவ்வளவு செலவிடப்படுகிறது?

குறிப்பாக, அமெரிக்காவின் இரட்டை கோபுரங்கள் தகர்க்கப்பட்டபின், அமெரிக்காவின் பயங்கரவாதத்துற்கு எதிரான போர் என்ற பெயரிலான ஆக்கிரமிப்பு போர்களை இந்தியா ஆதரித்து நிற்கிறது. அனைத்துலக அரங்கிலும், தெற்காசியப் பிராந்தியத்திலும் ஏற்பட்டுள்ள அரசியல், பொருளாதார, இராணூவ மாற்றங்களத்தொடர்ந்து, அமெரிக்காவுடனான் இந்தியாவின் இராணுவ உறவுகள் வலுப்பட்டதோடு, அமெரிக்காவுடன் இராணுவ ஒப்பந்தம், அணுசக்தி ஒப்பந்தம் ஆகியன அரங்கேறின. மேலும், இந்தியாவை வல்லரசாக்கப் போவதாக அறிவித்ததன் மூலம், அமெரிக்கா தெற்காசியாவில் தனது நம்பகமான அடியாளாக இந்தியாவை அங்கீகரித்தது. அமெரிக்க மேலாதிக்க வல்லரசின் போர்த்தந்திர நோக்கத்திற்கேற்ப, அதன் ஓர் அங்கமாகவே இந்திய துணை வல்லரசின் இராணுவமும் நவீன முறையில் ஆற்றல் மிக்கதாய்க் கட்டியமைக்கப்படுகிறது.

இந்தியத் தரகுப் பெருமுதலாளிகள் நேபாளம், இலங்கை, பூடான், மாலத்தீவு, வங்கதேசம், ஆப்கானிஸ்தான், மியான்மர், பாகிஸ்தான் ஆகிய தெற்காசிய நாடுகளில் மேலாதிக்கம் செய்வதில் குறியாக உள்ளனர். இப்பிராந்தியத்தில் போட்டியிடும் இதர நாடுகளை எதிர்கொண்டு பொருளதார ரீதியாக செல்வாக்கு செலுத்துவதோடு மட்டுமன்றி, இராணுவ பலத்தோடு அதனைத் தக்கவைத்துக்கொள்ளவும் விழைகின்றனர்.


இலங்கையில் இராணுவ ரீதியாகத் தலையிட்டு ஈழப்போரை வழிநடத்தியது இந்தியா. ஏற்கனவே மாலத்தீவிலும் வங்கதேசத்திலும் பூடான் மற்றும் ஆப்கானிஸ்தானிலும் இந்தியா தலையிட்டது. நேபாள இராணுவத்தின் மீது தனது மேலாதிக்கத்தையும் கட்டுப்பாட்டையும் திணித்தது. தெற்காசியப் பிராந்தியத்தில் கேள்விமுறையற்ற இந்திய மேலாதிக்கத்தை நிறுவுவதே இவற்றின் நோக்கம்.

வங்காள விரிகுடா மற்றும் அரபிக்கடல் உள்ளிட்டு, சிங்கப்பூர் அருகிலுள்ள மலாக்கா  நீர்ப்பிரிவினையிலிருந்து ஏடன் வளைகுடா வரை, அதாவது செங்கடல் நுழைவு வரை தனது இயற்கையான சாம்ராஜ்ய எல்லையாக இந்தியா கருதுகிறது. ஏகாதிபத்திய வல்லரசுகளின் ஆசியுடன் இப்பிராந்தியத்தின் போலீசு வேலையை – ரோந்து சுற்றிக் கண்காணிக்கும் வேலையைத் தானாகவே இந்தியக் கடற்படை மேற்கொண்டு வருகிறது. இந்திய வான்படையோ, பாதுகாப்பான வர்த்தகத்தை நிலைநாட்டுவது என்ற பெயரில் சோமாலியாவில் கடற்கொள்ளையர்கள் எனப்படுவோர் மீது தாக்குதலை நடத்தியது.

இந்தத்தரகுப் பெருமுதலாளிகள் தெற்கு மற்றும் தென்கிழக்காசியா மட்டுமன்றி, மத்திய ஆசிய நாடுகள் மற்றும் தெற்கு ஆப்பிரிக்க நாடுகளிலும் முதலீடு செய்துள்ளனர். தென்கிழக்காசிய நாடுகளிலிருந்து இந்தியா வரை  சாலை மற்றும் இரயில் பாதை அமைக்கும் மிகப்பெரிய முதலீட்டுத்திட்டத்தில் இந்தியத் தரகுப் பெருமுதலாளிகள் இறங்க முயற்சித்து வருகின்றனர். பொருளாதார ரீதியாக தென்கிழக்காசியாவில் சீனாவுடன் இந்தியா போட்டியிட வேண்டியுள்ளது. ஆப்கானிஸ்தானில் பாகிஸ்தானின் போட்டியை எதிர்கொள்ள வேண்டியுள்ளது. இதற்கேற்ப இந்தியத் தரகுப் பெருமுதலாளிகளின் முதலீடுகளும் கைப்பற்றுதல்களும் எந்த அளவுக்கு அதிகரிக்கின்றதோ, அந்த அளவுக்கு இந்தியாவின் இராணுவ விரிவாக்கமும் அதிகரிக்கின்றது


அமெரிக்கா, ரஷ்யா, ஐரோப்பிய ஒன்றியம் முதலான ஏகாதிபத்திய வல்லரசுகளும், வளர்ந்துவரும் பொருளாதாரங்களாகச் சித்தரிக்கப்படும் சீனா மற்றும் இந்தியா ஆகியவையும், தெற்கு மற்றும் தென்கிழக்காசியாவில் தமது நலன்களுக்காக கூட்டுச்சேர்வதும் போட்டியிடுவதுமாக உள்ளன. எண்ணெய் வளமிக்க மத்திய ஆசியா மற்றும் ஆப்பிரிக்காவை அவை குறிவைத்துள்ளன.

உலக மேலாதிக்க வல்லரசான அமெரிக்காவோ சீனாவைத் தனது போட்டியாளராகக் கருதுகிறது. சீனாவைச் சுற்றிவளைக்கும் தனது உலக மேலதிக்க போர்த்திட்டத்தில் இந்தியாவைத் தனது பங்காளியாக நியமித்துக்கொண்டுள்ளது. இந்தியாவோ சீனா மற்றும் பாகிஸ்தானின் கூட்டை தனது மேலாதிக்க நோக்கங்க்ளுக்கு எதிரானதாகக் கருதுகிறது. இதன்படியே, சீன எதிர்ப்பு தேசியவெறி கிளறிவிடப்பட்டு வருகிறது.

தமது விரிவாக்க மேலாதிக்க நோக்கங்களை நிறைவேற்றிக்கொள்ளவும் பொருளாதார நலன்களைத் தக்கவைத்துக்கொள்ளவும் இந்தியத் தரகுப் பெருமுதலாளிகள் அமெரிக்காவுடனான் கூட்டணியில் நிற்க விரும்புகின்றனர். தமது நோக்கங்களை நிறைவேற்றிக் கொள்வதற்கான ஒரு கருவியாக போர்த்தயாரிப்பு செய்வது, ஏகாதிபத்தியங்களுக்கு இடையிலான போர்களில் அமெரிக்கத்தரப்பை ஆதரித்து இந்தியாவும் பங்கேற்பது என்ற திட்டத்துடன் தான் இந்தியத் தரகுப் பெருமுதலாளிகள் ஆயுதக்குவிப்பையும் இராணுவத்தை வலுப்படுத்துவதையும் மேற்கொள்கின்றனர். இதையே “வளர்ச்சி” என்றும் “நாட்டின் பாதுகாப்பு” என்றும் ஆட்சியாளர்களும் ஏகாதிபத்திய எடுபிடிகளும் சித்தரிக்கின்றனர்.

இவை மட்டுமன்றி, பயங்கரவாதத்திற்கு எதிரான போர் என்ற பெயரில் அமெரிக்க ஆசியுடன் இஸ்ரேலும் இந்தியாவும் வெளிப்படையாகவே கூட்டுச் சேர்ந்துள்ளன. பாகிஸ்தான் மற்றும் சீனாவைக் குறிவைத்து தெற்காசியாவில் இந்தியாவும், ஈரான் மற்றும் சிரியாவைக் குறிவைத்து மேற்காசியாவில் இஸ்ரேலும் ஆயுதக்குவிப்பை நடத்திவருகின்றன.

இவை அனைத்தும் இந்தியாவானது அமெரிக்க ஆசியுடன் தெற்காசியாவில் போர்வெறிபிடித்த மேலாதிக்கத் துணை வல்லரசாக வலுப்பெற்று வருவதை நிரூபித்துக்காட்டுகின்றன. ஐ.நா.மன்றத்தின் மனிதவள மேம்பாட்டுப் பட்டியலில், உலகின் 182 நாடுகளில் 134 ஆவது இடத்தில் இருக்கும் ஏழை நாடான இந்தியா, இந்திய மக்கள் தொகையில் ஏறத்தாழ 31 சதவீதம் பேர் ஒரு நாளைக்கு ஏறத்தாழ 50 ரூபாய்க்கும் குறைவான தொகையையே கூலியையே பெறும் நிலையிலுள்ள நாடான இந்தியா, தெற்காசிய வல்லரசாவதை “வளர்ச்சி” என்றும் “நாட்டின் பாதுகாப்பு என்றும்” முதலாளித்துவ எடுபிடிகள் துதிபாடுகின்றனர். ஆனால் இந்த “வளர்ச்சியானது” உள்நாட்டில் மக்கள் திறள் இயக்கங்களை ஒடுக்கி மூலவளங்களை ஏகபோக முதலாளிகள் சூறையாடுவதற்கான வளர்ச்சி! தெற்காசியாவிலுள்ள நாடுகளுக்கும் மக்களுக்கும் புரட்சிகர இயக்கங்களுக்கும் எதிரான் அச்சுறுத்தும் வளர்ச்சி!

புதிய ஜனநாயகம் மே 2010 இதழிலிருந்து

பட்ஜெட்: வலுத்தவனுக்கு மானியம் உழைப்பவனுக்கு வரிச்சுமை

விலைவாசி உயர்வால் ஏழைகள் உணவுத்தேவையை சுருக்கிக்கொள்ளும் நிலையில் பஞ்சாப் அரசின் திறந்தவெளி கிடங்குகளில் சேமிக்கப்பட்டுள்ள கோதுமை தண்ணீரில் ஊறி பாழாகிவருகிறது

பொருளாதார வளர்ச்சி என்ற பெயரில், முதலாளிகளுக்கு வழங்கப்படும் வரிச்சலுகைகள் நியாயப்படுத்தப்படுகின்றன.

“இந்த பட்ஜெட் விவசாயிகள், தொழில் முனைவோர், முதலீட்டாளர்கச்ளுக்கு உரியது” என 2010-11 ஆம் ஆண்டுக்கான மைய அரசின் வரவு செலவு அறிக்கை பற்றி நிதியமைச்சர் பிரணாப் முகர்ஜி குறிப்பிட்டுள்ளார். இதில் ஒரு பாதி உண்மை; இன்னொரு பாதியோ திரித்துக் கூறப்பட்டிருக்கிறது.

விவசாயிகள் என அவர் குறிப்பிடுவது நமக்குத்தெரிந்த குப்பன், சுப்பன் போன்ற சிறு நடுத்தர விவசாயிகளையோ, விவசாய கூலித்தொழிலாளர்களையோ குறிக்கவில்லை. ஏற்றுமதியை குறிவைத்து விவசாயத்தில் குதித்துள்ள புதுப் பணக்கார விவசாயிகளையும்; ஒப்பந்த விவசாயத்திலும், விவசாய விளைபொருட்கள் கொள்முதலிலும் இறங்கியுள்ள ஐடிசி, ரிலையன்ஸ், பிர்லா, பெப்சி போன்ற முதலாளித்துவ நிறுவனங்களையும் குறிப்பிடுகிறார்.

விவசாய உற்பத்தியை பெருக்குவதற்காக இந்த பட்ஜெட்டில் நான்கு அம்ச திட்டம் அறிவிக்கப்பட்டுள்ளது. இந்த ஆண்டு விவசாயிக்கு வழங்கப்படும் வங்கிக்கடன் 3.75 லட்சம் கோடி ரூபாயாக அதிகரிக்கப்படும் என்பது அத்திட்டத்திலுள்ள கவச்சிகரமான அம்சமாகும். 2000 ஆம் ஆண்டு தொடங்கி 2006 ஆம் ஆண்டு முடிய பொதுத்துறை வங்கிகள் மூலம் வழங்கப்பட்டுள்ள விவசாயக்கடன் பற்றி நடத்தப்பட்டுள்ள ஆய்வில் 25000 ரூபாய்க்கும் குறைவாக வழங்கப்படும் கடன்களின் எண்ணிக்கை இந்த ஆறு ஆண்டுகளில் சரிபாதியாக குறைந்துவிட்டதாகவும், அதே  பொழுதில் தனிப்பட்ட விவசாயிகளுக்கு 10 கோடி 20 கோடி என வழங்கப்படும் கடன்களின் எண்ணிக்கை அதிகரித்துக் கொண்டே போவதாகவும் தெரிய வந்துள்ளது. இந்த ஆய்வறிக்கையை அளவுகோலாகக் கொண்டு பார்த்தால் இந்த 3.75 லட்சம் கோடி ரூபாய் கடனை சுருட்டப்போகும் விவசாயிகள் யாராக இருப்பார்கள் என்பது எளிதாக விளங்கிவிடும்.

விவசாய விளை பொருட்கள் அழுகி பாழாவதைக் குறைக்கவேண்டுமென்றால், அரசே கிராமப்புறங்களில் குளிர்பதனக் கிடங்குகளை கட்டித்தரவேண்டும். ஆனால் குளிர்பதன கிடங்குகளை கட்டிக்கொள்ள கடன் தரப் போவதாக பட்ஜெட்டில் அறிவித்திருக்கிறார் நிதியமைச்சர். வீடு தேடி வந்து கடன் கொடுத்தால் கூட இந்தக்கடனை சாதாரண விவசாயிகள் வாங்கிக்கொள்வார்களா? காய்கறிகளையும் பழங்களையும் விவசாயிகளிடமிருந்து நேரடியாக கொள்முதல் செய்துவரும், ரிலையன்ஸ், கோத்ரேஜ், ஐடிசி, ஹெர்டேஜ், நீல்கிரீஸ் முதலாளிகள் தான் விவசாயிகள் என்ற போர்வையில் இந்தக் கடனை அனுபவிப்பார்கள்.

சென்னையில் வருமான வரிக்கணக்கை தாக்கல் செய்யும் மன்மோகன் சிங்கின் செல்லப் பிள்ளைகள்


இது மட்டுமின்றி, விவசாய விளை பொருட்களை ஏற்றிச்செல்லும் வாகனங்களில் பொருத்தப்படும் குளிர்பதன இயந்திரங்களை வெளிநாடுகளில் இருந்து இறக்குமதி செய்வதற்கு  முழுச் சுங்க வரிவிலக்கு அளிக்கப்பட்டுள்ளது. இந்தச்சலுகையால் பலனடையப்போவது அம்பானியா? அல்லது வாங்கிய கந்து வட்டிக்கடனை அடைக்கமுடியாமல் தூக்குக்கயிற்றை தேடிக்கொண்டிருக்கும் கிராமத்து விவசாயியா?

உணவு பதப்படுத்தும் தொழிலுக்கு முக்கியத்துவம் கொடுக்கப்போவதாகவும் பட்ஜெட்டில் அறிவித்திருக்கிறார் நிதியமைச்சர். நெல்லையும் கோதுமையையும் பயிரிடும் விவசாயி இனி அதை மாவாக்கி, இட்லியாக்கி, ரொட்டியாக்கி விற்கவேண்டும் என நிதியமைச்சர் எதிர்பார்க்கிறாரா? அப்படியென்றால் கரும்பு விவசாயி இனி சாராயம் தான் காய்ச்ச வெண்டும். இந்த அறிவிப்பால் விவசாயிகளை விட உருளைக்கிழங்கு சிப்ஸ், குர்குரே போன்ற நொருக்குத்தீனிகளைத் தயாரித்து விற்கும் முதலாளிகள் தான் மகிழ்ச்சி கொள்வார்கள்.

விவசாயிகள் மட்டுமல்ல, பிற அடித்தட்டு மக்களை வாட்டும் பிரச்சனைகள் பற்றியும் இந்த பட்ஜெட் கண்டுகொள்ளவில்லை. மாறாக, இலட்சக்கணக்கில் சம்பாதிக்கும் மேன்மக்கள் தமக்குப் பிடித்தமான கோக்கையும், பெப்சியையும், பர்கரையும், பிற ஆடம்பர நுகர்வுப்பொருட்களையும் வாங்கமுடியாமல் திண்டாடி நின்றுவிடக்கூடாதே எனக் கரிசனம் காட்டியிருக்கிறார் பிரணாப் முகர்ஜி.

வருடத்திற்கு மூன்று லட்ச ரூபாய்க்கு மேல சம்பாதிக்கும் நடுத்தர / மேல்தட்டு வர்க்கத்தினர் கட்டிவரும் வருமான வரியில் சலுகைகளை அளித்து அவர்களின் ‘பணத்திண்டாட்டத்தை’ தீர்த்து வைத்திருக்கிறார் நிதியமைச்சர். இதன்படி வருடத்திற்கு ஐந்து லட்ச ரூபாய்வரை சம்பாதிப்பவர்களுக்கு 20,600 ரூபாய்வரை வரிச்சலுகை கிடைக்கும்; 8 லட்ச ரூபாய் வரை சம்பாதிப்பவர்களுக்கு 51,500 ரூபாய்வரை வரிச்சலுகை கிடைக்கும். இப்படியாக இந்த பட்ஜெட்டில் வருமான வரி கட்டும் கணவான்களுக்கு 26,000 கோடி ரூபாய் வரிச்சலுகை அளிக்கப்பட்டு அந்தப்பணம் அவர்களின் கோட்டுப் பாக்கெட்டுகளில் திணிக்கப்பட்டுள்ளது. அவர்கள் இந்த பணத்தைக்கொண்டு தமக்கு தேவையான பொருட்களை வாங்குவார்கள், பங்குச்சந்தையில் முதலீடு செய்வார்கள் அதன் மூலம் இந்தியப் பொருளாதாரம் வளர்ச்சியடையும் எனக்கூறி,இந்தச்சலுகை நியாயப்படுத்தப் படுகிறது.

மேல்தட்டு மக்களின் நுகர்விற்காக 26,000 கோடி ரூபாயை மானியமாக தூக்கிக் கொடுத்திருக்கும் மைய அரசு, அடித்தட்டு மக்களை விலைவாசி உயர்விலிருந்து பாதுகாக்க இந்த பட்ஜெட்டில் அளித்திருக்கும் சலுகை என்ன தெரியுமா? உணவு மானிய வெட்டு.

உணவுப் பொருட்களின் விலைகள் விசம்போல் ஏறுவதை கட்டுப்படுத்த வேண்டும் என்றால் குறைந்த பட்சம் பொது வினியோகத்திட்டத்தை பலப்படுத்த வேண்டும். அதாவது, அரிசி கோதுமை மட்டுமின்றி மற்ற அத்தியாவசிய உணவுப் பொருட்களையும் ரேசன் கடைகளின் மூலம் வழங்குவதோடு, அவற்றின் அளவையும் அதிகரிக்க வேண்டும். இதைச் செய்வதற்கு பட்ஜெட்டில் உணவு மானியத்தை அதிகரித்திருக்க வெண்டும். ஆனால் நிதியமைச்சரோ, கடந்த ஆண்டைவிட இந்த ஆண்டு உணவு மானியத்திற்கு 500 கோடி ரூபாய் குறைவாகத்தான் நிதி ஒதுக்கியிருக்கிறார். மேலும் தனது கையிருப்பிலுள்ள உணவுப் பொருட்களை அதிக அளவில் மாநிலங்களுக்கு ஒதுக்கீடு செய்ய மறுத்திருப்பதோடு, ரேசன் கடைகளின் மூலம் வழங்கப்படும் அரிசி கோதுமைகளின் விலைகளை அதிகரிக்கவும் திட்டம் போட்டுவருகிறது மைய அரசு.

மன்மோகன் சோனிய கும்பலின் வக்கிரத்திற்கு இன்னொரு உதாரணத்தையும் குறிப்பிடலாம். பெட்ரோல் டீசல் விலைகளையும், இறக்குமதி செய்யப்படும் கச்சா எண்ணெய் மீதி விதிக்கப்படும் கலால் வரிகளையும் உயர்த்தியிருப்பதன் மூலம் ஏறத்தாழ 20,000 கோடி ரூபாய்க்கு மேல் மக்களிடமிருந்து பரித்துக்கொண்டுள்ளது, அக்கும்பல். வருமான வரி கட்டும் கணவான்களுக்கு 26,000 கோடி ரூபாயை மானியமாக வாரிக்கொடுக்காமல் இருந்திருந்தால் பெட்ரோல் டீசல் விலையை உயர்த்தவெண்டிய அவசியமே இருந்திருக்காது. ஆனால் மன்மோகன் சிங் கும்பலோ இந்த உயர்வின் மூலம் இரண்டு மாங்காய்களை வீழ்த்திவிட்டது. ஒருபுறம், அவர்களுக்கு மானியம் கொடுத்து அவர்களின் மனங்களை குளிர வைத்துள்ள மைய அரசு அதனால் தமக்கு ஏற்படும் வருமான இழப்பை, பெட்ரோல் டீசல் விலைஉயர்வைக்கொண்டு கோடிக்கணக்கான மக்கள் மீது சுமத்தி ஈடு கட்டிவிட்டது. இது மட்டுமின்றி, இந்த பட்ஜெட்டில் 46,000 கோடி ரூபாய் அளவிற்கு மறைமுக வரிகளும் மக்கள் மீது சுமத்தப்பட்டுள்ளன.


தனிப்பட்ட கணவான்களுக்கு அளிக்கப்பட்டுள்ள வருமான வரிச்சலுகை ஒரு புறமிருக்க, தரகு அதிகார வர்க்க முதலாளிகளுக்கும் அளிக்கப்பட்டுள்ள வரிச்சலுகைகளை கேட்டால் நாம் அதிர்ச்சியில் உறைந்தே போய்விடுவோம்.  இந்த பட்ஜெட்டில் முதலாளித்துவ நிருவனங்களின் மீது விதிக்கப்படும் கம்பனிவரி உள்ளிட்ட நேரடியான வரி விதிப்புகளில் அளிக்கப்பட்டுள்ள சலுகைகளின்  மூலம் 80,000 கோடி ரூபாய் முதலாளிகளுக்கு மானியமாக வாரிக்கொடுக்கப்பட்டுள்ளது. இது கடந்த ஆண்டு அளிக்கப்பட்டுள்ள சலுகைகையை விட 14,000 கோடி ரூபாய் அதிகம்; அதற்கு முந்தைய ஆண்டு அளிக்கப்பட்ட சலுகையை விட 18,000 கோடி ரூபாய் அதிகம். அதாவது, கடந்த மூன்று ஆண்டுகளுக்குள் தரகு அதிகார வர்க்க முதலாளிகளுக்கும் பன்னாட்டு நிறுவனங்களுக்கும் அளீக்கப்பட்டுள்ள நேரடி வரிச்சலுகை மட்டும் 2,08,00 கோடி ரூபாய்.

மானிய விலையில் டீசல் வழங்ககோரி மீனவர்கள் நடத்திய வேலைநிறுத்தத்தால் தஞ்சை மாவட்டம் மல்லிப்பட்டினத் துறைமுகத்தில் நிறுத்தப்படுள்ள படகுகள்


மேலும், இந்த பட்ஜெட்டில் கலால் வரி சுங்கவரி விதிப்புகளில் அளிக்கப்பட்டுள்ள சலுகைகள் மூலம் முதலாளித்துவ நிறுவனங்களுக்கு கிடைக்கக்கூடிய கூடுதல் லாபம் மட்டும் 4,19,786 கோடி ரூபாய். இதோடு முதலாளிகளுக்கு அளிக்கப்பட்டுள்ள நேரடி வரிச்சலுகையையும் சேர்த்து கணக்கிட்டால், இந்த ஆண்டு பட்ஜெட்டின் மூலம் மட்டும் முதலாளிகளுக்கு அளிக்கப்பட்டுள்ள மானியம் 4,99,786 கோடி ரூபாய். நாளொன்றுக்கு வெறும் இருபது ரூபாய் கூலியை பெற்று வாழ்க்கையை ஓட்டிவரும் கோடிக்கணக்கான மக்கள் வாழும் நாட்டில், தரகு அதிகார வர்க்க முதலாளிகளுக்கும் அவர்களது எஜமானர்களான பன்னாட்டு நிறுவனங்களுக்கும் ஒவ்வொரு நாளூம் 1,369 கோடி ரூபாய் மானியமாக வாரிக்கொடுக்கப்படுகிறது. இதைவிட அறுவெருக்கத்தக்க வக்கிரம் வெறெதுவும் இருக்க முடியுமா?

அதேசமயம், கல்வி, மருத்துவ வசதி, போக்குவரத்து போன்ற பல்வேறு மக்கள் நலத்திட்டங்களுக்கு நிதி ஒகுக்குவதில் இந்தளவிற்குத் தாராளமாக நடந்து கொள்ளவில்லை பிரணாப் முகர்ஜி. இத்திட்டங்களுக்கு கூடுதலாக நிதி ஏன் ஒதுக்கவில்லை எனக் கேட்டால், பற்றாக்குறை பெருத்துவிடும் என பொருளாதார நிபுணர்களும், முதலாளித்துவ பத்திரிக்கைகளும் கூப்பாடு போடுகின்றன. தரகு அதிகார வர்க்க முதலாளிகளுக்கும், மேல்தட்டு வர்க்கத்திற்கும் 5 லட்சம் கோடி ரூபாய்களுக்கு மேல் மானியமாக வழங்கப்பட்டுள்ளதை கண்டு கொள்ள மறுக்கும் இக்கும்பல், உணவிற்கும், பெட்ரோலுக்கும், மண்ணெண்ணைக்கும் வழங்கும் ‘மானியத்தை’ நிறுத்தச் சொல்கிறது. இந்த ஓரவஞ்சணையைவிட வெறென்ன வக்கிரம் இருந்துவிட முடியும்?

இந்தப் பணச்சலுகைகள் ஒருபுறமிருக்க 40,000 கோடி ரூபாய் பெறுமான பொதுத்துறை பங்குகளை தனியாருக்கு விற்பதற்கும், நிதி நிருவனங்கள் என்ற பெயரில் பிளெடு கம்பனிகளை நடத்திவரும் முதலாளிகள்வர்த்தக வங்கிகளை திறந்துகொள்ளவும் பட்ஜெட்டில் அனுமதி அளிக்கப்பட்டுள்ளது.

பட்ஜெட் நெருங்கிவிட்டாலே, அது ஏதோ நாட்டின் தலையெழுத்தையே மாற்றிவிடும் மந்திரக்கோல் போல, அதுபற்றி வீணான பரபரப்பையும் கவர்ச்சியையும் முதலாளித்துவ ஊடகங்களும் நிபுணர்களும் வலிந்து உருவாக்கி வருகிறார்கள். போலி கம்யூனிஸ்டுகளும் இதற்கு விதிவிலக்கானவர்கள் அல்லர்.

நாட்டின் வளங்களையும் வருமானத்தையும் முதலாளித்துவ கும்பலுக்கு மடைமாற்றிவிடும் சட்டப்பூர்வ ஏற்பாடு தான் பட்ஜெட். தனியார்மயம் தாராளமயம் திணிக்கப்பட்ட பிறகு, கடந்த 19 ஆண்டுகளில் போடப்பட்டுள்ள பட்ஜெட்டுகளை ஒரு புரட்டு புரட்டினாலே இந்த உண்மை பச்சையாக தெரியும். சமூக நலத்திட்டங்களுக்கு கூடுதலாக நிதி ஒதுக்குவதால் நரி பரியாகி விடாது. அப்படிப்பட்ட கவர்ச்சிகரமான பட்ஜெட்டை பிரணாப் முகர்ஜி ஏன் தயாரிக்கவில்லை என்பது தான் போலி கம்யூனிஸ்டுகளின் அங்கலாய்ப்பு.


புதிய ஜனநாயகம் ஏப்ரல் 2010 இதழிலிருந்து

உயிரைப் பறித்தாலும் நிலத்தைப் பறிக்க முடியாது

போஸ்கோ நிறுவனத்திற்கு எதிரான ஒரிசா மக்களின் போராட்டம் எஃகுறுதியுடன் முன்னேறுகிறது.

இந்தியாவின் மிகப்பெரிய அன்னிய முதலீட்டுத்திட்டமான தென்கொரியாவின் போஸ்கோ எஃகு ஆலைத்திட்டத்திற்கு எதிஎராக, போஸ்கோ பிரதிரோத் சங்கராம் சமிதி (பி பி எஸ் எஸ்) என்ற அமைப்பின் தலைமையில் ஒரிஸ்ஸாவின் ஜெகத்சிங்புர் மாவட்டத்தின் விவசாயிகள் கடந்த ஐந்தாண்டுகளாகப் போராடிவருகின்றனர். கடந்த ஜனவரி 26 முதலாக போஸ்கோ திட்டத்திற்கு எதிராக காலவரையற்ற தர்ணா போராட்டத்தை அவர்கள் நடத்தி வருகின்றனர்.

தென்கொரிய அதிபர் லீ மையூங் பாக் டெல்லியில் கடந்த ஜனவரி 26 அன்று நடந்த ‘குடியரசு’ தின விழாவில் சிறப்பு விருந்தினராக கலந்துகொண்டார். அவர் வருகைக்கு முன்னதாக 3566 ஏக்கர் நிலங்கள் அரசால் கையகப்படுத்தப்பட்டதாக அறிவிக்கப்பட்டது. எஞ்சிய நிலங்களை விரைவில் கையகப்படுத்தி விரைவில் திட்டத்தை செயல்படுத்தப்போவதாகவும் அரசு அறிவித்துள்ளது. அதாவது 2006ஆம் ஆண்டில் கலிங்கா நகரில் போராடிய விவசாயிகள் மீது துப்பாக்கிச் சூடு நடத்தி 14பேரை கொன்றதைப்போல, மிகக்கொடிய தாக்குதலை கட்டவிழ்த்துவிடத்  துடிக்கிறது.

ஏறத்தாள 52,000 கோடி ரூபாய் மதிப்புள்ள போஸ்கோ திட்டத்தினால் 30,000 க்கும் மேற்பட்ட விவசாயிகள் வாழ்விற்கும் பேரபாயம் ஏற்பட்டுள்ளது. ஒரிசாவின் உயர்தரமான இரும்புக்கனிமத்தில் 60 கோடி டன் அளவிற்கு அளிச்செல்வதோடு, ஆண்டுக்கு 12 கோடி டன் எஃகு உற்பத்தி செய்யும் உருக்காலையும் மின்நிலையமும் தனியார் துறைமுகமும் கொண்ட இத்திட்டம், கடந்த 2005ம் ஆண்டு ஜூன் 22ம் தேதி கையெழுத்திடப்பட்டது. இத்திட்டத்தால் 11 கிராமங்களிலுள்ள 5,000 குடும்பங்கள் ஏறத்தாள 30,000 பேர் வெளியேற்றப்படவுள்ளனர். இதுதவிர ஜடாதாரி ஆற்றையும் அது கடலில் கலக்கும் கழிமுகப்பகுதியையும் போஸ்கோ நிறுவனம் ஆக்கிரமிக்கப்போவதால் 52000 மீனவர்களின் எதிர்கால வாழ்வும் பறிக்கப்படும் அபாயம் ஏற்பட்டுள்ளது.

எஃகு உருக்காலை மற்றும் மின்னிலையத்திற்கு 4004 ஏக்கர் நிலம் தேவை. இதில் 3566 ஏக்கர் புறம்போக்கு மற்றும் காட்டுப்பகுதிகள் அரசால் இன்னிறுவனத்திற்கு ஒதுக்கப்பட்டுள்ளன. காட்டு நிலங்களையும் காட்டின் விளை பொருட்களையும் பயன்படுத்திவந்த மக்கள் விரட்டியடிக்கப்பட்டுள்ளனர். எஞ்சிய 438 ஏக்கர் நிலம் உள்ளூர் சிறு விவசாயிகளுடையது. இவற்றில் வெற்றிலை, முந்திரி சாகுபடியும் முக்கியமாக நெல் சாகுபடியும் செய்துவருகின்றனர். இந்த நிலங்களை பறிப்பதை எதிர்த்து விவசாயிகள் நடத்திவரும் போராட்டத்தை ஒடுக்க 25 பிளாட்டூன்  துணை ராணூவப்படைகள் குவிக்கப்பட்டுள்ளன. மாவட்ட ஆட்சியர் மூலம் கிராமப்பஞ்சாயத்துகளில் ஒப்புதல் பெறுவதற்கான கூட்டங்கள் நடத்தப்பட்ட போது, தங்கள் வாழ்வுறிமையை பறிக்கும் போஸ்கோ திட்டத்தை எதிர்த்து அனைத்து விவசாயிகளும் ஏகமனதாக தீர்மானம் நிறைவெற்றியுள்ளனர். ஆனால் அரசோ 15 நாட்களுக்குள் நிவாரணத்தொகையை பெற்றுக்கொள்ளாவிட்டால் பின்னர் எவ்வித நிவாரணமும் தரப்படமாட்டாது என்று கடந்த பிப்ரவரி முதல் நாளன்று அறிவித்து, நிலங்களை பறிக்க கிளம்பியுள்ளது. பாதிக்கப்படும் விவசாயிகளுக்கான மறுகுடியமர்த்தல் மற்றும் நிவாரணத்திட்டம் அரசால் அறிவிக்கப்பட்டுள்ளது. இந்தியாவில் இதுதான் மிகச்சிறந்த நிவாரணத்திட்டம் என்கிறார் போஸ்கோ இந்தியா நிறுவனத்தின் பொது மேலாளரான மொகந்தி. ஆனாலும் இன்றுவரை எந்த விவசாயியும் நிவாரணத்தொகையை வாங்கவில்லை.

ஜெகத்சிங்புர் மாவட்டத்தின் பட்னா, கொவிந்புர், தின்கியா ஆகிய கிராமங்கள் போராட்டத்தின் முன்னணியில் நிற்கின்றன. விவசாயிகள் போஸ்கோ திட்டம் அமையவுள்ள 4004 ஏக்கர் நிலத்தை சுற்றிவளைத்து 17 இடங்களில் மட்டும் நுழைவு வாயில்களை அமைத்துள்ளனர். அவர்களின் அனுமதி இல்லாமல் அந்த மூங்கில் தடுப்பரண்களை திறக்கமுடியாது. அரசு அதிகாரிகளோ போஸ்கோ நிறுவனத்தினரோ இன்னமும் அந்தப் பகுதிக்குள் நுழைய முடியவில்லை. ஒவ்வொறு கிராமத்திலும் மூங்கில் வேலி போடப்பட்டு அன்னியர்கள் எவரும் நுழைய முடியாதபடி தடுத்துக்கண்காணித்து வருகின்றனர்.

ஏற்கனவே பாரதீப் துறைமுகப்பகுதியில், இந்தியன் ஆயில் கார்ப்பரேஷன் நிறுவனம் இதேபோல விளை நிலங்களைப் பறித்துக்கொண்டு மறுவாழ்வு நிவாரணத்திட்டங்களை அறிவித்தது. அதை அன்று விவசாயிகள் நம்பினர். “அந்த இடத்தை இன்று யார் வெண்டுமானாலும் சென்று பார்க்கட்டும். வெறும் காங்கிரீட் தூண்கள் தான் நிற்கின்றன. அதற்கு மேல் நிவாரணத்திட்டம் நகரவேயில்லை அரசாங்கமே எங்களை வஞ்சித்து விட்ட நிலையில், அன்னியத் தனியார் ஏகபோக நிறுவனமான போஸ்கோ, நிவாரணத் திட்டத்தை நிறைவேற்றும் என்று நம்புவதற்கு நாங்கள் முட்டாள்கள் இல்லை” என்கிறார் தின்கியா கிராமப் பஞ்சாயத்து தலைவரான சிசிரா மகாபத்ரா.

நருசிங்க பெஹரா மற்றும் தேவேந்திர வாய்ன் ஆகியோர் “போஸ்கோவிற்கு மக்களின் எதிர்ப்பு” எனும் ஏழு நிமிடக் காணொளியை தயாரித்து, அதை நாட்டு மக்கள் அனைவரும் காணுமாறும், விவசாயிகளின் நியாயமான இப்போராட்டத்தை ஆதரிக்குமாறும் கோரியுள்ளனர்.

போஸ்கோவை எதிர்த்து வலது கம்யூனிஸ்டு கட்சி உட்பட பல்வேறு அமைப்புகள் விவசாயிகளோடு இணைந்து போராடி வருகின்றன.  தர்ணா போராட்டம் நடத்தியவர்கள் மீது போஸ்கோ நிறுவனம் ஏற்பாடு செய்துள்ள குண்டர் படையினர் தாக்குதல் நடத்தியதோடு, குண்டுகளையும் வீசியுள்ளனர். இதில் பலர் படுகாயமடைந்து மருத்துவமனையில் சிகிச்சை பெற்று வருகின்றனர். இது தவிர போலீஸ் பலமுறை தடியடித்தாக்குதல் நடத்தி இப்போராட்டத்தை நசுக்க முயற்சிக்கிறது. இத்துணை அடக்குமுறைகளையும் எதிர்கொண்டு ஒரிசா மக்களை போஸ்கோ எதிர்ப்புப் போராட்டம்  பற்றிப்படர்ந்து வருகிறது.

ஒரிசா மக்களின் போஸ்கோ எதிர்ப்புப் போராட்டத்தை ஆதரிப்பதும், அதை மறு காலணியாக்கத்திற்கு எதிரான போராட்டமாக வளர்த்தெடுப்பதும் புரட்சிகர ஜனனாயக சக்திகளின் உடனடிக்கடமை; நம் கடமை.


புதிய ஜனநாயகம் மார்ச் 2010 இதழிலிருந்து.

புதிய ஜனநாயகம் ஏப்ரல் இதழ்

scannedimage-2

இலங்கையில் தமிழர்களை கொல்வது இந்தியா(வும்) தான்: இலங்கை அமைச்சர் ஒப்புதல்

          விடுதலைப்புலிகளுக்கு எதிரான போர் என்ற போர்வையில் தமிழ் மக்களை இனப்படுகொலை செய்துவரும் இலங்கை அரசு, தன்னுடைய சுகாதாரத்துறை அமைச்சர் நிமல் சிறிபால டிசில்வா மூலம் ஓர் உண்மையை வெளிப்படையாக ஒப்புக்கொண்டுள்ளது. இலங்கை நாடாளுமன்ற உறுப்பினர் ஒருவர் இந்திய மருத்துவர் குழு இலங்கை சென்றதற்கு எதிர்ப்பு தெரிவிக்க அதற்கு விளக்கம் கூறுமுகமாக அமைச்சர் அதை அறிவித்திருக்கிறார். “இந்தியாவை குறை கூறாதீர்கள். அவர்களுடைய உதவி இல்லையென்றால் விடுதலைப்புலிகளை இந்த அளவிற்கு வெற்றி கொண்டிருக்க முடியாது”

          051201indiangeneral1தமிழகத்திலுள்ள ஓட்டுக்கட்சிகளுக்கு, குறிப்பாக ஆளும் கூட்டணிக்கு இலங்கை இனப்படுகொலையை எத்யிர்த்து குரல் கொடுத்தே தீரவேண்டிய நிர்ப்பந்தம் ஏற்பட்டபோது, பதவி விலகல் என்று நாடகமாடினார்கள். கொட்டும் மழையில் மக்களை நிற்கவைத்து மனிதச்சங்கிலி என்ற பெயரில் மழை நீரில் இன உணர்வு கரைந்து போய்விடாதா என்று எதிர்பார்த்தார்கள். அப்போது சொல்லப்பட்டதென்ன? இலங்கையின் இயலாமையில் நாம் தலையிட இயலாது. இப்போது இலங்கை நாடாளுமன்றத்தில் அறிவிக்கப்பட்டுள்ளதற்கு இந்திய ஆளும் கும்பல் பதில் கூற முன்வருமா? அன்றைய இலங்கை போராளிகளைக்கொண்டு மாலத்தீவு ஆட்சியை கவிழ்க்க சதிக்கலகம் செய்துவிட்டு குட்டு வெளிப்படவிருந்த நேரத்தில் படையை அனுப்பி வெளிவராமல் தடுத்தவர்களல்லவா? ஆனாலும் தேர்தல் வந்துவிட்டதல்லவா? எனவே மொன்னைத்தனமான ஒரு பதிலை தயாரித்துக்கொண்டிருக்கலாம்.

          தமிழர்களை கொல்வதற்கு தமிழகம் வழியாகவே கவசவாகனங்கள் சென்றன. தமிழக கோமாளிகள் பிரணாப்பை இலங்கை அனுப்பினாலே இலங்கையில் அமைதி திரும்பிவிடும் என்று சூடம் அணைத்து சத்தியம் செய்து கொண்டிருந்த போது நேரமில்லாமல் தவித்துக்கொண்டிருந்த வெளியுற‌வு அமைச்சருக்கு, இலங்கை அழைத்தவுடன் நன்றாக கொல்கிறீர்கள் என்று இலங்கை சென்று பாராட்டுப்பத்திரம் வாசித்து பரிசும் கொடுத்துத்திரும்பிவர போதுமான நேரம் கிடைத்தது. அப்போது சட்டமன்றத்தில் மேசையைத்தட்டி ஆரவாரம் செய்த கைகளுக்கு இப்போது கும்பிடும் வேலை. தேர்தல் வந்துவிட்டதல்லவா?

          முத்துக்குமார் உள்ளிட்ட சிலர் இலங்கை சொந்தங்களுக்காக தங்களையே தீப்பந்தமாக ஆக்கிக்கொண்டபோது, மருத்துவமனையில் படுத்துக்கொண்டே ஆட்சியை கவிழ்க்க சதி என்று ஆரோகணம் பாடிக்கொண்டிருந்தவர்கள், இப்போது கேப்டன்களிடமும், டாக்டர்களிடமும் அவரோகணம் இசைத்துக்கொண்டிருக்கிறார்கள் கூட்டணிக்காக.

          போர் என்று வந்துவிட்டால் மக்கள் மடிவது இயல்பு தான் என்று பாடம் நடத்தியவர்களுக்கு இன்று கிளிசரின் இல்லாமலேயே உண்ணாவிரதக்கண்ணீர் வருகிறது.

          இவர்களையெல்லாம் ஒதுக்கிவிட்டு உணர்வு ரீதியாக தொடர்ச்சியாக போராடியவர்கள் மாணவர்களும் வழக்குறைஞர்களும். அதற்க்காகத்தான் மாணவர்களை பிணையில் வரமுடியாமல் தளைப்படுத்தியிருக்கிறது அரசு. எழுச்சியான போராட்டங்களை முன்னெடுத்ததால்தான் வழக்குறைஞர்களை நீதிமன்ற வளாகத்திற்குள்ளேயே மண்டையை உடைத்து குருதியில் குளிப்பாட்டியிருக்கிறது போலீசு.

இன்னுமா நம்பிக்கொண்டிருக்கிறீர்கள் இது மக்களாட்சி என்று……….? இன்னுமா நம்பிக்கொண்டிருக்கிறீர்கள் இது ஜனநாயகம் என்று………?

எழுந்து வாருங்கள் ‘புதிய ஜனநாயகம்’ படைப்பதற்கு.

%d bloggers like this: