தீப்பொறியின் நாவுகள் பேசட்டும்

dellikkaddu

கடந்த ஒரு வாரமாக ஜல்லிக்கட்டு எனும் முகாந்திரத்துடன் அரசுகளுக்கு எதிராக நடந்த மாணவர்கள், இளைஞர்களின் மாபெரும் போராட்டம் அரசு ரவுடிகளின் வக்கிரமான வன்முறை வெறியாட்டத்தால் முடிவுக்கு கொண்டுவரப் பட்டிருக்கிறது. அமைதியான, அறவழியிலான, இந்தியாவுக்கே முன்மாதிரி எனக் குறிப்பிடப்பட்ட போராட்டம் அரசினால் திட்டமிட்டு தீய்க்கப்பட்டிருக்கிறது.

அரைநாள் நேரம் கொடுங்கள் நாங்களே கலைந்து செல்கிறோம் என்று மாணவர்கள் கோரினார்கள்,  பத்து மணி வரையாவது நேரம் கொடுங்கள் என்று கேட்டுப் பார்த்தார்கள். இரண்டு மணி நேரம் மட்டுமாவது கொடுங்கள் என்று கெஞ்சிப் பார்த்தார்கள். அரசு லத்திக் கம்புகள் மூலம் மட்டுமே பேச முடிவு செய்திருந்தது அப்போது அங்கே வெட்ட வெளிச்சமாகியது. சென்னை மெரினாவில் மட்டுமல்ல. மதுரை, கோவை, திருச்சி, சேலம், என அனைத்து இடங்களிலும் அரசு ஒரே மாதிரியாக தன் பாசிச முகத்தைக் காட்டியது.

போராட்டத்தில் ஈடுபட்டவர்களை அடித்து நொறுக்கினார்கள், வெகுண்டெழுந்து வந்த பொது மக்களை தடுத்து விரட்டியடித்தார்கள், உணவு, குடிநீர் கொண்டுவந்தவர்களை அவைகளை பிடிங்கிக் கொண்டு விரட்டினார்கள். கடல் வழியாக உணவு கொண்டு வந்தவர்களை கடலோர ரோந்துப் படகுகள் விரட்டின. வீடுகளில் புகுந்து பெண்கள் குழந்தைகளையும் கூட தாக்கினார்கள். சாலைகளில் நிறுத்தி வைக்கப்பட்டிருந்த வாகனங்களை அடித்து உடைத்து தீவைத்துக் கொழுத்தினார்கள். ஆட்டோக்களை, குடிசைகளை தீமூட்டி எரித்தார்கள். இன்னும், இன்னும் .. .. ..

இப்படியெல்லாம் அராஜகம் செய்வதற்கு பொறுக்கித்துறைக்கு அதிகாரம் கொடுத்தது யார்? என்று கேள்வி எழுப்புவது வெகு எளிது. ஆனால் அப்படி கேள்வி எழுப்புவது அறியாமை என்பது தான் உண்மை. இப்படியான அராஜகங்களை செய்வதற்காக பயிற்சியளித்து உருவாக்கப்பட்டிருப்பது தான் அந்த கிரிமினல் துறை. வரலாறெங்கும் இதற்கான ஆதாரங்கள் கொட்டிக் கிடக்கின்றன. அண்மையில் ரூபாய்தாள்கள் மதிப்பிழப்புக்கு எதிரான ஆர்ப்பாட்டத்தில் பாலியல் வக்கிரத்துடன் நடந்து கொண்டு, அதற்கு எதிராக எந்த நடவடிக்கையும் இன்றி தெனாவெட்டாக சுற்றித் திரிகின்றனவே. அது ஒன்று போதாதா? இத்தனை நாட்கள் அவர்கள் அனுமதித்ததும், திங்களன்று அவர்கள் வன்முறை வெறியாட்டம் ஆடியதும் திட்டமிட்ட நடவடிக்கைகளே. அதற்கான தயாரிப்புகளை முதல் நாளே தொடங்கி விட்டார்கள். இன்று அவர்கல் குதறிப் போட்டிருப்பதற்கு எதிராக சட்டப்படி எதுவும் செய்துவிட முடியாது.  நீதி மன்றங்களின் கதவை முட்டி முட்டித் திறந்தாலும், அவர்கள் லத்தியை வீசும் போது அதன் குறுக்கே உடலைக் காட்டியது உங்கள் தவறு தான் என்று தீர்ப்பெழுதப்படும். ஒரு போராட்டம் என்பது இதனைப் புரிவதிலிருந்தே தொடங்கப்பட வேண்டும். சரிதான். ஊடகங்களின் கதி என்ன?

அனைத்து ஊடகங்களும், “படுத்தே விட்டானய்யா” என்பது போல் காவலர்கள் போராட்டக்காரர்களைக் கலைக்கிறார்கள் என்றும், மாணவர்கள் கலைந்து செல்கிறார்கள் என்றும் கூறின, காட்டின. இதற்கு மேல் போனால் அம்பலப்பட்டு விடுவோம் எனும் எல்லையில் தான் மிகுந்த எச்சரிக்கை உணர்வுடன் போராட்டக்காரர்களுக்கு எதிரான காவல்துறையின் நடவடிக்கைகளை காட்டின. இன்றைய செய்தித்தாளகளை புரட்டிப் பாருங்கள். எந்த நாளிதழும் காவல்துறையின் வன்முறை வெறியாட்டத்தைக் கண்டிக்கவே இல்லை. கூத்தாடிகளும், அறிவுஜீவிகள் என தங்களை கூறிக் கொள்வோரும் போராட்டக்காரர்கள் வன்முறையில் ஈடுபட வேண்டாம் என அறிவுறுத்தினார்கள். என்ன மாதிரியான சமூகத்தில் நாம் வாழ்ந்து கொண்டிருக்கிறோம் என்பதை விளங்குவதற்கு இதைவிட தூலமாக வேறு எதுவும் தேவையில்லை.

ஆனாலும் மாணவர்கள், இளைஞர்கள், பொது மக்களின் இந்த போராட்டம் வெற்றியடைந்திருக்கிறது. அவர்களின் முகாந்திரமான கோரிக்கை ஏற்கப்பட்டிருக்கிறது. அவர்கள் இது தொடக்கம் தான் என்றும் இனி போராட்டங்கள் தொடரும் என்றும் அறிவித்திருக்கிறார்கள். மத்திய மாநில அரசுகள் அரண்டு போய்க் கிடக்கின்றன. அரசுகளுக்கு எதிரான போராட்டத்துக்கு உழைக்கும் மக்கள் எல்லா விதத்திலும் பேராதரவு வழங்குவார்கள் என்பது நீரூபிக்கப்பட்டிருக்கிறது. போராட்டத்தின் நோக்கங்களுக்கு அப்பட்டமான எதிரிகள் கூட போராட்டத்தை புகழாமல் (நடிப்பாகவேனும்) நகர்ந்து செல்ல முடியாது எனும் நிலை ஏற்பட்டிருக்கிறது. அரசு எத்தனை கொடூரமானது என்பதை மக்கள் மீண்டும் ஒருமுறை நேரடியாக உணர்ந்திருக்கிறார்கள். இதை விட போராடுபவர்களுக்கு வேறு என்ன வெற்றி வேண்டும்? ஆனால், இதற்கு அவர்கள் கொடுத்திருக்கும் விலை, இதிலிருந்து கிடைத்திருக்கும் பாடம். இவைகளை உணராமல் அடுத்த கட்டத்துக்கு நகர்ந்து விட முடியாது.

புரட்சி சாத்தியமா? கம்யூனிசத்துக்கு எதிராக இப்படி ஒரு கேள்வி வெகுகாலமாக நீட்டப்பட்டுக் கொண்டே வந்திருக்கிறது. இதற்கு தத்துவார்த்த ரீதியாக, வரலாற்று ரீதியாக தொடர்ந்து பதிலளிக்கப்பட்டுக் கொண்டே வந்திருக்கிறது. என்றாலும், இந்த மெரீனா போராட்டம் புரட்சி சாத்தியம் தான் என்பதை கண்முன்னே நிகழ்த்திக் காட்டி விட்டுச் சென்றிருக்கிறது. இரவு பகல் பார்க்காமல் லட்சக் கணக்கானோர் தங்கள் நோக்கத்திற்காக விடாப்படியாக கூடியிருந்தார்கள். சென்னையில் மட்டுமல்லாமல் தமிழகத்தில் அனைத்துப் பெருநகரங்களிலும், சிறு நகரங்களிலும், கிராமங்களிலும் கூட போராட்டங்கள் நடைபெற்றன. சிறு வணிகர்கள் தொடங்கி தரைக்கடை வியாபாரிகள் வரை போராடுபவர்களுக்கு உணவும் குடிநீரும் வழங்குவதற்கு அவ்வளவு ஆர்வத்துடன் செயல்பட்டார்கள். சில இடங்களில் போராட்ட இடத்துக்கு போக வேண்டும் என்றதும் பணமே வாங்காமல் ஆட்டோக்கள் கொண்டு சென்று சேர்த்திருக்கின்றன. மேல்தட்டு வர்க்கத்தினரைத் தவிர ஏனைய அனைத்து பிரிவு மக்களும் இந்தப் போராட்டத்தில் தங்களுடைய பங்களிப்பு ஏதாவது ஒரு விதத்தில் இருக்க வேண்டும் என்று ஆர்வத்துடன் முன்வந்திருக்கிறார்கள். இதைத்தான் புரட்சி கோருகிறது. அறிவியலாளர்கள் வேதியல் ஆய்வுக் கூடங்களில் செயற்கையாக ஒரு சூழலை ஏற்படுத்தி வினைபுரிய வைப்பார்களே, அதேபோல நெருக்கடியான காலகட்டத்தில் எப்படி செயல்பட வேண்டும் என்பதை மக்கள் இங்கே இந்தப் போராட்ட சூழலில் நிகழ்த்திக் காட்டியிருக்கிறார்கள். பல பதில்களால் விளக்கியும் புரட்சி சாத்தியா? என மீண்டும் மீண்டும் முணுமுணுத்தவர்கள், எந்தப் பதிலும் சொல்லப்படாத நிலையிலும் ஆம் புரட்சி சாத்தியம் தான் என வாய் திறக்கிறார்கள்.

மனிதர்கள் சுயநலம் மிக்கவர்கள், தனக்கு நேரடியான, உடனடியான பலனைத் தராத எதிலும் அவர்கள் கலந்து கொள்ள மாட்டார்கள். அப்படியே கலந்து கொண்டாலும் எதோ ஒரு நிர்ப்பந்தத்தினால் செய்வார்களே தவிர உள்ளார்ந்த விருப்பத்துடன் கலந்து கொள்ள மாட்டார்கள் இப்படி ஒரு பட்டியலே வாசிப்பார்கள். இது போன்ற அனைத்துக்கும் செருப்படி கொடுத்திருக்கிறது இந்த டில்லிக்கட்டு போராட்டம். மகிழ்ச்சி என்றால் போராட்டம், போராட்டம் என்றால் மகிழ்ழ்சி என்று ஆசான் அன்று சொன்னதற்கேற்ப இந்தப் போராட்டத்தில் கலந்து கொண்ட அத்தனை பேரும் தங்கள் சொந்தக் குடும்பத்தில் நடக்கும் திருவிழா போல அத்தனை மகிழ்ச்சியுடன் கலந்து கொண்டார்கள். எந்தப் பிரச்சாரமும் செய்யப்பட்டிருக்காத நிலையிலும் தாய்மார்கள் தங்கள் கைக்குழந்தைகளுடன் வந்து போராட்டத்தில் பங்கெடுத்துக் கொண்டார்கள். அவசர வேலையாக வெளியூர் செல்பவர்கள் ஆர்வமாக வந்து பத்து நிமிடம் அமர்ந்து முழக்கம் எழுப்பிவிட்டுச் சென்றார்கள். கைத்தடி இல்லாமல் நடக்க முடியாத முதியவரும் கூட தன் பொக்கைவாய் கொள்ளாத மகிழ்வுடன் போராட்டத்தில் கலந்து கொண்டார். ஒரு கருத்து மக்களை பற்றிக் கொண்டால் அது பௌதீக சக்தியாக மாறும் என்பதற்கு நடைமுறை எடுத்துக்காட்டாக இருந்தது மெரீனா போராட்டம்.

போராட்டம் என்ற பெயரில் கடைகளை உடைத்து கொள்ளையிடுவதையும் அண்டாவுடன் சேர்த்து பிரியாணியை திருடித் தின்பதையும் வழிமுறையாகக் கொண்ட கும்பல்களை, இந்தப் போராட்டத்தின் ஒழுங்கும் கட்டுப்பாடும் காரி உமிழும்படி செய்திருக்கிறது. மனிதர்கள் அரசு என்ற ஒன்று இல்லாமல் மக்கள் சுய கட்டுப்பாட்டுடன் நடந்து கொள்ள முடியுமா? என்ற கேள்விக்கும் சம்மட்டியின் வீரியத்துடன் பதிலை இறக்கியிருக்கிறது இந்தப் போராட்டம். தலைமை என்றும் வழிநடத்தும் குழு என்றும் எதுமிலாத போதும் எந்த அறிவுறுத்தலும் இல்லாமல் இந்த ஒழுங்கும் கட்டுப்பாடும் சாத்தியப்பட்டிருக்கிறது. பெண்கள் என்றாலே போகப் பொருள் என்றெண்ணும் சாம்பிராணிகள், எப்போதும் உடனிருந்த பெண்களும் ஆண்களும் உயரிய நோக்கங்களினால் உந்தப்பட்ட உணர்வுடன் நடந்து கொண்டார்களே, இதைக்கண்டு வெட்கித் தலைகுனிய வேண்டும். எந்தவித அரசுகளும் தந்திரமுடியாத உச்சகட்ட ஜனநாயகமும் இங்கு தழைத்தது. ஒரு கல்லூரி விரிவுரையாளர் இந்தப் போராட்டம் ஏன் என்பதை விவரித்தார். அடுத்து பேசவந்த சைக்கிளில் வாழைப்பழம் விற்பவர் இந்தப் போராட்டத்தில் நான் ஏன் கலந்து கொண்டேன் என்பதை உணர்ச்சிக் கொந்தளிப்புடன் விவரித்த போது விலையுயர்ந்த உடையுடன் இருந்த அந்தக் கல்லூரி விரிவுரையாளர் அழுக்கு ஆடையுடன் இருந்த வாழைப்பழக்காரரை கட்டிப்பிடித்து தூக்கிக் கொண்டார். உடலுழைப்பை மூளை உழைப்பு அங்கு கொண்டாடியது. விரும்பும் அனைவரும் பேசினார்கள், போக்குவரத்தை ஒழுங்குபடுத்தினார்கள், குப்பை அள்ளினார்கள், வந்த உணவுப் பொதிகளையும், திண்பண்டங்களையும் குறித்து வைத்து, கணக்குப் பார்த்து வினியோகித்தார்கள். சாதி, மத பேதங்களுக்கு இடமே இல்லாத, போலியாகக் கூட ஆணாதிக்கம் எட்டிப் பார்க்காத சமூகமாக சில நாட்கள் வாழ்ந்து காட்டினார்கள். முதலாளித்துவ கசடுகள் இன்னும் மனதில் இருந்து அழித்தொழிக்கப்பட்டிராத நிலையிலும் ஓர் அரசற்ற அரசாக தங்களைத் தாங்களே ஒழுங்குபடுத்திக் கொள்ள முடியும் என்றால், இதுவரை இருந்த ஆதிக்க மனப்பான்மை உருவாக்கி வைத்திருக்கும் அத்தனை கசடுகளையும் நீக்கியிருக்கும் கம்யூனிச சமூகத்தில் மக்கள் எவ்வளவு உயரிய, மகோன்னத நிலையில் இருப்பார்கள். திறனுள்ளவர்கள் சிந்திக்க மாட்டார்களா?

அரபுலக நாளிதழ் ஒன்று மெரீனா போராட்டத்தை தஹ்ரீர் சதுக்க போராட்டத்துடன் ஒப்பிட்டு எழுதியிருந்தது. சமூக ஊடகங்கள் மூலம் அரசுக்கு எதிராக ஒலித்த ஓங்கிய குரல் அந்தப் போராட்டம்.  ஆனால் அதன் தற்போதைய நிலை என்ன? எந்த ஏகாதிபத்திய அடிவருடி அரசை எதிர்த்து எகிப்திய மக்கள் போராடினார்களோ அதே ஏகாதிபத்திய அடிவருடிகள் வேறு வடிவத்தில் மீண்டும் அங்கே அதிகாரத்தில் இருக்கிறார்கள். உணர்வெழுச்சியுடன் போராடிய மக்கள் எவ்வாறு ஏமாற்றப்பட்டார்கள் என்பதை உள்வாங்காமல் இன்னொரு தஹ்ரீர் அங்கு சாத்தியமா?

இன்னொரு எடுத்துக்காட்டை பார்க்கலாம். 80களின் தொடக்கத்தில் அஸ்ஸாமில் மாணவர் எழுச்சி ஏற்பட்டது. மாணவர் தலைவரான பிரபல்ல குமார் மகந்தா புதிய கட்சியை தோற்றுவித்தார். அடுத்து வந்த தேர்தலிலேயே அஸ்ஸாம் கணபரிசத் எனும் அந்தக் கட்சி ஆட்சிக்கு வந்தது. இன்று அதன் நிலை என்ன? ஓட்டுக் கட்சிகளில் பத்தோடு பதினொன்றாய் அழுகி நாறிக் கிடக்கிறது. அந்த மாணவர் எழுச்சியின் பலன் ஏன் இப்படி உருத்திரிந்தது?

மெரீனா போராட்டத்தை அனைவரும் விதந்தோதுவதன் மையச் சரடு அது அரசியல் கட்சிகளின் கலப்பில்லாமல் நடந்தது என்பது தான். போராட்டம் நடந்த பல இடங்களில் அரசியல் பேச வேண்டாம் என கோரிக்கை வைக்கப்பட்டது. இங்கு எந்தச் செயலும் அரசியல் கலப்பில்லாமல் இல்லை. புரட்சிகர அரசியலும், ஓட்டுக்கட்சி அரசியலும் ஒன்றல்ல எனும் யதார்த்தம் புரியாத இடங்களில் அரசின் பூச்சாண்டிகள் கோலோச்சுகின்றன. பொறுக்கித்துறை அதிகாரிகள் தொடர்ந்து அறிக்கை வெளியிட்டுக் கொண்டிருக்கிறார்கள். உங்கள் பிள்ளைகளின் புது தொடர்புகளைக் கண்காணியுங்கள். தோழர் என அழைத்துப் பேசினால் அவர்களின் தொடர்புகளைத் துண்டியுங்கள் என்று வெளிப்படையாக கோரிக்கை வைக்கிறார்கள். சமூக விரோதிகள் புகுந்து விட்டார்கள் என்கிறார்கள். இதன் பொருள் என்ன? மாணவர்களின் போராட்டத்தை ஒழுங்குபடுத்தியவர்கள் அரசியல் பேசவேண்டாம் என விடுத்த கோரிக்கைக்கும், இப்போது அதிகாரிகள் விடுக்கும் கோரிக்கைக்கும் இடையே உள்ள வித்தியாசம் என்ன? இதற்கான பதிலில் தான் மேலே குறிப்பிடப்பட்ட இரண்டு போராட்டங்களும் தூர்ந்து போனதற்கான விடை இருக்கிறது.

புரட்சிகர இடதுசாரி இயக்கங்கள் தான் மக்களுக்கான போராட்டங்களை தொடர்ந்து முன்னெடுத்து நடத்திக் கொண்டிருக்கின்றன. மக்களுக்கான கோரிக்கைகள் அவர்களின் கைகளில் தான் தீர்க்கப்படும். அவர்களோடு கை கோர்ப்பது மட்டுமே போராட்டங்களை சரியான திசையில் கொண்டு செல்லும். மக்களுக்கான விடுதலையை பெற்றுத்தரும். இனி அடுத்தடுத்து பயணப்பட வேண்டியிருக்கிறது.

மின்னூலாக(PDF) தரவிறக்க‌

பெரியாரின் மண் என்பது மட்டும் போதுமா?

inthu facism

இந்தியா மூன்றுபுறம் கடலால் சூழப்பட்டிருக்கிறது, நான்கு புறமும் கடனால் சூழப்பட்டிருக்கிறது என்று வேடிக்கையாய் சொலவடை சொல்வார்கள். இப்போது எட்டுத் திக்கிலிருந்தும் பார்ப்பனியம் சூழ்ந்து கொண்டிருக்கிறது எனச் சொல்வது தகும். இந்தியாவில் அரசு இயந்திரம் பார்ப்பனமயமாகி இருக்கிறது என்பதை உணர்வதற்கு சான்றுகள் எதுவும் தேவையில்லை. ஆனால் குறிப்பாக மோடி பிரதமரான பிறகு இது மிகுந்த விரைவுடன் செயலாற்றுகிறது. சமஸ்கிருதமயமாக்கம், உயர்கல்விக் கூடங்களில் ஆக்கிரமிப்பு, மாட்டுக்கறி, பகுத்தறிவுவாத அறிஞர்களின் படுகொலை என இதற்கு பற்பல எடுத்துக்காட்டுகளைக் கூறலாம். இவைகளுக்கு பலரும், பல அமைப்புகளும், பல்துறை அறிஞர்களும் தங்கள் எதிர்ப்புகளை தெரிவித்து வருகிறார்கள். என்றாலும், அரசின் ஆதரவினால் இவை குறைவுறாமல் நிகழ்ந்தேறிக் கொண்டிருக்கின்றன. இவைகளைத் தடுத்தாக வேண்டும் எனும் தார்மீக எண்ணம் இருந்தாலும், இவைகளின் விளைவு மக்களிடையே என்னவாக இருக்கின்றன என்பதைக் கவனிப்பது இன்றியமையாததாகிறது.

 

அண்மையில் நடந்து முடிந்த சட்டமன்ற தேர்தலை எடுத்துக் கொண்டால், தமிழ்நாட்டில் எந்த இடத்திலும் பிஜேபி வெல்லவில்லை என மகிழ்ந்து கொள்வது நம்மை நாமே ஏமாற்றிக் கொள்வதாகும். ஆர்.எஸ்.எஸ்., பி.ஜே.பி க்கு இணையான நடவடிக்கைகளைக் கொண்டிருக்கும் அ.தி.மு.க வென்றிருக்கிறது. இதற்கு தேர்தல் கமிசன் உள்ளிட்ட பல காரணங்கள் இருக்கின்றன என்றாலும் 85 லிருந்து மாறிமாறி தேர்ந்தெடுக்கப்படும் மரபை மீறி வென்றிருக்கிறது என்பதும், இந்திய அரசின் எல்லாத் துறைகளும் அரசுக்கு வெளியே ஊடகங்கள் உள்ளிட்ட அனைத்தும் அ.தி.மு.க பின்னால் அணிவகுத்து நிற்கின்றன என்பதும் கவனிக்கத் தக்கது. அடுத்து, .தி.மு., தி.மு.க வுக்கு வெளியே அதிக வாக்குகள் வாங்கியிருக்கும் கட்சி என்று பார்த்தால் பா..க வும், பா..க வும் வருகின்றன. அதிலும் பா..க வாங்கியிருக்கும் 2.8 விழுக்காடு வாக்குகள் சமூகத்தின் மீது அக்கரை கொண்டுள்ள அனைவரும் கவலை கொள்ள வைப்பதாகும். பா..க ஒரு ஆதிக்கசாதிக் கட்சி என்பதுடன், ஆதிக்கசாதி அமைப்புகள் வெளிக்கிளம்பி வந்து கொண்டிருக்கும் சூழலை, தலித்தியம் பேசும் கட்சிகள் தேர்தலில் துடைத்து ஒதுக்கப்பட்டுள்ளதோடு இணைத்துப் பார்க்க வேண்டும்.

 

ஆக, வெகு மக்கள் எதார்த்தம் என்ன? ஒருபக்கம் அரசு இயந்திரத்தில் ஓரளவுக்கு மறைமுகமாக இருந்த பார்ப்பனியத் தன்மை தனக்கு எந்த முகமூடியும் தேவையில்லை என்று வெளிப்படையாக வந்து கொண்டிருக்கிறது. மறுபக்கம் மக்கள் ஓட்டுக்கட்சி அரசியல், தேர்தல், போலி ஜனநாயக ஆட்சி ஆகியவைகளுக்கு மாற்று தெரியாமல் ஆர்.எஸ்.எஸ் ஆல் ஊதிவிடப்படும் சாதி அரசியலுக்குள் தங்களுக்குத் தெரியாமலேயே விழுந்து கொண்டிருக்கிறார்கள்.

 

பலமான எதிர்க்கட்சி எனும் பம்மாத்துடன் இருக்கும் தி.மு.க பரவிக் கொண்டிருக்கும் பார்ப்பனியத்துக்கு எதிராக எதுவும் செய்யப் போவதில்லை. குறைத்தபட்சம் தன்னுடைய இருப்பை தக்க வைத்துக் கொள்ள சமஸ்கிருதத்தை விரட்டுவோம்என்பன போன்ற சில்லரை முழக்கங்களுடன் சில அடையாள எதிர்ப்பைக் காட்டுவதற்கு வெளியே அது வேறெதுவும் செய்யப் போவதில்லை. தேர்தலுக்கு அப்பாற்பட்டு இயங்கும் பெரியாரிய இயக்கங்களின் செயல்பாடுகள் தேவைகளை விட்டு வெகுதூரம் சென்று கொண்டிருக்கின்றன.

 

தேர்தலுக்கு உள்ளும், வெளியுமாய் இயங்கும் தமிழ் தேசிய இயக்கங்கள் திராவிட எதிர்ப்பு எனும் போர்வையில் வெளிப்படையாய் பெரியாரை எதிர்ப்பதும் மறைமுகமாய் பார்ப்பனியத்தை ஆதரிப்பதுமாய் இருக்கின்றன. தலித்திய கட்சிகளுக்கு அடுத்த தேர்தலில் என்ன செய்வது என்பதைத் தவிர வேறு பிரச்சனைகள் எதுவும் இருப்பதாய் தெரியவில்லை. இஸ்லாமிய, கிருஸ்தவ சிறுபான்மை இயக்கங்களோ மதத்தை விட்டுவிட்டால் விழுந்து மரித்து விடுவோம் எனும் மனோநிலையிலிருந்து மாற மாட்டோம் என அடம் பிடிக்கின்றன.

 

மக்களிடையே இயங்கும் இயக்கங்களின் இந்த நிலை தான் அதாவது, நேர்மறையாகவும், எதிர்மறையாகவும் பார்ப்பனியத்துக்கு ஆதரவாக எடுக்கப்பட்டிருக்கும் இந்த நிலைப்பாடுகள் தான் மக்கள் பார்ப்பனியத்தின் பிடிக்குள் மெல்ல மெல்ல வந்து கொண்டிருப்பதன் காரணம்.

 

சிறுபான்மை இயக்கங்கள் மத நம்பிக்கைகளைக் எல்லாவற்றையும் விட முதன்மையானதாய் கொண்டிருப்பதும், தலித்திய கட்சிகள் தேர்தலைப் பற்றி மட்டுமே சிந்திப்பதும் உடனடியாய் தவிர்த்து விடக் கூடிய பிரச்சனைகள் அல்ல. ஆனால், உடனடியாக விளங்கிக் கொண்டு தவிர்க்க வேண்டிய வேறு சில பிரச்சனைகளும் இருக்கின்றன.

 

நம்முடைய ஆயுதத்தை எதிரியே தீர்மானிக்கிறான். குஜராத்தில் இஸ்லாமியர்களுக்கு எதிராக நடந்த திட்டமிட்ட படுகொலைகளில் ராக்கெட் லாஞ்சர்கள்வரை பயன்படுத்தப்பட்டிருக்கின்றன. எதிரி இப்படி நவீன ஆயுதங்களைப் பயன்படுத்திக் கொண்டிருக்கும் போது அதற்கு எதிராக சுவரொட்டி ஒட்டுவதும், அடையாள ஆர்ப்பாட்டம் நடத்துவதும், சில கட்டுரைகளை எழுதுவதும் போதுமா? புரட்சிகர அரசியலில் இருக்கும் சிலர் இவ்வாறு கேள்வி எழுப்புகிறார்கள். அதாவது, எதிரிகள் ராக்கெட் லாஞ்சர்களைப் பயன்படுத்துகிறார்கள், ஆர்.டி.எக்ஸ் பயன்படுத்துகிறார்கள் எனவே, அவர்களுக்கு எதிராக ஏ.கே 47 ரக துப்பாக்கிகளை தூக்கிக் கொண்டு நிற்பது தான் எதிரியே நம் ஆயுதத்தை தீர்மானிக்கிறான் என்பதன் பொருள் எனக் கருதுகிறார்கள் போலும்.

 

முதலில் இது எதிரியின் ஆயுதம் எது என்பதை தீர்மானிப்பதில் இருக்கும் குழப்பம். குஜராத் படுகொலைகளையே எடுத்துக் கொள்வோம். முஸ்லீம்களை கொன்று குவிப்பதற்கு பயன்படுத்திய கருவிகள் எவை என்பது வேறு. அந்த திட்டமிட்ட படுகொலைகளை திட்டமிட்டபடி செய்து முடிப்பதற்கு எதை கருவியாக பயன்படுத்தினார்கள் என்பது வேறு. பொய்யாக என்றாலும் கோத்ரா மூலம் மக்களின் உணர்ச்சிகளை தூண்டி விட்டு ஒன்றுபடுத்தி அவர்களின் திட்டத்துக்கு ஆதரவானவர்களாக மக்களை கட்டியமைத்தார்களே அது தான் முதன்மையானது. அரசின் அத்தனை துறைகளையும் அவர்களின் திட்டத்துக்காக வேலை செய்ய வைத்தார்களே அது தான் முதன்மையானது. இந்த வகையில் அவர்களின் ஆயுதம் அரசும், மக்களை தங்களுக்கு ஆதரவானவர்களாக திருப்பியதுமே.

 

இரண்டாவது, இந்தியாவில் கலவரமாக உருவகிக்கப்பட்டு நடத்தப்படும் எதுவும் பார்ப்பனிய தத்துவார்த்திகளினாலோ, புரவலர்களினாலோ நடத்தப்படுவது இல்லை. மக்களையே முன்னிருத்துகிறார்கள். தவறான, முறைகேடான வழிகளில் என்றாலும், மக்களை வென்றெடுத்தே அவர்களைக் கொண்டே முன்திட்டமிடப்படும் கலவரங்களை நடத்துகிறார்கள். இங்கும் அவர்களின் ஆயுதமாக இருப்பது மக்களை தன்னுடைய நோக்கத்துக்கு இசைவாக திரட்டுவது தான்.

 

எதிரிகளின் ஆயுதம் தங்களை நோக்கி மக்களை திரட்டுவதும், அதற்கு இசைவாக அரசின் அனைத்து துறைகளையும் பயன்படுத்துவது தான். என்றால் அதற்கு எதிரான ஆயுதமாக எது இருக்க முடியும்? அரசை அம்பலப்படுத்துவதும், மக்களை அவர்களுக்கு எதிராக உண்மைகளை உணர வைத்து, அவர்களுக்கு எதிராக மக்களை ஒன்று திரட்டுவதாகத் தானே இருக்க முடியும். இதைக் குலைப்பதற்காகத் தான் கலை, இலக்கியம், விளையாட்டு முதல் போதை வரை அனைத்தையும் பயன்படுத்துகிறது அரசு. என்றால் இதற்கு எதிராக ஏ.கே 47 வகை துப்பாக்கிகளையோ, அல்லது அதனிலும் தீவிரமான கருவிகளையோ தரித்து நின்றால் அது எதிரிக்கு எதிரான ஆயுதமாகி விடுமா?

 

பார்ப்பனியத்தின் நுணுக்கமான வடிவமாக தற்போது பரவிவரும் ஆதிக்கசாதி வெறியின் பரவலாக ஆணவக் கொலைகள் அதிகரித்து வருகின்றன. நீறுபூத்த நெருப்பாகக் கிடந்த ஆதிக்கசாதிவெறி ஆர்.எஸ்.எஸ் இன் தற்போதையை நிகழ்ச்சிநிரலை ஒட்டி விசிரி விடப்படுகின்றன. ஆணவக் கொலைகளில் குறிப்பிட்ட கொலையின் கொடூரத்தன்மை என்பதை விட அது ஆதிக்கசாதி வெறியர்களிடம் ஏற்படுத்தும் தூண்டுதல் அபாயகரமானது. ஆனால், இங்கே குறிப்பிட்ட கொலையின் கொடூரத்தனமை குறித்து பேசும் பலர் அது ஏற்படுத்தும் தூண்டுதலை சிந்திக்க மறுக்கிறார்கள். இந்த ஆணவக் கொலைகளுக்கு எதிராக என்ன செய்வது? தனிப்பட்ட நிகழ்வுகளை விடுத்து சமூகத் தளத்தில் பார்த்தால் ஆதிக்க சாதி மனோபாவத்துக்கு எதிராக களத்தில் இறங்கி வேலை செய்வதும், கலப்பு மணங்களை பெரிய அளவில் ஊக்குவிப்பதும், பெரிதாக விளம்பரப்படுத்தி ஆதிக்க சாதி ஒடுக்கப்பட்ட மக்கள் கலப்பு மணங்களை நடத்துவதும் செய்ய வேண்டும். மாறாக கத்தியை எடுப்பது சரியான தீர்வாக அமையுமா?

 

90களின் பின்னான தலித்திய அரசியல் என்பது ஓட்டுக் கட்சிகளின் அனைத்துவித சீரழிவுகளுக்கும் ஆட்பட்டு ஒடுக்கப்பட்ட மக்களுக்கு ஒருவிதத்திலும் பயனளிக்காததாக மாறியிருக்கிறது. தவிரவும் தத்துவார்த்த அடிப்படையில் தலித் அரசியல் என்பது எப்போதுமே ஒடுக்கப்பட்ட மக்களுக்கான எழுச்சியை தந்ததில்லை. சிறுபான்மை மக்களை எதிரொலிப்பதாக கூறப்படும் கட்சிகள், இயக்கங்கள் எதுவுமே அம்மக்களின் சமூக வாழ்வு குறித்து எந்த அக்கரையும் செலுத்தியதில்லை. மதப் பெருமிதங்கள் மூலம் உணர்ச்சிகரமான ஒன்றுதிரட்டலை மட்டுமே அவை செய்துள்ளன. மட்டுமல்லாது, அவர்கள் மத அடிப்படையில் ஒன்று திரண்டிருப்பது பார்ப்பன பாசிசங்களுக்கு எவ்வளவு உதவிகரமாக இருக்கிறது என்பதை அவர்கள் உணரவும் இல்லை. இவை உணரவைக்கப்பட்டாக வேண்டும். இது தான் மக்கள் முன்னுள்ள இலக்கு.

 

நுணுக்கமாகவும், பொதுத் தளமாகவும் பரவி வரும் பார்ப்பனியத்தை முறியடிக்க வேண்டுமென்றால் மக்கள் வர்க்கமாக இணைவதைத் தவிர வேறு குறுக்கு வழிகளில்லை. ஒடுக்கப்பட்ட மக்களும், சிறுபான்மையினரும், புரட்சிகர அரசியலில் இருப்போரும் வர்க்க அடிப்படையில் ஒருங்கிணைந்தாக வேண்டிய தேவை இன்றியமையாததாக மாறியிருக்கிறது. இதற்கான வழியைச் சமைப்பது தான் புரட்சிகர அரசியலில் இருப்போருக்கான உடனடிக் கடமை.

மின்னூலாக(PDF) தரவிறக்க‌

%d bloggers like this: