கற்புக் கொள்ளையன் பி.ஜே.வை முன்வைத்து .. .. ..

dc566bee2e17ac7248ca4067e2f1c7d4

 

முன்குறிப்பு: கற்புக் கொள்ளையன் பீஜே எனும் தலைப்பில் கற்பு எனும் சொல் பாவிக்கப்பட்டுள்ளது. இதன் பொருள், கற்பு எனும் சொல்லின் பொருளை, அந்தச் சொல் கட்டியமைத்திருக்கும் பண்பாட்டுப் பொருளை ஏற்றுக் கொண்டிருப்பதால் அந்தச் சொல் பாவிக்கப்பட்டிருக்கிறது என்பதல்ல. கற்பு எனும் சொல் ஆணாதிக்கத்தினால் பெண்களின் மீது பெருஞ்சுமையாக சுமத்தப்பட்டிருக்கிறது என்பதில் மாற்றுக் கருத்தில்லை. ஆனாலும் ஆண்டுதோறும் பிப்ரவரி 14 காதலர் தினத்தன்று இன்று கற்புக் கொள்ளையர்கள் தினம் என்று சுவரொட்டி ஒட்டி, பேசி, எழுதி காதலையும் பெண்களையும் ஒருசேர இழிவுபடுத்திய இயக்கமான த.த.ஜ எனும் இயக்கத்தின் தலைவன், பிறரின் மனைவியரை கொள்ளையிடுபவனாக இருந்திருக்கிறான் என்பதை நினைவூட்டவே அந்தச் சொல் பயன்படுத்தப்பட்டிருக்கிறது.

பி.ஜெய்னுலாப்தீன் எனும் பீஜே என்பவர் மீது பல ஆண்டுகளாக கூறப்பட்டு வந்த பாலியல் குற்றச்சாட்டு, அந்தக் காலம் தொடங்கி நேற்றுவரை அவராலும், அவரின் இயக்கமான த.த.ஜ (தமிழ்நாடு தவ்ஹீத் ஜமாத்) வினராலும் மறுக்கப்பட்டு, சமாளிக்கப்பட்டு, முட்டுக் கொடுக்கப்பட்டு வந்த அந்த பாலியல் குற்றச்சாட்டு இன்று மறுக்க முடியாதபடி அவர் வாயாலேயே ஒப்புக் கொள்ளப்பட்டு உறுதிப் படுத்தப்பட்டிருக்கிறது. தற்போது இவ்வாறு ஒப்புக் கொண்டிருப்பது என்பது தவறு செய்து விட்டோம் எனும் குற்ற உணர்வினாலோ, அவர்களே சொல்லிக் கொள்வது போல இறை மீதான அச்சத்தினாலோ, குற்றச்சாட்டு வந்து விட்டது என்பதனாலோ, ஆதாரபூர்வமாக வெளிப்பட்டுவிட்டது என்பதாலோ அல்ல. இதற்கு மேலும் நாம் தொடர்ந்து அமைதியாக இருந்தால் இனும் என்னென்ன பூதங்களெல்லாம் ஆதாரபூர்வமாக வெளிவருமோ எனும் அச்சத்தினால் மட்டுமே – அதாவது இன்னும் பல பாலியல் வக்கிரங்கள் ஆதாரபூர்வமாக வெளிப்பட்டு வெளியே தலைகாட்ட முடியாமல் போகும் நிலையை ததஜ வுக்கு ஏற்படுத்தி விடுமோ எனும் அச்சத்தினால் மட்டுமே – ஒப்புக் கொள்ளப்பட்டிருக்கிறது, நடவடிக்கை எடுக்கப்பட்டிருக்கிறது.

இது போன்ற பாலியல் ஒழுங்கு மீறல்கள் சமூகத்தில் புதியவை அல்ல. என்றால் இதில் பி.ஜே வை மட்டும் ஏன் குறிப்பாக எடுத்துக் கொள்ள வேண்டும் என்றால், அதற்கு பல காரணங்கள் இருக்கின்றன.

முதலில் ததஜவினர் நடந்து கொள்ளும் விதத்தை பார்க்கலாம். ததஜவில் பாலியல் ஒழுங்கு மீறல் என்பது புதியது அல்ல. பாக்கர் தொடங்கி பக்கிர் வரை தொடர்ந்து கொண்டிருப்பது தான். ஆனால் பாக்கர் தொடங்கி பக்கிர் அல்தாபி வரை எவ்வாறு நடந்து கொண்டார்களோ அதேவிதத்தில் பிஜே தொடர்பில் நடந்து கொள்ளவில்லை. முடிந்தவரை வெளியில் தெரியாமல் முடக்கிவிடவே முயன்றார்கள். எல்லா விதத்திலும் இப்படித்தான் அவர்கள் சொல்லிக் கொண்டார்கள். இதுபோன்ற பாலியல் அத்துமீறல்கள் வெளியில் தெரிந்தால் இயக்கத்தின் மதிப்பு பாதிக்கப்படும் என்பதால் வேறு ஏதோ ஒரு கரணத்தைக் கூறி நடவடிக்கை எடுத்து ஒதுக்கி வைக்கிறோம் என்றும் கூறிக் கொள்வார்கள். ஆனாலும் ஒவ்வொரு முறையும் இது வெளிவந்து கொண்டே இருக்கிறது. எப்படி வெளிவருகிறது என்றால் தலைமைப் பொறுப்பில் இருப்பவர்களே மறைமுகமாக இதை வெளியே கசிய விட்டு விடுவார்கள். ஏனென்றால் நடவடிக்கைக்கு உள்ளாக்கப்பட்டு வெளியேற்றப்படும் ஒருவர், வெளியில் சென்ற பிறகு உள்ளிருப்பவர்கள் குறித்த உண்மைகளை வெளியிட்டு விட்டால் என்ன செய்வது? அதற்காக, அவ்வாறு வெளியில் தெரியும் முன்னர், வெளியேறுவோரை களங்கப்படுத்தி விட்டால், பின்னர் குற்றச்சாட்டு வந்தாலும் சமாளித்துக் கொள்ளலாம் என்பதற்காக அவ்வாறு மறைமுகமாக கசிய விட்டு விடுவார்கள். முன்னர் வெளியேறிய பலர் இவ்வாறான களங்கப்படுத்தலுக்கு பதில் கூறிக் கொண்டிருந்தார்களே தவிர, தன்னிலை விளக்கம் அளித்துக் கொண்டிருந்தார்களே தவிர, இப்படி மறைமுகமாய் கசிய விடப்படுவதை கேள்விக்கு உள்ளாக்கவில்லை. அதேநேரம் ததஜவினர் வெளியேறியோரை கடுமையாக தூற்றுவார்கள். ததஜவினரின் முகநூல் கணக்குகளை எடுத்துப் பார்த்தால் இவ்வாறு தூற்றுவதில் அவர்கள் புதிய இலக்கணமே படைத்திருப்பதைக் கண்டு கொள்ளலாம்.

ஆனால், இவைகளுக்கு மாறாக பக்கீர் அல்தாபி இயக்கத்தின் உயர்குழுவில் பேசப்பட்ட ஒன்று எப்படி சமூக வலைதளங்களில் வெளிவந்தது? இதற்கு யார் பொறுப்பேற்பது? எப்படி யாரால் வெளிவந்தது என்பதை கண்டுபிடிக்க வேண்டாமா? என்றெல்லாம் பொங்கியதற்கு இன்றுவரை ததஜவினர் பதில் கூறவில்லை. மட்டுமல்லாமல் முந்தியவர்களைப் போலல்லாமல் அல்தாபி கேள்வி கேட்ட ததஜவின் நிர்வாகத்தில் நடக்கும் ஊழல் உள்ளிட்ட பல முறைகேடுகள் ததஜவினரிடமே குழப்பத்தை ஏற்படுத்தியது. இதனோடு இணைந்து பிஜே வுக்கு எதிராக வெளியான மூன்று கேட்பொலிகளும் (ஆடியோ) ததஜ வை ஆட்டம் காணச் செய்தது. மட்டுமல்லாது பிஜே மீது தொடக்க காலங்களில் கொலை செய்யத் தூண்டிய குற்றச்சாட்டுகளும் உண்டு. அவைகளெல்லாம் வெளியில் தெரியாமல் மறைக்கப்பட்டிருக்கின்றன என்பன தனிக் கதை.

வழக்கமாக இது போன்ற குற்றச்சாட்டுகள் ஆதாரங்கள் வெளிப்பட்டால் தொடர்புடையவரை அழைத்து விசாரிப்பார்கள். மறுத்தால் உண்மையா என சோதித்தறிவார்கள் அப்போதும் மறுக்கப்பட்டால் முபாஹலாவுக்கு அழைப்பார்கள். முபாஹலா என்பது அல்லாவின் சாபத்தைக் கோருதல். அதாவது இறுவேறு நிலைகளில் உண்மையை கண்டறிய முடியாவிட்டால் யார் பொய் சொல்கிறார்களோ அவர்கள் மீது அல்லாவின் சாபம் உண்டாகட்டும் என்று பொது இடத்தில் மக்களைக் கூட்டி இருவரும் சபதம் செய்வது. தெளிவாகச் சொன்னால் பிரச்சனையை அல்லாவின் பக்கம் தள்ளி விடுவது. பிஜே வைப் பொருத்தவரை இவை எதுவுமே நடக்கவில்லை. ஏன்? மட்டுமல்லாது அவர் மீது பாலியல் குற்றச்சாட்டுகள் வரத் தொடங்கிய காலம் தொடங்கி நேற்று வரை அவ்வாறு குற்றச்சாட்டு கூறுவோரை மிக இழிவாக, ஆபாசமான வசைச் சொற்களை கொட்டி முழக்கினார்கள். தொடர்ச்சியாக மறுக்கவே முடியாத படி கேட்பொலிகள் வெளி வந்தன. மிமிக்ரி என்றார்கள். குமுதம் ரிப்போர்ட்டர் பத்திரிகையில் வெளியானதும் எகிறிக் குதித்தார்கள். எங்களிடம் ஆதரம் இருக்கிறது முடிந்தால் வழக்கு தொடுக்கலாம் நாங்கள் சந்தித்துக் கொள்கிறோம் என்றதும் மடையை அடைத்தது போல் அமைதியாகி விட்டார்கள். இவைகள் எல்லாமே அந்த கேட்பொலிகள் உண்மைதான் என்பதை உறுதிப்படுத்த, அவர் மாபெரும் அறிஞர் அவரை நாங்கள் நம்புகிறோம் என்றார்கள். இப்படி ததஜ வினர் பிஜேவுக்கு முட்டுக் கொடுத்தது முன்வரலாறு இல்லாதது. அந்த இயக்கத்தில் பாலியல் குற்றச்சாட்டுக்கு ஆளான எவருக்குமே இவர்கள் இப்படி நடந்து கொண்டதே இல்லை. ஆனால் இன்று தவிர்க்கவே முடியாமல் நடவடிக்கை எடுத்ததும், எங்களுக்கு எல்லாருமே ஒன்று தான் தவறு செய்தால் தூக்கி வீசிவிடுவோம் என்று ‘பஞ்ச் டயலாக்’ பேசுகிறார்கள். இறுதி நபி முகம்மது என்று வாயால் சொல்லிக் கொண்டே பிஜே வை அடுத்த நபியாக நடைமுறையில் காட்டினார்கள்.

மாபெரும் அறிஞர் என்று கூறும் அளவுக்கு அப்படி என்ன மேலோங்கிய அறிவு இருந்தது அவருக்கு? சிறு சிறு வெளியீடுகளாக பல வெளியீடுகளை எழுதியிருக்கிறார். குரானை மொழி பெயர்த்திருக்கிறார். குரானில் அறிவியல் என்பதை தமிழுக்கு அறிமுகப்படுத்தி இருக்கிறார் அவ்வளவு தானே. அவருடைய எழுத்துகள் எதிலாவது அவருடைய சொந்த முயற்சியில் ஆய்வு செய்து கண்டடைந்தது என ஏதாவது உண்டா? அத்தனையும் செய்யது குதூப் எனும் எகிப்தியரின் சிந்தனைகள். அவரின் சிந்தனையை, அவரின் முடிவுகளை தன்னுடைய மொழியில் எளிமைப்படுத்திக் கூறியது மட்டுமே பிஜேவின் பணியாக இருந்தது. இதில் அறிவுச் செருக்கு கொள்ள என்ன இருக்கிறது? செய்யது குதூப் எழுதிய நூலை திருக்குரானின் நிழலில் என்ற பெயரில் தமிழில் மொழி பெயர்த்த பிஜேவின் அண்ணன் பி.எஸ் அலாவுதீன் அவர்களின் நூலை வாசித்திருந்தால் புரியும். பிஜேவின் தொடக்கப் புள்ளி எது என்று.

இன்றும் பிஜேவுக்கு முட்டுக் கொடுப்பதற்காக “ஆதமின் மக்கள் தவறு செய்யக் கூடியவர்களே .. .. ..” (திர்மிதி 2423)  எனும் ஹதிஸை முன்வைத்து வாதிட்டுக் கொண்டிருக்கிறார்கள். தவறு செய்யக் கூடியவர்கள் என்றால் எதுவரை? உலக முடிவு நாள் வரை. என்றால் குரான் ஹதீஸ்களின் பணி என்ன? மக்களை நேர்வழிப் படுத்துவது இல்லையா? எப்போதும் தவறு செய்யும் நிலையிலேயே தான் கடைசி நாள் வரை மனிதர்கள் இருப்பார்கள் என்று முடிவு செய்து விட்டு இஸ்லாம் மக்களை நல்வழிப்படுத்தும் என்பது முரண்பாடாக இல்லையா? இதன் பொருள் என்ன? இஸ்லாம் மக்களை நேர்வழிப் படுத்துவதற்காக வந்ததில்லை, மாறாக அல்லா எவ்வாறு நினைக்கிறானோ அதன்படி மக்களை நடக்கச் செய்வது மட்டுமே இஸ்லாத்தின் பணி என புரிந்து கொள்ளலாமா? இதன் அடிப்படையில் பிஜே செய்த இந்த பாலியல் வக்கிரங்களை எப்படி புரிந்து கொள்வது? இது போன்ற பாலியல் வரம்பு மீறல்கள் குறித்து இஸ்லாத்தின் நிலைப்பாடு என்ன?

இஸ்லாம் ஆணாதிக்கப் பார்வையோடு தான் பெண்களை அணுகுகிறது என்பது நேர்மையாக சிந்தித்துப் பார்க்கும் எவருக்கும் புலப்படும். சட்டரீதியாக நான்கு திருமணமும் அதற்கு அப்பாற்பட்டு எத்தனை அடிமைப் பெண்களை வேண்டுமானாலும் பாலியல் தேவைகளுக்காக பயன்படுத்திக் கொள்ளலாம் என்பது தானே இஸ்லாத்தின் நிலை. பணம் இருந்தால் புகுந்து விளையாடு, இல்லாவிட்டால் நோன்பு நோற்று உன் இச்சையத் தணித்துக் கொள் என்பது தானே ஹதீஸ்களின் வழியாக நாம் அறிவது. இதைத்தானே பிஜே வும் செய்திருக்கிறார். என்ன தற்போது அடிமை முறை கிடையாது என்பதனால், குரானுக்கு விளக்க உரை எழுதிய தகுதி தனக்கு இருக்கிறது என்பதால் உதவி தேடி வரும் பெண்களை தன்னுடைய அடிமைகள் என்பதாக கருதிக் கொண்டார் பிஜே. அவ்வளவு தானே வித்தியாசம். இதற்காகத் தான் பிஜே விலக்கப்பட்டிருக்கிறார் என்றால், இஸ்லாத்தின் வரலாற்றில் எத்தனை பேரை நீக்குவது? ஏன் முகம்மது நபியையே நீக்க வேண்டியதிருக்குமே.

அஷ்ஷவ்த் தோட்டத்தில் நடந்த கூத்தை புஹாரி 5255 விளக்குகிறதே இதன் பொருள் என்ன என்பதை படித்தவர்கள் யாரும் விளக்குவார்களா? முகம்மது தேன் குடித்த கதையை குரான் தஹ்ரீம் அத்தியாயத்தின் முதல் ஐந்து வசனங்கள் விளக்குகிறதே குரானில் கரை கண்டவர்கள் யாரேனும் இதில் ஒழிந்திருப்பதை எடுத்துக் கூறுவார்களா? இவை எல்லாவற்றுக்கும் முத்தாய்ப்பாக குரான் வசனம் 33:52 முகம்மது நபியை போதும் நிருத்திக் கொள் என்று கட்டளை இடுகிறதே. எதை நிறுத்தச் சொல்கிறது என்று யாரேனும் ஆய்வு செய்து முடிவை அறிவிப்பார்களா? இன்று பிஜே செய்ததை தானே அன்று முகம்மது நபியும் செய்திருக்கிறார். பிஜேவை நீக்கியவர்கள் முகம்மது நபியை என்ன செய்வார்கள்? தான் உருவாக்கிய தவ்ஹீத் ஜமாத்திலிருந்து பிஜேவை நீக்கியவர்கள், முகம்மது உருவாக்கிய இஸ்லாத்திலிருந்தே முகம்மது நபியை நீக்கி விடுவார்களா?

இதை இங்கு கேள்விகளாக எழுப்புவதன் காரணம் பாலியல் வக்கிரங்கள் குறித்து இஸ்லாம் என்ன கருத்து வைத்திருக்கிறது என்பதை சுட்டிக் காட்டுவதற்கு மட்டுமே. படிப்பவர்களை கோபப் படுத்துவதற்காக அல்ல, அவர்களை சிந்திக்கச் செய்வதற்காக மட்டுமே. இஸ்லாத்தை அதன் துயவடிவில் 30 ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக ஊர் ஊராகச் சென்று மக்களுக்கு போதித்த, மக்களால் போற்றப்பட்ட பிஜே, எவ்வாறு தனக்குள் இவ்வளவு பாலியல் வக்கிரங்களை சுமந்திருந்தார் என்பதற்கான விடை இதில் தான் இருக்கிறது.

உலகிற்கு ஒழுக்கத்தை போதிக்க வந்ததாக கூறப்படும் அத்தனை மதங்களும் அதனை போதிப்பவர்களும் செய்யும் தவறுகள் எதை உணர்த்துகின்றன? ஆதமுடைய மக்கள் தவறு செய்பவர்களே என்று கடந்து செல்வதையா? அல்ல, மனிதர்களின் ஆணாதிக்கத்துக்கும் வக்கிரங்களுக்கும் வேறு காரணங்கள் இருக்கின்றன என்பதையே உணர்த்துகின்றன. மனிதனின் சிந்தனைகள் சமூகத்திலிருந்தே பிறக்கின்றன. இந்த சமூகம் சீரழிவாக இருக்கும் போது, இந்த சமூகம் தனியுடமையில் சிக்கி இருக்கும் போது, இந்த சமூகம் பெண்களை ஆண்களின் சொத்தாக பார்க்கும் போது, இந்த சமூகம் ஆணாதிக்க சமூகமாக இருக்கும் போது அந்த சமூகத்தின் போக்கில் வளரும் மனிதன் பெண்களை தன்னையொத்த சம பிறப்பாக எண்ணுவது என்பது இயல்பாக இருக்க முடியுமா? அதனால் வாய்ப்பு கிடைக்கும் போது எல்லை மீறி விடுகிறான். இது ஆதமுடைய சந்ததிகளாக இருப்பதால் நடக்கவில்லை. மாறாக இந்த சமூகம் ஆணாதிக்க சமூகமாக இருப்பதால், ஆணாதிக்க சமூகமாக நீடிப்பதால் நடக்கிறது. இதை மதங்கள் போதிக்கும் நீதி போதனைகளால் ஒரு போதும் கட்டுப்படுத்தவோ மாற்றியமைக்கவோ  முடியாது. இதற்கு பிஜேவைத் தவிர வேறு எடுத்துக்காட்டுகள் வேண்டுமா? குரானின் சட்டங்கள், அது அளிப்பதாக கூறும் தண்டனைகள் இன்ன பிறவைகள் எல்லாம் நம்மை விட பிஜேவுக்கு மிக நன்றாக தெரியும். தெரிந்திருந்தும் எவ்வாறு அவரால் துணிந்து இதை செய்ய முடிகிறது? அதை வெறு வழியில்லை என்றாகும் வரை மறைக்க முடிகிறது? தன்னளவில் பிஜே அல்லாவை மறுத்திருக்கிறார் என்பது அல்லவா உண்மை. தேவநாதன்களுக்கு ஒருபோதும் கடவுளின் மீது பயம் இருக்காது. சமூகத்தின் ஒவ்வொருவரும் வெவ்வேறு அளவுகளில் தேவநாதன்களே, பிஜேக்களே.

உலகம் முழுவது கணந்தோறும் பெண்களுக்கு எதிரான கொடுமைகள் நடந்து கொண்டே இருக்கின்றன. ஆசிபா போன்ற கொடூரங்கள் மட்டுமே வெளியில் தெரிகின்றன. மலையளவான இந்த கொடூர வக்கிரங்களில் பிஜேவின் வக்கிரம் ஒரு துளி. இந்த சமூகத்தை இந்த சமூக ஒழுங்குகளை அப்படியே வைத்துக் கொண்டு பாலியல் வக்கிரங்களை நம்மால் ஒழித்துவிட முடியாது. மதங்களின் வேத உபநிடதங்களின் நீதி போதனைகள் ஒரு பலனையும் தராது என்பது தான் யதார்த்தம். இந்த இந்த வக்கிரங்களையும் இது போன்ற கொடூரங்களையும் ஒழிப்பதற்கு என்ன தான் வழி? உற்பத்தி முறையை மாற்றுவதன் வழியில் இந்த சமூகத்தை மாற்றுவது ஒன்றே வழி. இது மட்டுமே அறிவியல் பூர்வமான ஒரே வழி. இதற்குப் பெயர் தான் கம்யூனிசம். இந்த சமூகத்தை மனிதர்களை இயற்கையை கனிம வளங்களை அனைவருக்கும் பொதுவான அனைத்தையும் காக்க வேண்டும் என நீங்கள் விருப்பபட்டால் கம்யூனிசத்தை தாண்டி வேறு ஏதேனும் வழி இருக்கிறதா என்று சிந்தித்துப் பாருங்கள்.

முகம்மது நபியை பின்பற்றுவதில் நீங்கள் பற்றார்வம் கொண்டிருப்பவர்கள் என்பதால் இதையும் நீங்கள் பரிசீலித்துப் பார்க்க வேண்டும். முகம்மது நபி அழகிய முன்மாதிரி என்றால் அவரிடமிருந்து எதை பின்பற்றுவது? எப்படி முகம் கழுவ வேண்டும்? எப்படி சிறுநீர் கழிக்க வேண்டும்? எதைச் சாப்பிட வேண்டும் எதைச் சாப்பிடக் கூடாது? இது போன்ற அன்றாட நடைமுறையின் வெகு சாதாரணச் செயல்களை செய்வதற்கு மட்டும் தான் முகம்மது நபியின் முன்மாதிரி தேவையா? அல்லது வட்டி வாங்காதே, திருடாதே போன்ற நீதி போதனைகள் முகம்மது நபி இல்லாவிட்டால் உங்களால் அறிந்து கொள்ளவே முடியாதா? எந்த அடிப்படையில் அவர் முன் மாதிரி? பசியுள்ள மனிதனுக்கு உணவைக் கொடுப்பதை விட உணவை சம்பாதிப்பதற்கான வழியைக் காட்டுவதே சிறந்தது அல்லவா? என்றால் முகம்மதின் முன்மாதிரி எதில் இருக்கிறது? அவர் செய்ததை அப்படியே செய்வதில் முன்மாதிரி இருக்கிறதா அல்லது அவரின் சிந்தனை முறையை பயன்படுத்தி நாம் சிந்திப்பதில் முன்மாதிரி இருக்கிறதா? தன்னுடைய காலகட்டத்திற்கு எது புரட்சிகரமான சிந்தனையோ அந்தச் சிந்தனையை முகம்மது கொண்டிருந்தார். இஸ்லாமியர்களே! இந்த அடிப்படையில் முகம்மதை முன்மாதிரியாகக் கொள்ள நீங்கள் தயாரா? அது ஆண்டான் அடிமைக் காலகட்டம் என்பதால் அடிமைகளுக்கு அதிகம் தொந்தரவு கொடுக்காத ஒரு அரசு முறை குறித்து அவர் சிந்தித்தார். அதற்கான சட்டதிட்டங்களைக் கொண்டு வந்தார், அது ஆறாம் நூற்றாண்டு இது இருபத்தி ஒன்றாம் நூற்றாண்டு. இது முதலாளித்துவக் காலகட்டம். இந்த முதலாளித்துவ உலகில் கம்யூனிசமே புரட்சிகரச் சிந்தனை. நீங்கள் முகம்மதை பின்பற்ற விரும்புகிறீர்களா? என்றால் நீங்கள் கம்யூனிசம் குறித்து தெரிந்திருக்க வேண்டும். கம்யூனிஸ்டாக இருக்க வேண்டும். என்ன சொல்கிறீர்கள்?

 

தொடர்புடைய பதிவு:

அல்தாபி பிஜே சாக்கடைகளை விலக்கி .. .. ..

Advertisements

மார்ச் 8 நம்மை போராடச் சொல்கிறது

Hard working labors

 

உலகம் முழுவதும் மார்ச் 8 ம் நாள் உழைக்கும் பெண்கள் தினமாக கடைப்பிடிக்கப்பட்டு வருகிறது. ஆண்டு முழுவதிலும் இது போல் பல நாட்கள் பல்வேறு சிறப்புகளாக கூறப்பட்டு, கொண்டாடப்பட்டு வருகின்றன. அவற்றில் ஒரு நாளாக கடந்து போக முடியாத நாள் இது. இன்றில் கொண்டாடப்படுவது போல் கோலப் போட்டியாகவோ, பூனை நடை அழகிப் போட்டியாகவோ, சமையல் போட்டியாகவோ, பெண்களுக்கு மட்டும் என்று அரங்குக்குள் ஆட்டம், பாட்டு என கேளிக்கை கொண்டாட்டமாகவோ முடித்துவிட முடியாத, முடித்து விடக் கூடாத ஒரு நாள் இன்று. ஏனென்றால் இதற்கென்று ஒரு வரலாறு உண்டு.

இன்று பெண்களின் நிலை ஆண்களுக்கு நிகராக கருதப்படுவதில்லை. ஆனால் பெண்ணே நீண்ட நெடுங்காலம் இவ்வுலகை தலைமை தாங்கி வழிநடத்தினாள் என்பது நாம் அறியாத வரலாறு. புவியில் ஹோமோஎரக்டஸ் எனும் நிமிர்ந்த மனித இனம் தோன்றிய பிறகும் தீயின் பயனை அறிதல், ஈமச்சடங்கு எனும் இரண்டு பண்புகளை அறிந்த பிறகே மனிதன் எனும் வகைக்குள் கொண்டு வருகிறார்கள் வரலாற்றாய்வாளர்கள். அந்த வகையில் மனிதன் தோன்றி சற்றேறக் குறைய மூன்று லட்சம் ஆண்டுகள் ஆகின்றன. வில் அம்பைக் கண்டுபிடித்து வேட்டையில் உபரியை அடைந்த பிறகு வேலைப் பிரிவினை, வர்க்கப் பிரிவினை தோன்றுகிறது. இது நடந்தது இன்றைக்கு பதினைந்தாயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முன்னால். இதன் பிறகே சமூகத்துக்கு ஆண் தலைமை ஏற்கத் தொடங்குகிறான். அதுவரை பெண்ணே உலகை தலைமை தாங்கி நடத்தினாள். அதாவது இரண்டு லட்சத்து எண்பத்தைந்தாயிரம் ஆண்டுகள் உலகை வழிநடத்தியவள் பெண். விவசாயம், கால்நடை வளர்ப்பு, மருத்துவம், கட்டிடக் கலை என அனைத்தையும் கண்டுபிடித்து உலகிற்கு அளித்தவள் பெண்.

அந்தப் பெண்கள் தான் இன்று அடிமை போல் நடத்தப்படுகிறாள். வெறுமனே பிள்ளை பெற்றுத் தரும் இயந்திரம், சமையல், வீட்டு பராமரிப்பு என்று மட்டுமே இயங்கும் அடிமை. அவளுக்கென்று எந்த உரிமையும் இல்லை. குடும்பத்தில் கூட அவள் தனிப்பட்டு எந்த முடிவையும் எடுத்து நடைமுறைப் படுத்த முடியாது. ஆணாதிக்க நுகத் தடியில் மாட்டிக் கொண்ட ஒரு விலங்கைப் போலவே அவள் உழல்கிறாள். கணவன் இறந்துவிட்டால் வாழவே உரிமையில்லை என்று உடன்கட்டை ஏறச் சொன்னது பார்ப்பனியப் பண்பாடு. மறுமணம் மறுத்து பாலியல் வடிகாலாய் பொட்டுக்கட்டச் சொன்னது பார்ப்பனியப் பண்பாடு. தந்தை, கணவன், மகன் என ஆணின் துணையுறுதலே பெண்ணின் அறம் என்றார்கள். உண்டி சுருங்குதல் பெண்டிர்க்கழகு என்று அழகைக் கூட ஆணே தீர்மானித்தான். இப்படி எல்லாவற்றிலும் பெண்ணை அடக்கி ஒடுக்கி அழுத்தி வைத்து விட்டு பெண் இயல்பாகவே பலவீனமானவள் என்று மதம் பேசினான்.

பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டு முதலாளித்துவம் பெண்ணை விடுவிக்கிறோம் என்றது. வட்டாடையை கழற்றி வீசுவதே பெண்னியம் எனப் பிதற்றியது. பொருளாதார விடுதலையே பெண் விடுதலை என்று தத்துவம் பேசியது. நடந்தது என்ன? சம வேலைக்கு சம ஊதியம் தராமல், குறைந்த கூலிக்கு பெண்ணின் உழைப்பைச் சுரண்டவே தத்துவம் பேசியது வெளிப்படையானது. மறுபக்கம், இந்த பொருளாதாரச் சுதந்திரமே பெண்ணுக்கு இரட்டைச் சுமையாகியது. அலுவலகத்தில், தொழிற்சாலையில், கடைகளில் குறைந்த கூலிக்கு அதிக வேலை. அது முடிந்து வீட்டுக்கு வந்தால் வழக்கம் போல சமையல் குடும்ப பராமரிப்பு என்று இடுப்பு முறியும். இப்படி வேலை பார்த்தாலும் அதிலிருந்து ஒரு காசைக் கூட அவளால் சுயமாக செலவு செய்து விட முடியாது.

ஆணின் பலதார வேட்கையிலிருந்து தன்னை காத்துக் கொள்ளவே காதல் எனும் அருமருந்தை கண்டுபிடித்தாள் பெண். ஆனால் அதன் பெயரிலேயே இன்று பெண்கள் வேட்டையாடப்படுகின்றனர். பாலியல் வன்முறைச் செய்தியில்லாத ஒரு நாளும் விடியவில்லை. பெண் நீதிபதியைக் கூட குத்துப் பாட்டுக்கு ஆடச் செய்த செய்தியும் கடந்து சென்றது. நுகர்வுக் கலாச்சார வெறியில் பெண்ணே நுகர் பொருளானாள்.

அனைவருக்கும் பொது என்று எதுவும் இல்லை. அதைப் பேணிக் காக்க வேண்டிய தேவை இல்லை. தன்னைத் தவிர ஏனைய அனைத்தும் நுகர்வுக்காகவே. நுகர்வே அனைத்தையும் தீர்மானிக்கும் என்பதை அடிப்படையாகக் கொண்டு ஒரு சமூகம் இயங்கினால், அது எவ்வளவு சீர்கெட்டு இருக்கும் என்பதற்கு நடப்பு உலகமே எடுத்துக் காட்டு.  புவி தோன்றிய காலம் தொட்டு முன்னூறு ஆண்டுகளுக்கு முன்புவரை பாதுகாக்கப்பட்டு பயன்படுத்தப்பட்டு வந்த அத்தனையும் இன்று அழிவுக்கு உள்ளாகி நிற்கிறது. நீர், நிலம், காற்று, வான்வெளி, கனிம வளங்கள் என்று எதுவும் தப்பவில்லை. எல்லாவற்றையும் விட தனிச்சிறப்பாய் இவைகளோடு இயைந்து வாழ்ந்த மக்களும் அழிவுக்கு உள்ளாகி நிற்கிறார்கள்.

இவைகளைச் செய்தது யார்? எது அனைவரையும் சமமாக நடத்தும் என நாம் நம்பினோமோ, எது மக்களின் பாதுகாப்பை உறுதி செய்யும் என நாம் நம்பினோமோ, எது நீதியாய், நேர்மையாய் நடந்து கொள்ளும் என்று நம்பினோமோ அந்த அரசின் அனுமதியோடு தான் இவை அனைத்தும் நடந்தன. தெளிவாகச் சொன்னால் இவை அனைத்தும் நடக்க வேண்டும் என்பதற்காகவே அரசுகள் இருந்தன.

எப்படி பார்ப்பனியம் உழைக்கும் மக்களை இழிவுபடுத்தி ஒதுக்கி வைத்ததோ, அதே போன்று தான் ஆணாதிக்கம் சரிபாதி மக்கட் தொகையினராகிய பெண்களை இழிவுபடுத்தி அடக்கி வைத்தது. ஆணாதிக்கம் தான் இங்கு சமூகமாக, கலையாக, கல்வியாக, கலவியாக, சமூகத்தில் எல்லாமுமாக இருந்தது, இருக்கிறது. இதை தகர்க்காமல், தகர்க்கும் சிந்தனை முறை இல்லாமல் பெண் விடுதலை அடைவது என்பது கனவு தான். பெண் விடுதலை என்பது குறியீடு. சமூக விடுதலையின் குறியீடு.

உற்பத்தியிலிருந்து என்று பெண் விலக்கி வைக்கப்பட்டாளோ அன்றுலிருந்து தான் பெண்ணின் மீதான அடக்குமுறைகள் தொடங்குகின்றன. எனவே, மீண்டும் பெண்கள் உற்பத்தியில் ஆணுக்கு நிகராக ஈடுபடுத்தப்பட வேண்டும். ஆனால் முதலாளித்துவ உற்பத்தி முறையில் அது பெண்ணுக்கு இரட்டைச் சுமையாக அல்லவா இருக்கும்? இதற்கான விடை சோசலிச சமூகத்தில் தான் கிடைக்கிறது.

சமையலறையிலிருந்து பெண்கள் விடுதலை அடைவது என்பது பெண் விடுதலைக்கு அத்தனை இன்றியமையாதது. சமையலறையும், குழந்தை வளப்பும், வீட்டு பராமரிப்பும் பெண்ணை அழுத்திக் கொண்டிருக்கும் பாறைகள். இவைகளை அகற்றும் சிந்தனையும், நடைமுறையும் சோசலிசத்தில் மட்டுமே இருக்கிறது. இயற்கை வளங்களை காப்பதில் தொடங்கி, மக்களை மகிழ்வாக வாழ வைப்பது, நிர்வாகச் செலவுகளைக் குறைத்து மக்கள் அனைவரையுமே அரசுப் பணியாளராக மாற்றுவது என்பது சோசலிசத்தால் மட்டுமே சாத்தியம்.

இந்த சாத்தியத்தை நோக்கித் தான் 1908ம் ஆண்டு அமெரிக்காவில் பெண்கள் ஒன்று திரண்டு போராடினார்கள். 17 பெண்களை இரத்தில் நனைத்து அந்த போராட்டம் முன்னேறியது. அதைத்தான் பெண்கள் தினமாக கடைப்பிடிக்கிறோம். அந்த உழைக்கும் பெண்களின் போராட்ட நாளை தொலைக் காட்சிப் பெட்டியில் ஒரு மொக்கைத் திரைப்படத்தைப் பார்த்தோ, ஏதோ ஒரு சந்தை இழந்த நடிகையின் உளரல்களை செவ்வி என்ற பெயரில் கேட்டு பொழுது போக்கியோ இந்த உணர்வேற்றும் போராட்ட நாளை கடந்து போகலாமா?

march 8 1

march 8 2

அரசியல் எழுச்சியுற்ற பெண்களாவோம்

irumbu_2379057g

உழைக்கும் பெண்களே!

மார்ச் 08 ம் நாள் அனைத்துலக மகளிர் தினமாக கடைப்பிடிக்கப்பட்டு வருகிறது. வீட்டுக்குள் முடங்கிக் கிடந்த பெண்களை சமூக நடவடிக்கையில் ஈடுபடுத்திய வெற்றி தினமே இந்த மகளிர் தினம். ஆனால் இன்றைய சமூகத்தின் பெண்களின் நிலை என்ன? அரியலூர் நந்தினி, போரூர் ஹாசினி, எண்ணூர் ரித்திகா, பெங்களூர் விமானப் பணிப் பெண், நடிகை பாவனா .. .. ..

ஒவ்வொருவரும் மகளிர் தினம் பற்றி பேச முற்படும் போது இப்படி ஒரு பட்டியல் வரிசை கட்டி வந்து நிற்கிறது. காதலன் என்ற கயவனாலேயே கூட்டுப் பாலியல் வன்கொடுமைக்கு ஆளாகி கொல்லப்பட்டு, அவருடைய பிறப்புறுப்பை பிளேடால் கிழித்து கருவை உருவி எரித்துக் கொன்று நிர்வாணமாய் பாழடைந்த கிணற்றில் வீசப்பட்டாள் அரியலூர் நந்தினி. காணாமல் போன அன்றே புகார் கொடுத்தும், 15 நாட்கள் கழித்து பிணமாக கண்டுபிடித்து கொடுத்தது காவல்துறை. ஆணாதிக்க வெறியுடன், சாதி ஆதிக்க வெறியும் இந்துமத வெறியும் சேர்ந்து தலைக்கேறிய மணிகண்டன் என்ற இந்து முன்னணி பொறுக்கிகளின் வக்கிர செயலின் விளைவு தான் சிறுமி நந்தினி.

நந்தினிக்கு நேர்ந்த கொடுமை இப்படி என்றால் 6 வயது சிறுமி ஹாசினிக்கும் 3 வயது குழந்தை ரித்திகாவுக்கும் நேர்ந்த கொடுமை நெஞ்சை பதற வைக்கிறது. ஒடுக்கப்பட்ட ஏழைக் குழந்தைகள் மட்டும் என்றில்லை, பெங்களூரு விமானப் பணிப்பெண்ணாக இருந்தாலும், பிரபல நடிகை பாவனாவாக இருந்தாலும் கூட பெண்ணாக பிறந்த யாரும் இந்த பொறுக்கித் தனத்திலிருந்து தப்பிக்கை முடியவில்லை. வாழத் தகுதியற்றதாக மாறிவிட்ட சமூக நிலையை துலக்கமாக எடுத்துக் காட்ட பெண்களின் மீதான இந்த வன்முறைகள் போதாதா?

நிர்பயா தொடங்கி பாவனா வரை ஒவ்வொரு நிகழ்வின் போதும் குற்றம் சாட்டப்படுவது, கொடுமைக்குள்ளான அதே பெண்கள் தான். வன்முறைக்கு ஆளான பெண்ணையே ஏன் 6 மணிக்கு மேல் வெளியே சென்றாய்? ஏன் ஆண்களுடன் இயல்பாய் பேசினாய்? ஏன் சத்தம் போட்டு சிரித்தாய்? என்று குற்றம் சாட்டுவது சமூகம் அவர்கள் மீது தொடுக்கும் இரண்டாவது வன்முறை.

பாலியல் வன்முறை என்பது இத்துடன் முடிந்து விடுவதில்லை. பெண்ணாய் பிறந்தாலே பிறந்தது முதல் குடும்பத்தில் தந்தையை, சகோதரனை, கணவனை, கடைசியாய் மகனை அண்டி வாழ கட்டாயப்படுத்தப் படுகிறார்கள். முதலாளியாள், உயர் அதிகாரிகளால், சக ஆண் ஊழியர்களால், சக மாணவனால் .. .. .. என பெண்கள் வன்முறைக்கு ஆளாவது தொடர்கதையாய் உள்ளது. தன்னுடைய  வாழ்க்கையையும், தன்னுடைய வாழ்க்கைத் துணையையும் வயதுக்கு வந்த பெண் தானே தேர்ந்தெடுக்க குடும்பமும் சமூகமும் அனுமதிப்பதில்லை. சாதி மதம் மாறி திருமணம் செய்யும் பெண்கள் கௌரவத்தின் பெயரால் குடும்பத்தினராலேயே கொலை செய்யப்படும் வக்கிரம். பெண்ணுரிமை, சமூக உரிமை பற்றி பேசும் படங்களை தடை செய்யும் அரசு, ஆணாதிக்கம், சாதி ஆதிக்கம், ஆபாசம் ஆகியவற்றை சினிமா இணையங்களில் தடை செய்ய மறுக்கிறது.

அரசின் தனியார்மய தாராளமய உலகமய கொள்கையால் கல்வி, மருத்துவம், குடிநீர், மின்சாரம் .. .. .. அனைத்தும் காசுக்கு என்றான நிலையில் பெண்களும் வேலைக்கு செல்ல வேண்டிய கட்டாய சூழல் ஏற்பட்டிருக்கிறது. அங்கு பெண்கள் அற்பக் கூலிக்கு கொத்தடிமைகளாக உறிஞ்சப்பட்டு எச்சில் இலைகளைப் போல் வீசப்படுகிறார்கள்.

படித்த பெண்களும் கூட அலுவலகங்களில், வணிக நிறுவனங்களில் சிரமப்பட்டு உடல்வலிக்க வேலை செய்துவிட்டு வீடு திரும்பினால் அங்கும் வீட்டு வேலைகள் அவர்களை அடித்துத் துவைக்கின்றன. சமூகத்தின் மனப்போக்கு மட்டுமல்ல, போலீசு, நீதித்துறை, பாராளுமன்றம், சட்டமன்றங்கள், செய்தி ஊடகங்கள் என அனைத்தும் ஆணாதிக்க தன்மையுடனேயே இயங்குகின்றன. மொத்த கட்டமைப்புமே பெண்களுக்கு எதிராக நிற்கும் போது இந்தக் கட்டமைப்புக்குள்ளேயே பெண்கள் விடுதலை பெறுவது சாத்தியமாகுமா?

மெரினா எழுச்சியில் தமிழகமெங்கும் இரவு பகலாக ஆண்களுக்கு நிகராக பெண்களும் இணைந்து போராடினார்கள். ஆண்களும் பெண்களும் ஆயிரக் கணக்கில் குழுமியிருந்தும் ஒற்றைஒரு பாலியல் சீணடலுக்குக் கூட பெண்கள் ஆளகவில்லை. அழுகிப்போன இந்த சமூகத்தை தாக்கி தகர்த்துவிட்டு புதிய சமுதாயத்தை கட்டியமைக்கும் மாற்று அரசியலுக்கான எழுச்சியே பெண் விடுதலையை சாத்தியமாக்கும் என்பதற்கு துலக்கமான எடுத்துக்காட்டு இது.

உலக மகளிர் தினத்தை கடைப்பிடிக்கும் வழியில் அத்தகைய மாற்று அரசியல் கலாச்சாரத்தை முன்னெடுக்க உறுதியேற்போம்.

மின்னூலாக(PDF) தரவிறக்க‌

பொறுக்கிகளை கல்லால் அடித்து விரட்டுவது நம் பண்பாடில்லையா?

dyfi

நவம்பர் எட்டாம் தேதி மோடியிடமிருந்து கிளம்பிய பணத்தாள் மதிப்பிழப்பு எனும் ஓங்கலை (சுனாமி) மக்களின் வாழ்வாதாரத்தை வாரிச் சுருட்டிக் கொண்டது, இன்னமும் சுருட்டிக் கொண்டிருக்கிறது. ஆனால் மோடியும் அதன் வீழ்படிவுகளும், அரசும் அதன் காலாட்படைகளும் அது சரியான நடவடிக்கை என்று தடிக் கம்புகளால் நம்மை கனிய வைக்க முயற்சித்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள்.

 

கடந்த ஆண்டின் இறுதி நாளன்று, மோடி விதித்த 50 நாள் கெடு முடிந்த பின்னரும் நிலமை சீரடையவில்லை என்பதால் மோடியைக் கண்டித்து இந்திய ஜனநாயக வாலிபர் சங்கத்தினர் சென்னை மோடவாக்கத்தில் ஆர்ப்பாட்டம் நடத்தினர். அங்கு வந்த பள்ளிக் கரணை காவல் துறையினர் இந்த ஆர்ப்பாட்டத்தை தடியடி நடத்தி கலைத்த்ததுடன், ஆர்ப்பாட்டத்தில் கலந்து கொண்ட தோழர்களை பாலியல் ரீதியாக சீண்டியுள்ளனர். குறிப்பாக உதவி ஆய்வாளர் ரவி. இந்த வக்கிரத்தை கண்டித்த தோழர்கள் 9 பேரை காவல்துறை வாகனத்தில் கடத்திச் சென்று லத்தியாலும், துப்பாக்கிக் கட்டையாலும் கண்மூடித்தனமாக தாக்கியுள்ளனர். தகவலறிந்து தென்சென்னை சி.பி.எம்மினர் ஆர்ப்பாட்டத்தில் கலந்து கொண்ட தோழர்களை அடைத்து வைத்திருந்த மண்டபத்துக்குச் சென்று கடத்திச் செல்லப்பட்ட தோழர்கள் குறித்து விபரம் கேட்டனர். இது குறித்து எந்த வித விபரங்களையும் தெரிவிக்காத அங்கிருந்த காவல்துறையினர், கேள்வி எழுப்பியவர்கள், பொதுமக்கள், செய்தி சேகரிக்கச் சென்ற செய்தியாளர்கள் உட்பட அனவரையும் அரை கிலோமீட்டர் தூரத்துக்கு விரட்டிச் சென்று அடித்து துவைத்துள்ளனர். வாகனங்களையும் சேதப்படுத்தியுள்ளனர். இது குறித்து சி.பி.எம் மாநிலச் செயலாளர் ஜி.மகேந்திரன் விடுத்துள்ள அறிக்கை இங்கே.

 

காவல்துறையினர் பாலியல் ரீதியாக சீண்டுவதை ஒரு உத்தியாகவே கடைப்பிடித்து வருகின்றனர். பொதுவாக எந்த விதமான போராட்டத்தை யார் நடத்தினாலும் சட்டம் ஒழுங்கு, போக்குவரத்தை சீர்படுத்துதல் எனும் பெயரில் மூக்கை நுழைக்கும் காவல் துறை போராட்டத்தை சீர்குலைப்பதிலேயே குறியாக இருக்கிறார்கள். தடியடி நடத்தி கலைப்பது தான் அவர்கள் இலக்காக இருக்கும். பேச்சுவார்த்தை நடத்தினாலும் பேச்சுவார்த்தையின் போக்கு போராட்டத்தை கலைப்பதை நோக்கியே இருக்கும். போராட்டத்தை நடத்தும் முன்னணியாளரை பொது இடத்தில் இழிவாகப் பேசி தாக்குவது, பொய்வழக்கு போட்டு சிறையில் உறுப்புகள் சிதையுமளவுக்கு அடித்து நொறுக்குவது என்பதை, அவர்கள் எதிர்காலத்தில் போராட்டத்தில் கலந்து கொள்வதில் இருந்து விலக்குவது எனும் நோக்கில் நடத்துகிறார்கள்.

 

இதுவே பெண்கள் என்றால், பாலியல் ரீதியாக சீண்டுவது என்பதை இனி போராட்டத்தில் கலந்து கொள்வதைப் பற்றி நினைத்துப் பார்க்கவே கூடாது என்பதற்காக திட்டமிட்டு நடத்துகிறார்கள். மூடு டாஸ்மாக்கை போராட்டத்தின் போது மண்டபத்தில் அடைக்கப்பட்ட தோழர்களை மாலை விடுவிக்க முன்வந்தது காவல்துறை. ஆனால் வேறு காரணங்களுக்காக இரவானாலும், ரிமாண்ட் செய்தாலும் பரவாயில்லை உய்ரதிகாரி வந்து பேச்சு நடத்தாதவரை இங்கிருந்து செல்ல மாட்டோம் என தெரிவித்த போது ஒரு காவல்துறை அதிகாரி தோழர் ஒருவரைப் பார்த்து இரவில் தங்குவதற்கு உன் கணவனிடம் அனுமதி வாங்கி விட்டாயா? என்று வக்கிரமான பொருளில் கேட்டார். இப்படி போராட்டங்களில் கலந்து கொள்ளும் பெண்கள் ஆபாச வசவுகளை, வக்கிரமான பொருளில் திட்டப்படுவதை கேட்பது ஒவ்வொரு முறையும் நடக்கிறது. அது இன்னும் பரிணாம வளர்ச்சி பெற்று பொது இடங்களில் அங்கங்களைத் தொடுவது, ஆடைகளை இழுத்துக் கிழிப்பது என்று விரிவடைந்திருக்கிறது. இது ஒன்றிரண்டு அதிகாரிகள் செய்யும் தவறு என்று எண்ண முடியாது. உளவியல் ரீதியாக தாக்குவது எனும் அடிப்படையில் திட்டமிட்டு நடத்தப்படுகிறது.

 

தனிப்பட்ட பொறுக்கிகள், சமூக விரோதிகள் கூட பொது இடங்களில், பலர் பார்த்துக் கொண்டிருக்கையில் இப்படி நடந்து கொள்ள மாட்டார்கள். ஆனால் அரசு பொறுக்கிகள் இன்னும் அதிகமாக செல்வதற்கும் தயாராக இருக்கிறார்கள். வாச்சாத்தியில் பழங்குடியினப் பெண்கள் வண்புணர்வு செய்யப்பட்ட வழக்கில், அந்த நேரத்தில் முதல்வராக இருந்தவர், அந்தப் பெண்கள் பணத்துக்காக காவல்துறை மீது அப்படி பழி சுமத்துகிறார்கள் என்று சட்டமன்றத்திலேயே கூறினார். இந்த பாதுகாப்பு தான் அவர்களை எந்த எல்லைக்கும் செல்ல வைக்கிறது. சட்டம், நீதி உள்ளிட்ட எதுவும் அவர்களுக்கு தடையில்லை. அண்மையில் கோவையில் ஒரு இழவை முன்னிட்டு காவி வானரங்கள் 18 கிலோமீட்டர் தூரத்திற்கு கடைகளை நொறுக்கி, திருடி, வாகனங்களை சேதப்படுத்தி ஊர்வலம் நடத்திய போது அவர்களுக்கு பாதுகாப்பாய் இருந்து வேடிக்கை பார்த்த காவல்துறை அரசுக்கு எதிரான போராட்டம் என்றால் நொடிகளில் பாய்ந்து குதறுகிறது. ஜாதி மோதல்களை தூண்டும் வண்ணம் ஆதிக்க ஜாதியினர் ஒட்டும் சுவரொட்டிகளை, பார்க்கவே கண்கூசும் படு ஆபாசமான நீலப்பட சுவரொட்டிகளை அனுமதிக்கும் காவல் துறை அரசை எதிர்த்து மக்களை விழிப்படையச் செய்யும் நோக்கில் ஒரு சுவரொட்டி ஒட்டினால், ஒட்டிய பசை உலர்வதற்குள் கிழித்துப் போடுகிறது, ஒட்டியவர்கள் மீது பொய்வழக்கு போடுகிறது. இப்படி எடுத்துக்காட்டுகள் ஆயிரம் கூறலாம். இதன் உள்ளடக்கத்தில் இருக்கும் உண்மை என்ன? என்பதே கேள்வி.

 

மக்களுக்கு எதிரான எந்த சமூக விரோதியையும் காப்பாற்றும், கூட்டு வைத்துக் கொள்ளும், கொள்ளையடிக்கும் காவல்துறை, அரசுக்கு எதிராக போராடும் எவரையும் கொஞ்சமும் அனுமதிப்பதில்லை. சமூக விரோதிகளோடும், குற்றவாளிகளோடும் கூடிக் குலாவும் போது குறுக்கே வராத சட்டம் நீதி போன்ற மாய வஸ்துகள், மக்கள் தங்கள் வாழ்வாதாரத்துக்காக போராடும் போது அதை தடை செய்வதற்கு பாட்டை ஏற்படுத்திக் கொடுக்கிறது. அதேநேரம் அரசுக்கு எதிரான போராட்டங்களை தடுக்கிறது எனும் ஒரே காரனத்துக்காக பாலியல் வண்புணர்வு உள்ளிட்ட மக்களுக்கு எதிரான எந்தகைய குற்றங்களிலிருந்தும் காவல்துறையை பாதுகாக்கிறது அரசு. இது தான் அந்த உண்மை. அரசு என்பது மக்களுக்கானதில்லை, அதனால் காவல்துறையும் மக்களுக்கானதில்லை. அரசு என்பது மக்களுக்கு எதிரானது, அதனால் காவல்துறையும் மக்களுக்கு எதிரானது.

 

காவல்துறை உங்கள் நண்பன் எனும் அறுவறுப்பான பொய்யை, அது பொய் என்று தெரிந்த பின்னும் எதற்காக உண்மை போல பாவித்துக் கொண்டிருக்க வேண்டும்? அவர்கள் அரசு சீருடையை அணிந்து கொண்டிருக்கிறார்கள் என்பதற்காக இன்னும் எத்தனை நாள் அந்தப் பொறுக்கிகளைப் பொறுத்துக் கொண்டிருக்கப் போகிறோம்?

பொறுக்கிகளால் தாக்கப்பட்ட, பாலியல் ரீதியாக துன்புறுத்தப்பட்ட தோழர்கள் இங்கே நடந்தவைகளை விவரிக்கிறார்கள். 

மின்னூலாக(PDF) தரவிறக்க‌

மார்ச் 8 உலக உழைக்கும் பெண்கள் தினம்

women-day

1908 ஆம் ஆண்டு நியூயார்க் நகரில் மார்ச் 8 அன்று பெண் தொழிலாளர்கள் ஒன்று கூடி எட்டு மணி நேர வேலை, உழைப்புக்கேற்ற ஊதியம், பெண்களுக்கும் வாக்குரிமை என அடிப்படை உரிமைகளுக்காக போராடி, அரசின் அடக்குமுறைகளை எதிர்கொண்டு, இரத்தம் சிந்தி வென்றார்கள். இதன் மூலம் சாமானியப் பெண்களும் போராடி உரிமைகளை வென்றெடுக்க முடியும் என உலகிற்கு உணர்த்திய நாள் மார் 8. அதன்பிறகு 1910ல் கோபன்ஹேகனில் இரண்டாவது அகிலத்தில் மார்ச் 8 ஐ உலக உழைக்கும் பெண்கள் தினமாக கடைப்பிடிக்க வேண்டும் என்று தீர்மானம் கொண்டு வந்தார் சோசலிச பெண்ணுரிமைப் போராளியான கிளாரா ஜெட்கின்.

 

இன்று மார்ச் 8 சர்வதேச உழைக்கும் பெண்கள் தினம். ஆனால் பெண்கள் தினம் என்ற பெயரில் தன்னார்வக் குழுக்கள், இந்த நாளின் அரசியல் சாரத்தை உருவி எடுத்துவிட்டு, சக்கையைப் போல் அடையாள நாளாக கொண்டாடுகிறது, கொண்டாடத் தூண்டுகிறது. நகைக்கடை, துணிக்கடை, அழகு சாதனப் பொருட்கள் தயாரிப்பவை வாழ்த்துக் கூறி பெண்களை தங்கள் வாடிக்கையாளர்களாக வளைக்கின்றன. தொலைக்காட்சிகளில் நடிகைகள் வாழ்த்துக் கூறி குத்தாட்டம் போடுகிறார்கள்.

 

இன்று பெண்கள் நிலை எவ்வாறு இருக்கிறது?

பெண் குழந்தைகள் பிறந்ததும் கள்ளிப்பால் கொடுத்து கொன்றார்கள் அன்று. இன்றோ, ஸ்கேனிங் மூலம் கண்டறிந்து பெண் குழந்தைகளை கருவிலேயே கொன்று விடுகிறார்கள் ஆணாதிக்கவாதிகள்.

 

பெண் குழந்தைகள் தப்பிப் பிழைத்து வந்தால் படிக்கின்ற, பணி புரிகின்ற இடத்தில் ஆண்கள் காதல் கடிதங்களோடு காத்து நிற்கிறார்கள். ஏற்க மறுத்தால் ஆசிட் பாட்டலோடு வருகிறார்கள்.

 

பெண் தான் விரும்பிய ஆணைக் காதலித்தால், திருமணம் செய்தால் வன்மத்துடன் பழிவாங்க காப் பஞ்சாயத்துகளும், ஆதிக்க சாதி, மத வெறியர்களும் அரிவாளோடும், ஆண்குறியோடும் களம் இறங்குகிறார்கள் .

 

ஆறு மாதக் குழந்தையைக் கூட வல்லுறவு கொள்ளும் கொடிய விலங்குகள் உலவும் காடாக சமூகத்தை மாற்றி வருகிறது ஏகாதிபத்திய சீரழிவுப் பண்பாடு.

 

தனியார்மயம் தாராளமயம் புகுத்தப்பட்ட பின் பெண்கள் அன்றாட அத்தக் கூலிகளாக நகர்ப்புறங்களுக்கு விரட்டப்பட்டுள்ளார்கள். வீட்டு வேலைக்காரர்களாக, கார்மெண்ட்ஸ் கம்பனி தொழிலாளர்களாக, பெட்ரோல் பங்க், நகைக்கடை, ஜவுளிக்கடைகளில் சேல்ஸ் வுமன்களாக, பஞ்சாலைத் தொழிலாளர்களாக பணி புரிகிறார்கள். பஞ்சாலை முதல் ஐ.சி கம்பனிகள் வரை எல்லா துறைகளிலும் பெண்களுக்கு அற்ப கூலி, நிர்ணயமில்லா வேலை நேரம், உத்திராவாதமில்லாத வேலை என ஓய்வு இல்லாமல், நிம்மதி இல்லாமல் கடும் மன உழைச்சலுக்கு ஆளாகி தற்கொலை வரையிலும் தள்ளப்படுகிறார்கள்.

 

அறியாக் குழந்தை முதல், முடியா மூதாட்டி வரை உழைத்தே வாழ வேண்டிய நிர்ப்பந்தம், அன்றாடம் விலைவாசி உயர்வு, குறைந்த வருமானத்திற்குள் வாழ்க்கையை சுருங்கிக் கொள்ள வேண்டியதிருப்பதால் ஊட்டச்சத்தில்லாத உணவு, அதனால் ஏற்படும் நோய்கள் போன்றவை பெண்களை உள்ளிருந்தே அரிக்கின்றன.

 

வீட்டில் சலிப்பூட்டும், ஓய்வு ஒழிச்சலில்லாத சமையல் வேலை, துணி துவைக்கும் வேலை, பொதுக் குழாயிலிருந்து சமயங்களில் பல கிலோமீட்டர் கூட தண்ணீர் சுமக்கும் முதுகெலும்பை ஒடிக்கும் வேலை; குடிகார கணவனால், ஊதாரி பிள்ளைகளால் அடி, உதை அவமானப் பட்டும், பொறுப்பற்ற கணவர்களால் குடும்பத்தை பராமரிக்கும் முழுச் சுமையும், ஊதாரிப் பிள்ளைகளால் வளர்க்கத் தெரியாதவள் எனும் அவலப்பட்டமும் அனைத்தும் பெண்கள் தலையில் தான் விழுகிறது.

 

உழைக்கும் பெண்கள் தினம் வந்து நூறு ஆண்டுகளைக் கடந்த பின்பும் பெண்களின் இந்த அவல நிலை இன்னும் மாறவில்லை. இதற்கெதிராக, வன்கொடுமை தடுப்புச் சட்டம், வரதட்சனை கொடுமை தடுப்புச் சட்டம், பெண்கள் பாதுகப்புச் சட்டம், பெண்கள் வாழ்வுரிமைச் சட்டம், குடும்ப வன்முறைச் சட்டம் என பல்வேறு சட்டங்களை இயற்றியிருப்பதாக பீற்றிக் கொள்கிறது அரசு. அத்தனையும் அரசு தோட்டத்தில் விளைந்து கிடக்கும் ஏட்டுச் சுரைக்காய்கள். நாடு முழுவதும் பெண்களுக்கு எதிராக ஏவப்படும் குற்றங்களில் பெரும்பாலும் குற்றவாளிகள் தண்டிக்கப்படுவதில்லை. தவிரவும் இதை தடுக்கவும், தண்டிக்கவும் பொறுப்பேற்றிருக்கும் காவல்துறை, நீதித்துறை, இராணுவம் ஆகியவை வாச்சாத்தியிலும், மணிப்பூரிலும், காஷ்மீரிலும், பெண்கள் மீது ஏவிய வன்கொடுமைகளை உலகமே அறியும்.

 

இதற்கிடையே மதவாதிகள் ஆணும் பெண்ணும் சமமல்ல, ஆணைவிட உடல் ரீதியாகவும், உளவியல் ரீதியாகவும் பெண் தாழ்ந்தவள் என்று தங்களின் பாலின ஆதிக்க வெறியை அறிவியலை துணைக்கழைத்து கூத்தாடுகிறார்கள். ஒரு பக்கம் எங்கள் மதம் விருப்பப்பட்டால் வேலை செய்யலாம் என பெண்களை அனுமதித்திருப்பது பெண் விடுதலை என்று இறுபூறெய்துகிறார்கள். மறுபக்கம் பெண்ணை நிர்வகிப்பவனாக ஆணே இருக்கிறான் என்று அடிமைத் தனத்தை போதிக்கிறார்கள். ஆடைக்குமேல் ஆடை என்று ஆடைக்குள் பெண்ணை பூட்டி வைத்து விட்டு அது தான் பெண்ணைக் காக்கும் என்று வசனம் பேசுகிறார்கள்.

 

பெண்களின் இந்த நாயினும் கீழான வாழ்வுக்குக் காரணம் இந்த சமூக அமைப்பு தான். பெண்கள் முதலில் மூலதனத்தால் வேட்டையாடப்படுகிறர்கள். இரண்டாவதாக பெண்கள் தங்கள் வாழ்வின் அவலம் குறித்து சிந்திப்பதை தடுக்கின்ற வீட்டு வேலை என்கிற அடிமைத்தனத்தால் குதறப்படுகிறார்கள். இதை ஒழிக்காமல் பெண்களுக்கு ஜனநாயக உரிமையோ, சுதந்திரமோ சத்தியம் இல்லை.

 

மதம், சமூகம், அரசு என அனைத்தும் பெண்களுக்கு எதிராகவே கட்டமைக்கப்பட்டுள்ளது. இதை புரிந்து கொள்வது மட்டுமே பெண் விடுதலைக்கான முதல் எட்டை எடுத்து வைக்கும். செத்த பிறகு உரிமை கிடைக்கும் என்று மதப் போர்வைக்குள் பெண்கள் இளைப்பாற முடியுமா? ஆணுக்கு கீழ் இருப்பதே நீதி என்று தடித்தனத்தில் இருக்கும் சமூகத்தின் எருமைத் தோலை பெண்கள் வருடிக் கொடுக்க முடியுமா? பெண் நீதிபதியைக் கூட விட்டு வைக்காத அரசின் அங்கத்திடம் பெண்கள் நீதி பெற முடியுமா? இவை அனைத்தையும் தாங்கி நிற்கு அரசு எனும் அமைப்பை பெண்கள் தாங்கி நிற்கத்தான் முடியுமா?

 ma 8

நிமிர்ந்த மனிதன் தோன்றி தோராயமாக 3 லட்சம் ஆண்டுகள் ஆகின்றன என்கிறது அறிவியல். இதில் தனியுடமையும் ஆணாதிக்கமும் தோன்றி வலுத்த கடைசி 10 ஆயிரம் ஆண்டுகளைக் கழித்தால் மீதமுள்ள 2 லட்சத்து 90 ஆயிரம் ஆண்டுகள் சமூகத்துக்கு தலைமை தாங்கி வழி நடத்தியவள் பெண். இந்தப் பெருமிதம் தொலைக்காட்சித் தொடர்களில் கரைந்து போகலாகாது.

 

பெண்ணுக்கு ஆண் எதிரியில்லை. மறுகாலனியாக்கத்தின் கொடுங்கரங்களுக்குள் சிக்குண்டு வாழ்விழந்து நிற்கும் ஆண்களையும் பெண்களையும் கட்டிவைத்திருக்கும் அரசின் அத்தனை கட்டமைப்பும் மீள்முடியாத நெருக்கடியில் சிக்கி நொறுங்கி விழக் காத்திருக்கும் நிலையில் பெண்கள் ஓரணியில் திரள்வதன் மூலம் ஆண்களையும் சேர்த்து விடுதலை செய்ய வேண்டும். அதற்கு சோசலிசத்தை நோக்கிய நகர்வைத் தவிர வேறு தீர்வு ஒன்றுமில்லை.

 

சோசலிசத்தில் தான் உழைப்பை சுரண்டுகின்ற மூலதனத்தை ஒழித்து, உற்பத்தி சாதங்கள் பொது உடமையாக்கப்படுகிறது. குழந்தை வளர்ப்பு நிலையங்கள், பொது உணவு விடுதிகள், பொது துணி துவைக்கும் ஆலைகள் ஏற்படுத்தி தனிப்பட்ட வீட்டு வேலைகள் ஒழிக்கப்படுகிறது.

 

அதற்குரிய விரைவான, நேரான, நேர்மையான புரட்சியும் சமூக மாற்றமும் தான். புரட்சி இல்லாமல் விடுதலையும் இல்லை, உரிமைகளும் இல்லை. இதைப் பெற பெண்களுக்கு இருக்கு ஒரே ஆயுதம் அமைப்பாக அணி திரள்வது தான்.

 

அணிதிரள்வோம்! போராடுவோம்! வென்றெடுப்போம்! என இந்த உலக உழைக்கும் பெண்கள் தினத்தில் உறுதியேற்போம்.

 

மின்னூலாக(PDF) தரவிறக்க‌

பாதமில்லாமல் வாழ்வதை விட போராடி இறப்பதே மேல்

 

விவிலியத்தில் ஒரு கதை உண்டு. ஒரு மன்னன் குடிமக்கள் அனைவரும் தனக்கு பணிந்து, தனக்கு அடிமையாக, தினமும் தன் பாதத்தை பூஜித்து வந்தால் மட்டுமே வாழ அனுமதிப்பேன். இல்லாவிட்டால் அவர்கள் பாதங்களைத் தறித்து விடுவேன் என்று சட்டமிட்டு; மீறுபவர்களின் பாதங்களை துண்டித்து நடக்க முடியாமல், வாழவிடாமல் அவர்களை சாகடித்தான். அப்போது மானமும் அறிவும் கொண்ட மக்கள் போராடி இறந்தனர். இன்றைய சமூக சூழல் தன்னுடைய ஆணாதிக்கத் திமிரினால் அந்த மன்னனைப் போல் தனக்கு அடிபணிந்து வாழுங்கள் என்று பெண்களை அடிமைப்படுத்தி வைத்திருக்கிறது. இதை எதிர்த்துப் போராடி தங்களின் சுதந்திரத்தையும் சமூகத்தின் சுதந்திரத்தையும் மீட்டெடுத்துக் கொள்வதே பெண்கள் முன்னிற்கும் கடமை என்று அன்று பாசிச பிராங்கோவின் ஆட்சிக்கு எதிராகப் போராடிய ஸ்பெயின் கம்யூனிஸ்ட் கட்சியின் தலைவி லாபோசியோனாரியா விவிலியத்திலிருந்து கூறிய மேற்கோள் தான் “பாதமில்லாமல் வாழ்வதை விட போராடி இறப்பதே மேல்” என்பது.

 

1908 ஆம் ஆண்டு நியூயார்க் நகரில் மார்ச் 8 அன்று பெண் தொழிலாளர்கள் ஒன்றுகூடி எட்டு மணி நேர வேலை, உழைப்புக்கேற்ற ஊதியம், பெண்களுக்கும் வாக்குரிமை என அடிப்படை உரிமைகளுக்காக போராடி, அரசின் அடக்குமுறைகளை எதிர்கொண்டு, இரத்தம் சிந்தி வென்றார்கள். இதன் மூலம் சாமானியப் பெண்களும் போராடி உரிமைகளை வென்றெடுக்க முடியும் என உலகிற்கு உணர்த்திய நாள் மார் 8. அதன்பிறகு 1910 ல் கோபன் ஹேகனில் இரண்டாவது அகிலத்தில் மர்ச் 8 ஐ சர்வதேச உழைக்கும் பெண்கள் தினமாக கடைப்பிடிக்க வேண்டும் என்று தீர்மானம் கொண்டு வந்தார் சோசலிச பெண்ணுரிமைப் போராளியான கிளாரா ஜெட்கின்.

 

இன்று மார்ச் 8 சர்வதேச உழைக்கும் பெண்கள் தினம். ஆனால் பெண்கள் தினம் என்ற பெயரில் தன்னார்வக் குழுக்கள், இந்த நாளின் அரசியல் சாரத்தை உருவி எடுத்துவிட்டு, சக்கையைப் போல் அடையாள நாளாக கொண்டாடுகிறது, கொண்டாடத் தூண்டுகிறது. நகைக்கடை, துணிக்கடை, அழகு சாதனப் பொருட்கள் தயாரிப்பவை வாழ்த்துக் கூறி பெண்களை தங்கள் வாடிக்கையாளர்களாக வளைக்கின்றன. தொலைக்காட்சிகளில் நடிகைகள் வாழ்த்துக்கூறி குத்தாட்டம் போடுகிறார்கள்.

 

இன்று பெண்கள் நிலை எவ்வாறு இருக்கிறது? பெண்குழந்தைகள் பிறந்ததும் கள்ளிப்பால் கொடுத்து கொன்றார்கள் அன்று. இன்றோ, ஸ்கேனிங் மூலம் கண்டறிந்து பெண் குழந்தைகளை கருவிலேயே கொன்று விடுகிறார்கள் ஆணாதிக்கவாதிகள்.

 

பெண்குழந்தைகள் தப்பிப் பிழைத்து வந்தால் படிக்கின்ற, பணி புரிகின்ற இடத்தில் ஆண்கள் காதல் கடிதங்களோடு நிற்கிறார்கள். ஏற்க மறுத்தால் ஆசிட் பாட்டலோடு வருகிறார்கள்.

 

பெண் தான் விரும்பிய ஆணைக் காதலித்தால், திருமணம் செய்தால் வன்மத்துடன் பழிவாங்க அரிவாளோடும், ஆண்குறியோடும் களம் இறங்குகிறார்கள் காப் பஞ்சாயத்துகளும், ஆதிக்க சாதி, மத வெறியர்களும்.

 

ஆறுமாதக் குழந்தையைக் கூட வல்லுறவு கொள்ளும் கொடிய விலங்குகள் உலவும் காடாக சமூகத்தை மாற்றி வருகிறது ஏகாதிபத்திய சீரழிவுப் பண்பாடு.

 

தனியார்மயம் – தாராளமயம் புகுத்தப்பட்டபின் பெண்கள் அன்றாட அத்தக் கூலிகளாக னகர்ப்புறங்களுக்கு விரட்டப்பட்டுள்ளார்கள். வீட்டு வேலைக்காரர்களாக, கார்மெண்ட்ஸ் கம்பனி தொழிலாளர்களாக, பெட்ரோல் பங்க், நகைக்கடை, ஜவுளிக்கடைகளில் சேல்ஸ்வுமன்களாக, பஞ்சாலைத தொழிலாளர்களாக பணி புரிகிறார்கள். பஞ்சாலை முதல் ஐ.சி கம்பனிகள் வரை எல்லா துறைகளிலும் பெண்களுக்கு அற்ப கூலி, நிர்ணயமில்லா வேலை நேரம், உத்திராவாதமில்லாத வேலை என ஓய்வு இல்லாமல், நிம்மதி இல்லாமல் கடும் மன உழைச்சலுக்கு ஆளாகி தற்கொலை வரையிலும் தள்ளப்படுகிறார்கள்.

 

குழந்தைத் தொழிலாளர் முதல், தள்ளாடும் மூதாட்டி வரை உழைத்தே வாழ வேண்டிய நிர்ப்பந்தம், அன்றாடம் விலைவாசி உயர்வு குறைந்த வருமானத்திற்குள் வாழ்க்கையை சுருங்கிக் கொள்ள வேண்டியதிருப்பதால் ஊட்டச்சத்தில்லாத உணவு, அதனால் ஏற்படும் நோய்கள்.

 

வீட்டில் சலிப்பூட்டும் ஓய்வு ஒழிச்சலில்லாத சமையல் வேலை, துணி துவைக்கும் வேலை, பொதுக்குழாயிலிருந்து தண்ணீர் சுமக்கும் முதுகெலும்பொடிக்கும் வேலை; குடிகார கணவனால், ஊதாரி பிள்ளைகளால் அட் உதை அவமானப் பட்டும், பொறுப்பற்ற கணவர்களால் குடும்பத்தை பராமரிக்கும் முழுச் சுமை என அனைத்தும் பெண்கள் தலையில் தான் விழுகிறது.

 

உழைக்கும் பெண்கள் தினம் வந்து நூறு ஆண்டுகளைக் கடந்த பின்பும் பெண்களின் இந்த அவல நிலை இன்னும் மாறவில்லை. இதற்கெதிராக, வன்கொடுமை தடுப்புச் சட்டம், வரதட்சனை கொடுமை தடுப்புச் சட்டம், பெண்கல் பாதுகப்புச் சட்டம், பெண்கள் வாழ்வுரிமைச் சட்டம், குடும்ப வன்முறைச் சட்டம் என பல்வேறு சட்டங்களை இயற்றியிருப்பதாக பீற்றிக் கொள்கிறது அரசு. அத்தனையும் அரசு தோட்டத்தில் விளைந்து கிடக்கும் ஏட்டுச் சுரைக்காய்கள். நாடுமுழுவதும் பெண்களுக்கு எதிராக ஏவப்படும் குற்றங்களில் பெரும்பாலும் குற்றவாளிகள் தண்டிக்கப்படுவதில்லை. தவிரவும் இதை தடுக்கவும், தண்டிக்கவும் பொருப்பேற்றிருக்கும் காவல்துறை, நீதித்துறை, இராணுவம் ஆகியவை வாச்சாத்தியிலும், மணிப்பூரிலும், காஷ்மீரிலும், பெண்கள் மீது ஏவிய வன்கொடுமைகளை உலகமே அறியும்.

 clara-zetkin

சமூகத்தில் பாதியாக இருக்கிற பெண்களுக்கு எதிராக நடந்துகொண்டிருக்கும் வன் கொடுமைகளையும், பாலியல் கொடுமைகளையும், சுரண்டல்களையும் ஒழிக்குமா வரும் நாடாளுமன்றத் தேர்தல்?

 

பெண்களின் அவலம் நிறைந்த, சிதைக்கப்படும் வாழ்வை மாற்றியமைப்பார்களா வாக்கு கேட்டு வரும் இந்த ஓட்டுப் பொறுக்கிகள்?

 

ஒருபோதும் மாட்டார்கள். நாட்டையும், மக்களையும் கொள்ளையிட வல்லரசுகளுக்கும், தரகு முதலாளிகளுக்கும் யார் கூட்டிக் கொடுத்து மாமா வேலை செய்வது என்பதற்கு நடக்கும் போட்டி தான் நாடாளுமன்றத் தேர்தல்.

 

நாடாளுமன்றத்தில் விவாதிக்காமலேயே, இந்தியாவின் இறையாண்மையையை, பொருளாதாரத்தை, இராணுவ ரகசியங்களை ஒப்பந்தங்கள் என்ற பெயரில் வல்லரசுகளிடம் காட்டிக் கொடுக்கிறார்கள். நாடு முழுவதும் உள்ள கனிம, கடல், காட்டு வளங்களை பன்னாட்டு கம்பனிகளுக்கும் தேசங்கடந்த தரகு முதலாளிகளுக்கும் தாரை வார்க்கிறார்கள் இந்த ஓட்டுக் கட்சிகள். இதை எதிர்த்துப் போராடும் மக்கள் மீது போலீசு, இராணுவத்தை வைத்து போர் நடத்துகிறார்கள்.

 

உழைக்கும் மக்க்ளை சுரண்டுபவர்கள் தான், இந்திய வளங்களைக் கொள்லையிடுபவர்கள் தான், பெண்களின் உழிப்பையும் உடலையும் கச்சாப் பொருளாக்கி கல்லா கட்டுகிறார்கள். இந்தக் கொடுமைகளை எந்த ஓட்டுக் கட்சியும் ஒழிக்க மாட்டார்கள். பெயரளுவுக்குக் கூட அதிகாரம் இலாத பாராளுமன்றத்தில் பெண்களுக்கு 33 சதவீத இடஒதுக்கீட்டை அமல்படுத்த முடியாத இவர்கள் நாட்டை அடிமையாக்கும் தனியார்மயம் தாராளமயத்தை 100 சதவீதம் அமல்படுத்த துடிக்கிறார்கள்.

 

33 சதவீத இடஒதுக்கீடு பாரளுமன்றத்தில் கொடுத்தாலும் கூட பெண்களுக்கு இழைக்கப்படும் அநீதிகளில் ஒன்றைக்கூட ஒழிக்க முடியாது.. ஒட்டுமொத்த நாடும், அனைத்துப் பிரிவு மக்களும் தனியார்மய தாரளமய கொள்ளையால் மரணக் குழியை நோக்கி தள்ளப்படுகிறாஅர்கள். இதற்கு எதிராக போராடும் மக்கலோடு கரம் கோர்த்து மறுகாலனியாக்கத்திற்கு எதிராக நாம் போராட வேண்டும்.

 

மேலும், பெண்களின் இந்த நாயின் கீழான வாழ்வுக்குக் காரணம் இந்த சமூக அமைப்பு தான். பெண்கள் முதலில் மூலதனத்தால் வேட்டையாடப்படுகிறர்கள். இரண்டாவதாக பெண்கள் தங்கள் வாழ்வின் அவலம் குறித்து சிந்திப்பதை தடுக்கின்ற வீட்டு வேலை என்கிற அடிமைத்தனம். இதை ஒழிக்காமல் பெண்களுக்கு ஜனநாயக உரிமையோ, சுதந்திரமோ இல்லை.

 

பாலின சமத்துவத்தை படைக்க வேண்டுமெனில் சோசலிசத்தை நோக்கிய பாட்டாளி வர்க்கப் புரட்சி ஒன்று தான் தீர்வு.

 

சோசலிசத்தில் தான் உழைப்பை சுரண்டுகின்ற மூலதனத்தை ஒழித்து, உற்பத்தி சாதங்கள் பொது உடமையாக்கப்படுகிறது. குழந்தை வளர்ப்பு நிலையங்கள், பொது உணவு விடுதிகள், பொது துணி துவைக்கும் ஆலைகள் ஏற்படுத்தி தனிப்பட்ட வீட்டு வேலைகள் ஒழிக்கப்படுகிறது.

 

அதற்குரிய விரைவான, நேரான, நேர்மையான புரட்சியும் சமூக மாற்றமும் தான். புரட்சி இல்லாமல் விடுதலையும் இல்லை, உரிமைகலும் இல்லை. இதைப் பெற பெண்களுக்கு இருக்கு ஒரே ஆயுதம் அமைப்பாக அணி திரள்வது தான்.

 

அணிதிரள்வோம்! போராடுவோம்! வென்றெடுப்போம்! என இந்த சர்வதேச உழைக்கும் பெண்கள் தினத்தில் உறுதியேற்போம்.

மின்னூலாக(PDF) தரவிறக்க‌

சோவியத் யூனியனின் அற்புதங்கள்!

தொன்னூற்று மூன்று ஆண்டுகளுக்கு முன்பு தோழர் லெனின் தலைமையில் உழைக்கும் மக்களுக்கான ஒரு பொன்னுலகு இந்த பூமியில் கட்டியமைக்கப்பட்டது. அந்த சோசலிச சமூகத்தில் விவசாயிகளும், தொழிலாளர்களும் சுரண்டலற்ற புதியதொரு தலைமுறையையே உருவாக்கினார்கள். சுரண்டல் என்றால் என்ன என்றே அறியாத, முதலாளிகளை நேரிலேயே பார்த்தறியாத சமூகமாக கம்யூனிசத்தின் புதிய தலைமுறை உருவாக்கப்பட்டது.

இன்று சோசலிசம் பின்னடைவுக்குள்ளாகியிருப்பதால் கம்யூனிசம் தோற்றுவிட்டது என்றோ, முதலாளித்துவம் வென்று விட்டது என்றோ அர்த்தம் அல்ல. முதலாளித்துவம் வெல்லவில்லை அது மக்களை கொல்லும் என்பதற்கு தமிழகத்தில் நாம் அறிந்த சமீபத்திய உதாரணம் நோக்கியா நிறுவனத்தால் படுகொலை செய்யப்பட்ட அம்பிகா.

இது போன்ற எண்ணற்ற கொலைகளும் தற்கொலைகளும் முதலாளித்துவ லாபவெறியின் காரணமாக ஒவ்வொரு நாளும் நடந்து கொண்டேயிருக்கிறது. பாபிலோன் நாகரீகத்தை உருவாக்கிய ஈராக்கின் புதல்வர்கள் நாகரீகமற்ற ஏகாதிபத்தியவாதிகளால் நம் காலத்தில், நம் கண்களுக்கு முன்பாகவே அடிமைகளாக்கப்பட்டு குரூரமாக சித்திரவதை செய்யப்படுகிறார்கள்.

நமது நாட்டிலுள்ள கனிம வளங்களை எல்லாம் ஏகாதிபத்தியங்கள் கொள்ளையடித்துச் செல்வதற்காக மத்திய இந்தியாவின் பழங்குடி மக்கள் கூட்டம் கூட்டமாக ஆடு மாடுகளை போல தமது தாய் நிலத்திலிருந்து அடித்து விரட்டப்பட்டு அகதிகளாக்கப்படுகிறார்கள்.

ஏகாதிபத்தியங்களின் உலகமயமாக்கம் காரணமாக இதுவரை இரண்டு லட்சத்திற்கு மேற்பட்ட இந்திய விவசாயிகள் தற்கொலை செய்து கொண்டிருக்கிறார்கள். இவ்வாறு உலகம் முழுவதிலும் கோடிக்கணக்கான உழைக்கும் மக்களை முதலாளித்துவத்தின் லாபவெறி பிணங்களாக்கியிருக்கிறது, உயிரோடு உள்ளவர்களை நடை பிணங்களாக்கிக் கொண்டிருக்கிறது. முதலாளித்துவம் கொல்லும் என்பதற்கும்  கம்யூனிசமே வெல்லும் என்பதற்கும் மேற்கூறிய உதாரணங்களும் நேபாளமுமே இன்றைய சான்றுகள்.

லாபத்திற்காக மக்களை கொல்லும் இந்த ஏகாதிபத்தியவாதிகள் தான் ஐம்பதாண்டுகளுக்கும் மேலாக கம்யூனிசம் தோற்றுவிட்டது என்று அவதூறு செய்து கொண்டிருக்கிறார்கள். ”கம்யூனிசம் ஆட்சிக்கு வந்தால் சர்வாதிகாரம் தான், வீட்டில் துவங்கி ஆடு, மாடு, கோழி என்று அனைத்தையும் அபகரித்துக்கொள்வார்கள்” என்று மக்களை பயமுறுத்தி வைத்திருக்கிறார்கள். நாலு மாடுகளை வைத்து விவசாயம் செய்து கொண்டிருக்கிற ஒரு விவசாயியிடம் இதை சொன்னால் என்ன ஆகும் ?

அதை உண்மை என்று பயந்து போய் முதலாளித்துவ பொய்ப் பிரச்சாரத்தையே அவரும் தனக்கு தெரிந்த நான்கு பேரிடம் சொல்லிக்கொண்டிருப்பார். நம்முடைய நாட்டில் கம்யூனிசம் பற்றிய முதலாளித்துவ அவதூறுகள் இவ்வாறும் இன்னும் பல வழிகளிலும் பரப்பிவிடப்படுகிறது.

உண்மையில் கம்யூனிசம் தோற்றுவிட்டதா ? இல்லை, சோவியத் குடியரசு உடைபட்டு விட்டதாலேயே கம்யூனிசம் தோற்று விட்டது என்று கூறுவது ஒரு பந்தலுக்கு கீழே நின்று கொண்டு சூரியனை காணோம் என்று கூறுவதற்கு சமமானது. எனினும், கம்யூனிசம் எப்படி அறிவியல் பூர்வமானது, சரியானது என்பதை நிறுவுவது இக்கட்டுரையின் நோக்கம் அல்ல, மாறாக கம்யூனிசத்தை பற்றியும், சோசலிச நாடுகளை பற்றியும் முதலாளித்துவவாதிகள் பரப்பி வைத்துள்ள பொய்களையும், அவதூறுகளையும் உண்மை என்று நம்புபவர்களுக்கு திரையை விலக்கி காட்டுவதே இக்கட்டுரையின் நோக்கம்.

சோவியத் நாட்டில் நிலவிய ஆட்சி முறையையும்,மக்களுக்கு வழங்கப்பட்டிருந்த ஜனநாயக உரிமைகளையும், மக்களின் வாழ்க்கைத்தரத்தையும் உள்ளது உள்ளபடி அறிந்து கொண்டால் மட்டுமே கம்யூனிசம் குறித்த முதலாளித்துவ பொய்களால் கட்டப்பட்டிருப்பவர்கள் அதிலிருந்து விடுபட முடியும். இதற்கு நாம் சோவியத் நாட்டின் எழுத்தாளர்கள் எழுதிய நூல்களில் இருந்து எந்த தரவுகளையும், மேற்கோளையும் இங்கே கொடுக்கப் போவதில்லை. அனைத்தும் இந்த நாட்டிலிருந்து இரசியாவிற்கு சென்று வந்தவர்கள் கூறியவற்றிலிருந்தே எடுத்தாளப்பட்டிருக்கின்றன.

பிழைப்புவாத சாக்கடைக்குள் முக்குளிக்க்கும் நமது சமூகத்தில் பக்கத்து வீட்டுக்காரனுக்கு பிரச்சனை என்றால் தன் வீட்டுக் கதவை சாத்திக் கொள்ள பயிற்றுவிக்கப்பட்டுள்ள மனிதனின் மனநிலைக்கும், சோவியத்தில் ஒரு கூட்டுப் பண்ணையின் நடுவே நிறுத்தப்பட்டிருந்த டிராக்டரில் பற்றிக் கொண்ட தீயினால் முழு பண்ணையும் எரிந்து நாசமாகி விடக்கூடாதே என்றெண்ணி அடுத்த நொடியே எரிந்து கொண்டிருந்த டிராக்டரில் ஏறி அதை வயலுக்கு வெளியில் ஓட்டிக் கொண்டு வந்து விட்டு விட்டு தனது உயிரையும் விட்ட, அப்போது தான் புதிதாக திருமணம் ஆன 28 வயது சோசலிச இளைஞனின் மனநிலைக்கும் உள்ள வேறுபாட்டை நாமும் அவனும் மனிதன் என்கிற வகையில் நாம் உரசிப் பார்த்துக்கொள்வதற்கும் இந்த உண்மைகள் நமக்கு உதவும்.

லெனின்-நவம்பர்-புரட்சி

இரசியா: ஐரோப்பிய பிற்போக்கின் கோட்டையை பிளந்தது மார்க்சிய லெனினியம்

இரசியா, ஐரோப்பாவில் பாதி ஆசியாவில் பாதியை கொண்டிருந்த நாடு. அங்கே இல்லாத கொடுமையில்லை தொழிலாளிகளுக்கும், விவசாயிகளுக்கும். ஒருமுறை தொழிலாளர்கள் முதலாளிகளின் கொடுமைகளை தாங்க முடியாமல் ஜார் மன்னனிடம் மனு அளிப்பது என்று முடிவெடுத்து சில இலட்சம் பேர் அணி திரண்டு அரண்மனையை நோக்கிச் சென்றனர். ஜார் மன்னனுக்கு இந்த முதலாளிகள் செய்யும் கொடுமைகள் தெரியவில்லை, எனவே அதை தெரியப்படுத்துவதோடு சில கோரிக்கைகளையும் மனுவாக கொண்டு சென்றிருந்தனர். காலம் 1905.

அரசன் வெளியே வருவான் என்று கூட்டம் வாயிலை நோக்கி நெருங்க, நெருங்க சுற்றி வளைத்தது ஜாரின் குதிரைப்படை. அடுத்த நொடி துப்பாக்கிகள் சரமாரியாக தோட்டாக்களைப் பொழிந்தன. சற்று நேரத்திற்குள் பல்லாயிரக்கணக்கான மக்கள் சுட்டுப் பொசுக்கப்பட்டனர். அந்த நாளை இன்றும் இரத்த ஞாயிறு என்றே இரசியர்கள் அழைக்கிறார்கள். இது தான் 1917க்கு முன்பு இரசியாவில் இருந்த அரசியல் நிலைமை.

1917 அக்டோபர் 25 (இரஷ்ய காலன்டரின் படி இருந்த இந்த நாள் பின்பு மேற்கத்திய காலன்டர் படி நவம்பர் 7 என மாற்றப்பட்டது.) அன்று தோழர் லெனின் தலைமையிலான போல்ஷ்விக் கட்சியின் கீழ் அணி திரண்ட லட்சக்கணக்கான இரசிய மக்கள் பிற்போக்கு ஆட்சியை தூக்கியெறிந்துவிட்டு உலகிலேயே முதல் முறையாக உழைக்கும் மக்களின் ஆட்சியை ஏற்படுத்தினார்கள்.

பூவுலகில் ஒரு சொர்க்கத்தை படைத்த இரசிய மக்கள் :

சோவியத்தில் மக்களாட்சிஅரசதிகாரத்தை கைப்பற்றிய பிறகு ’உழுபவனுக்கே நிலம்’ என்கிற முழக்கத்தின் அடிப்படையில் கொடுங்கோலர்களான நிலப்பிரபுக்களிடமிருந்தும், மத பீடங்களிடமிருந்தும் கைப்பற்றப்பட்ட நிலங்கள் அனைத்தும் விவசாயிகளுக்கு பிரித்து வழங்கப்பட வேண்டும் என்கிற சோவியத் அரசின் முதல் அரசாணையை தோழர் லெனின் வெளியிட்டார்.

அடுத்தபடியாக நாட்டின் உற்பத்தியை பெருக்குவதற்கும், அடிப்படை தேவைகளை நிறைவேற்றுவதற்குமான திட்டங்கள் கால இலக்குகளுடன் துரிதமாக தீட்டப்பட்டன. அவை திட்டமிட்டிருந்த காலத்திற்கு முன்பாகவே நிறைவேற்றப்பட்டன. அதில் முதன்மையானது மொத்த நாட்டையும் மின்சாரமயமாக்குவது! எந்த நாட்டை ? உலகில் ஆறில் ஒரு பங்கான இரசியாவை! எந்த ஆண்டில்? தொன்னூற்றி மூன்று ஆண்டுகளுக்கு முன்னால் 1917ல்! எவ்வளவு நாட்களில் ? வெறும் ஐந்தே ஆண்டுகளில்!

மன்மோகன் சிங் போன்ற உலகவங்கியின் குமாஸ்தாவின் ஆட்சியின் கீழே வாழும் நமக்கு இவையெல்லாம் அதிசயமாகத் தான் இருக்கும், ஆனால் சோவியத் மக்கள் அந்த அதிசயத்தை நிகழ்த்தினார்கள், கால இலக்கான ஐந்தாண்டுகளுக்கு முன்னதாகவே மொத்த இலக்கையும் எட்டினார்கள். உலகின் மிகப்பெரிய நாட்டை மின்சாரமயமாக்கினார்கள்.

அடிப்படையான சில விசயங்கள் சோவியத்தில் கட்டாய சட்டமாக்கப்பட்டிருந்தன. அவற்றில் ஒரு சிலவற்றை மட்டும் இங்கு சுட்டிக்காட்டலாம். அவை, அனைவருக்கும் இலவச கல்வி, கல்வி கற்று முடித்த பின்னர் அனைவருக்கும் வேலை, அனைவருக்கும் வீடு (1917 க்கு முன்பு மாஸ்கோவின் மொத்த மக்கள் தொகை பதினெட்டு லட்சத்து ஐம்பதாயிரம் பேர். இவர்களில் மூன்று லட்சத்து ஐம்பதாயிரத்திற்கு மேற்பட்டோர் மரக் கொட்டடிகளில் அறைக்கு 15 பேர் வீதம் வசித்து வந்தார்கள்)

அனைத்து வகையான இலவச மருத்துவ உதவிகளையும் பெறும் உரிமை (சோவியத் சட்டத்தின்படி சோவியத் குடிமக்கள் மட்டுமின்றி சோவியத்தில் இருக்கக்கூடிய வெளிநாட்டவர்களுக்கும் இலவச மருத்துவ சேவை வழங்கப்பட்டது) முதியவர்களுக்கான ஓய்வுரிமை ஆகியவை அடிப்படை உரிமைகளாக வகுக்கப்பட்டிருந்தவற்றுள் ஒரு சில மட்டுமே, இன்னும் பல்வேறு அடிப்படை உரிமைகள் சட்டங்களாக இயற்றப்பட்டிருக்கின்றன. இந்த உரிமைகளை உறுதி செய்யும் வகையிலும், இந்த உரிமைகளை மக்களிடமிருந்து பிறர் பறிக்க முடியாதவாறும், அப்படி பறிக்க எத்தனிப்போருக்கு கடுமையான தண்டனைகளையும் சோவியத் சட்டங்கள் உறுதி செய்தன.

உழைப்பில் ஈடுபடும் நேரமும் அடிப்படை சட்டமாக்கப்பட்டிருந்தது. நாடு முழுவதும் அனைவருக்கும் வேலை நேரம் எட்டு மணி நேரம் மட்டுமே. வாரத்தில் ஆறு நாட்கள் வேலை ஒரு நாள் விடுமுறை. இவை எல்லாம் எப்படி சாத்தியமானது ?

அங்கே, மக்களின் உழைப்பையும், நாட்டின் கனிமவளங்களையும் மன்மோகன் சிங், ப.சி கும்பல் பன்னாட்டு கம்பெனிகளுக்கு தூக்கி கொடுப்பதைப் போல கொடுக்காமல் நாட்டின் உற்பத்தியை பெருக்க மக்களிடம் லெனின் ஒரு கோரிக்கையை வைத்தார். அதாவது, விடுமுறை நாட்களில் நாட்டுக்காக இலவசமாக உழைக்க வேண்டும் என்று கோரினார். இது சட்டமல்ல. “விருப்பம் இருந்தால் வேலை செய்யலாம் இல்லையெனில் வேண்டாம்” என்று அறிவிக்கப்பட்டது.

முதலில் சில ஆயிரக்கணக்கானவர்கள் மட்டும் தான் முன் வந்தார்கள். பின்னர் தொடர்ந்து வந்த மாதங்களில் அவ்வெண்ணிக்கை லட்சக்கணக்கில் உயர்ந்தது. உபரியாக சேர்க்கப்பட்ட உற்பத்தியில் பெறப்பட்ட செல்வங்கள் அனைத்தும் மக்கள் நலனுக்கே பல்வேறு வழிகளில் திருப்பி விடப்பட்டது. இந்த உழைப்புக்கு பெயர் ‘சப்போத்னிக்’.

தோழர் லெனினுடைய மறைவிற்கு பின் தோழர் ஸ்டாலின் ஆட்சிப் பொறுப்பேற்றார். புரட்சிக்கு முன்பிருந்த இரசியா என்பது அனைத்து துறைகளிலும் மிக, மிக கீழான நிலையில் இருந்தது. உணவுப்பஞ்சம் ஒரு பக்கம் தலைவிரித்தாடியது. நோய்கள் மற்றொரு பக்கம் மக்களை அள்ளிக் கொண்டு போனது. இந்நிலையில் மந்திரத்தின் மூலமா நாட்டை முன்னேற்ற முடியும்? மக்களின் துணையின்றி வேறு வழி ஏது ?

உழைக்கும் மக்களின் தலைவரான தோழர் ஸ்டாலினுடைய தலைமையின் கீழ் சோவியத் மக்கள் அனைத்து துறைகளிலும் சாதனை நிகழ்த்தினார்கள். அப்போது உலகப் பொருளாதாரத்தில் சோவியத் யூனியன் தொடர்ந்து முன்னணியில் இருந்தது. ஆம், தோழர் ஸ்டாலின் தலைமையிலான பாட்டாளி வர்க்க ’சர்வாதிகார ஆட்சி’ தான் மாபெரும் சோசலிசத்தின் சாதனைகளை படைத்தது !

சோவியத்-கூட்டுப்-பண்ணை

கூட்டுப் பண்ணைகள்

புரட்சிக்கு பின்னர் நான்கு ஆண்டுகள் சோவியத் உணவு உற்பத்தியில் மிகவும் பின் தங்கியிருந்தது. பஞ்சம் தலைவிரித்தாடியது. விவசாயத் துறையில் தன்னிறைவு பெற சோவியத் அரசாங்கம் மக்களின் ஏகோபித்த ஆதரவுடன், அணை கட்டுதல், கால்வாய் வெட்டுதல் போன்ற அடிக்கட்டுமான வேலைகளை எல்லாம் மின்னல் வேகத்தில் செய்து முடித்தது. அதன் தொடர்ச்சியாக மக்களே இணைந்து நடத்தும் கூட்டுப் பண்ணைகளை அமைத்தது.

இக்கூட்டுப்பண்ணைகள் மிகப்பிரம்மாண்டமாக பல்லாயிரக்கணக்கான ஏக்கர் பரப்பளவில் இருக்கும். அவற்றில் பணி புரியும் விவசாயிகளுக்கான வீடுகளையும் அவர்களுக்கு சொந்தமாக சிறு தோட்டங்களையும் கூட்டுப்பண்ணைக்குள்ளேயே தனி ஒரு இடத்தில் அரசாங்கமே அமைத்துக் கொடுக்கும். கூட்டுப்பண்ணை உற்பத்தி என்பது குழு குழுவாக போட்டி போட்டுக் கொண்டு நடக்கும் உற்பத்தியாக இருக்கும். எந்தக் கூட்டுப் பண்ணையில் யார் அதிக மகசூல் எடுக்கிறார்கள் என்கிற போட்டி விவசாயிகளிடமிருக்கும். தமது பண்ணை தான் நாட்டிற்கு அதிகமாக உற்பத்தி செய்து தர வேண்டும் என்று ஒவ்வொரு பண்ணையும் போட்டி போட்டுக்கொண்டு உற்பத்தியில் ஈடுபடும். உற்பத்தி இலக்கை தாண்டும் பண்ணைகளை அரசு நாடு முழுவதும் மக்களிடம் அறிவித்து கவுரவிக்கும். அந்த பண்ணையைச் சேர்ந்த விவசாயிகளுக்கு பரிசுகளளிக்கப்படும்.

இந்தக் கட்டுரையைப் படிக்கும் எத்தனை பேர் வானூர்தியை அருகில் நின்று பார்த்திருப்பீர்கள். எத்தனை பேர் அதில் பயணம் செய்திருப்பீர்கள்? சோவியத்தில் ஒவ்வொரு கூட்டுப் பண்ணைக்கும் சொந்தமாக சில பத்து குட்டி விமானங்கள் இருந்தன என்று கூறினால் நம்புவீர்களா ? ஆம், அவர்கள் தமது பண்ணைகளில் விளைந்த தானியங்களை நகரத்திற்கும் நாட்டின் பிற பகுதிகளுக்கும் கொண்டு செல்வதற்காக அரசு அவர்களுக்கு குட்டி விமானங்களை வழங்கியிருந்தது. ஆனால் இந்திய விவசாயிகளுக்கு மன்மோகன் சிங் பாலிடால் பாட்டில்களை நீட்டுகிறார். அவர்களும் லட்சக்கணக்கில் மரணத்திற்கு பின்னர் வானில் பறக்கிறார்கள்!

எங்காவது பாலைவனத்தில் பருத்தி பயிரிட முடியுமா ?. சோவியத்தில் மக்கள் அதையும் சாதித்திருக்கிறார்கள். சோவியத் ஒன்றியத்தின் உஸ்பெகிஸ்தான் குடியரசிலுள்ள பாலைவனத்திற்கு அருகில் சில மைல்களுக்கு அப்பால் எதற்கும் பயன்படாமல் சதுப்பு நிலத்தில் தண்ணீர் தேங்கி இருக்கும். அங்கேயிருக்கும் தண்ணீரை இந்தப் பாலைவனப்பகுதிக்கு வரவழைத்து பயிரிட திட்டமிட்டார்கள். அதை உடனடியாக நடைமுறைப்படுத்த கால்வாய் வெட்டும் பணியில் இறங்கி அதை துரித கதியிலும் முடித்து பாலைவனத்தில் பருத்தி கூட்டுப்பண்ணையையும் சாத்தியமாக்கினார்கள்.

அதே உஸ்பெகிஸ்தான் பகுதியிலுள்ள வேறு ஒரு கூட்டுப்பண்ணைக்கு சென்றிருந்த எழுத்தாளர் அகிலன் அதைப் பற்றி கூறியது.

“பருத்திச் செடிகள் அங்கே ஆளுயரத்திற்கு வளர்ந்திருந்தன. அளவில் இவ்வளவு பெரிய பருத்தியை இதற்கு முன் நான் கண்டதில்லை. எனவே, உள்ளே புகுந்து ஒன்றை பறிக்க முனைந்தேன். உடனே ஏதோ கத்திக்கொண்டு வேகமாக என்னைத் தடுத்தார் ஒரு உழவர். அவர் என்ன சொல்கிறார் என்று உடன் வந்த சோவியத் எழுத்தாள நண்பரிடம் கேட்டேன்.

‘பருத்திக்காய் இன்னும் முதிரவில்லையாம், பறித்து வீணாக்கிவிடாதீர்கள் என்று சொல்ல வந்தார்’ என்றார்.

நான் திகைத்து போனேன். ஆயிரக்கணக்கான ஏக்கர் பரப்புள்ள பெரிய தோட்டம் அது. நான் பறிக்கப்போனதோ ஒரே ஒரு பருத்தி. அதுவோ கூட்டுப்பண்ணையை சேர்ந்தது. கூட்டுப்பண்ணையைத் தம் சொந்தப் பண்ணையாக ஏற்றுக்கொள்ளாத ஒருவரால் எப்படி அவ்வாறு பதறி இருக்க முடியும்? நாட்டின் சொத்தை தனது சொந்த சொத்தைப்போல் மதித்து பாதுகாக்கும் பண்பை ஒரு சாதாரண கிராமவாசியிடம் அங்கே கண்டதை என்னால் மறக்க முடியவில்லை” (சோவியத் நாட்டில்: பயண நூல், அகிலன்,பக்கம் 52)

சோவியத் ஆட்சி
ஆட்சி அதிகாரத்தில் அனைவருக்கம் வாய்ப்பு

சோவியத் ஆட்சி முறை

கம்யூனிச ஆட்சி என்பதே மக்கள் மீதான சர்வாதிகாரம் என்றும். கம்யூனிச ஆட்சியில் மக்களுக்கு எந்த உரிமைகளும் இருக்காது என்றும் இன்னும் இது போன்ற விதவிதமான கதைகளையெல்லாம் முதலாளித்துவவாதிகள் பரப்பிவைத்திருக்கிறார்கள். அவை அனைத்தும் எத்தகைய பச்சை பொய்கள் என்பதை இந்த தலைப்பின் கீழ் காணலாம்.

1917ல் புரட்சி நடந்த சில நாட்களுக்கு பிறகு இரசிய மக்களை நோக்கி தோழர் லெனின் கூறினார்.

“உழைக்கும் மக்களே இப்பொழுது நீங்கள் தான் ஆட்சி பீடத்தில் இருக்கிறீர்கள் என்பதை நினைவில் கொள்ளுங்கள். அனைத்து அரசியல் விவகாரங்களையும் நீங்கள் உங்களுடைய கைகளில் எடுத்துக் கொள்ளாவிடில் உங்களுக்கு யாரும் துணை புரியப்போவதில்லை. இப்பொழுது முதல் உங்களுடைய சோவியத்துகள் தான் அரசு அதிகார உறுப்புகள், முழு அதிகாரம் படைத்த சட்ட மன்றங்கள். உங்களுடைய சோவியத்துகளின் மூலம் ஒன்று திரளுங்கள், அவற்றை பலப்படுத்துங்கள், நீங்களே நேரில் பணிகளில் இறங்குங்கள்”  (லெனின் நூல் திரட்டு, ஆங்கிலம், தொகுதி26 ப்பக்கம் 297)

சோவியத்தில் ஒன்றியத்தில் யார் வேண்டுமானாலும் உள்ளாட்சி துறை, மற்றும் சுப்ரீம் சோவியத் தேர்தலில் போட்டியிடலாம். தகுதியானவர்களை மக்களே தேர்ந்தெடுப்பார்கள். தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட வர்களே மக்கள் பிரதிநிதிகளாக பாராளுமன்றத்திற்கு சென்றனர். இவர்கள் ஒரு தொழிற்சாலையின் தொழிலாளியாகவோ அல்லது மாட்டுப் பண்ணையில் பால் கறப்பவர்களாகவோ கூட இருந்தார்கள்.

மக்களால் மக்களுக்காக தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட இவர்கள் இந்திய ஓட்டுப்பொறுக்கிகளை போல ஏதேனும் சிறு தவறு செய்தால் கூட உடனடியாக அவர்களை திருப்பியழைக்கும் உரிமையும் உடனடியாக வேறு பிரதிநிதியை தேர்ந்தெடுக்கும் உரிமையும் அந்த மக்களுக்கு இருந்தது. இது வெறுமனே ஏட்டில் எழுதி வைத்துக்கொள்வதற்காக அல்ல. அவ்வாறு தவறிழைத்தவர்கள் திருப்பியழைக்கப்பட்டிருக்கிறார்கள். சோவியத் வரலாற்றில் அவ்வாறு சில ஆயிரம் உள்நாட்டு பிரதிநிதிகளையும் சில நூறு சுப்ரீம் சோவியத் பிரதிநிதிகளையும் மக்கள் திருப்பியழைத்திருக்கின்றனர்.

எல்.சூசயெவா என்பவர் கூட்டுப்பண்ணையில் பால்காரப் பெண்ணாக வேலை செய்பவர். மக்கள் அவரை சுப்ரீம் சோவியத்துக்கு பிரதிநிதியாக தேர்ந்தெடுத்து அனுப்பினர். அங்கே அவர் உரையாற்றுகையில் ஒரு சுவையான அனுபவத்தை கூறினார்.

“இரண்டு ஆண்டுகளுக்கு முன் நான் சோவியத் இளந்தலைமுறையினர் தூதுக்குழுவில் ஓர் உறுப்பினராக அமெரிக்காவிற்கு சென்றிருந்தேன். அங்கே எனக்கு  ஏற்பட்ட அனுபவத்தை உங்களுக்கு சொல்ல விரும்புகிறேன்.

அமெரிக்கர்கள் எவ்வளவு சுதந்திரமாக வாழ்கிறார்கள் என்பதை எங்களுக்கு காட்ட வேண்டுமென்று அமெரிக்க செனட்டர்களை நாங்கள் நேரில் சந்தித்து பேசுவதற்கு ஏற்பாடு செய்தார்கள். ஜன்நாயகத்தைப் பற்றி இந்த செனட்டர்கள் நிறையவே பேசினார்கள். அமெரிக்க ஜனநாயகத்தின் சிறப்புகளை சொல்லி தமது சமூக அமைப்பை வானளாவ புகழ்ந்து கொண்டார்கள்.

ஆனால் இங்கேதான் அவர்கள் தோல்வியடைய நேர்ந்தது. நான் யார் என்று என்னிடம் கேட்டார்கள். இரசிய சமஷ்டிக் குடியரசின் சுப்ரீம் சோவியத்தில் ஓர் உறுப்பினர், பசு பராமரிக்கும் பால்காரியாக கூட்டுப்பண்ணையில் பணி புரிகிறேன் என்று சொன்னேன். அமெரிக்க செனட்டர்கள் வியப்புற்றுவிட்டனர், அவர்களுடைய செனட்டில் பால்காரிகள் யாரும் இல்லை. அவர்களுடைய ஜனநாயகம் அதற்கு இடம் தரவில்லை.

நான் சொல்வது உண்மைதானா என்று சோதித்து பார்ப்பது என்று அவர்கள் முடிவு செய்து கொண்டார்கள், சைராக்கியூசில் திரு லீ என்னுடைய கைகளை காட்டுமாறு கேட்டார். என் கைகளை திறந்து அவரிடம் காட்டி இதோ பாருங்கள் உழைக்கும் பெண்ணின் கைகள் என்றேன்.

ஆனால் அவர்கள் திருப்தியடையவில்லை. திரு லெஷர் என்ற அமெரிக்க விவசாயியின் பால் பண்ணைக்கு நாங்கள் சென்றிருந்த போது, பால் கறந்து காட்டும்படி சொன்னார்கள். நான் கறந்து காட்டினேன். சோவியத் பாராளுமன்ற உறுப்பினர்களுக்கு பால் கறக்கவும் தெரிகிறது என்று புரிந்து கொண்டார்கள். (சோவியத் நாட்டில் மனித உரிமைகளும் சுதந்திரங்களும். ரா.கிருஷ்ணையா,பக்கம் 33)

அதே போல சோவியத் நாட்டில் ஜனநாயகம் எவ்வளவு பரந்து விரிந்ததாக இருந்தது என்பதை புரிந்து கொள்ள இன்னொரு விசயத்தையும் கூறலாம். சோவியத்தின் புதிய அரசியலமைப்புச்சட்டம் எழுதப்பட்டு அதன் நகல் விவாதத்திற்காக மக்களிடையே சுற்றுக்கு விடப்பட்டது. கிட்ட்த்தட்ட நான்கு மாதங்களாக இது தொடர்பான விவாதங்கள் நடைபெற்றன. பதினான்கு கோடிக்கு மேற்பட்ட சோவியத் மக்கள் இந்த விவாத்த்தில் பங்கெடுத்துக்கொண்டனர். மாஸ்கோவில் மட்டும் ஐம்பத்தைந்து லட்சம் பேர் விவாதித்தார்கள். அரசியல் சட்ட ஆணைக்குழுவுக்கு நான்கு லட்சம் ஆலோசனைகள் அனுப்பி வைக்கப்பட்டன.

விவாதம் நடைபெற்ற் மாதங்களில் இது குறித்து பிராவ்தா செய்தியேட்டுக்கு 30,510 கடிதங்கள் வந்தன. இவ்வாறு ஒரு நாட்டின் சட்டம் குறித்து நாட்டு மக்களிடம் கருத்து கேட்டு, நான்கு மாதம் விவாதம் நடத்தி அதன் பிறகு அதை அமுல் படுத்திய சோவியத் யூனியன் ஜனநாயக நாடா ? அல்லது இந்த நாட்டு மக்களுக்கே தெரியாமல் பல இலட்சம் கோடி ரூபாய் மதிப்புமிக்க கனிம வளங்களை உள்ளடக்கிய மாபெரும் மலைகளை யாருடைய அனுமதியும் பெறாமல் பன்னாட்டு கம்பெனிகளுக்கு எழுதிக்கொடுப்பது ஜனநாயகமா ?

கூட்டுப்-பண்ணைகள்-நவம்பர்-புரட்சி

பெண்களின் நிலை, குழந்தை வளர்ப்பு மற்றும் கல்வி

காலம் காலமாக ஆணாதிக்கத்தால் ஒடுக்கப்பட்டு வந்த பெண்களுக்கு சமூகத்தின் அனைத்து துறைகளிலும் சம உரிமையை வழங்கியதோடு அதை சட்டமாக்கி நடைமுறைப்படுத்திய ஒரே நாடு  சோவியத் இரசியா மட்டும்தான். ஆண்களைப் போலவே அனைத்து துறைகளிலும் பெண்கள் வேலை செய்தார்கள். உடல் உழைப்பு மூளை உழைப்பு இரண்டிலும் ஈடுபட்டார்கள். வேலைகளில் ஆண்களுக்கு நிகரான ஊதியமும் பெண்களுக்கு கொடுக்கப்பட்டது.

பெண்களை இழிவு படுத்தும் பத்திரிக்கைகளோ, சினிமாவோ, நாடகங்களோ எதுவும் சோவியத்தில் கிடையாது. அவ்வாறு பெண்களை இழிவுபடுத்தியோ அல்லது ஆபாசமாகவோ சித்தரித்தால் அதற்கு சட்டப்படி கடும் தண்டனை உண்டு. நமது வீட்டுப் பெண்களை ஆபாசமாக சித்தரிக்கும் படங்களையும், நாடகங்களையும் நாம் அனுமதிக்க முடியுமா ? முடியாதல்லவா ? அதே போலத் தான் சோவியத் அரசாங்கம் தனது நாட்டு பெண்கள் எந்த விதத்திலும் ஆபாசப் பொருளாகவோ, போகப் பொருளாகவோ சித்தரிக்கப்படுவதை அனுமதிப்பதில்லை. அங்கே பெண்களை இழிவுபடுத்தும் அனைத்தும் தடை செய்யப்பட்டிருந்தன. வறுமையையும், தற்குறித்தனத்தையும் ஒழித்துக்கட்டியதைப் போலவே விபச்சாரத்தையும் ஒழித்துக்கட்டிய ஒரே நாடு சோசலிச இரசியா மட்டும் தான்.

பெண்களுக்கு அவர்கள் கருவுற்றிருக்கும் காலங்களில், குழந்தை பிறப்பதற்கு முன்னால் 52 நாட்களுக்கும், குழந்தை பிறந்த பிறகு 52 நாட்களுக்கும் முழுமையான ஊதியத்துடன் கூடிய விடுமுறை அளிக்கப்பட்டது. மேலும் இரண்டு குழந்தைகளுக்கு மேல் பெற்றுக்கொள்பவர்களுக்கு ஊக்கத்தொகைகளும் பல்வேறு சலுகைகளும் அளிக்கப்பட்டன. கர்ப்பகாலத்தில் வீடு தேடி வந்து மருத்துவ பரிசோதனைகள் நடத்தப்பட்டன. அவர்களுக்கான சத்துணவு மிகக் குறைந்த விலைகளில் விற்கப்பட்டன. அனைத்துத் துறைகளிலும் பெண்களுக்கு சம உரிமை என்பதால் பெண்கள் நாட்டின் அனைத்துத் துறையிலும் தலைசிறந்து விளங்கினர். சமூகத்தில் சோவியத் பெண்கள் ஈடுபடாத துறையே இல்லை என்பதை அகிலனின் கீழ்கண்ட சித்திரம் எடுப்பாக உணர்த்துகிறது.

ஆல்மா ஆட்டாவில் ஓட்டல் ஆல்மா ஆட்டா வின் எட்டாவது மாடியில் இருந்த என் அறையில் நின்றபடி தெருவில் பெய்து கொண்டிருந்த மழையை வேடிக்கை பார்த்தேன். காலை நேரத்தில் இளம்வெயில் அடித்தபின் திடீரென பெருமழை பிடித்துக்கொண்ட்து. தெருவில் தண்ணீர் ஓடியது. அந்த நேரத்தில் எங்கிருந்தோ ஒரு லாரி வந்து தெருவில் நின்றது. அதிலிருந்து மழைக்கோட்டும் குல்லாயும் கால்களில் நீண்ட்தொரு பூட்சும் அணிந்த ஒரு பெண்மணி குதித்தார். கையில் நீண்ட ஒரு கம்பி.

தெருவிலிருந்த மழை நீர் வடிகால் பள்ளத்தின் இரும்பு மூடியைத் திறக்கத் தம் கடப்பாறையால் போராடி நெம்பினார். மூடியை நகர்த்தியவுடன் நீஇர் உள்ளே பாய்ந்த்து. பிறகு மூடியை முன் போல் இணைத்து விட்டு, கடப்பாறையை லாரியில் போட்டார். அவர் ஏறிக்கொண்டவுடன் லாரி நகர்ந்த்து. (அகிலனின் மேற்கூறிய நூல், பக்கம் 69)

சோவியத்தில் பெண்கள் வேலை செய்யாத துறை என்று ஒன்றுமே இல்லை என்பதை புரிந்து கொள்வதற்கு மேற்கூறிய ஒன்றே போதுமானது.

சோவியத்-குழந்தைகள்-காப்பகம்

அப்படியானால் குழந்தைகளை யார் பார்த்துக் கொள்வது? என்கிற கேள்விக்கு விடை தான் ”யாஸ்லிகள்” . இந்த யாஸ்லிகள் என்பது குழந்தைகளை வளர்க்கும் நம்ம ஊர் பாலவாடிகள் போன்றது (ஆனால், நம்ம ஊர் பாலவாடிகளை போன்று கேவலமாக இருக்காது) இவை அரசாங்கத்தால் நடத்தப்படுபவை. பெற்றோர்கள் வேலைக்கு செல்கையில் இந்த யாஸ்லிகளில் தமது குழந்தைகளை விட்டுச் செல்கின்றனர். யாஸ்லிகளில் குழந்தைகள் மகிழ்ச்சியோடு இருப்பதற்கான சூழலில் அமைக்கப்பட்டிருக்கும். ஒரு தாய் தன்னுடைய குழந்தையை கவனித்துக் கொள்வதை போலவே அக்கரையோடு வளர்க்க பல தாதியர்கள் யாஸ்லிகளில் இருக்கின்றனர். அவர்கள் குழந்தைகளைத் தாலாட்டி தூங்க வைப்பதிலிருந்து குளிப்பாட்டி, உணவூட்டி, விளையாட்டுப் பொருள்களை கொடுத்து அவர்களோடு விளையாடுவது வரை இன்முகத்துடன் செய்கின்றனர்.

அங்கு தவறாது குழந்தைகளுக்கும் சரிவிகித உணவு வழங்கப்படுகிறது. ஒவ்வொரு யாஸ்லிகளிலும் பல மருத்துவர்கள் இருப்பார்கள். அங்கு இருக்கும் குழந்தைகளுக்கு அவ்வப்போது மருத்துவ பரிசோதனை செய்து அவர்களில் ஏதேனும் நோயுற்ற குழந்தை இருந்தால் அக்குழந்தையை மட்டும் தனியே வைத்து மருத்துவம் செய்கிறார்கள். அந்த குழந்தையின் உடல் நிலை முழுமையாக சரியான பிறகு தான் மற்ற குழந்தைகளுடன் இணைந்து விளையாட அனுமதிப்பர்.

எல்லாம் சரி தான். தாயைப் போல் அன்பு செலுத்தலாம். அக்கறை காட்டலாம், ஆனால் தாய்ப்பால் ? அதையும் திட்டமிட்டுத்தான் இந்த யாஸ்லிகள் அனைத்தும் தொழிற்சாலைகளுக்கு அருகிலேயே அமைக்கப்பட்டிருந்தன. தொழிற்சாலைகளில் அக்குழந்தைகளின் தாய்மார்களுக்கு ஒரு நாளைக்கு இரண்டு வேளை குழந்தைகளுக்கு பால் கொடுக்க சென்று வர அனுமதிக்கப்படுகிறது. ஒரு வேளைக்கு அரை மணி நேரம் எடுத்துக்கொள்ளலாம். இவ்வாறு போய் வரும் 1 மணி நேரமும் அவர்களுடைய வேலை நேரத்தில் சேர்த்தே கணக்கிடப்படுகிறது.

முதல் மூன்றாண்டுகள் இந்தக் குழந்தைகள் யாஸ்லிகளில் வளர்க்கப்படுகிறார்கள். இந்தப் பொழுதில் குழந்தைகளுக்கு தெளிவாக பேசுதல், எந்த வேலையையும் சீராகச் செய்தல் போன்ற பயிற்சி அளிக்கப்படுகிறது. இந்த யாஸ்லி முறை குழந்தைகளுக்கு சிறு வயதிலேயே கூட்டுணர்வை ஏற்படுத்தி அவர்களுடைய மனதில் கூட்டுறவு சிந்தனை முறையையும், கூட்டுறவு வேலை பாணியையும் கற்றுத்தருகிறது.

மூன்றாண்டுகளுக்குப் பிறகு குழந்தையின் ஏழாம் வயது வரை இக்குழந்தைகள் தோட்டப்பள்ளிகளில் சேர்க்கப்படுகின்றனர். தோட்டப் பள்ளிகளில் குழந்தைகளை யாரும் படி.. படி.. என்று கொடுமைப்படுத்தி மொக்கைகளைப் போல புத்தகப் புழுக்களாக வளர்ப்பதில்லை! குழந்தைகளுக்கு விருப்பமான கலைகளில் அவர்கள் சிறந்து வளர உதவப்படுகிறது. மாதமொரு முறை காடு, மலை, அருவி போன்ற பகுதிகளுக்கு தக்க பாதுகாப்புடன் அழைத்துச் சென்று அவர்களுக்கு நேரடியாக இயற்கையை பற்றிய அறிவு ஊட்டப்படுகிறது. இங்கு கூட்டாக சுத்தம் செய்தல், தாம் சாப்பிட்ட பாத்திரங்களைத் தாமே கழுவுதல் போன்ற வேலைகளைக் குழந்தைகளையே செய்யச் சொல்லி சுய ஒழுங்கு கற்றுத்தறப்படுகிறது. எந்தத் தொழிலும் இழிந்தது அல்ல என்ற உணர்வு குழந்தை பருவத்திலேயே ஊட்டப்படுகிறது.

தோட்டப் பள்ளிப் படிப்பு முடிந்ததும் இவர்கள் பள்ளிகளில் சேர்க்கப்படுவார்கள். அங்கு அவர்களுக்கு அவர்களது தாய்மொழி, ரஸ்ய மொழி, மற்றுமொரு கட்டாய அயல்நாட்டு மொழி சொல்லித்தரப் படுகிறது. இது தவிர அறிவியல், கணிதம், விஞ்ஞானம் போன்ற பாடங்கள் நேரடியான பல சோதனைகள் மூலம் நிரூபித்துக் காட்டப்பட்டு பயிற்றுவிக்கப் படுகிறது.

இவர்களுக்கு ஆசிரியர்களாக இருப்பவர்கள் சாதாரண ஆட்களாக இருக்க முடியாது. குழந்தைகளுக்கு மட்டுமல்ல அவர்களுக்கு கற்பிக்கும் ஆசிரியர்களுக்கும் பரீட்சை உண்டு. அவர்கள் அங்கு தேர்ச்சியடைந்தால் தான் குழந்தைகளுக்கு ஆசிரியராக நீடிக்க முடியும். மாணவர்கள் படிக்கும் போதே பகுதி நேரமாக தொழிற்கூடங்களில் நேரடிப் பயிற்சி பெறும் வாய்ப்பு ஏற்படுத்தித் தரப்படுகிறது. அதன் மூலம் அவர்கள் படிக்கையில் அந்த அந்தப் பாடத்தில் உள்ளவற்றை நடைமுறையோடு பொருத்தி தெளிவாக புரிந்து கொள்கிறார்கள்.

பத்தாம் வகுப்பு வரையிலான கல்வி கட்டாயமாக்கப்பட்ட ஒன்று. இங்கு கல்வி அரசாங்கத்தின் நேரடிக் கட்டுப்பாட்டில் இலவசமாக சொல்லித் தரப்படுகிறது. இதன் காரணமாக சோசலிச இரசியாவில் இரு பத்தாண்டுக்குள்ளாகவே படிக்காதவர்கள் இல்லை என்னும் நிலை உருவானது. முதியவர்களும் கூட இரவு நேர கல்விக் கூடங்களில் கற்றனர்.

இத்தகைய அறிவியல் பூர்வமான கல்வியைப் கற்று வளர்ந்த மாணவர்கள் தான் அறிவியல் விஞ்ஞானத் துறையில் சோவியத் நாடு தலை சிறந்து விளங்க காரணமானவர்கள்.

சோவியத்தில்-அனைவருக்கம்-வீடு

அனைவருக்கும் வீடு:

சோவியத் நாட்டில் அனைவருக்கும் அரசாங்கம் வீட்டு வசதி செய்து தந்தது. வீட்டிற்கு வாடகை எவ்வளவு தெரியுமா ? அந்த வீட்டில் வசிக்கும் குடும்ப உறுப்பினர்களில் யார் அதிக சம்பளம் வாங்குகிறார்களோ அவர்களுடைய சம்பளத்தில் வெறும் 4சதவீதம் மட்டுமே வாடகை. அதாவது, 4000 ரூபாய் வாங்கினால் 160 ரூபாய் வீட்டு வாடகை. சோவியத்தில் சொந்த வீடு கட்டிக் கொள்ள அனுமதிக்கப்படவில்லை என்று கூறி பலர் பூச்சாண்டி காட்டுகிறார்கள். ஆனால் அங்கு கூட்டு மாடி வீடுகளை (apartments) கட்டிக் கொள்ள அரசாங்கமே 60சதவீத தொகையை கடனாகக் கொடுக்கிறது. அந்த கடனை 10 முதல் 15 வருடங்களில் திருப்பி செலுத்தினால் போதுமானது. ஆனால், ஒருவருக்கு ஒரு வீடு மட்டுமே உரிமையாக இருக்க முடியும்.

இந்த வீடு பிரச்சினை குறித்தும் அகிலன் எழுதியுள்ளார். அவர் கூறுவதாவது,

”உறைவிடத்தைப் பொறுத்த வரையில் நான் அங்கு கண்டது இதுவே, வீடில்லாமல் எந்த குடிமகனும் எந்த நகரத்திலும் கிராமத்திலும் நடுத்தெருவில் திரிந்து அலையவில்லை. வசதியான வீடு இன்னும் சிலருக்கு கிடைக்காமல் இருக்கலாம், ஆனால் எல்லோருக்குமே அங்கு உணவும், உடையும் கிடைத்துள்ளதை போல உறைவிடமும் கிடைத்துள்ளது என்பது தான் முக்கியமானது.” (அதே நூல், பக்கம் 61)

மேலும் சில விசயங்கள்..

உலகத்தொழிலாளர்களே ஒன்று சேருங்கள்இரசிய மக்கள் என்றுமே தங்கள் தாய்நாட்டை எதற்காகவும் விட்டுத்தராதவர்களாய் இருந்தனர். ஏனெனில் அவர்களுக்கு நாடு என்றால் மனிதர்களும் சேர்ந்ததே ஒழிய அவர்கள் வரைபட தேசபக்தர்கள் அல்ல. இங்கோ எரியும் இந்தியக் கொடியை அணைப்பவனே மிகப் பெரிய தேசபக்தன். அங்கு ஒவ்வொருவனும் தேசப் பற்றாளன் தான். சோசலிச சமுதாயத்தை அவர்கள் தங்கள் உயிரினும் மேலாக மதித்தார்கள். உதாரணத்திற்கு பல நிகழ்வுகளைக் கூறலாம்.

ஒருமுறை என்.எஸ்.கிருஸ்ணனும் அவருடைய நண்பரும் சோவியத்தின் பிரபல எழுத்தாளர் ஒருவரிடம் பேசிக் கொண்டிருந்தனர். இதனை ஒரு மொழிபெயர்ப்பாளர் மொழிபெயர்த்துக் கூறிக் கொண்டிருந்தார். என்.எஸ்.கேயின் நண்பர் “எங்கள் நாட்டின் காந்தியமும் உங்கள் நாட்டின் சோசலிசமும் ஒன்று தான்” என்று கூறினார். மொழிபெயர்ப்பாளர் இதனை மொழிபெயர்க்க மறுத்து விட்டார். பொய் சொல்கிறார்கள் என்று கூறி மொழிபெயர்க்க முடியாது என்றும் கூறிவிட்டார். இதிலிருந்து தெரியவில்லையா அவர்கள் சோசலிசத்தை எவ்வளவு நேசித்தார்கள் என்று.

அங்கு இரயில்களில் செக்கிங் கிடையாது. சோவியத் இரசியாவில் பூட்டு தயாரிக்கப்படுவதில்லை! ஏனெனில், வீடுகளில் பூட்டை மாட்ட கொண்டியே இருக்காது. ஏனெனில் அது திருட்டே இல்லாத நாடு! மக்கள் யாரும் யாரையும் ஏமாற்றுபவர்களாக இல்லை. பஸ்ஸில் ஏறும் போதும் டிக்கெட்டை நாமாக தான் எடுத்துக் கொள்ள வேண்டும். ஒரு முறை இங்கிருந்து சென்ற காங்கிரஸ் தலைவர் காமராஜர் டிக்கெட்டை எடுக்காமல் பேருந்தில் ஏறி உட்கார்ந்து கொண்டார். அருகில் இருந்த சோவியத்தை சேர்ந்த தோழர் இவரையே கவனித்துக் கொண்டிருந்திருக்கிறார். ஒன்றிரண்டு நிறுத்தங்கள் வரைப் பார்த்தவர் மூன்றாவது நிறுத்தம் தாண்டிய பிறகும் காமராஜர் பயணச்சீட்டு வாங்காததால் நேராக அவரே எழுந்துச் சென்று தனது பணத்தை போட்டு பேருந்து செல்லும் கடைசி நிறுத்தம் வரைக்கும் டிக்கெட்டை எடுத்து வந்து அதை அவருடைய கையில் கொடுத்து விட்டு அமர்ந்தார். அங்கே யாராவது தவறு செய்ய நினைத்தாலும் அதை மக்கள் அனுமதிக்கமாட்டார்கள். அந்த மக்களின் தேசப் பற்று என்பது இதுதான்.

கவிஞர் கண்ணதாசன், அங்கு சென்று தனது கோணல் புத்திக்கு ஏற்றவாறு, ஒரு ஹோட்டல் பணிப் பெண்ணிடம் கேட்டாராம் “ உங்கள் நாட்டில் விலைமாதுக்கள் உண்டா?” என்று. அந்தப் பெண் ’இல்லை’ என்று பதிலளித்திருக்கிறார். ”நான் உன்னை இங்கு பலவந்தப்படுத்தினால் என்ன செய்வாய்?” என்றாராம். பதிலுக்கு “எனது துப்பாக்கிக்கு வேலை வரும். அவ்வளவு தான்” என்று கூறிச் சென்றாளாம் அந்தப் பெண்.

சோவியத்தின் விஞ்ஞான வளர்ச்சி பற்றி யாரும் தனியே சொல்லித் தெரிய வேண்டியதில்லை. வான்வெளி ஆராய்ச்சியில் அமெரிக்காவுக்கு முன்னதாக சாதித்துக் காட்டியது இரசியா தான். மருத்துவத் துறையில் மிகச்சிறப்பான பல சாதனைகளை செய்ததும் இரசியா தான். விளையாட்டில் அது அள்ளிச் சென்ற பதக்கங்கள் தான் எத்தனை ? எத்தனை ? இவ்வாறு அறிவியல்துறையிலும், மருத்துவத் துறையிலும், விளையாட்டுத் துறையிலும் பல சாதனைகளை எவ்வாறு ரசியாவால் சாதிக்க முடிந்தது ?

அங்கே கல்வி தனியாரிடம் இல்லை. கல்வி காசுக்காக நடைபெறும் வியாபாரமாக இல்லை. அங்கு அனைவருக்கும் விளையாட்டுப் பயிற்சி நிலையங்கள், உடற்பயிற்சிக் கூடங்கள் போன்றவை இலவசமாக கிடைக்கப்பெற்றன. அனைவரும் தனது நாட்டிற்கு ஏதாவது செய்யவேண்டும் என்று ஆர்வம் கொண்டிருந்தனர். அவர்களுக்கு பணியாற்ற,  பயிற்சி எடுக்க சிறந்த சோதனைச் சாலைகளும் விளையாட்டரங்குகளும் இருந்தன. இவையெல்லாம் எப்படி வந்தன ? கல்வியை வியாபாரமாக்கி கடை நடத்தும் ஓட்டுப்பொறுக்கிகள் அங்கே இல்லை.

ஒரு ரூபாய்க்கு அரிசியும், கலர் டிவியில் மானாட மயிலாடவை போட்டுவிட்டு கோவணத்தை உருவும் கொள்ளைக்காரர்கள் அங்கு இல்லை, மொத்தத்தில் நாட்டை முன்னேற்றுகிறேன், நாட்டை முன்ன்னேற்றுகிறேன்னு நாட்டை காட்டி கொடுக்கிற கைக்கூலி ஆட்சியாளர்கள் அங்கு இல்லை, எனவே தான் சோவியத் அந்த சாதனைகளை நிகழ்த்த முடிந்தது. அது நம்மாலும் முடியும். ஆம், இரசியாவை போலவே சாதனை நிகழ்த்திய சீன மக்களின் உதாரணம் ஒன்று கீழே.

ஒரு பிரெஞ்சு பத்திரிகையாளர் ’தி டைம்ஸ்’ என்கிற பத்திரிகைக்கு 1970ல் பீகிங்கிலிருந்து அனுப்பிய பத்திரிகை செய்தி.

பீகிங்கிலிருந்து பன்னிரெண்டே மைல் தொலைவில் ஒரு லட்சம் சீனர்கள் இரவு பகல் பாராமல் கடும் குளிரையும் பொருட்படுத்தாமல் ஒரு நதியின் போக்கை மாற்ற கடுமையாக உழைத்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள். கருவிகளாக அவர்களிடம் உள்ளவை தள்ளுவண்டிகள், மண்வெட்டிகள், கொந்தளங்களும் மா சே துங்கின் சிந்தனைகளும் தான்.

தலை நகருக்கு தென் கிழக்கே உள்ள விமான நிலையத்துக்கு செல்லும் நெடுஞ்சாலையில் சென்று கொண்டிருக்கிற அயல் நாட்டுத்தூதுவர் யாராக இருந்தாலும் சரி அனைவருமே வென் யு நதியின் மீதுள்ள பாலத்தைத் தாண்டும் பொழுது தங்கள் கார்களின் வேகத்தை குறைத்துக்கொண்டு அடிவானம் வரை கருந்திட்ட்டாய் விரிந்து, எறும்புக் கூட்டம் போல் இயங்கும் மனிதர்களையும், அவர்களிடையே புள்ளிகளாய் செறிந்து கிடக்கும் எண்ணற்ற செங்கொடிகளையும் பேராச்சரியத்துடன் உற்றுப்பார்க்கிறார்கள்.

விடியும் காலை ஒளியில் இக்காட்சி மேலும் வசீகரமாய் தெரிகிறது. இதை காணும் எவரும், சீன நடப்பு இது தான் என அயல் நாட்டினருக்கு காட்டுவதற்காகத் தயாரிக்கப்பட்ட வழக்கமான மாதிரிக்காட்சிகளில் இதுவும் ஒன்றோ என்று எண்ணத் தூண்டப்படலாம்.

வென் யு நதி வளர்ச்சித் திட்டமானது வட கிழக்கு சீனாவில், ஹாய் நதி பாயும் பகுதிகளில் மேற்கொள்ளப்பட்டுள்ள வேலைத்திட்டத்தின் ஒரு பகுதியே என்று அதிகாரிகள் விளக்குகிறார்கள். ஹாய் நதியின் வரலாற்றில் வெள்ளங்களும், வறட்சியும் ஏராளம், ஏராளம்.

ஹாய் நதியை ’பணிய’ வைக்குமாறு 1963 ல் மாவோ அறைகூவல் விடுத்த போது, பல நூறாயிரம் உழவர்கள் அதற்கு செவி மடுத்தனர் என சீனப் பத்திரிகைகள் கூறுகின்றன. அன்று தொட்டு உலகைச் சுற்றி 37முறை – 3அடி உயரமும் அதே அளவு அகலமும் கொண்ட தடுப்புச் சுவரொன்றை எழுப்புவதற்குத் தேவைப்படும் மண் வெட்டி எடுக்கப்பட்டிருக்கிறது.

ஹாய் நதியில் இணையும் 19 முதன்மையான துணை நதிகளுக்கு, வடிகால்களும், 900மைல்கள் நீள மண் கரைகளும் எழுப்பியதால் நதியின் முக்கியமான வடிகால் பகுதியான சியண்ட்சினில் வினாடிக்கு 9000 கன அடிகளாக இருந்த நீர்ப்பாய்வு, வினாடிக்கு 1,27,000 கன அடிகளாக உயர்ந்து விட்ட்து. இதனால் 8,25,000 ஏக்கர் சாகுபடி நிலங்கள் வெள்ளத்தால் ஏற்படும் தேசங்களிலிருந்து காப்பாற்றப்பட்டு விட்டன.

ஹாய் நதியின் துணை நதியான வென் யு வில் 34 மைல் பரப்பில் வேலை செய்ய, அக்டோபர் மாத இறுதியில் ஹோபெய் மாநில உழவர்கள், படை வீரர்கள், துணைப் படை வீரர்கள், மற்றும் பீகிங் நகர மக்கள் ஆகியோரை அதிகாரிகள் ஒன்று திரட்டினர்.

நான்கு மாதங்கள் எடுத்திருக்க வேண்டிய இப்பணியில் ஏற்கெனவே ஐந்தில் நான்கு பங்கு முடிந்துவிட்டது என அதிகாரிகள் தெரிவிக்கிறார்கள்.

அண்மையில் நான் வேலை நடக்கும் இடங்களுக்கு சென்று பார்த்தேன். அங்கு எந்திரங்களின் இரைச்சல் ஏதும் இருக்கவில்லை,கொந்தாளங்களை ஓங்கிப் போடும் மனிதர்களின் மூச்சொலிகள், மட்டக் குதிரைகளின் கனைப்புகள், வண்டியோட்டிகளின் கூச்சல்கள், தொழிலாளர்களின் முழக்கங்கள் ஒலி பெருக்கிக் கருவிகளில் இசைக்கப்பட்ட புரட்சிக் கீதங்களின் இன்னிசை ஆகியவை மட்டுமே வெளியை நிரப்பிக்கொண்டிருந்தன.

ஆற்றுப்படுகையில் மண் தோண்டி எடுக்க, மூடிக்கிடக்கும் பணி பாளத்தை எடுப்பது அவசியம். இருந்த போதும் தன் கொந்தாளத்தை  வீசுவதற்கு வசதியாக இருக்கிறது என்பதற்காக, இடுப்புவரை திறந்த மேனியுடன் நிற்கும் ஒரு அறுபது வயது மனிதர் வேலை செய்து கொண்டிருப்ப்பதைக் கண்டேன்.

இரவும், பகலும், இடைவிடாது, எட்டெட்டு மணி நேர வேலைகளில் சில சமயம் உறை நிலைக்கும் கீழாகி போன கடும் குளிரிலும், அடுத்தடுத்து பணியாற்றும் அணியினர் ஆற்றுப்படுகையை ஆழப்படுத்துகின்றார்கள், மண் கரைகள் எழுப்புகிறார்கள், ஆற்றுக்கு ஒரு புது படுகையை உருவாக்குவதற்காக பல துணை நதியை அழித்து வருகிறார்கள்.

மாவோவின் அறைகூவலுக்கு செவி சாய்ப்பதில் எத்தகைய வேலை முறைகளும் தொழிலாளிகளுக்கு ஏற்புடையனவாகிவிடுகின்றன. அவர்கள் தம் உடல் பாரத்தைக் கொண்டே வேரோடு மரங்களைச் சாய்த்து விடுகிறார்கள்.

இவர்கள் குடிசைகளிலோ அல்லது பணிக்காற்றைத் தடுப்பதற்காக சிறிய மண் சுவர்களாலும் வைக்கோலாலும் சூழப்பட்ட பெரிய கூடாரங்களிலோ வசிக்கிறார்கள். பெரிய பெரிய பானைகளில் ஆவி பறக்கும் உணவு, வேலை நடக்கும் இட்த்திற்கே கொண்டு வரப்படுகிறது

(மார்க்ஸ் முதல் மாவோ வரை, பக்கம் 193)

தோழர் ஸ்டாலின்ரசியாவிலும், சீனாவிலும் சோசலிச மக்கள் படைத்திட்ட சாதனைகள் தான் எவ்வளவு அருமையானது, லாபவெறி பிடித்தலையும் முதலாளித்துவவாதிகளின் சுரண்டலை ஒழித்துக்கட்டி, அடிமைகளாக்கப்பட்டிருந்த உழைக்கும் மக்களுக்கு அனைத்து உரிமைகளையும், அனைத்து மகிழ்ச்சியையும் வழங்கி நல்வாழ்வளித்த நவம்பர் புரட்சி தான் எவ்வளவு மகத்தானது!!. இரண்டரை கோடி மக்களை பலி கொடுத்து பாசிஸ்ட் இட்லரிடமிருந்து இந்த உலகை காப்பாற்றிய சோவியத் மக்களின் தியாகம் எவ்வளவு உயர்ந்தது. அந்த சோவியத்தையும், சோசலிசத்தையும், கம்யூனிசத்தையும் சர்வாதிகாரம் என்றும், அதன் தலைவர்களை கொலைகாரர்கள் என்றும் அவதூறு செய்பவர்கள் யார் ? உழைக்கும் மக்களா ? இல்லை, கம்யூனிசத்தின் எதிரிகள் யாரோ அவர்கள் தான் இத்தகைய அவதூறுகளை உலகம் முழுவதும் பில்லியன் கணக்கில் செலவு செய்து பரப்பி வருகிறார்கள்.

ஏனெனில், கம்யூனிசம் ஆட்சிக்கு வந்தால் ஓட்டைக் குடிசையிலும், குப்பைத் தொட்டிகளிலும் வாழ்ந்து வரும் பல கோடி மக்கள் முதலாளிகள் மீது அதிகாரம் செலுத்துவார்கள். அப்போது அம்பானி என்கிற இரத்தக்காட்டேரி 5000 கோடி ரூபாய்க்கு மாளிகை கட்ட முடியாதல்லவா? உழைக்கும் மக்களின் இரத்தத்தை உறிஞ்சிக் கொழுக்க முடியாதல்லவா? எனவே தான் கம்யூனிசம் குறித்த பொய்களையும், புளுகுகளையும் பரப்பிக் கொண்டே இருக்கிறார்கள். அவை அனைத்தையும் மேற்கண்ட உண்மைகள் அம்பலமாக்கியிருக்கின்றன.

கம்யூனிசம் தோற்றுப்போய் விட்டதென்றால் சின்னஞ்சிறிய நாடான நேபாளத்தைக் கண்டு அமெரிக்க ஏகாதிபத்தியவாதிகள் அஞ்சுவது ஏன்? வல்லரசாகப்போகிற இந்தியா அஞ்சுவது ஏன்? ஏனெனில், கம்யூனிசம் தோற்கவில்லை என்பது அதன் கையால் புதைகுழிகளுக்குள் தள்ளப்படப்போகிற இவர்களுக்கு நன்றாக தெரியும்.

முதலாளித்துவம் யாரைக்கண்டு அஞ்சி நடுங்குகிறதோ அந்த பூதம், கம்யூனிசம் என்கிற அந்த கோடிக்கால் பூதம் வந்தே தீரும், அது இவர்களுடைய அனைத்து அநீதிகளுக்கும் தீர்ப்புகளை வழங்கியே தீரும்!

கோடிக்கணக்கான மக்களுக்கான சொர்க்கத்தையும், சுரண்டல் கூட்டத்தின் மீதான ’சர்வாதிகாரத்தை’ யும் நமது நாட்டிலும் ஏற்படுத்த நக்சல்பாரி பாதையில் உங்களையும் இணைத்துக்கொள்ளுங்கள் இந்த நவம்பர் புரட்சி நாளில்.

அனைவருக்கும் நவம்பர் புரட்சி நாள் வாழ்த்துக்கள் !

___________________________

–    சர்வதேசியவாதிகள்
___________________________

முதல் பதிவு: வினவு 

மின்னூலாக(PDF) தரவிறக்க‌

 

இது ஒரு மீள்பதிவு

%d bloggers like this: