காதலர் தினம்: சமூகத்தையும் காதலிப்போம்

tntj hm

 

பிப்ரவரி 14 காதலர் தினம் என்று உலகமெங்கும் கொண்டாடப்படுகிறது. பெற்ற அன்னையையே கொண்டாட்டப் பொருளாக மாற்றி, நுகர்வுப் பண்பாட்டில் மூழ்கடித்து அன்னையர் தினமாக கொண்டாடும் மேற்குலகு காதலை, காதலர்களை மட்டும் விட்டு விடுமா என்ன? கொண்டாடுகிறது. அதாவது, கொண்டாடத் தூண்டுவதற்காக கொண்டாடுகிறது.

இந்தியாவில் மூன்று விதங்களில் காதலர் தினம் கொண்டாடப்படுகிறது. காதலர்களால் கொண்டாடப்படுவது. இன்று மட்டும் என்றல்ல, என்றும், கிடைக்கும் ஒவ்வொரு கணத்தையும் தங்கள் காதலை பகிர்ந்து கொள்ளவே விரும்புவார்கள். என்றாலும் இன்று ஒரு தனிவித கிளர்ச்சியைத் தரும் விதத்தில் அந்தப் பகிருதல் இருக்கும். இன்று காதலர் தினம் என்று தெரியாதவர்கள் கூட தங்கள் காதலைப் பகிரக் கூடும். ஏன் கோபமாய் கூட தங்கள் காதலை பகிர்ந்து கொள்ளக் கூடும். அது தனிப்பட்ட அவர்களுக்கான ஒன்று.

ஊடகங்களால் கொண்டாடப்படும் காதலர் தினம். வணிக நோக்கங்களோடு இணைந்த இந்த வகைக் கொண்டாட்டத்தில் எந்த விதத்திலும் காதல் இடம் பெற்றிருப்பதில்லை. காதலர்களுக்கே கூட காதல் மீது எரிச்சலுறச் செய்ய முடியும் என்றால், அது தங்கள் பார்வையாளர்களைத் தக்கவைப்பது, அல்லது அதிகரித்துக் கொள்வது எனும் பெயரில் ஊடகங்களில் செய்யப்பட்டும் நிகழ்ச்சிகள் தாம். சந்தை மதிப்பை இழந்த நடிகையிடம் அல்லது நடிகரிடம் பொருளை இழந்த கேள்விகளைக் கேட்கும் கீழ்மைகள் காதலை எப்படி மேன்மைப் படுத்தும் என இவர்கள் கருதுகிறார்கள்?

அடுத்து காதலை எதிர்த்து மதவாதிகள் செய்யும் அடாவடிகளால் காதலிக்காதவர்கள் அல்லது காதலை பொருட்டாக எண்ணாதவர்கள் கூட காதலுக்கு இசைவாக மாறும் கொண்டாட்டம். இது வெறும் கொண்டாட்டமாக மட்டும் நில்லாமல் மதவாத பன்னாடைகளை பந்தாடும் விதமாகவும் சில போதுகளில் வடிவமெடுக்கும்.

கொண்டாட்டம் என்பது திருவிழாக்கள் என்பது முதலாளித்துவத்தின் வேட்டை நாய்கள். எவ்வாறென்றால் அதில் வணிக நலம் தவிர வேறெதுவும் இல்லை. எடுத்துக்காட்டாக, அட்சய திருதியை என்றொரு நாளை கொண்டாடுகிறார்கள். நகைக் கடைகளில் அலைமோதும் கூட்டம் மட்டுமே இந்தக் கொண்டாட்டத்தின் ஒரே பயன். ஆனால், தன்னுடைய அன்றாட சாப்பாடு தன் அன்றாட உழைப்பில் தங்கியிருக்கும் நிலையிலுள்ள தொழிலாளி கூட பொட்டுத் தங்கமாவது வாங்கி விட மாட்டோமா என ஏங்க வைக்கும் அளவுக்கு சில ஆண்டுகளில் இந்தக் கொண்டாட்டம் ஆபத்தான முறையில் விரிந்துள்ளது. இது போலத் தான் காதலர் தினமும். இந்த ஆண்டு தமிழ்நாட்டிலிருந்து மட்டும் மூன்று கோடி ரோஜா மலர்கள் ஏற்றுமதி ஆகியிருப்பதாக செய்திகள் தெரிவிக்கின்றன. இதை உலகம் முழுவதிலும் விரித்துப் பார்த்தால், ரோஜாக்கள் மட்டுமல்ல, பூக்கள் மட்டுமல்ல, வாழ்த்து அட்டை, சாக்லேட், ஆடை அணிகலன்கள், பரிசுப் பொருட்கள் என பல்லாயிரம் கோடிகளில் விரியும் விற்பனை இலக்கு மட்டும் தான் காதலர் தினத்தின் ஒரே வீழ்படிவாக இருக்கும். பல்லாயிரக் கணக்கில் விற்பனை இலக்கு என்பதன் பொருள் பல்லாயிரக் கணக்கான மக்களின் உழைப்பைச் சுரண்டுவது என்பதைத் தவிர வேறெதுவாக இருக்க முடியும்?

காதல் என்பது தனித்துவமான, கவித்துவமான, உன்னதமான ஓர் உணர்வு. இந்த ஆணாதிக்க உலகில் பெண் தன்னைக் காத்துக் கொள்ள தேர்ந்து கைக் கொண்ட ஒரு தெரிவு. சமூகத்தை பெண் தலைமை தாங்கி வழி நடத்தியது முடிவுற்று ஆணின் கீழ் அடிமைப்பட நேர்ந்த போது, ஆணின் பலதார வேட்கைக்கு பலியான பெண், தன்னைக் காத்துக் கொள்ள கண்டுபிடித்தது தான் காதல். என்றாலும் முழுதான ஆணாதிக்க சமூகத்தில் பெண்ணின் காதல் அவ்வளவு எளிதானதல்ல. இன்றைய நுகர்வுவெறி ஏனைய பொருட்களைப் போல் பெண்ணுடலையும் பண்டமாக்கி நுகர காதலையும் பயன்படுத்துகிறது. அதேநேரம் காதல் இன்னும் புரட்சிகரமாய் நீடித்துக் கொண்டு தான் இருக்கிறது. காதலுக்கு எதிராக மதவாதிகளும், பிற்போக்குவாதிகளும் பொங்கி எழுவதிலிருந்தே இதைத் தெரிந்து கொள்ளலாம்.

பார்ப்பன பாசிச வெறியர்கள் பிப்ரவரி 14 என்றாலே உருட்டுக் கட்டைகளோடும் தாலியோடும் கிளம்பி விடுகிறார்கள். கலாச்சாரம் கெடுகிறது என்கிறார்கள், போலிக் காதல் நாடகக் காதல் என்கிறார்கள் அதனால் திருமணம் செய்து வைக்கிறோம் என்கிறார்கள். கலாச்சாரத்தைக் காக்கும் அதிகாரத்தை இவர்களுக்கு வழங்கியது யார் என்பது ஒரு பக்கம் இருக்கட்டும். எது கலாச்சாரம்? இங்கிருந்த கலாச்சாரம் என்ன?

புராண புழுகு மூட்டைகளை எடுத்துக் கொண்டால் அடுத்தவன் மனைவியை களவாடுவது தொடங்கி அத்தனை பாலியல் சீர்கேடுகளும் அவைகளின் மையமாக இருக்கின்றன. இந்தக் கலாச்சாரத்தோடு ஒப்பிடும் போது அந்த குண்டர்களுக்கு காதல் கலாச்சார சீர்கேடாக தெரிவதில் வியப்பு ஒன்றுமில்லை. சாதிக்கொரு நியதி என வைத்துக் கொண்டு பாலியல் வக்கிரங்களுக்கு மட்டும் எந்தக் கட்டுப்பாடும் இல்லாமல் கூத்தடிப்பதையே வாழ்வாக கொண்டவர்களுக்கு காதல் கசக்கத்தான் செய்யும். ஆஷிபாவை கோவிலுக்குள் வைத்து கூட்டு வன்புணர்வு செய்தவர்களுடன், பலர் இருக்கும் மன்றங்களில் நீலப்படம் பார்ப்பவர்களுடன், புனிதம் என்று வாய் கிழியப் பேசும் கருவறையையே கட்டிலாக பயன்படுத்துவோர்களுடன் காதல் குறித்து விவாதம் செய்ய முடியாது. அவர்கள் கையிலிருக்கும் உருட்டுக் கட்டைகளை காதலர்கள் பிடுங்கிக் கொண்டு திருப்பவது தான் ஒரே வழி.

அண்மை ஆண்டுகளில் இஸ்லாமிய இயக்கங்களும் காதலுக்கு எதிராக சுவரொட்டிகளில் பாடம் நடத்திக் கொண்டிருக்கின்றன.கற்புக் கொள்ளையர்கள் தினமாம். அடுத்தவர்களின் மனைவியர்களை சூறையாடிக் கொண்டிருந்த தலைவனைக் கொண்ட ஓர் இயக்கம் தான் கற்புக் கொள்ளையர் தினம் என்று சுவரொட்டிக் கொண்டிருந்தது. இந்த ஆண்டில் அந்த வாசகத்தை மாற்றி விட்டார்கள், கேட்டால் தலைவனை துரத்தி விட்டதன் அடையாளமாம். அந்த இயக்கத்திலிருந்து வெளியேறிய, வளியேற்றப்பட்ட அத்தனை தலைவர்கள் மீதும் இதே பாலியல் குற்றச்சாட்டு தானே சுமத்தப்பட்டது. என்றால் உங்கள் தவ்ஹீத்தின் பொருள் அடுத்தவன் மனைவியை கவர்வது தானா?

இவர்கள் என்ன, இவர்கள் அழகிய முன் மாதிரியாகக் கொண்டிருக்கும் முகம்மதே அப்படிப் பட்டவர் தான். போரில் கணவனை வெட்டி வீழ்த்திவிட்டு அன்று இரவே அவர்களின் மனைவியோடு தவ்ஹீத்தை தேடியவர் தானே. ஏன் முகம்மது காதல் கொள்ளவில்லையா? திருமணமாகாத பெண்ணான உமைமா பிந்த் நுமானிடம் சென்று உன்னை எனக்கு அன்பளிப்புச் செய் என்று கேட்டாரே முகம்மது. இதன் பொருள் என்ன? இதற்கு ஒரு சுவரொட்டி ஒட்டுவார்களா?

மதவாதிகளும் பிற்போக்குவாதிகளும் மட்டும் தான் காதலை எதிர்க்கிறார்களா? காதலர் தினத்தைக் கொண்டாடுவது, அதை எதிர்ப்பவர்களை எதிர்ப்பது என்பது அந்த மாதிரியான தோற்றத்தைத் தான் தருகிறது. ஒட்டு மொத்த சமூகத்தாலும் காதல் எதிர்க்கப்படுகிறது. காதலை ஆதரிப்பது என்பது விதி விலக்கு தான். இங்கு காதலிப்பதற்கே அனுமதி இல்லையே, பின் எப்படி அதனை கொண்டாடுவது? ஒரு பெண் தனியாக சென்றாலோ, தைரியமாக ஒன்றை எதிர் கொண்டாலோ அந்தப் பெண்ணை தவறான வழியில் செல்பவளாக இந்த சமூகம் சித்தரிக்கவில்லையா? எந்தப் பெண்ணாவது இந்தப் பையனுடன் நான் நட்பாக பழகுகிறேன் என்று தன் பெற்றோரிடம் கூற முடியுமா? அவ்வளவு ஏன், திருமணம் ஆன பிறகும் கூட தன் பழைய வகுப்பு நண்பனுடன் ஓரிரு நிமிடங்கள் பேசிவிட்டால் கணவனின் முறைப்பை எதிர் கொள்ளாத பெண் உண்டா? காதல் மட்டுமல்ல, ஆணும் பெண்ணும் நட்பாக பழகக் கூட அனுமதிக்க முடியாத சமூகம் இது. ஏன் வந்தது, எப்படி வந்தது இந்த நிலை.

ஒரு சிறுமி வயதுக்கு வந்து விட்டால் அதை தான் வாழும் பகுதியில் அறிவிக்கும் விதமாய் ஒரு சடங்காக நடத்துவதும், அதன் பிறகு திருமணம் செய்ய தாமதமாகும் ஒவ்வொரு நாளையும் வயிற்றில் நெருப்பைக் கட்டிக் கொண்டிருப்பதாய் உணர்வதும்  எதனால் ஏற்பட்டன? எதனாலென்றால், ஆண்டைகளின் கண்ணில் படும் எந்தப் பெண்ணும் பாலியல் இச்சையை தீர்க்க பயன்படாமல் திரும்ப முடியாது எனும் நிலை இருந்ததால் தான். இதற்கெனவே ஆண்டைகள் குண்டர் படையை தீனி போட்டு வளர்த்து வைத்திருப்பார்கள். அடையாளம் காட்டி விட்டால் தூக்கிக் கொண்டு வந்து விடுவார்கள். அதற்கு எதிராக ஒன்றும் செய்ய முடியாது. ஏனென்றால் அன்றைய சமூக பொருளாதார உறவுகள் அப்படித்தான் கட்டியமைக்கப்பட்டிருந்தன. திருமணமாகும் எந்தப் பெண்ணும் தன்னுடன் தான் முதலிரவைக் கழிக்க வேண்டும் என்று தன் ஆளுமைக்குட்பட்ட பகுதிகளில் நம்பூதிரிகள் சட்டமே இயற்றி வைத்திருந்தார்கள். இதற்காகத் தான் தன் மகள் வயதுக்கு வந்து விட்டதை அறிவித்து எவ்வளவு விரைவில் முடியுமோ அவ்வளவு விரைவில் திருமணத்தை முடித்து அனுப்பி விட வேண்டும் எனும் பதைப்பு பெற்றோர்களுக்கு ஏற்பட்டது.

ஆக, இன்று சமூகம் காதலுக்கு எதிராக இருக்கிறது என்றால் அதன் பொருள் அன்றைய பார்ப்பனிய அடக்குமுறையின் விளைவு இது என்பது தான். அன்று ஆண்டைகளுக்கு அடியாட்களாக இருந்து பெண்களை தூக்கிக் கொண்டு போய் கொடுத்த குண்டர்கள் தான் இன்று நாங்கள் கலாச்சாரத்தின் காவலர்கள் என்கிறார்கள். அவர்கள் கலாச்சாரம் அது தான். ஆஷிபாவின் வன்புணர்வு குற்றவாளிகளை விடுதலை செய் என்று பேரணி நடத்துவதன் காரணம், பார்க்கும் எந்தப் பெண்ணையும் வன்புணர்வு செய்வது எங்களின் கலாச்சாரம், அது எங்களின் உரிமை. அதை மறுத்து நீங்களே சுயமாய் நின்று உங்களுக்குள்ளே காதலாய் தேர்ந்தெடுத்துக் கொள்வது எங்கள் உரிமையில் தலையிடுவதாகும் என்பது தான் அந்தக் குண்டர்களின் செயலுக்கான அடிப்படை. இதை காதலர்கள் மட்டுமல்ல, அந்தக் காதலர்களின் பெற்றோர்களும் கூட அங்கீகரிக்க முடியாது. காதலிப்பது என்பது பெற்றோர்களின் பதைப்பை, வயிற்றில் நெருப்பைக் கட்டிக் கொண்டிருக்கும் உணர்வை எதிர்த்துப் போராடுவது என்பதாக புரிந்து கொள்ள வேண்டும்.

ஆக, ஒட்டுமொத்த சமூகமே இந்த பாசிச குண்டர்களை துரத்தியடிப்பதையும், அப்புறப்படுத்துவதையும் செய்ய வேண்டியதிருக்கிறது. அதேநேரம் காதல் என்பது கார்ப்பரேட்டுகளுக்கு லாபம் சம்பாதித்துக் கொடுக்கும் கருவியாக, உழைப்பைச் சுரண்டும் அறுவடையாக மாறி நிற்பதையும் தடுக்க வேண்டும்.

பார்ப்பனியம் பெண்ணுடலை போகப் பொருளாக எண்ணிக் குதறுவதற்காக காதலை மறுக்கிறது. முதலாளித்துவமோ ஆணின் பலதார மணத்தை சட்டத்தை மீறி பயன்படுத்துவதற்காக, தன்னுடைய லாப நோக்கத்துக்காக காதலை ஊடகங்கள் மூலமும்  நுகர்வு வெறி மூலமும் பரப்புகிறது. பெண்ணுடலை குதறும் இதே வெறியுடன் தான் அது சமூக வளங்களையும் குதறுகிறது. நீர், நிலம் காற்று, ஆகாயம் என அத்தனையும் இன்று மாசடைந்து மக்கள் பயன்படுத்த முடியாமல் இருக்கிறது என்றால் அது இந்த முதலாளித்துவமும், பார்ப்பனியமும் சேர்ந்து இயற்கையை மக்கள் காதலிக்க விடாமல் தடுத்து வன்புணர்வு செய்ததன் விளைவு.

தன் மகளை நல்ல முறையில் திருமணம் செய்விப்பது எப்படி நம் கடமை என எண்ணுகிறோமோ அது போல இந்த சமூகத்தையும் அதன் வளங்களையும் எல்லோரையும் வாழவைக்கும் விதத்தில் திருமணம் செய்விப்பதும் நம் கடமையாக வேண்டும். எப்படி காதலிப்பது நம் உரிமை எனக் கருதுகிறோமோ அது போல இந்த சமூகத்தை வன்புணர்வு செய்ய நினைப்பவர்களை அடித்து விரட்டிக் காப்பதும் நம் உரிமையாகக் கொள்ள வேண்டும்.

காதலர் தினம் காதலைக் காதலிப்பதற்கு மட்டுமல்ல, சமூகத்தையும் சேர்த்துக் காதலிப்பதற்குத் தான்.

 

மின்னூலாக  (PDF) பதிவிறக்க

குழந்தை சுருதி மரணம்: கேட்க மறந்த கேள்விகள்

 

கடந்த 25ம் தேதி சென்னை சேலையூர் ஜீயோன் மெட்ரிகுலேசன் பள்ளியில் இரண்டாம் வகுப்பில் படித்த சுருதி என்ற சிறுமி, பள்ளி பேருந்தில் இருந்த ஓட்டை வழியே சாலையில் தவறி விழுந்து, பயணித்த பேருந்தின் சக்கரத்திலேயே மாட்டிக் கொண்டு துடிக்கத் துடிக்க உயிரிழந்தாள். காட்சி ஊடகங்கள் இதை தங்களின் வியாபாரத்திற்காக பயன்படுத்தும் விதத்தில் பரபரபரப்பான செய்தியாக மாற்ற, தமிழகம் பற்றிக் கொண்டது. பார்த்த கணத்திலேயே பதற வைக்கும் செய்தி என்பதால் சலை மறியல், கண்ணீர் அஞ்சலிக் கூட்டங்கள், கடைசி ஊர்வலம் என பொது மக்கள் தன்னுந்துதலில் தாங்களாகவே தங்களின் அனுதாபத்தை வெளிப்படுத்திக் கொண்டனர். நேரில் கண்ணுற்ற மக்கள் தங்களின் கோபத்தை பேருந்தை எரித்து தீர்த்துக் கொண்டனர். தொடர்ந்து, மக்களிடையே நிகழ்வு குறித்து யார் பொறுப்பு எனும் கேள்விகள் எழுந்தன. பள்ளி நிர்வாகிகளே காரணம் என்றனர் சிலர். பேருந்து ஓட்டுனர்களின் அலட்சியமே காரணம் என்றனர் சிலர். குழந்தைகளின் பாதுகாப்பில் கவனமற்று இருந்த பெற்றோர்களும் காரணம் என்றனர் சிலர். சரியாக சோதனை செய்யாமல் சான்றிதழ் அளித்த மண்டல போக்குவரத்து அலுவலரும் காரணம் என்றனர் சிலர். இன்னும் சிலரோ இரக்கமற்று குழந்தையும் காரணம் என்றனர். நீதி மன்றம் தன் பங்குக்கு ஏன் இதை கொலை வழக்காக எடுத்துக் கொள்ளக் கூடாது என்று கேட்டு வைத்தது.

 

சில ஆண்டுகளுக்கு முன்னர், கும்பகோணத்தில் பள்ளியில் ஏற்பட்ட தீயில் சற்றேறக் குறைய நூறு மொட்டுகள் கருகிச் சாம்பலாயின. அப்போதும் இப்படித்தான் மக்கள் கொதித்தார்கள், கேள்வி எழுப்பினார்கள். பம்மாத்து செய்தது அரசு. ஆண்டுகள் கடந்தன, மறந்தும் போயிற்று. ஆனால் இன்று தமிழ்நாட்டில் இருக்கும் பள்ளிகளில் தீப்பற்றும் அபாயம் முற்றிலும் நீக்கப்பட்டு விட்டது என்று கூறமுடியுமா? இந்த நிகழ்வுக்குப் பிறகும் பள்ளிப் பேருந்துகள் இது போன்ற விபத்துகள் மீண்டும் நேராவண்ணம் நெறிப்படுத்தப்படும் என்று எதிர்பார்க்க முடியுமா? முடியாதென்றால் ஏன்? ஏன் இதை கொலை வழக்காக எடுத்துக் கொள்ளக் கூடாது? என நீதி மன்றம் எழுப்பும் கேள்வி உட்பட மக்கள் எழுப்பும் கேள்விகள் அடிப்படையான விசயத்தை தொட மறுக்கின்றன. மறக்கப்படும் அல்லது மறைக்கப்படும் அந்தக் கேள்விகள் எவை?

 

இரண்டாம் வகுப்பு படிக்கும் குழந்தை, ஏழு வயது சிறுமி ஏன் பேரூந்தில் பயணம் செய்து படிக்க வேண்டும்? வீட்டின் அருகே பள்ளிகளே இல்லையா? அல்லது தூரம் சென்று படித்தாக வேண்டிய நிர்பந்தம் குழந்தைக் கல்வி முறையில் இருக்கிறதா? பெற்றோர்களின் தனியார் கல்வி மோகத்திற்கு பல காரணங்களைக் கூறலாம். அவற்றில் முதன்மையானது தனியார் கல்வியை நோக்கி அரசு பெற்றோர்களை தள்லுகிறது என்பது தான். தெருவுக்கு ஒரு சாராயக் கடையை நடத்த முடியும் அரசால் ஊருக்கு நான்கு பள்ளிகளை நடத்த முடியாதா? நடத்தப்படும் பள்ளியிலும், ஆசிரியரின்றி, பயிற்றுவிக்கும் முறைகளின்றி, வசதிகளின்றி, ஏன் சில வேளைகளில் பள்ளிக் கட்டிடங்களே இன்றி அரசு தனியார் போதையேறிக் கிடப்பதால் தானே பெற்றோர்கள் தனியார் கல்வியை நாடுகிறார்கள். அதிக சம்பளத்தில் கிடைக்கப் போகும் வேலை வாய்ப்பு ஒன்றுதான் வாழ்க்கைக் கடலைக் கடக்க உதவும் ஒரே துடுப்பு என்று மக்கள் முடிவு செய்யும் வண்ணம் எதிர்காலம் குறித்த பயத்தை வேலையில்லா திண்டாட்டம் மூலம் ஏற்படுத்தி; என்ன விலை கொடுத்தேனும், எவ்வளவு சிரமப் பட்டேனும் ஆங்கிலக் கல்வியை, தனியார்கல்வியை குழந்தைகளின் மூளையில் திணித்தே ஆக வேண்டும் எனும் மனோநிலையை பெற்றோர் மனதில் ஏற்படுத்தியது அரசல்லவா?

 

பயிலும் குழந்தைகளின் பாதுகாப்பை கவனிக்கவிடாமல், உறுதிப்படுத்தாமல் பள்ளியின் நிர்வாகத்தை அலட்சியம் கொள்ள வைத்தது எது? பேரூந்தில் அழைத்து வரும் தூரத்திலிருந்து குழந்தைகள் வருகின்றன என்றால் கல்வியை விட அவர்களின் பாதுகாப்பில் அல்லவா அதிக கவனம் செலுத்தப்பட்டிருக்க வேண்டும். ஆனால் பள்ளியின் தாளாளர் அது ஒப்பந்த அடிப்படையில் இயக்கப்படும் பேரூந்து பள்ளியின் சொந்தப் பேரூந்தல்ல என்று தட்டிக் கழிக்க முயன்றிருக்கிறார். இதில் இன்னொரு அம்சத்தையும் நாம் கவனத்தில் கொண்டாக வேண்டும். தேர்வு காலத்தில் தம் பள்ளியில் பயின்று தேர்வெழுதும் மாணவர்களுக்கு ‘பிட்’ கொடுத்து அதிக மதிப்பெண் எடுக்க தூண்டும், அனுமதிக்கும் தாளளர் போன்றவர்கள் குழந்தைகளின் பாதுகாப்பை அலட்சியப் படுத்துகிறார்கள் என்றால், பணம் ஒன்றைத் தவிர வேறெதிலும் அவர்களுக்கு கவனம் இல்லை என்பதே பொருள். குழந்தைகளை ஏற்றிச் செல்லும் பேரூந்து என்பதை அறிந்திருந்தும் அதன் உரிமையாளர், குழந்தை விழும் அளவுக்கு ஓட்டையோடு பேருந்தை இயக்க அனுமதிக்கிறார் என்றால், பராமரிப்புச் செலவைக் குறைத்து லாபமீட்டும் நோக்கத்தைத் தவிர வேறு நோக்கம் அந்த உரிமையாளருக்கு இருந்திருக்க முடியுமா? என்றால் கல்வியை கடைச் சரக்காக்கியதல்லவா முதல் குற்றம்.

 

இந்த நிகழ்வு நேர்வதற்கு இரண்டு வாரத்துக்கு முன்பு தான் அந்தப் பேருந்துக்கு இயக்கத் தரச் சான்றிதழ் வழங்கப்பட்டிருக்கிறது. குழந்தை விழும் அளவுக்கு பெரிய ஓட்டை பேரூந்தின் தளத்தில் இருக்கும் போது எப்படி ஒரு மண்டல போக்குவரத்து அலுவலரால் இயக்கச் சான்றிதழ் வழங்க முடிந்தது? யார் எப்படிப் போனால் எனக்கென்ன? எந்தச் சோதனையும் செய்யாமல் ‘தகுந்த முறையில் கவனித்தல்’ மிதி வண்டிகளுக்குக் கூட பேரூந்துக்கான சான்றிதழ் வழங்கத் தயாராக இருக்கும் அதிகாரிகள் எந்த அடிப்படையில் அப்படி ஆனார்கள்? பிற உயிர்களைவிட கையூட்டாக கிடைக்கும் அற்பப் பணம் சிறந்தது எனும் எண்ணம் அவர்களுள் ஏற்பட வழி வகுத்தது எது? உடனிருக்கும் சமூகத்தைவிட தான் மட்டும் எந்த விததிலேனும் முன்னேறி விட வேண்டும் எனும் துடிப்பை அவர்களுக்குள் வழங்கிய ஒன்றல்லவா தண்டிக்கப்பட வேண்டியது.

 

இப்போது அரசு துரித நடைவடிக்கை எடுத்திருக்கிறதாம். தாளாளர், அதிகாரி, ஓட்டுனர் உள்ளிட்டோர் கைது செய்யப் பட்டிருக்கிறார்களாம். முதல்வர் நிவாரண நிதியிலிருந்து லட்ச ரூபாய் வழங்கப்படவிருக்கிறது. இது தான் அரசின் நடவடிக்கைகள். இது போதுமா? போதாதா? என்பதல்ல பிரச்சனை. இந்த கோரத்தில் யார் சாராம்சமான குற்றவாளியோ அவர்களே நீதியும் வழங்க முடியுமா? மேலே கேட்கப்பட்டிருக்கும் மூன்று கேள்விகளிலும் யார் குற்றவாளியாய் நிற்பது? தனியார் கல்வியை ஊக்குவிக்க வேண்டும் என்பதற்காகவே அரசு பள்ளிகளை சீர்குலைத்தது யார்? லாபமீட்டுவதைத் தவிர  முதலாளிகளுக்கு வேறெதுவும் அவசியமில்லை என்று தெரிந்தும் அவர்களின் லாபத்திற்கு உத்திரவாதம் செய்து கொடுத்து வசதிகளும் சலுகைகளும் தந்தது யார்? தன்னோடு உண்டு தன்னோடு உறங்கும் சக மனிதனை பற்றி கவலைப் படாமல் நீ மட்டும் முன்னேறிச் செல் என்று சமூக மனிதர்களை தனித்தீவாய் உருமாற்றியது யார்? முன்னேறுவது என்றால் எந்த வழியிலாவது பணம் சேர்ப்பது என்று அருஞ்சொற்பொருள் வழங்கியது யார்?

 

அனைத்துக் கேள்விகளுக்கும் பதிலாய் நிற்பது அரசும் அதன் கொள்கைகளும் தாம். அரசுகள் கடைப்பிடித்து வரும் தனியார்மயம், தாராளமயம், உலகமயக் கொள்கைகளினால் அனைத்துப் பிரிவு மக்களும் பாதிக்கப்பட்டு வருகிறார்கள். ஆனாலும் அந்தக் கொள்கைகளை அமல்படுத்துவனின்று பின்வாங்கப் போவதில்லை என்று அரசுத் தலைவர்கள் அவ்வப்போது வெளிப்படையாக அறிவித்தும் வருகிறார்கள். அடுப்பில் விறகைத் திணித்துக்கொண்டே கொதிப்பதை அடக்க வேண்டும் என்றால் முடியுமா? சுருதிகளின் கொலைகளை மட்டுமல்ல, சுருதிகளின் பெற்றோர்களுக்கு இருக்கும் தனியார் மோகம் எனும் நோயை அகற்றிடவும் வேண்டுமென்றால் அதற்கு அரசு அருகாமைப் பள்ளி என்பதைத் தவிர வேறு மாற்று உண்டா? சிறுமி சுருதி நமக்கு கற்றுத்தந்திருக்கும் பாடத்தை படிக்க விரும்புபவர்களே! ஒன்று சேருங்கள். பெற்றோர் சங்கங்களாக திரளுங்கள். போராட்டங்களைத் தவிர வேறெதும் நம் வாழ்வைத் தீர்மானிக்கப் போவதில்லை.

 

மின்னூலாக(PDF) தரவிறக்க‌

கல்வி தனியார்மய ஒழிப்பு மாநாடு

கல்வியில் தனியார்மயத்தை ஒழித்தாலே உயர்ரக கல்வி வரை அனைவரும் இலவசமாக கல்வி பெற முடியும்!

 நக்சல்பாரி பாதையில் புதிய ஜனநாயகப் புரட்சியே இதற்கு ஒரே வழி!

 

அன்பார்ந்த மாணவர்களே, பெற்றோர்களே, உழைக்கும் மக்களே,

 

குறைந்த கட்டண நிர்ணயம், தனியார் பள்ளிகளில் ஏழை மாணவர்களுக்கு 25 சதவீதம் இட ஒதுக்கீடு என்பதெல்லாம் இருக்கின்ற அரசுப் பள்ளிகளையும் ஒழித்து தனியார் பள்ளிகளை ஊக்குவிக்கவே. தனியார்மயம், தாராளமயம், உலகமயம் என்ற பெயரில் கடந்த 20 ஆண்டுகளாக புகுத்தப்பட்டு வரும் மறுகாலனியாக்கக் (நமது நாட்டை ஏகாதிபத்திய வல்லரசுகளுக்கு மீண்டும் அடிமை நாடாக மாற்றும்) கொள்கையின் ஒரு பகுதியே கல்வியில் தனியார்மயம் புகுத்தப்பட்டிருப்பதாகும். இது கல்வியை கடைச் சரக்காக மாற்றிவிட்டது என்ற உண்மையை உரக்க ஒலிக்கவும்,

 

எனவே, எல்லா தனியார் பள்ளி, கல்லூரிகள் மற்றும் பல்கலைக் கழகங்களையும் அரசுடமையாக்க வேண்டும். அவற்றில் எல்லா மாணவர்களுக்கும் இலவச கட்டாயக் கல்வி வழங்கப்பட வேண்டும். ஒரே பாடத் திட்டம், ஒரே பயிற்றி மற்றும் ஒரே தேர்வு முறை, நல்ல வசதிகள் கொண்ட பொதுப்பள்ளி – அருகாமைப் பள்ளி முறைமையை (Common – neibourhood school system) அமல்படுத்த வேண்டும் என்று வலியுறுத்த நாங்கள் நூற்றூக்கணக்கான பெற்றோர்களுடன் இணைந்து, பள்ளிக் கல்வி இயக்குனரகத்தை முற்றுகையிடும் போராட்டத்தை 28.06.2012 அன்று காலை 11 மணியளவில் நடத்தினோம்.

 

பள்ளிக் கல்வி இயக்குனரைச் சந்தித்து எங்களது கோரிக்கைகளை வலியுறுத்த அனுமதி தராத போலீசு, எங்கள் மீது வன்முறையையும் கட்டவிழ்த்து விட்டது. போலிசின் கொலைவெறித் தாக்குதலையும், அதை எதிர்த்து எவ்வித அச்ச உணர்வுமின்றி, ஒருவர்கூட பின்வாங்காமல் எங்கள் தோழர்கள் போர்க்குணத்துடன் போராடியதையும் தொலைக்காட்சிகளில் நீங்கள் பார்த்திருப்பீர்கள். அடி வாங்காதவர்கள் என்று யாரும் இல்லை. 3 பெண்கள் உட்பட 7 பேர் மருத்துவமனையில் சேர்க்குமளவுக்கு தாக்கப்பட்டனர். எங்களில் 250க்கும் மேற்பட்டவர்களை கைது செய்த போலீசு, 77 தோழர்கள் மீது 6 பிரிவுகளில் பொய் வழக்குகள் போட்டு சிறையிலடைத்தது. இதற்கெல்லாம் நாங்கள் கிஞ்சிற்றும் அஞ்சப் போவதில்லை. போராட்டத்தை தொடர்ந்து நடத்தத்தான் போகிறோம். இதோ, தோழர்கள் சிலர் சிறையில் உள்ள போதும் உங்களிடையே பிரச்சாரத்திற்கும், உங்களை அணி திரட்டுவதற்கும் வந்துள்ளதே இதற்குச் சாட்சி.

 

கல்வி வள்ளல்கள், கல்வித் தந்தைகள் என்று பட்டம் சூட்டிக் கொண்டுள்ள முன்னாள் சாராய ரவுடிகள், இன்னாள், முன்னாள் ஓட்டுப் பொறுக்கி அரசியலயோக்கியர்கள், சாதி வெறியர்கள், மதவாதிகள், அம்பானி டாடா போன்ற கார்ப்பரேட் திருடர்கள் (முதலாளிகள்) பன்னாட்டு பண முதலாளிகள் ஆகியோரிடமிருந்து கல்வித்துறையை மீட்டு, அரசால் இலவசமாக வழங்கப்படும் சேவைத்துறையாக மாற்றும் வரை எங்களது போராட்டம் ஓயாது.

 

இந்த பகற் கொள்ளையர்கள் கல்வித்துறையில் மட்டுமல்ல, மருத்துவம், தண்ணீர், மின்சாரம், போக்குவரத்து உட்பட எல்லா சேவைத் துறைகளிலும் ஏறி உட்கார்ந்து கொண்டு மக்களை கசக்கிப்பிழிகிறார்கள். நாட்டின் எல்லா கனிவளங்களையும், மக்களின் உழைப்பு சக்தியையும், அரசுப் பணத்தையும் படிப்படியாக தங்களது உடமையாக்கி மொத்தத்தையும் உறிஞ்சி கொழுத்துக் கொண்டே போகிறார்கள்.

 

மக்களையும் நாட்டையும் பகற்கொள்ளையடிக்கும் இவர்களின் இந்த நடவடிக்கைகள் அனைத்தும் சட்டபூர்வமாகவே நடக்கின்றன. இவைகள் மத்திய மாநில் அரசுகளின் கொள்கை முடிவுகளாக அறிவிக்கப்பட்டு நடக்கின்றன. பொருளாதார சீர்திருத்தங்கள் என்ற பெயரில் – தனியார்மயம், தாராளமயம், உலகமயக் கொள்கைகள் என்ற பெயரில் – நடந்து வருகின்றன.

 

மத்தியிலும் மாநிலங்களிலும் மாறி மாறி ஆட்சிக்கு வருகின்ற எல்லா வண்ண முன்னணிகளும் கட்சிகளும் இந்த மறுகாலனியாக்க கொள்கையை அமல்படுத்துவதில் ஒரே அணியில் நிற்கின்றன. போட்டி போட்டுக் கொண்டு நடைமுறை படுத்துகின்றன.

 

எனவே, ஓட்டுப் போட்டு நமக்கு மேலே இருக்கின்ற சட்டமன்றங்கள், நாடாளுமன்றத்தை கைப்பற்றுவதன் மூலம் இந்த மறுகாலனியாக்க கொள்கையை முறியடிக்க முடியாது. ஏனென்றால் இவைகள் சட்டங்களை மட்டுமே இயற்றக் கூடிய பழைய வகை ஜனநாயகக் கருவிகள். இந்த பழைய வகை ஜனநாயகத்தில் சட்டங்களை அமல்படுத்தும் அதிகாரம் போலீசு, கலெக்டர்கள், நீதிபதிகளிடம் மட்டுமே உள்ளது. இவர்கள் எல்லாம் மருகாலனியாக்க கொள்கையின் பாதுகாவலர்கள் தான். கல்விக் கொள்ளையர்களின் எடுபிடிகள் தான்.

 

எனவே, மக்களே உள்ளூர் அளவில் கீழிருந்து அதிகாரத்தைக் கைப்பற்றும், நக்சல்பாரி பாதையில் நமக்கான புதிய ஜனநாயக அரசை நிருவுவதன் மூலமே மறுகாலனியாக்க கொள்கையையும், அதன் ஒரு பகுதியாக உள்ள கல்வியில் தனியார்மயத்தையும் ஒழிக்க முடியும். கட்டணக் குறைப்பு, 25 சதவீதம் ஒதுக்கீடு போன்ற சீர்திருத்த சட்டங்களையெல்லாம் தனியார் கல்வி முதலாளிகள் எவனும் மயிரளவுக்குக் கூட மதிப்பதில்லை. அரசாங்கம், உயர்நீதிமன்ற, உச்சநீதிமன்றநீதிபதிகள் மற்றும் அதிகாரிகள் எல்லோரும் இவர்களின் முன் கைகட்டி நிற்கிறார்கள்.

 

ஆமாம். இது உண்மை தான். இருந்தாலும் தனியார் கல்வி நிறுவனங்கள் தான் தரமான உயர் ரக கல்வியைத் தருகின்றன. எனவே இங்கே நம் பிள்ளைகளைப் படிக்க வைத்தால் நல்ல வேலைக்குப் போக முடியும்; அதிக சம்பளம் கிடைக்கும். அதற்காக கடனையோ உடனையோ வாங்கி படிக்க வைக்க வேண்டும் என்ற கனவுடன் சாதாரண உழைக்கும் வர்க்கத்தைச் சேர்ந்த பல பெற்றோர்கள் தமது பிள்ளைகளை ஆங்கில கான்வெண்டுகளில் சேர்க்கிறார்கள். சில லட்சங்களைக் கொடுத்து ‘தரமான’ தனியார் பள்லி கல்லூரிகளில் படிக்க வைக்கின்றனர்.

 

எங்களது மதிப்பிற்குறிய சகோதர சகோதரிகளே, பெற்றோர்களே, பெரியோர்களே..! நீங்கள் கடுமையாக உழைத்து, பிள்ளைகளை நன்றாக படிக்க வைக்க வேண்டும்; அவர்களை நல்ல வேலையில் உட்கார வைத்து அழகு பார்க்க வேண்டும் என்ற உங்களது பாசத்திற்கு நாங்கள் தலை வணங்குகிறோம். அதே வேளையில், கீழே நாங்கள் சொல்கின்ற உண்மை நிலவரங்களை அதே பாசத்தோடும் பரிவோடும் பரிசீலித்துப் பார்க்குமாறு உங்களைக் கேட்டுக் கொள்கிறோம்.

 

தொழில் திறமையை விட வரி ஏய்ப்பு, அந்நிய செலவாணி மோசடி போன்ற பல தகிடுதத்தங்களின் மூலமே பெரும் கோடீஸ்வரர்களாக உப்பிவரும் டாடா அம்பானி போன்ற முதலாளிகள், முன்னாள் இன்னாள் கிரிமினல்கள்,ஓட்டுப் பொறுக்கித் தலைவர்கள், அரசு பள்ளி கல்லூரிகளில் பணியாற்றும் சில ஆசிரியர்கள், பேராசிரியர்கள் போன்றோர்கள் தான் தனியார் பள்ளி, கல்லூரிகள் மற்றும் பல்கலைக் கழகங்களை நடத்துகிறார்கள்.

 

இவர்களின் நோக்கம் தரமான கல்விச் சேவையை வழங்குவதல்ல, கொள்ளை லாபம் அடிப்பது தான். எனவே அவர்களுக்கே உரிய ‘தொழில் முறைப்படி’ புறம்போக்கு நிலங்கள் ஏரிகளை ஆக்கிரமித்து காம்பவுண்டு சுவர் போட்டுக் கொள்கிறார்கள். சில கட்டுமான வசதிகளை மட்டும் செய்து வைத்துக் கொண்டு, காண்ட்ராக்ட் முறையில் தகுதியற்ற ஆசிரியர்களை அமர்த்திக் கொண்டு நவீன கட்டுமான வசதிகள், ஆய்வுக் கூடங்கள், கற்பிக்கும் முறைகள் இருப்பதாக விளம்பரம் செய்கின்றனர். அந்தத் துறை படிப்பு இந்தத் துறைப் படிப்பு என்றும், அதுவும் உலகத் தரத்தில் இருப்பதாகவும் விளம்பரம் செய்கிறார்கள். ஆனால், அந்தத் துறைக்கான கட்டிடங்களோ, ஆசிரியர்களோ இருக்க மாட்டார்கள். அந்தக் கட்டணம் இந்தக் கட்டணம் என்று பில்லே கொடுக்காமல் காசு பறிக்கிறார்கள். தங்கள் கல்லூரிகளில் படிக்கும் ஒருசிலருக்கு கேம்பஸ் இண்டர்வியூவில் வேலை கிடைப்பதை வைத்துக் கொண்டு 100 சதவீதம் பிளேஸ்மெண்ட் என்று பொய்யாக விளம்பரம் செய்கிறார்கள்.

 

இன்னும் ஒருபடி மேலே போய் சில லட்சங்களைக் கொடுத்தால் படிக்காமலே எம்பிஏ, பிஎச்டி போன்ற எந்த பட்டங்களையும் கொடுக்கிறார்கள். தாங்கள் நடத்தும் இப்படிப்பட்ட கலை அறிவியல் பொறியியல் கல்லூரிகளில் வேலை செய்யும் ஊழியர்களைக் கட்டாயப்படுத்தி டாக்டர்களாகவும் நோயாளிகளாகவும் நடிக்க வைத்து புதிய மருத்துவக் கால்லூரி நடத்த அனுமதி பெற்றுக் கொள்கின்றனர்.

 

இப்படி நினைத்துப் பார்க்க முடியாத விதவிதமான மோசடிகளை, அயோக்கியத்தனங்களை இவர்கள் செய்கிறார்கள். இவை போதாதென்று இப்போது அமெரிக்கா இங்கிலாந்து போற நாடுகளிலுள்ள மோசடி பல்கலைக் கழகங்களும் இங்கே கடைகளைத் திறந்து வருகின்றன. எனவே, இப்படிப்பட்ட பல்கலைக் கழகங்கள் தரமான கல்வி தருகின்றன என நம்புவது, சிட்பண்டுகளில் பணத்தைப் போட்டு சேமிப்பைப் பறிகொடுப்பதற்கு சமமானது. இது ஓட்டுக் கட்சிகளை நம்பி ஏமாறுவது போன்றது.

 

தமிழ்நாட்டில் மட்டும் 500க்கும் மேற்பட்ட தனியார் பொறியியல் கல்லூரிகள் உள்ளன. இன்னும் கலை அறிவியல் கல்லூரிகள், மருத்துவக் கல்லூரிகள், ஆசிரியர் பயிற்சி நிறுவனங்கள் என பலநூற்றுக் கணக்கான கல்லூரிகள் பணம் பறிக்க வாய் பிளந்து காத்திருக்கின்றன. இவைகளில் ஒரு சில கல்லூரிகளில் படிக்கும் மாணவர்களுக்கு வேலைகள் கிடைக்கலாம். மற்றப்படி இந்த பள்ளி கல்லூரிகளில் 80சதவீத மக்கள் தங்கள் பிள்ளைகளை தங்கள் விருப்பப்படி படிக்க வைப்பது என்பது சாத்தியமே இல்லை.

 

இன்னொரு பக்கம், கல்விச் சேவையை வழங்கும் பொறுப்பிலிருந்து அரசாங்கம் தன்னை விடுவித்துக் கொண்டு வருகிறது. தனியார்மயம் தாராளமயம் உலகமயம் என்ற மறுகாலனியாக்க கொள்கையின் ஒரு பகுதியாக அரசாங்கம் கொள்கை ரீதியாக இந்த முடிவை எடுத்துள்ளது. இந்த நோக்கத்திற்காக, இருக்கின்ற அரசு பள்ளி கல்லூரிகளும் சீரழிய அரசாங்கம் திட்டமிட்டு செயல்பட்டு வருகிறது. அண்ணா தொழில்நுட்ப பல்கலைக் கழகம், இந்திய தொழில்நுட்பக் கல்லூரி ஆகியவற்றில் வெளிவந்து நாறிக் கொண்டிருக்கும் பலகோடி ரூபாய் ஊழல்கள் மோசடிகள் இதற்கொரு எடுத்துக்காட்டு.

 

இவைகளின் மூலம் தரமான கல்வி பெற தனியார் பள்லி கல்லூரிகள் தான் ஒரே புகலிடம் என பெற்றோர்களை கல்வி முதலாளிகளிடம் அரசே தள்ளி விடுகின்றது. இதை மறைக்கவும் ஊக்குவிக்கவும் தான் இலவசக் கட்டாயக் கல்விச் சட்டம், தனியார் கல்வி நிறுவனங்களில் ஏழை மாணவர்களுக்கு 25 சதவீதம் ஒதுக்கீடு என்ற ஏற்பாடாகும். இப்படி சேர்க்கப்படும் மாணவர்களுக்கான் கல்விக் கட்டணத்தை அரசே தனியார் கல்வி முதலாளிகளுக்கு கொடுக்கும் என்பதும் 14 வயது வரை மட்டும் தான் இலவசகட்டாயக் கல்வி என்பதும் தனியார்மயத்தை ஊக்குவிக்கவே என்று நாங்கள் சொல்வதை நிரூபிப்பதாகவே உள்ளது.

 

எப்படிப் பார்த்தாலும் இன்றுள்ள பழையவகை ஜனநாயக அமைப்பில் 80 சதவீத மக்களின் பிள்ளைகளுக்கு ஆரம்பக் கல்வி பெறும் உரிமை கூட வலுக்கட்டாயமாக மறுக்கப்பட்டு வருகிறது. எனவே, இந்த அமைப்பையே ஒழித்துக் கட்டி நமக்கான புதிய ஜனநாயக அரசை அமைத்து, அதன் கீழ் எங்கும் பொதுப்பள்ளி அருகாமைப் பள்ளி முறைமையைக் கொண்ட அரசாங்கக் கல்வி நிறுவனங்களை மட்டும் நிறுவுவதன் மூலமே, நமது பிள்ளைகளுக்கு கல்வியையும் வேலைகளையும் நாம் நினைத்தபடி பெற முடியும். ஒரு பகுதியிலுள்ள எல்லோருக்கும் அங்குள்ள ரேசன் கடைகளில் மட்டுமே பொருளைப் பெற முடியும். இதைப்போல ஒரு பகுதியில் குடியிருக்கும் அனைவரின் பிள்ளைகளும் ஒரே பள்ளி கல்லூரிகளில் தான் படிக்க வேண்டும். இந்த பொதுப்பள்ளி, அருகாமைப் பள்ளி, கல்லூரிகளில் ஒரே மாதிரியான உயர்தர விஞ்ஞானபூர்வமான கல்வி இலவசமாக வழங்கப்படும். இதற்கான போராட்டப் பாதையில் எங்களுடன் இணைந்து போராட முன்வருமாறு உங்கள் அனைவரையும் கேட்டுக் கொள்கிறோம்.

 

தனியார் கல்வி நிறுவனங்கள் அனைத்தையும் அரசுடமை ஆக்குவோம்!

 

ஒரே பாடத்திட்டம், ஒரே பயிற்சி தேர்வுமுறை, ஒரே வசதிகள் கொண்ட பொதுப்பள்ளி, அருகாமைப் பள்ளி முறைமையை நிலைநாட்டுவோம்!

 

ஏகாதிபத்திய வல்லரசுகளுக்கு நாட்டை மறுகாலனியாக்கும் தனியார்மயம், தாராளம்யம்,உலகமயக் கொள்கைகளுக்கு கொள்ளி வைப்போம்!

 

நக்சல்பாரி பாதையில் மக்களே கீழிருந்து அதிகாரத்தைக் கைப்பற்றும் புதிய ஜனநாயகப் புரட்சிக்கு அணி திரள்வோம்!

 

மாணவர்களே, பெற்றோர்களே, உழைக்கும் மக்களே தவறாமல் கலந்து கொள்வீர், கல்வி தனியார்மய ஒழிப்பு மாநாடுகளில் 

 

கடலூர் ஜூலை 15ல்

சென்னை ஜூலை 17ல்

திருச்சி ஜூலை 19ல்

விழுப்புரம் ஜூலை 22ல்

 

%d bloggers like this: