அறிவியலா? அறிவியலாளர்களா? மதமா?

devotional vs political

வணக்கம் தோழர்,

அறிவியலை நாம் அறிவியலாளர்கள் வாயிலாகவே அறிகிறோம்.அறிவியலாளர்களிலும் கடவுள் நம்பிக்கையாளர்கள் இருக்கிறார்களே. அறிவியலையும், அறிவியலாளர்களையும் எப்படி பிரித்து புரிந்து கொள்வது ?

 ராஜ்ரம்யா கேள்விபதில் பகுதியிலிருந்து

 தோழரே,

அரசியல் இஸ்லாம் மற்றும் ஆன்மீக இஸ்லாம் ஆகியவற்றுக்கான வேறுபாடுகள் குறித்து விரிவாக அறிய விரும்புகிறேன். இதுகுறித்த தங்களின் விளக்கங்களுடன், அதுதொடர்பான ஏதேனும் புத்தகம் இருந்தாலும் அதை ஆன்லைனில் அனுப்பி வைத்து உதவும்படி கேட்டுக் கொள்கிறேன். மற்றபடி, தங்களுடைய துணிச்சலான அறிவுசார் சமூகப்பணி தொடர்வதற்கு என் வாழ்த்துகளை தெரிவித்துக் கொள்கிறேன்.

 பிரசன்னா கேள்விபதில் பகுதியிலிருந்து

நண்பரே! ” அதிகாரம் என்கிற சொல் பொதுவுடைமைக்கு ஏற்புடையதா?

 செல்வராஜன் கேள்விபதில் பகுதியிலிருந்து

 

அறிவியலுக்கும் அறிவியலாளர்களுக்கும் இடையிலான வேறுபாடு என்பது நுணுக்கமானது. ஒரு மனிதனுக்கு அனைத்து துறைகளிலும் அல்லது அனைத்து நிகழ்வுகளிலும் கருத்து நிலைப்பாடு இருக்கும். அந்த கருத்து நிலைப்பாடு அறிவியல் நிலைப்பாடாக இருக்க வேண்டும் என்ற அவசியம் இல்லை. மட்டுமல்லாது, அறிவியல் நிலைப்பாட்டுக்கு புறம்பானதாகவும் இருக்கலாம். இந்த நிலை அறிவியலாளர்களுக்கு எப்படி ஏற்படுகிறது?

 

ஒரு மருத்துவரைப் போல, ஒரு பொறியாளரைப் போல ஒரு அறிவியலாளரும் சமூகத்துடன் ஒட்டாத கல்வியத் தான் கற்கிறார். அவர்களைப் போலவே ஒரு வேலையாகத் தான் அறிவியலாளரும் பணிபுரிகிறார். மருத்துவர் என்றவுடன் எப்படி அவர் பகுத்தறிவுவாதியாக இருப்பார் என்று நாமாக ஒரு முடிவுக்கு வரமுடியாதோ அதே போலவே ஒரு அறிவியலாளரும் பகுத்தறிவுவாதியாக இருக்க வேண்டும் என்றும் நாமாக முடிவுக்கு வரமுடியாது. அறிவியலாளர் என்பது குறிப்பிட்ட ஒரு மனிதரின் ஒட்டு மொத்த சாரம் அல்ல. அது அவரின் கல்வி, பணி குறித்த ஓர் அம்சம் மட்டுமே, கூடுதலாக ஆர்வமும் இருக்கலாம்.

 

ஆனால் இவைகளைத் தாண்டி அறிவியல் கண்ணோட்டம் யாருக்கெல்லாம் இருக்கிறதோ அவர்களையெல்லாம் நாம் அறிவியலாளர்களாக கருதுவதில்லை. எடுத்துக்காட்டாக கம்யூனிஸ்டுகளைக் கொள்ளலாம். கம்யூனிஸ்டுகள் அனைத்து நிகழ்வுகளையும் அறிவியல் கண்ணோட்டம் கொண்டே பார்க்கிறார்கள். இயங்கியல் முறையில் பகுத்துப் பார்த்தே எதிலும் முடிவுக்கு வருகிறார்கள். இந்தக் கண்ணோட்டம் அவர்களுக்கு பயிற்சியின் மூலம், சரியான சமூகப் பார்வையின் மூலம் வருகிறது. இந்த வாய்ப்புயும் முயற்சியும் எப்படி ஒரு மருத்துவருக்கு, ஒரு பொறியாளருக்கு இருந்திருக்க வேண்டிய கட்டாயம் இல்லையோ அதைப் போலவே, ஓர் அறிவியலாளருக்கும் இருந்திருக்க வேண்டிய கட்டாயம் இல்லை. ஆகவே எப்படி ஒரு மருத்துவரிடமிருந்து மருத்துவத்தை மட்டும் எதிர்பார்க்கிறோமோ அதை போல ஓர் அறிவியலாளரிடம் அறிவியலை மட்டுமே எதிர்பார்க்க வேண்டும்.

 

எந்த ஒரு செயலும் அறிவியலைக் கொண்டே அறிவியல் விதிகளைப் பயன்படுத்தியே நடைபெறுகிறது. எனவே, நம் நம்பிக்கைகள் பழக்க வழக்கங்கள், திட்டங்கள், எண்ணங்கள் என அனைத்தையும் அறிவியலைக் கொண்டே சோதித்துப் பார்க்கிறோம், சரி காண்கிறோம். அறிவியலை விலக்கி விட்டு எதையும் செய்ய முடியாது. அதேநேரம் எது அறிவியல் என்பதிலும் கவனமாக இருக்க வேண்டும். நிலத்தின் ஆழத்தில் இருக்கும் ஹைட்ரோ கார்பன் எனும் எரிபொருள் மூலத்தை வெளியில் எடுத்து பயன்பாட்டுக் கொண்டு வருவது என்பது அறிவியல் தான். அறிவியல் என்பதாலேயே அதை ஏற்றுக் கொள்ள வேண்டுமா? என்பது முதன்மையான கேள்வி. கூர்மையான ஒரு கத்தி உடலை வெட்டுவது எனும் செயல் கூட அறிவியல் விதிகளுக்கு உட்பட்டு தான் நடக்கிறது. ஆனால் அதைச் செய்ய வேண்டுமா? செய்யக் கூடாதா? என்பதை அறிவியலைக் கொண்டு மட்டும் நாம் முடிவெடுப்பதில்லை. சமூகக் காரணங்களைக் கொண்டு தான் முடிவெடுக்கிறோம்.

 

மனித வாழ்வில் அறிவியலின் பாத்திரம் என்ன? சமூகமே அனைத்தையும் விட முதன்மையானது. நிகழ்வுகளின் விதிகளைத் தீர்மானிப்பதற்கும் தேவைவின் அடிப்படையில் மீளமைப்பதற்கும், தடுப்பதற்குமே அறிவியலின் துணை மனிதனுக்கு தேவையாய் இருக்கிறது. எதை அறிந்து கொள்வது? எதை மீளமைப்பது? எதைத் தடுப்பது? என்பதை சமூகமே தீர்மானிக்க வேண்டும். எனவே, சமூகத்தின் கையில் பயணப்படும் அறிவியலே தேவை. ஆனால் இன்றைய அறிவியல் முதலாளித்துவத்தின் கைகளில் பயணப்பட்டுக் கொண்டிருக்கிறது. அதனால் தான் சாக்கடை அடைப்பை போக்குவதற்கு நேரடியாக மனித உழைப்பையும், செவ்வாயில் மண்ணை அள்ளி வர அறிவியலையும் பயன்படுத்திக் கொண்டிருக்கிறோம்.

 

இந்த அம்சங்கள் அனைத்தையும் ஒன்றிணைத்துத் தான் அறிவியலை புரிந்து கொள்ள வேண்டும். இந்த புரிதல் ஒரு கம்யூனிஸ்டுக்குத் தான் இருக்கும். அன்றி, ஓர் அறிவியலாளனுக்கு இருக்கும் என எதிர்பார்க்க முடியாது. அதனால் தான் சந்திராயன் விண்கல மாதிரியை திருப்பதி பாலாஜியின் காலடியில் வைத்து வணங்கி விட்டு ஏவினார்கள்.

 ***************************************

 

 அரசியல் இஸ்லாம், ஆன்மீக இஸ்லாம் குறித்து நூல்கள் எதுவும் இருப்பதாக எனக்கு தெரியவில்லை. இந்த மாறுபட்ட இரண்டு இஸ்லாம் எனும் கருதுகோள் நானாக உருவாக்கிக் கொண்டது தான். ஆனால் இஸ்லாம் குறித்த அனைத்து நூல்களிலும் குரான் ஹதீஸ்கள் உட்பட இந்த வேறுபட்ட இரண்டு இஸ்லாம்களுக்கான கூறுகளைப் பார்க்க முடியும். இருக்கும் இரண்டு இஸ்லாம்களில் ஆன்மீக இஸ்லாம் குறித்தே பெரும்பாலானோர் அறிந்து வைத்திருக்கின்றனர். இஸ்லாத்தை விமர்சிப்பவர்கள் கூட அதை ஒரு மதமாக பார்த்து அது பிறழ்ந்து போன திசைகள் குறித்து ஆய்கிறார்களே தவிர இஸ்லாம் ஓர் அரசியல் எனும் பார்வையில் ஆய்வதாக தெரியவில்லை. ஆன்மீக இஸ்லாம் என்பதே அரசியல் இஸ்லாத்தின் ஒரு விளைவு தான். இஸ்லாம் என்பது முகம்மது தொடங்கிய மதமா அல்லது முகம்மதுவின் காலத்துக்குப் பிறகு உருவான மதமா எனும் பார்வையே ஆன்மீக இஸ்லாம், அறிவியல் இஸ்லாம் என்பதற்கான அடிப்படை. இஸ்லாம் முகம்மது தொடங்கிய மதம் எனக் கருதுபவர்கள் ஆன்மீக இஸ்லாத்தைப் பார்க்கிறார்கள். அது முகம்மதுவின் காலத்துக்குப் பிற்கு தோற்றம் பெற்றது எனக் கருதுபவர்கள் அரசியல் இஸ்லாத்தை பார்க்கிறார்கள். வரலாற்று தரவுகளின் வழியே கவனித்தால் அரசியல் இஸ்லாமே இயல்பாக இருக்கிறது. அதை மறைப்பதற்கான தேவையிலிருந்தே ஆன்மீக இஸ்லாம் உருவாக்கப்பட்டிருக்கிறது. அல்லது ஆன்மீக இஸ்லாம் அரசியல் தேவையிலிருந்து உருவாக்கப்பட்டிருக்கிறது. இந்த அடிப்படையில் உலகின் பிற மதங்களோடு ஒப்பிடமுடியாத அளவில் இஸ்லாம் இருக்கிறது. இதனுடன் ஓரளவு பொருந்தக் கூடியது பார்ப்பனிய மதம். இதை இன்னும் விரிவாக பேசவேண்டும் என்றால் தனித்தனி தலைப்புகளாக பிரித்துக் கொண்டு வரலாற்று, சமூக கண்ணோட்டத்துடன் அணுக வேண்டும். அவ்வாறு அணுகிப் பார்க்கும் ஆர்வமும் தேடலும் உங்களுக்கு இருக்கிறது எனக் கருதுகிறேன்.

 ***************************************************

 

அதிகாரம் என்கிற சொல் பொதுவுடைமைக்கு ஏற்புடையதா? இந்தக் கேள்வி எதனை அடிப்படையாக வைத்து கேட்டிருக்கிறீர்கள் எனத் தெரியவில்லை. பொதுவுடமை எனும் சொல்லை இயங்கியல் ரீதியாக புரிந்து கொள்ளும் போது இது போன்ற கேள்விகள் எழாது.

 

உற்பத்திக் கருவிகளை தனியுடமையிலிருந்து விடுவிப்பதன் திசைவழியில் உலக வளங்கள் அனைத்தையும் எந்த ஒரு தனி மனிதருக்கோ அல்லது தனி குழுவுக்கோ சொந்தமாக இருக்க விடாமல் அனைவருக்கும் பொதுவாக்குவது எனும் இலக்கைத் தான் பொதுவுடமை எனும் சொல் குறிக்கிறது. அப்படியென்றால் நடப்பு உலகம் அம்மாதிரியான பொதுவுடமையில் இல்லை என்று பொருளாகிறது. என்றால் யாரிடம் இருக்கிறது? எப்படி அதனை அடைவது? இதற்கு விடை தான் பொதுவுடமை எனும் தத்துவம்.

 

வரலாற்றியல் பொருள்முதவாதத்தின் அடிப்படையில் இன்றைய முதலாளித்துவ உற்பத்திமுறை கட்டமைப்பை எந்தக் கோணத்தில் இருந்து அணுகினாலும் அது முதலாளித்துவ ஜனநாயகம் எனும் பெயரிலிருக்கும் முதலாளித்துவ சர்வாதிகாரமே. இதில் உங்களுக்கு மாற்றுக் கருத்து இருக்காது என எண்ணுகிறேன். அப்படியானால் தன் கொடூரக் கைகளை எல்லாத் திக்கிலும் விரித்திருக்கும் இந்த முதலாளித்துவ சர்வாதிகாரம் எனும் கட்டமைப்பை நீக்கிவிட்டு அந்த இடத்தில் அதற்கு மாற்றான ஒரு கட்டமைப்பை நிருவ வேண்டியதிருக்கிறது. அது தான் பொதுவுடமை சமுதாயம். இந்த பொதுவுடமை சமுதாயத்தில் அதிகாரம் எனும் சொல் பொருளற்றதாக இருக்கும். ஆனால் அந்த பொதுவுடமையை அடையும் வரை நடப்பு முதலாளித்துவ சமூகத்திலிருந்து பல்வேறு தலைகீழ் மாற்றங்களைச் செய்தாக வேண்டியதிருக்கிறது. இந்த தலைகீழ் மாற்றத்தைச் செய்வதற்கு அதிகாரம் தேவை. தெளிவாகச் சொன்னால் முதலாளித்துவ சர்வாதிகாரத்துக்கு எதிராக பயன்படுத்துவதற்கு மக்களுக்கு அதிகாரம் தேவை. அந்த இடைக்கால அதிகாரம் தான் பாட்டாளி வர்க்க சர்வாதிகாரம். அதாவது பொதுவுடமையை அடைவதற்கான பாட்டை. இந்த பாட்டாளி வர்க்க சர்வாதிகாரம் என்பது முதலாளி வர்க்க சர்வாதிகாரம் வீழ்ச்சியடைந்த பின்பு ஏற்படுவது. முதலாளி வர்க்க சர்வாதிகாரத்தை வீழ்த்துவதற்கும் மக்களுக்கு அதிகாரம் தேவை.

Advertisements

பொறுக்கிகளை கல்லால் அடித்து விரட்டுவது நம் பண்பாடில்லையா?

dyfi

நவம்பர் எட்டாம் தேதி மோடியிடமிருந்து கிளம்பிய பணத்தாள் மதிப்பிழப்பு எனும் ஓங்கலை (சுனாமி) மக்களின் வாழ்வாதாரத்தை வாரிச் சுருட்டிக் கொண்டது, இன்னமும் சுருட்டிக் கொண்டிருக்கிறது. ஆனால் மோடியும் அதன் வீழ்படிவுகளும், அரசும் அதன் காலாட்படைகளும் அது சரியான நடவடிக்கை என்று தடிக் கம்புகளால் நம்மை கனிய வைக்க முயற்சித்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள்.

 

கடந்த ஆண்டின் இறுதி நாளன்று, மோடி விதித்த 50 நாள் கெடு முடிந்த பின்னரும் நிலமை சீரடையவில்லை என்பதால் மோடியைக் கண்டித்து இந்திய ஜனநாயக வாலிபர் சங்கத்தினர் சென்னை மோடவாக்கத்தில் ஆர்ப்பாட்டம் நடத்தினர். அங்கு வந்த பள்ளிக் கரணை காவல் துறையினர் இந்த ஆர்ப்பாட்டத்தை தடியடி நடத்தி கலைத்த்ததுடன், ஆர்ப்பாட்டத்தில் கலந்து கொண்ட தோழர்களை பாலியல் ரீதியாக சீண்டியுள்ளனர். குறிப்பாக உதவி ஆய்வாளர் ரவி. இந்த வக்கிரத்தை கண்டித்த தோழர்கள் 9 பேரை காவல்துறை வாகனத்தில் கடத்திச் சென்று லத்தியாலும், துப்பாக்கிக் கட்டையாலும் கண்மூடித்தனமாக தாக்கியுள்ளனர். தகவலறிந்து தென்சென்னை சி.பி.எம்மினர் ஆர்ப்பாட்டத்தில் கலந்து கொண்ட தோழர்களை அடைத்து வைத்திருந்த மண்டபத்துக்குச் சென்று கடத்திச் செல்லப்பட்ட தோழர்கள் குறித்து விபரம் கேட்டனர். இது குறித்து எந்த வித விபரங்களையும் தெரிவிக்காத அங்கிருந்த காவல்துறையினர், கேள்வி எழுப்பியவர்கள், பொதுமக்கள், செய்தி சேகரிக்கச் சென்ற செய்தியாளர்கள் உட்பட அனவரையும் அரை கிலோமீட்டர் தூரத்துக்கு விரட்டிச் சென்று அடித்து துவைத்துள்ளனர். வாகனங்களையும் சேதப்படுத்தியுள்ளனர். இது குறித்து சி.பி.எம் மாநிலச் செயலாளர் ஜி.மகேந்திரன் விடுத்துள்ள அறிக்கை இங்கே.

 

காவல்துறையினர் பாலியல் ரீதியாக சீண்டுவதை ஒரு உத்தியாகவே கடைப்பிடித்து வருகின்றனர். பொதுவாக எந்த விதமான போராட்டத்தை யார் நடத்தினாலும் சட்டம் ஒழுங்கு, போக்குவரத்தை சீர்படுத்துதல் எனும் பெயரில் மூக்கை நுழைக்கும் காவல் துறை போராட்டத்தை சீர்குலைப்பதிலேயே குறியாக இருக்கிறார்கள். தடியடி நடத்தி கலைப்பது தான் அவர்கள் இலக்காக இருக்கும். பேச்சுவார்த்தை நடத்தினாலும் பேச்சுவார்த்தையின் போக்கு போராட்டத்தை கலைப்பதை நோக்கியே இருக்கும். போராட்டத்தை நடத்தும் முன்னணியாளரை பொது இடத்தில் இழிவாகப் பேசி தாக்குவது, பொய்வழக்கு போட்டு சிறையில் உறுப்புகள் சிதையுமளவுக்கு அடித்து நொறுக்குவது என்பதை, அவர்கள் எதிர்காலத்தில் போராட்டத்தில் கலந்து கொள்வதில் இருந்து விலக்குவது எனும் நோக்கில் நடத்துகிறார்கள்.

 

இதுவே பெண்கள் என்றால், பாலியல் ரீதியாக சீண்டுவது என்பதை இனி போராட்டத்தில் கலந்து கொள்வதைப் பற்றி நினைத்துப் பார்க்கவே கூடாது என்பதற்காக திட்டமிட்டு நடத்துகிறார்கள். மூடு டாஸ்மாக்கை போராட்டத்தின் போது மண்டபத்தில் அடைக்கப்பட்ட தோழர்களை மாலை விடுவிக்க முன்வந்தது காவல்துறை. ஆனால் வேறு காரணங்களுக்காக இரவானாலும், ரிமாண்ட் செய்தாலும் பரவாயில்லை உய்ரதிகாரி வந்து பேச்சு நடத்தாதவரை இங்கிருந்து செல்ல மாட்டோம் என தெரிவித்த போது ஒரு காவல்துறை அதிகாரி தோழர் ஒருவரைப் பார்த்து இரவில் தங்குவதற்கு உன் கணவனிடம் அனுமதி வாங்கி விட்டாயா? என்று வக்கிரமான பொருளில் கேட்டார். இப்படி போராட்டங்களில் கலந்து கொள்ளும் பெண்கள் ஆபாச வசவுகளை, வக்கிரமான பொருளில் திட்டப்படுவதை கேட்பது ஒவ்வொரு முறையும் நடக்கிறது. அது இன்னும் பரிணாம வளர்ச்சி பெற்று பொது இடங்களில் அங்கங்களைத் தொடுவது, ஆடைகளை இழுத்துக் கிழிப்பது என்று விரிவடைந்திருக்கிறது. இது ஒன்றிரண்டு அதிகாரிகள் செய்யும் தவறு என்று எண்ண முடியாது. உளவியல் ரீதியாக தாக்குவது எனும் அடிப்படையில் திட்டமிட்டு நடத்தப்படுகிறது.

 

தனிப்பட்ட பொறுக்கிகள், சமூக விரோதிகள் கூட பொது இடங்களில், பலர் பார்த்துக் கொண்டிருக்கையில் இப்படி நடந்து கொள்ள மாட்டார்கள். ஆனால் அரசு பொறுக்கிகள் இன்னும் அதிகமாக செல்வதற்கும் தயாராக இருக்கிறார்கள். வாச்சாத்தியில் பழங்குடியினப் பெண்கள் வண்புணர்வு செய்யப்பட்ட வழக்கில், அந்த நேரத்தில் முதல்வராக இருந்தவர், அந்தப் பெண்கள் பணத்துக்காக காவல்துறை மீது அப்படி பழி சுமத்துகிறார்கள் என்று சட்டமன்றத்திலேயே கூறினார். இந்த பாதுகாப்பு தான் அவர்களை எந்த எல்லைக்கும் செல்ல வைக்கிறது. சட்டம், நீதி உள்ளிட்ட எதுவும் அவர்களுக்கு தடையில்லை. அண்மையில் கோவையில் ஒரு இழவை முன்னிட்டு காவி வானரங்கள் 18 கிலோமீட்டர் தூரத்திற்கு கடைகளை நொறுக்கி, திருடி, வாகனங்களை சேதப்படுத்தி ஊர்வலம் நடத்திய போது அவர்களுக்கு பாதுகாப்பாய் இருந்து வேடிக்கை பார்த்த காவல்துறை அரசுக்கு எதிரான போராட்டம் என்றால் நொடிகளில் பாய்ந்து குதறுகிறது. ஜாதி மோதல்களை தூண்டும் வண்ணம் ஆதிக்க ஜாதியினர் ஒட்டும் சுவரொட்டிகளை, பார்க்கவே கண்கூசும் படு ஆபாசமான நீலப்பட சுவரொட்டிகளை அனுமதிக்கும் காவல் துறை அரசை எதிர்த்து மக்களை விழிப்படையச் செய்யும் நோக்கில் ஒரு சுவரொட்டி ஒட்டினால், ஒட்டிய பசை உலர்வதற்குள் கிழித்துப் போடுகிறது, ஒட்டியவர்கள் மீது பொய்வழக்கு போடுகிறது. இப்படி எடுத்துக்காட்டுகள் ஆயிரம் கூறலாம். இதன் உள்ளடக்கத்தில் இருக்கும் உண்மை என்ன? என்பதே கேள்வி.

 

மக்களுக்கு எதிரான எந்த சமூக விரோதியையும் காப்பாற்றும், கூட்டு வைத்துக் கொள்ளும், கொள்ளையடிக்கும் காவல்துறை, அரசுக்கு எதிராக போராடும் எவரையும் கொஞ்சமும் அனுமதிப்பதில்லை. சமூக விரோதிகளோடும், குற்றவாளிகளோடும் கூடிக் குலாவும் போது குறுக்கே வராத சட்டம் நீதி போன்ற மாய வஸ்துகள், மக்கள் தங்கள் வாழ்வாதாரத்துக்காக போராடும் போது அதை தடை செய்வதற்கு பாட்டை ஏற்படுத்திக் கொடுக்கிறது. அதேநேரம் அரசுக்கு எதிரான போராட்டங்களை தடுக்கிறது எனும் ஒரே காரனத்துக்காக பாலியல் வண்புணர்வு உள்ளிட்ட மக்களுக்கு எதிரான எந்தகைய குற்றங்களிலிருந்தும் காவல்துறையை பாதுகாக்கிறது அரசு. இது தான் அந்த உண்மை. அரசு என்பது மக்களுக்கானதில்லை, அதனால் காவல்துறையும் மக்களுக்கானதில்லை. அரசு என்பது மக்களுக்கு எதிரானது, அதனால் காவல்துறையும் மக்களுக்கு எதிரானது.

 

காவல்துறை உங்கள் நண்பன் எனும் அறுவறுப்பான பொய்யை, அது பொய் என்று தெரிந்த பின்னும் எதற்காக உண்மை போல பாவித்துக் கொண்டிருக்க வேண்டும்? அவர்கள் அரசு சீருடையை அணிந்து கொண்டிருக்கிறார்கள் என்பதற்காக இன்னும் எத்தனை நாள் அந்தப் பொறுக்கிகளைப் பொறுத்துக் கொண்டிருக்கப் போகிறோம்?

பொறுக்கிகளால் தாக்கப்பட்ட, பாலியல் ரீதியாக துன்புறுத்தப்பட்ட தோழர்கள் இங்கே நடந்தவைகளை விவரிக்கிறார்கள். 

மின்னூலாக(PDF) தரவிறக்க‌

பாசிச மோடி

பிரசன்னா, ராஜ் ரம்யா ஆகியோரின் கேள்விகளுக்கும், ஃபெரோஸ் அவர்களின் பின்னூட்டத்திற்குமான பதில்கள் தான் இந்த இடுகை.

modihitler

தோழர் செங்கொடி,

ஆதிகால மனித சமூகம் பொதுவுடமை அமைப்பைக் கொண்டிருந்தது என பல ஆய்வாளர்கள் கூறிவருகின்றனர். உங்களுடைய எழுத்துகளிலும் அக்கருத்து உள்ளது. எனவே, கார்ல் மார்க்ஸ் தன் எழுத்துகளின் மூலம் மீட்டுருவாக்கம் செய்த பொதுவுடமை கருத்தாக்கமானது, நமது ஆதி மனித சமூகம் கொண்டிருந்த ஒன்றுதானா? அல்லது அதன் அடிப்படையிலமைந்த, ஆனால் பல மாறுதல்களைப் பெற்ற ஒரு கருத்தாக்கமா? கார்ஸ் மார்க்ஸின் உழைப்பு எதை நோக்கியது?

தோழர் பிரசன்னா,

தொடக்க கால மனித சமூகம் பொதுவுடமை சமூகமாக இருந்தது என்பது மார்க்ஸின் கண்டுபிடிப்பல்ல. அறிஞர்கள் கூறிவந்தது தான், குறிப்பாக மார்கன். மட்டுமல்லாது வர்க்கங்களின் இருப்பு, அவைகளுக்கிடையிலான போராட்டம் போன்றவை கூட மார்க்ஸுக்கு முன்பே உறுதிப்படுத்தப்பட்டவை தான். மக்கள் சமூகம் எதை அடிப்படையாகக் கொண்டு இயங்குகிறது? அந்த இயக்கத்தின் போக்கில் அடையும் மாற்றம், அவற்றில் இயைபாகவும், முரணாகவும் செயல்படும் அம்சங்கள், அவற்றின் விதிகள் இவைதான் மார்க்ஸின் உழைப்பு. அதனால் தான் கம்யூனிசம் என்பது ஒரு சமூக அறிவியல் எனப்படுகிறது. இயக்கவியல் பொருள்முதல் வாதம், வரலாற்றியல் பொருள்முதல் வாதம் ஆகியவற்றை அடிப்படையாகக் கொண்டது தான் கம்யூனிசம். இந்த கம்யூனிச சமூகம் அமைக்கப்பட வேண்டும் என்பது தான் கம்யூனிஸ்டுகளின் இறுதி இலக்கு.

ஆதிகால புராதன பொதுவுடமை சமூகம் என்பது மார்க்ஸ் கண்டடைந்த அறிவியல் ரீதியிலான பொதுவுடமை சமூகத்தோடு தொடர்புபடுத்த முடியாதது. ஆனால் அடிப்படை ஒன்று தான். தொடக்க கால பொதுவுடமை சமூகம் உட்டோப்பியன் சமூகம் எனப்படுகிறது. அதாவது அன்றைய சூழல், அன்றைய தேவை, அன்றைய அறிவியல், அன்றைய மனிதனின் சிந்தனை வளர்ச்சி ஆகியவற்றின் அடிப்படையில் அன்றைய மனிதனுக்கு வேறு தெரிவுகளே கிடையாது. அப்படி இருந்தால் மட்டுமே உயிர் பிழைக்க முடியும் எனும் நிலையிலான சமூகம். மனிதனின் விருப்பத்திற்கு அப்பாற்பட்டு புறச்சூழல் அவ்வாறு இருக்குமாறு மனிதனை வடிவமைத்தது.

எதிர்கால பொதுவுடமை சமூகம் என்பது இதனின்று சற்றே மாறுபட்டது. உற்பத்தி முறைதான் சமூக இயக்கத்தின் அடிப்படை. அது தன் போக்கில் சமூக உறவுகளை மாற்றிக் கொண்டே செல்கிறது. மாற்றமடையும் ஒவ்வொரு உற்பத்தி முறையிலும் மனித உறவுகள் தொடங்கி அனைத்தும் மாற்றமடைகிறது. இன்று மனிதன் அனுபவிக்கும் அனைத்து வித துன்பங்களுக்கும் அந்த உற்பத்தி முறையில் இருக்கும் உழைப்புச் சுரண்டலின் விளைவாய் ஏற்பட்டவையே. அதன் உச்சமாக இன்றைய முதலாளித்துவ, ஏகாதிபத்திய உற்பத்தி முறை இருக்கிறது. எனவே மனிதன் தன் துன்ப துயரங்களிலிருந்து, உழைப்புச் சுரண்டலிலிருந்து விடுதலை அடைவது இந்த உற்பத்தி முறையை மாற்றியமைப்பதால் மட்டுமே சாத்தியமாகும். இதை உணர்ந்து மனிதன் தன் சொந்த முயற்சியினால் (சமூக உற்பத்தி தனிநபர் சுவீகாரம் எனும் அடிப்படையில்) நிலவும் உற்பத்தி முறையை (சமூக உற்பத்தி சமூக சுவீகாரம் எனும் அடிப்படையில்) மாற்றியமைத்து அடுத்த நகர்வுக்குச் செல்வது தான் கம்யூனிசம். அதற்கு வழி சமைத்துக் கொடுப்பது சோசலிசம்.

உங்களுக்கான விடை கிடைத்திருக்கும் என எண்ணுகிறேன். அல்லவெனில் இன்னும் குறிப்பாக உங்கள் கேள்விகளைத் தொடருங்கள், விரிவாகப் பார்க்கலாம்.

**********

வணக்கம் தோழர்

ஜாதி ஒழிய இந்து மதம் ஒழிய வேண்டும் என்பது ஏற்புடைய வாதமா ?

நண்பர் ராஜ்ரம்யா,

ஆம் இந்து மதம் ஒழிய வேண்டும். மதங்கள் அனைத்தும் ஒழியத்தான் வேண்டும், ஒழிந்து தான் போகும் எனும் அடிப்படையில் மட்டும் அல்ல. சமூகத்தின் அச்சாணியாக இருக்கும் பெரும்பகுதி மக்களை பன்னெடுங் காலமாக கொடூராமாய் ஒடுக்கி வைப்பதையே தன் இருப்பாக கொண்டிருக்கும் ஒரு மதம் இருப்பதை அனுமதிக்கக் கூடாது எனும் அடிப்படையிலும் இந்து மதத்தை ஒழிக்கத்தான் வேண்டும்.

ஜாதி என்பதை வெறுமனே ஒரு மதத்தின் நிர்வாக வசதிக்கான உட்பிரிவு என்பதாக புரிந்து கொள்ள முடியாது. ஜாதிப் பிரிவுகள் இல்லையென்றால் இந்து மதமே இல்லை. வரலாற்று அடிப்படையில் பார்த்தால் இந்து மதம் என்றொரு மதமே இல்லை. இந்து மதத்தின் உருவாக்கமே தன்னுடைய அரசியல் மேலாதிக்கத்தை தக்க வைப்பதற்காக பார்ப்பனியம் உருவாக்கிய சதித்தனம். இன்று நாம் பார்க்கும் இந்து மதம் என்பது மக்கள் போராட்டங்களால் அதன் பல்வேறு கொடூரங்கள் நீக்கப்பட்ட ஒரு வடிவம். எடுத்துக்காட்டு உடன்கட்டை ஏறுதல். ஆனாலும் கூட அதன் கொடூரத்தனம் சகிக்க முடியாததாக இருக்கிறது. எடுத்துக்காட்டு கோவை தாக்குதல்.

இந்து மதம் இருக்கட்டும் ஜாதியை மட்டும் ஒழித்தால் போதும் என்பது நெருப்பு இருக்கட்டும் அதன் எரிக்கும் தன்மையை மட்டும் நீக்கினால் போதும் என்பது போல அபத்தமானது. வரலாறு நெடுகிலும் பார்ப்பனியம் மக்களுக்கு நிகழ்த்தி வந்திருக்கும் கொடுமைகளை உணர்ந்த யாருக்கும் இது போன்ற அபத்தங்கள் தோன்றாது.

அனைத்து ஜாதியினரும் அர்ச்சகர் ஆகலாம் என்று கொண்டுவரப்பட்ட சட்டத்தை சட்ட வரம்புக்கு உட்பட்டே ரத்து செய்யமுடிந்திருக்கிறது. அனைத்து ஜாதியினரும் அர்ச்சகர் ஆகலாம் என்பது நீங்கள் நினைப்பது போல ஜாதியை நீக்கி மதத்தை தக்க வைக்கும் யோசனை போன்றது. இந்து மதத்தை ஒழிக்காமல் அதை செயல்படுத்த முடியாது என்பது தான் யதார்த்தமாக இருக்கிறது. பிறப்பினடிப்படையில் உயர்வு தாழ்வு கற்பிக்காமல் இந்து மதம் பிழைக்க முடியாது. பிறப்பின் அடிப்படையில் சுமத்தப்படும் ஏற்றத் தாழ்வுகளை நீக்க வேண்டுமென்றால், அதை இந்து மதத்தை ஒழிக்காமல் செய்ய முடியாது.

**********

மோடியை பாசிஸ்ட் என்பது மிகையாகத் தெரிகிறது. அவர் ஒரு அடியாள். நுகர்வு விரும்பி, சங்பரிவாரம் இயக்குகின்ற பொம்மை. சங்பரிவாரத்திற்கும் கார்ப்ரேட்டுகளுக்குமான அடியாள். மோடி என்ற பிம்பத்தை முந்தள்ளி சங்பரிவாரமும் கார்பரேட்டுகளும் இந்தியாவை நாசம் செய்து கொண்டிருக்கின்றனர். இந்தியாவில் எந்த ஒரு பிரச்சினைக்கும் மோடி என்ற பிரதமர் வாய் திறப்பதில்லை. மோடி சங்பரிவாரத்திடமிருந்து தகவல் வரும்போதுதான் பேச ஆரம்பிக்கிறார். மோடி ஒரு முட்டாள்.

இல்லை நண்பர் ஃபெரோஸ்,

மோடி குறித்து நீங்கள் கொண்டிருக்கும் கருத்து குறை மதிப்பீடாக இருக்கிறது. நீங்கள் கொண்டிருக்கும் தரவுகள் சரியானவை தான். ஆனால் அதன் மூலம் நீங்கள் வந்திருக்கும் முடிவுதான் பிழையாக இருக்கிறது.

பாசிசம் என்றால் என்ன? முதலாளித்துவம் ஏகாதிபத்தியமாக வளர்ந்த போது முற்றிய நெருக்கடிகளை சமாளிப்பதற்காக வரித்துக் கொண்ட அரசியல் கொள்கை. எவ்வளவு மோசமான சுரண்டல் கொடூரங்கள் இருந்தாலும் அவர்கள் பாதுகாப்பை, அவர்களுக்குத் தேவையான வசதிகளை, அவர்களின் சுரண்டலுக்கு தேவையான ஏற்பாடுகளை செய்து தருவதை உறுதிப்படுத்துவது தான் பாசிசம். இவ்வாறு செய்யப்படுவதை கொள்கையளவில் வரித்துக் கொள்பவர்கள் பாசிஸ்டுகள்.

மோடி ஒரு முட்டாள், மோடி ஒரு பொம்மை என்றால் மோடிக்கென்று சொந்தக் கருத்து ஒன்றுமில்லையா? இருக்கிறது என்றால் அந்தக் கருத்து எத்தகையது? யாருக்கு ஆதரவானது? யாருக்கு எதிரானது? சில போதுகளில் மோடியின் அமைதி என்பது கருத்து ஏதுமில்லாததால் ஏற்படும் அமைதியா? அல்லது தன்னுடைய கருத்தை பாதுகாத்துக் கொள்வதற்காக கொள்ளப்படும் அமைதியா? இவைகளுக்கான விடை என்ன?

மோடி ஒரு முட்டாள் தான். மோடி ஒரு பொம்மை தான். ஆனால் அவருக்கென்று ஒரு கருத்து உள்ளது. அந்தக் கருத்து தான் அவரின் எல்லாமாக இருக்கிறது. முட்டாளாக இருக்க வைக்கிறது, பொம்மையாக செயல்பட வைக்கிறது. தன்னுடைய ஆண்டான்களுக்கு சங்கடமான தருணங்களில் அமைதியாக இருக்க வைக்கிறது, நிலைமை கைமீறிப் போகும் போது நடிக்க வைக்கிறது. என்றால் அவரை முட்டாளாக மட்டும், பொம்மையாக மட்டும் மதிப்பிட முடியுமா?

நூரம்பர்க் விசாரணையின் போது ஹிட்லரின் இராணுவத்தினரும் கூட இப்படித்தான் வாதிட்டனர். யூதர்களைக் கொல்வது என்பது எங்களின் அரசுத் தலைவர் எங்களுக்கு இட்ட கட்டளை. இராணுவத்தினர் எனும் அடிப்படையில் அந்த கட்டளைகளை எங்களால் மீற முடியாது. எனவே, யூதர்களை கொன்றது எங்கள் மீதான குற்றமாகாது என்று தான் வாதிட்டார்கள். ஏற்க முடியுமா இதை.

ஒன்றை கட்டாயத்தின் பேரில், அல்லது பிழைப்புவாதத்தின் பேரில் செய்வதற்கும் விருப்பத்தின் பேரில் செய்வதற்கும் கூட வேறுபாடுகள் இருக்கின்றன. ஆனால் மோடி செய்தது விருப்பத்தின் பேரில். அவர் வரித்துக் கொண்ட கொள்கையின் பேரில். ஏகாதிபத்தியத்தின், பார்ப்பனியத்தின் விருப்பமும் மோடியின் விருப்பமும் ஒன்றியிருந்தது என்றால் அது மோடியின் முட்டாள்தனத்தினால் ஏற்பட்டதல்ல. மோடியின் சொந்தக் கருத்திலிருந்து ஏற்பட்டது.

ஆகவே, மோடியை முட்டாள் என்றோ, பொம்மை என்றோ கூறுவது அவரை அவரின் குற்றங்களிலிருந்து காப்பாற்றும் உத்தியாகும். மோடி ஒரு பாசிஸ்ட். அவர் பாசிஸ்டாக இருப்பதனாலேயே பார்ப்பன பாசிஸ்டுகளுக்கும், ஏகாதிபத்திய பாசிஸ்டுகளுக்கும் இணங்கிப் போகிறார்.

மின்னூலாக(PDF) தரவிறக்க‌

மதபண்டிகைகளுக்கு வாழ்த்து தெரிவிக்கலாமா?

வணக்கம் தோழர்

பொதுவுடமை வாதிகள் மத பண்டிகைகளுக்கு வாழ்த்து தெரிவிப்பது சரியா ? தவறா ?

 திரு ராஜ்ரம்யா கேள்வி பதில் பகுதியிலிருந்து

Allocution

நண்பர் ராஜ் ரம்யா,

 

தவறு என்று ஒற்றைச் சொல்லில் கூறிவிட முடியும். ஏன் தவறு என்பதையும் சேர்த்தால் தான் அது முழுமையடையும். முதலில் மதம் என்பது என்ன? இயங்கியல் அடிப்படையில் அதன் கருத்துமுதல்வாத தன்மையை விவரிப்பது ஒரு வகை. அதை விட, மக்களிடம் மதத்தின் பாத்திரம் என்ன என்பதை உள்வாங்கிக் கொள்வது இன்றியமையாதது. மதம் மக்களுக்கு அபினியைப் போல போதை மயக்கத்தைக் கொடுக்கிறது. அதேநேரம் இதயமற்ற இந்த உலகின் கொடூரச் சுரண்டலுக்கு தற்காலிக இளைப்பாறலை, செயற்கையான ஆற்றுப்படுதலை செய்கிறது.

 

மக்கள் எந்த அடிப்படையில் மதங்களின் மீது பிடிமானம் கொண்டிருக்கிறார்கள்? இரண்டு வழிகளில் மதங்களின் மீதான பிடிமானம் நிலை கொண்டிருக்கிறது. ஒன்று, மரபு வழியிலான உறுதிப்பாடு. இரண்டு, எதிர்காலம் குறித்த பயம். இவற்றில் மரபு ரீதியிலான உறுதிப்பாடு பெரும்பாலும் மீளாய்வுக்கு உட்படுத்தாத அல்லது உட்படுத்த விரும்பாத நிலையில் இருக்கிறது. எதிர்காலம் குறித்த பயத்தில் மதம் எதுவும் தமக்கு செய்ய இயலாத நிலையில் இருக்கிறது என்பதை அறியாத அல்லது அறிய விரும்பாத நிலையில் இருக்கிறது. இந்த இரண்டின் மீது தான் மதம் தனது பொய்யான இளைப்பாறுதலை மக்களுக்கு வழங்கிக் கொண்டிருக்கிறது.

 

மதம் குறித்து, அல்லது மதத்தில் ஈடுபாடு கொண்டிருக்கும் மக்கள் குறித்து மார்க்சியம் என்ன பார்வையைக் கொண்டிருக்கிறது? மதம் என்பது அரசைப் பொருத்தவரை தனிமனித விவகாரம். ஆனால், கட்சியைப் பொருத்தவரை அது சமூகத்தில் நிலவும் முரண்பாடான பிரச்சனை. இந்த இரண்டு கருத்தின்படி தான் ஒரு பொதுவுடமைவாதி மதத்தை அணுக வேண்டும். அரசு தனிமனித எல்லையைத் தாண்டி மதத்தை ஆதரிக்கவோ எதிர்க்கவோ செய்யும் போது பொதுவுடமைவாதி அதில் தலையிட்டு அரசுக்கு எதிராக போராட வேண்டும். எடுத்துக்காட்டாக அண்மைய இரண்டு நிகழ்வுகளைப் பார்க்கலாம். ஒன்று அஞ்சலகங்களில் கங்கை நதிநீர் விற்பதற்கு ஏற்பாடு செய்யப்படும் எனும் அரசின் அறிவிப்பு. இது மதம் ஒரு தனிமனித விவகாரம் என்பதைத் தாண்டி ஒரு குறிப்பிட்ட மதத்தை ஆதரிக்கும் அரசின் செயல்பாடு. இதை எதிர்க்க வேண்டும். இரண்டு, மதப் பரப்புரையாளர் ஜாகிர் நாயக் மீது அரசு எழுப்பும் நிர்ப்பந்தம். இது மதம் ஒரு தனிமனித விவகாரம் என்பதைத் தாண்டி ஒரு குறிப்பிட்ட மதத்தை எதிர்க்கும் அரசின் செயல்பாடு. ஜாகிர நாயக் போன்ற மத பரப்புரையாளர்கள் அறிவியலுக்கு எதிராக மக்களிடம் மூட நம்பிக்கையை வளர்க்கிறார்கள் எனும் அடிப்படையில் எதிர்க்கப்பட வேண்டியவர்களே என்றாலும் அரசின் நடவடிக்கை எதிர்க்கப்பட வேண்டும்.

 

கட்சியைப் பொருத்தவரை மதம் என்பது சமூகப் பிரச்சனை. மதம் ஒரு தனி மனித விவகாரம் என்று ஒரு பொதுவுடமைவாதி ஒதுங்கியிருக்க முடியாது. மதம் எனும் அந்த சமூகப் பிரச்சனையை எதிர்த்து போராட வேண்டியது ஒரு பொதுவுடமைவாதியின் சமூகக் கடமை. ஆனால் அது முதன்மையான சமூகக் கடமையல்ல. அதாவது, மதங்களுக்கு எதிராகப் போராடுவது என்பது வர்க்கப் போராட்டத்துக்கு மேலானதல்ல, வர்க்கப் போராட்டத்துக்கு உட்பட்டதே.

 

சமூகவலைதளங்களைப் பொருத்தவரை சமூக ஆர்வலர்கள், முற்போக்காளர்கள் மதங்களுக்கு எதிரான பரப்புரைக்கு மிகுந்த முதன்மைத்தனம் கொடுக்கிறார்கள். இது தேவையற்றது. எவ்வாறென்றால், மதங்களின் மீதான பிடிப்பு மக்களுக்கு அற்றுப் போய்விட்டால் வேறு பிரச்சனைகளே இருக்காதா? ஆனால், மதங்களுக்கு அப்பாற்பட்டு இருக்கும் பிரச்சனைகள் இல்லாதாகும் போது மதம் இற்றுப் போய் மக்களிடமிருந்து தானாகவே நீங்கி விடும். மக்களிடம் மதம் நீடித்திருப்பதற்கே மதத்திற்கு அற்பட்ட பிற பிரச்சனைகள் இருந்து கொண்டிருப்பதே காரணம். எனவே, அவைகளை தீர்ப்பதற்கான வார்க்கப் போராட்டத்துக்கு உட்பட்டுத் தான் மதங்களுக்கு எதிரான போராட்டங்கள் அமைய வேண்டும். பொதுவுடமைவாதியைப் பொருத்தவரை மதங்களுக்கு எதிரான போராட்டம், வர்க்கப் போராட்டத்துக்கு இடையூறாக ஆகிவிடக் கூடாது என்பது கவனிக்கத் தக்கது.

 

இந்த அடிப்படைகளை கைக் கொண்டு மதப் பண்டிகைகளைப் பார்த்தால், முதலில் அவை வர்க்க ஒற்றுமைக்கு எதிரான அம்சங்களாக இருக்கின்றன. இரண்டாவதாக பண்டிகைகளின் தன்மையைப் பார்த்தால், பார்ப்பனிய மத பண்டிகைகள் உள்ளடக்கத்தில் பண்பாடு கலாச்சார ரீதியிலும், பொருளாதார சமூக ரீதியிலும் உழைக்கும் மக்களுக்கு எதிரான உணர்வை கொண்டிருக்கிறது, பிற மதப் பண்டிகைகள் ஒப்பீட்டளவில் இந்த அளவுக்கு இல்லை என்றாலும் உழைக்கும் மக்களுக்கு எதிரானவைகளே. மூன்றாவதாக எந்த மதப் பண்டிகை ஆனாலும் அது நுகர்வு வெறியோடு பின்னிப் பிணைந்ததாக இருக்கிறது.

 

மத பண்டிகைகளின் இந்த மூன்று அம்சங்களையும் பரிசீலித்துப் பார்த்தால் ஒரு பொதுவுடமைவாதியின் சமூகக் கடமையான மக்களின் மூடநம்பிக்கையை எதிர்க்கும் போராட்டங்களுக்கு எதிராக நிற்பதுடன், வர்க்கப் போராட்டத்துக்கும் எதிர் வரிசையில் திடமாக நிற்கிறது. இப்படியான அடிப்படையிலிருக்கும் மதப் பண்டிகைகளுக்கு வாழ்த்து தெரிவிப்பது என்பதன் பொருள் என்ன? அந்த அடிப்படைகளுக்கு ஏற்புரை வாசிப்பது என்பதாகத் தான் இருக்க முடியும். இதை சாதாரண ஒரு முற்போக்குவாதி செய்ய முடியுமா? என்றால் ஒரு பொதுவுடமைவாதி இதை எப்படி செய்ய முடியும்?

மின்னூலாக(PDF) தரவிறக்க‌

துரோகி முகம்மதா? மார்க்ஸா? டி.என்.டி.ஜே பதில் சொல்லுமா?

விரைந்து வாருங்கள் முஸ்லீம்களே! கம்யூனிசம் நோக்கி .. பகுதி 7

das kapital

உணர்வின் கற்பனை உரையாடல் தொடர் ஏழாம் பகுதியைப் படிக்க இங்கே சொடுக்குங்கள்.  7.1, 7.2

முன்குறிப்பு: “விரைந்து வாருங்கள் முஸ்லீம்களே, கம்யூனிசம் நோக்கி” எனும் இந்தத் தொடர் ‘உணர்வு’ கும்பலின் தொடருக்கு மறுப்புரையாக வரிசையாக வெளிவந்து கொண்டிருந்தது. அந்த வகையில் ஆறாவது பகுதியாக வெளிவந்திருக்க வேண்டிய இது, வரிசையிலிருந்து மாறி, ஏழாவது பகுதியாக வெளிவருகிறது. காரணம், குறிப்பிட்ட அந்த ஆறாவது பகுதி டி.என்.டி.ஜே இணைய தளத்தில் இல்லை. ‘உணர்வு’ வாசகர்கள் பலரிடம் விசாரித்துப் பார்த்து விட்டேன். எல்லோருமே இல்லை என மறுத்து விட்டனர். எனக்கு தர வேண்டாம் என எண்ணினார்களா? அல்லது பாதுகாத்து வைக்கும் பழக்கம் அவர்களிடம் இல்லையா என்பது தெரியவில்லை. எனவே தான் ஆறாம் பகுதியை கடந்து ஏழாவது பகுதிக்கான மறுப்புரையாக இது வெளிவருகிறது. நண்பர்கள் யாரிடமாவது ஆறாவது பகுதியோ அல்லது அவர்களது தளத்தில் வெளியிடாத வேறு பகுதிகளோ அச்சுப்படியாக இருந்தால் அதை படியெடுத்து என்னுடைய மின்னஞ்சலுக்கு அனுப்பி வைக்குமாறு கோருகிறேன்.

ஆறாவது பகுதியை படித்துப் பார்க்க கிடைக்கவில்லை என்றாலும், அதில் என்ன இருந்திருக்கும் என ஊகிக்க முடிகிறது. கடந்த சில பகுதிகளாக கம்யூனிஸ்ட் பேசுவது போலவே அமைத்திருந்தார்கள். அதன் தொடர்ச்சியாக உலகில் நடைபெற்ற புரட்சிகள் குறித்து புரட்சியல்லாது வேறு தீர்வில்லை என்று தன் பேச்சை முடித்துக் கொண்டிருக்கிறார். அதன் பிறகு முஸ்லீம் தன் வாதத்தை தொடங்குகிறார். முதலிலேயே ஒரு அதிர்ச்சி வைத்தியம் கொடுத்து தொடங்குகிறார்களாம். கம்யூனிஸ்டுகளுக்கு மார்க்ஸ் துரோகம் செய்து விட்டார் என்பது தான் அந்த அதிர்ச்சி வைத்தியம். இதைத்தான் அவர்களின் ‘முன் கதைச் சுருக்கம்’ தெரிவிக்கிறது. அது என்ன துரோகம் என்பதை விவரிப்பது தான் ‘உணர்வு’ தொடரின் ஏழாம் பகுதி. அதாவது மார்க்ஸ் தன்னுடைய மூலதனம் நூலில் உலகின் பல நாடுகளில், பல பகுதிகளில் நடக்கும் உழைப்புச் சுரண்டலை புள்ளி விபரத்துடன் எடுத்துக் கூறியவர், அரேபியாவில் நடந்த உலகையே புரட்டிப்போட்ட(!) இஸ்லாமியப் புரட்சி குறித்து எதுவுமே கூறவில்லை. தெரிந்திருந்தும் மறைத்து விட்டார். அதனால் தான் கம்யூனிஸ்டுகள் இஸ்லாம் பற்றி எதுவுமே தெரியாமல் அரைவேக்காடுகளாக இருக்கிறார்கள். இவ்வாறு தனக்கு தெரிந்த விசயங்களை மூலதனத்தில் சொல்லாமல் விட்டது தான் கம்யூனிஸ்டுகளுக்கு மார்க்ஸ் செய்த துரோகம் என்று விரித்துச் செல்கிறது.

இது வரையிலான கம்யூனிஸ்டின் வாதத்தில் சில விமர்சனங்கள் இருந்தன. விவாதம் என்றால் முதலில் அந்த விமர்சனங்களுக்கு இஸ்லாமிய அடிப்படையிலான பதிலைக் கூறியிருக்க வேண்டும், அதன் பிறகே புதிய வாதங்களை வைக்க வேண்டும். இது பொது நியதி. ஆனால், ‘உணர்வு’ கும்பலோ அவர்களாகவே கற்பனையாக எழுதிய உரையாடலில் அவர்களே தொடுத்த விமர்சனங்களுக்குக் கூட பதிலளிக்காமல் எடுத்த எடுப்பிலேயே மார்க்ஸ் துரோகம் செய்து விட்டார் என்று அவதூற்றில் இறங்குகிறார்கள். இது தான் அந்த கும்பலுக்கு தெரிந்த ‘அழகிய முறை’ என்பது ஏற்கனவே நமக்கு தெரிந்தது தான் என்பதால் நாம் தொடர்ந்து பயணிப்போம்.

முதலில், மூலதனம் என்பது என்ன? அரசு என்பது ஒரு பிரிவு மக்களுக்காக பிற பிரிவு மக்கள் அனைவரையும் ஒடுக்கும் ஒரு கருவி. இது சுரண்டலின் வடிவமாக இருக்கிறது. ஒரு காலத்தில் இல்லாதிருந்த அரசு வரவிருக்கும் இன்னுமொரு காலத்திலிலும் இல்லாமல் போகும். இருந்து கொண்டிருக்கும் அரசு, உற்பத்தி முறையையே சார்ந்திருக்கிறது. உற்பத்தி முறை மாறும் ஒவ்வொரு காலகட்டத்திலும் புரட்சியின் மூலம் அரசு வேறொரு வர்க்கத்தினரை பிரதிநிதித்துவப் படுத்துகிறது. கடைசில் அது பாட்டாளிகளை பிரதிநிதிப்படுத்துவதன் மூலம் படிப்படியாக மறைந்து போகும். இது மக்களின் பங்களிப்புடன் எவ்வளவு விரைவாக கொண்டு வரப்படுகிறதோ அவ்வளவு விரைவாக மக்களுக்கு நன்மை பயக்கும். இதை மக்களுக்கு உணர வைக்க வேண்டுமென்றால், அதன் மூலம் புரட்சியை சாதிக்க வேண்டுமானால், உலகில் மக்கள் இது வரை எப்படி என்னென்ன வடிவங்களில் சுரண்டப்பட்டு வந்திருக்கிறார்கள், குறிப்பாக முதலாளித்துவ காலகட்டத்தில் மக்கள் எவ்வளவு கொடூரமாக சுரண்டப்படுகிறார்கள் என்பது ஆதாரபூர்வமாக வெளிப்படுத்தப்பட வேண்டும். அதைத்தான் மார்க்ஸ் எழுதிய ‘டாஸ் காப்பிட்டல்’ எனும் மூலதனம் செய்திருக்கிறது.

இப்போது இங்கு கேள்வி என்ன? இஸ்லாமியப் புரட்சி குறித்து மார்க்ஸ் தன் மூலதனத்தில் எழுதாமல் மறைத்து விட்டார் என்பது. இதற்கு பல கோணங்களில் பதில் கூற முடியும் என்றாலும் முக்கியமான நான்கு கோணங்களில் இதற்கான பதிலை பார்க்கலாம்.

  1. உற்பத்தி முறை: மூலதனத்தில் முதலாளித்துவ பொருளுற்பத்தி முறை தான் பிரதானமாக எடுத்துக் கொள்ளப்பட்டிருக்கிறது. இந்த அடிப்படையில் அன்றைய முதலாளித்துவ பொருளுற்பத்தி முறையின் முக்கியப் பகுதியாக இருந்த ஐரோப்பிய நாடுகளை எடுத்துக் கொண்டு குறிப்பாக இங்கிலாந்தை எடுத்துக் கொண்டு முதலாளித்துவ பொருளுற்பத்தி முறையின் தன்மைகளையும், சுரண்டல்களையும் வெளிக் கொண்டு வருகிறது. இங்கிலாந்து பொருளுற்பத்தி முறையுடன் தொடர்புடைய அதேநேரம் வடிவ மாறுதல்களைக் கொண்ட பகுதிகளின் பொருளுற்பத்தி முறைகளும் எடுத்துக் கொள்ளப்பட்டிருக்கின்றன. இந்தியா போன்ற ஆசிய நாடுகளின் சாதியக் கட்டமைவின் கீழ் ஆசிய சொத்துடமை வடிவத்தை எடுத்துக் கொண்டதற்கான காரணம் இது தான். மட்டுமல்லாது, தான் பிறந்த நாடான ஜெர்மன் உற்பத்தி முறை குறித்தும், அண்டை நாடான ரஷ்யா குறித்தும் மார்க்ஸ் மூலதனத்தில் எதுவும் குறிப்பிடவில்லை. காரணம் ஜெர்மன் அந்த நேரத்தில் முதலாளித்துவ பொருளுற்பத்தி முறையில் முழுமையடையாதது தான். எனவே, அரேபியா குறித்து எடுத்துக் கொள்ளவில்லை என்பது யதார்த்தமானது. ஏனென்றால் அரேபியாவில் முதலாளித்துவப் பொருளுற்பத்தி முறை அங்கு எண்ணெய் வளம் கண்டுபிடிக்கப்பட்டதற்கு பிறது தான் வருகிறது. எனவே, மார்க்ஸ் துரோகம் செய்து விட்டார் என்று ‘உணர்வு’ கும்பல் கூறுவது அப்பட்டமான அவதூறு.
  1. வரலாறு இன்மை: உலகின் பகுதிகளில் மக்களின் வாழ்நிலை குறித்தும், உற்பத்தி முறை குறித்தும் பலவிதமான தகவல்கள் பண்டைய இலக்கியங்களில் விரவிக் கிடக்கின்றன. தனி நூல்கள் இருக்கின்றன. அரேபிய மக்கள் குறித்தான என்னென்ன தகவல்கள் அரேபிய இலக்கியங்களில் கிடைக்கின்றன? ‘உணர்வு’ கும்பல் தகவல் தருமா? அரேபியாவில் இஸ்லாம் ஆதிக்கம் செலுத்தத் தொடங்கிய பிறகு மக்களின் யதார்த்த வாழ்வு குறித்த தகவல்கள் இல்லை. 19ம் நூற்றாண்டில் தான் மேலை நாட்டு வரலாற்றாய்வாளர்கள் அரேபியா குறித்து கவனம் செலுத்துகிறார்கள். வரலாற்றைத்தான் ஆராய முடியும், புராணக் குப்பைகளை அல்ல. எனவே, மார்க்ஸ் துரோகம் செய்து விட்டார் என்று ‘உணர்வு’ கும்பல் கூறுவது அப்பட்டமான அவதூறு.
  1. கதை சொல்லிகள், இலக்கியங்கள்: குரான் ஒலி வடிவிலேயே இறக்கப்பட்டது, எழுத்து வடிவில் அல்ல என்று கூறுவதும், ஹதீஸ்களை ஆயிரக் கணக்கானோர் மனனம் செய்து வைத்திருந்தார்கள் என்று கூறுவதும் இன்று மத ஜல்லியடிப்புகளாக இருக்கிறது. ஆனால், அன்றைய நாடோடி அரபுக் குழுக்களிடையே தங்கள் அனுபவங்களை எழுதி வைப்பது என்பது சூழலுக்கு பொருத்தமான வடிவமாக இருந்திருக்க முடியுமா? நிச்சயமாக இருந்திருக்க முடியாது. அதனால் தான் தங்கள் அனுபவங்களை மனப்பாடமாக கதை சொல்லி வடிவங்களில் அடுத்தடுத்த தலைமுறைகளுக்கு கடத்திக் கொண்டிருந்தார்கள். இந்த வடிவத்தில் அப்பாஸித்து வம்ச அரசர்கள் ஹதீஸ்களின் வழியில் செய்த குழப்பம், எது உண்மை, எது பொய் என்று பிரித்தறிய முடியாதபடி, எது வரலாறு எது புராணம் என்று தெளிய முடியாதபடி ஒன்று கலந்து போயிற்று. பின்னர் பல பிரிவுகளாக பிரிந்துவிட்ட இவர்களில் ஷன்னி குழுவின் தொகுப்பையும் குரானையும் எடுத்துக் கொண்டு மார்க்ஸ் மூலதனத்தை எழுதியிருக்க வேண்டும் என்று நினைக்கிறதா ‘உணர்வு’ கும்பல். என்னை வணங்காததால் நானே மாரிஃப் அணையை உடைத்தேன் என்று குரான் கூறுவதை வேதமாக எடுத்துக் கொள்வதற்கு மார்க்ஸ் ஒன்றும் அல்லாவின் தூதரில்லையே. எனவே, மார்க்ஸ் துரோகம் செய்து விட்டார் என்று ‘உணர்வு’ கும்பல் கூறுவது அப்பட்டமான அவதூறு.
  1. சில நூற்றாண்டுகளுக்கு முந்திய இஸ்லாமிய வரலாறு: ஒரு அரசியல் இயக்கமாக உருவெடுத்தது தான் இஸ்லாம். ஒரு மதமாக அல்லாமல் ஒரு இயக்கமாக பல அறிவியல் சாதனைகளை செய்திருக்கிறது. இதன் பொருள், மன்னர்களின் கைகளில் இஸ்லாம் எனும் மதம் சிக்கி இருந்திருக்கவில்லை என்பதல்ல. மாறாக, ஆதிக்கவெறி அரசியலுக்குள் கிருஸ்தவம் போல், பார்ப்பனிய மதம் போல் இருந்திருக்கவில்லை என்பது தான். இதன் பிறகு தான் அமெரிக்க ஏகாதிபத்தியத்திய திட்டத்தின் கீழ் இஸ்லாமிய மீட்டுருவாக்கம் நடைபெறுகிறது. இன்றைய இஸ்லாம் எனும் மதத்தின் மீதான பொருள் இஸ்லாமிய மீட்டுருவாக்கத்தின் பிறகான பொருள் தான். அதாவது, இஸ்லாம் எனும் மதத்தை மீட்டுருவாக்கத்துக்குப் பின், மீட்டுருவாக்கத்துக்கு முன் என்று பிரித்துப் பார்க்கத் தெரிந்திருக்க வேண்டும். மீட்டுருவாக்கத்துக்கு முன் இஸ்லாம் என்பது மிக பிற்காலத்தில் தோன்றிய, மத்திய தரைக்கடல் பகுதிகளில் பரவியிருக்கும், பெரிய அளவில் ஒடுக்குமுறைகளில் இறங்காத ஒரு மதம். கிருஸ்தவம், பார்ப்பனிய மதங்களைப் போன்று பார்க்கத் தேவையற்ற ஒரு மதம். எனவே, அதன் நன்னெறி போதனைகளை ஆய்வு செய்ய வேண்டிய அவசியம் சமூக அறிவியலாளரான மார்க்ஸுக்கு இல்லை. எனவே, மார்க்ஸ் துரோகம் செய்து விட்டார் என்று ‘உணர்வு’ கும்பல் கூறுவது அப்பட்டமான அவதூறு.

மேற்கண்ட காரணங்கள் முஸ்லீம்களில் பலருக்கு உவப்பில்லாத காரணங்களாக தெரியலாம். ஆனால் அவர்களுக்கு உவப்பில்லை என்பதாலேயே, அதில் உண்மையில்லை என்றாகிவிட முடியாதல்லவா? ஏன் இது இஸ்லாமியர்களுக்கு உவந்ததாக இல்லை என்றால், வரலாற்று ரீதியான இஸ்லாம் எனும் மதத்துக்கும், ஆன்மீக ரீதியான இஸ்லாம் எனும் மதத்துக்கும் இடையே இருக்கும் வித்தியாசத்தை அவர்கள் அறிந்திருக்கவில்லை. தெளிவாகச் சொன்னால் ஆன்மீக ரீதியான இஸ்லாத்தையே அவர்கள் இஸ்லாமாக அறிந்திருக்கிறார்கள். வரலாற்று ரீதியான இஸ்லாம் குறித்து அவர்களுக்கு எந்த அறிதலும் இல்லை.

வரலாற்று ரீதியான இஸ்லாம் என்பது என்ன? சுருக்கமாக பார்க்கலாம். எல்லாவற்றையும் மிகைத்த ஆற்றலான அல்லா எனும் ஒன்றின் கடைசித் தூதர் முகம்மது. அல்லா முகம்மதின் மூலமாக பேசியது குரான். முகம்மது அதற்கு உரையாகவும், செயலாகவும் கொடுத்த கொடுத்த விளக்கம் ஹதீஸ். இதன்படி ஒழுக வேண்டியது ஒவ்வொரு முஸ்லீமின் கடமை. ஏற்றவருக்கு சொர்க்கம், அல்லாதவருக்கு நரகம். இது ஆன்மீக ரீதியிலான இஸ்லாம் எனும் மதம். வரலாற்று ரீதியிலான இஸ்லாம் இதனிலிருந்து சற்றே மாறுபட்டது. உயர் வணிக குலத்தின் வரிய குடும்பம் ஒன்றில் பிறந்து, கதீஜா என்பவரின் வணிக நிறுவனத்தில் பணியில் சேர்ந்து, மத்திய தரைக்கடல் நாடுகள் அனைத்துக்கும் வணிகப் பயணம் மேற்கொண்டு, அந்த நேரத்தில் செல்வாக்குடன் இருந்த ஹனிஃபிய் இயக்கத்தில் பற்றுள்ள இளைஞரான முகம்மது, அரேபியப் பகுதியின் மூன்று பிரிவினரையும் உள்ளடக்கிய அரசு ஒன்றை உருவாக்குகிறார். அவரின் கடைசிக் காலத்தில் தொடங்கும் அதிகாரச் சண்டை இரண்டு நூற்றாண்டுகளாகத் தொடர்கிறது. இந்த அதிகாரப் போட்டியில் தாங்களே அதிகாரத்துக்கு உரியவர்கள் என்பதை நிரூபிக்க அப்பாஸித்துகள் மேற்கொண்ட முயற்சியின் உருத் திரட்சியே இஸ்லாம் எனும் மதம். இதில் தோல்வியுற்ற பலர் சில குழுக்களாக பிரிந்து பலமிழந்துவிட இஸ்லாம் என்றாலே ஆதிக்கத்தில் இருந்த சன்னி பிரிவுதான் என்றாகி விட்டது. இது தான் வரலாற்று ரீதியிலான இஸ்லாம்.

வரலாற்று இஸ்லாமா? ஆன்மீக இஸ்லாமா? எது சரி என்பது வேறு விசயம். ஆன்மீக இஸ்லாத்தை தவிர வேறு எதுவும் எனக்கு தேவையில்லை என்பதைக் கூட மதவாதம் என ஒதுக்கி விடலாம். ஆனால் எந்த ஆதாரமும் இல்லையென்றாலும் நான் ஆன்மீக இஸ்லாத்தை மட்டுமே நம்புவேன், அதனை அடிப்படையாகக் கொண்டே ஏனையவை ஒழுங்கமைக்கப்பட வேண்டும் என எண்ணுவதை என்ன செய்வது? அப்படிப்பட்ட எண்ணத்தின் விளைவு தான் மார்க்ஸ் கம்யூனிஸ்டுகளுக்கு துரோகம் செய்து விட்டார் எனப் பிதற்றுவது.

‘உணர்வு’ கும்பல் இஸ்லாமியப் புரட்சி என்று தெரிந்து சொல்லியதா, தெரியாமல் சொல்லியதா என்பது தெரியவில்லை. ஆனால் மார்க்சிய மூலவர்கள் அதைப் புரட்சி என்றே வர்ணித்திருக்கிறார்கள். ஏங்கல்ஸ் மார்க்ஸுக்கு எழுதிய ஒரு கடிதத்தில் அரேபிய நிலை குறித்து எழுதும் போது, அரேபியாவில் நடந்த முகம்மதியப் புரட்சி என்று குறிப்பிடுகிறார். மத்திய தரைக்கடல் மற்றும் அதை ஒட்டிய நாடுகளைத் தவிர வேறு எந்தப் பகுதிகளைப் பற்றியும் தெரியாத, உடலில் மூளை என்றொரு உறுப்பு இருக்கிறது என்பதே தெரியாத அல்லாவையும் முகம்மதுவையும் போல போலிப் புனிதர்களா மார்க்ஸும் ஏங்கல்ஸும். உலகின் அனைத்து பகுதி மக்களைக் குறித்தும் ஆய்வுகளை மேற்கொண்ட சமூக அறிவியலாளர்கள் அவர்கள். மதவாதம் தவிர வேறு எதுவும் தெரியாத ‘உணர்வு’ கும்பலுக்கு அது தெரிந்திருக்கும் என்று நினைக்க வேண்டிய தேவையும் இல்லை.

இன்னொரு புறம், முகம்மதியப் புரட்சி என்று ஆசான்கள் குறிப்பிடுவது தான் ‘உணர்வு’ கும்பல் குறிப்பிடும் இஸ்லாமியப் புரட்சியா? மதவாதிகள் குறிப்பிடுவது அடிமை விடுதலை, பெண்களுக்கான உரிமை போன்ற இறும்பூறெய்தல்களைத் தான். ஆனால் பெண்களுக்கான சொத்துரிமை, மறுமண உரிமை போன்றவை முகம்மதுவுக்கு முன்பே அரேபியாவில் இருந்தது தான் என்பதும், 60கள் வரையிலும் சௌதி அரேபியாவில் அடிமை முறை நிலவில் இருந்தது என்பதும் வரலாறு. அரசமைப்பு என்று எதுவும் இல்லாமலிருந்த அரேபிய பாலைவனத்தில் புதிதாக ஏற்பட்ட அரசு, அதன் வர்க்கத் தன்மை போன்றவற்றையே ஆசான்கள் முகம்மதியப் புரட்சி என வர்ணிக்கிறார்கள். மதவாதிகளின் புளகங்களையெல்லாம் சமூக அறிவியலாளர்கள் பொருட்டாக எடுக்க வேண்டிய அவசியமில்லை.

கம்யூனிஸ்டுகளுக்கு மார்க்ஸ் துரோகம் செய்து விட்டார் என்று ‘உணர்வு’ கும்பல் கூறுவது எவ்வளவு அபத்தமானது என்று பார்த்தோம். இனி முகம்மது இஸ்லாமியர்களுக்கு செய்த துரோகத்தைப் பார்க்கலாம். முகம்மதின் துரோகங்களை பெரிய பட்டியல் போட்டே கூற முடியும் என்றாலும் குறியீட்டுக்காக ஒன்றை மட்டும் பார்ப்போம்.

இஸ்லாத்தில் நான்கு பெண்களை மணமுடித்துக் கொள்ளலாம் என்பது அனைவருக்கும் தெரிந்தது தான். அவ்வாறு மணம் செய்வதற்கு முந்திய மனைவியின் அனுமதி அவசியம் இல்லை என்பதும் தெரிந்திருக்கக் கூடும். இது ஆணாதிக்கத்தனமான சட்டம் என்பதையோ பெண்ணை பாலியல் பண்டமாக கருதும் போக்கு என்பதையோ இந்த இடத்தில் விவாதத்துக்கு எடுத்துக் கொள்ளவில்லை. மாறாக, இரண்டாவது, மூன்றாவது, நான்காவது மனைவியாகப் போகும் பெண்ணின் தகப்பன் எவ்வளவு வேதனைப்படுவான் என்பதை முகம்மது ஒரு பெண்ணின் தகப்பன் எனும் முறையில் தெளிவாக அறிந்திருந்தார். அலிக்கு இரண்டாவது மணம் முடித்துக் கொடுக்க சிலர் தயாரான போது முகம்மது அதை தடுக்கிறார். அது என் மகள் பாத்திமாவை வேதனைப்படுத்தும் என்கிறார், என்னை வேதனைப் படுத்தும் என்கிறார்.  (புஹாரி 5230) ஒன்றுக்கு மேற்பட்ட திருமணம் முடிக்கும் போது அது ஏற்கனவே இருக்கும் மனைவிகளை வேதனைப்படுத்தும் என்றும், மணப் பெண்ணின் தகப்பனை வேதனைப்படுத்தும் என்றும் நன்றாக தெரிந்திருந்த முகம்மது, அந்த வேதனையை பிற முஸ்லீம்களுக்கு ஏன் தடுக்கவில்லை? தனக்கு அது வேதனையளிக்கும் என்றால் பிறருக்கு அது இன்பத்தை கொடுக்குமா? தனக்கு அது வேதனையை கொடுத்தது என்றால் பிற முஸ்லீம்களுக்கு அந்த வேதனையை தடுத்திருக்க வேண்டும். பிற முஸ்லீம்களுக்கு அது வேதனையை தராது என்றால் தான் அதை ஏற்றுக் கொண்டிருக்க வேண்டும். தான் அதை ஏற்காமல் பிற முஸ்லீம்களுக்கு அதை செய்யலாம் என அனுமதி தந்திருக்கிறாரே. இது முஸ்லீம்களுக்கு முகம்மது செய்த துரோகம் இல்லையா?

இதற்கு பதில் கூறும் கடமை யாருக்கு இருக்கிறது? இஸ்லாமிய நண்பர்களே, உங்களுக்கு இல்லையா? இஸ்லாமியர்கள் சார்பாக பதில் சொல்ல நாங்கள் தயாராக இருக்கிறோம் என்று தன்னுடைய தளத்தில் எழுதி வைத்திருக்கிறாரே ஒரு அறிஞர் (!) அவர் பதில் சொல்லுவாரா? அல்லது டி.என்.டி.ஜே பதில் கூறுமா? அல்லது வழக்கம் போல நேரில் வா, பக்கவாட்டில் வா என்று கூறி விட்டு கள்ள மௌனம் சாதிக்குமா?

இத்தொடரின் முந்திய பகுதிகள்:

1. கற்பனை உரையாடலல்ல, காத்திரமான சொல்லாடல்

2. கருத்து பயங்கரவாதம் செய்யும் டி.என்.டி.ஜே

3.  பதில்சொல்ல முடியாத டி.என்.டி.ஜே

4. வளைகுடாவில் வேலை செய்யும் முஸ்லீம்கள்

5. எதிலும் மேலோட்டமாக இருப்பதே மதவாதம்

மின்னூலாக(PDF) தரவிறக்க‌

தனியார்மயக் கொள்ளையைத் தடுப்போம் வாருங்கள்.

 

அன்பார்ந்த உழைக்கும் மக்களே,

 

மே தினம் – முதலாளி வர்க்கத்திற்கு எதிராக தொழிலாளி வர்க்கம் தனது உரிமைகளை ரத்தம் சிந்தி போராடி நிலை நாட்டிக் கொண்ட நாள். எட்டு மணிநேர வேலை என்ற உரிமை மட்டுமல்ல, குறைந்தபட்ச ஊதியம், பணி நிரந்தரம், இலவசக் கல்வி, இலவச மருத்துவம் உள்ளிட்ட பல்வேறு உரிமைகளை உலகெங்கும் மக்கள் போராடித்தான் பெற்றிருக்கிறார்கள். அவ்வாறு போராடிப் பெற்ற பல உரிமைகள் இன்று நேரடியாக பறிக்கப்படுவதுடன், பல மறைமுகமான வழிகளிலும் நம் மீதான சுரண்டலும் அடக்குமுறையும் தீவிரப்படுத்தப்பட்டுள்ளன.

 

தற்போது பால், பேருந்து, மின் கட்டண உயர்வு என்ற பெயரில் மாதந்தோறும் ஏழை நடுத்தரக் குடும்பம் ஒன்றிடமிருந்தும் ரூபாய் 2000க்கும் மேல் கசக்கிப் பிழிந்து கஜானாவை நிரப்பும் திட்டத்தை அறிவித்திருக்கிறார் பாசிச ஜெயலலிதா. கஜானாவை கருணாநிதி காலி செய்து விட்டதாகவும் அதனை நிரப்புவதற்கும், போக்குவரத்துக் கழகங்கள் மின் வாரியங்கள் போன்றவற்றை லாபத்தில் நடத்துவதற்கும் கட்டண உயர்வு தவிர்க்க இயலாதது என்றும் நியாயப்படுத்துகிறார். ஐந்து ஆண்டுகளுக்கு முன்னரே கட்டண உயர்வு என்ற பெயரில் இந்த வழிப்பறிக் கொள்ளையை கருணாநிதி நடத்தியிருக்க வேண்டுமென்றும், அவர் செய்யத் தவறிய இந்தப் புனிதக் கடமையை தான் நிறைவேற்றியிருப்பதாகவும் சொல்லிப் பூரிக்கிறார். இந்த வழிப்பறியை ஜெயலலிதாவின் துணிச்சல் என்றும் நிர்வாகத் திறமை என்றும் போற்றுகின்றன ஊடகங்கள்.

 

கஜானா காலி என்றவுடன் நாமும் அதிர்ச்சி அடைகிறோம். கட்டண உயர்வு தவிர்க்க முடியாதது என்று எண்ணிக் கொள்கிறோம். நம் வீட்டின் கஜானா காலியாகி கடனில் தவிக்கிறோமே, அதிரடியாக நாம் நமது சம்பளத்தை உயர்த்திக் கொள்ள முடியுமா? அரசாங்கம் தான் உயர்த்திக் கொடுக்குமா? இரண்டுமில்லை. எனவே, அதிரடியாக நம் வாழ்க்கைத் தரத்தைத் தான் குறைத்துக் கொள்கிறோம். இனி குறைக்கக் கூடிய செலவு எதுவும் இல்லை என்பதால் கூடுதலாக உழைக்கத் தொடங்குகிறோம். வீட்டு வேலை செய்யும் பெண்கள் கூடுதலாக இரண்டு வீடுகளில் வேலை செய்கிறார்கள். ஆட்டொ ஓட்டுனர்கள், கூலித் தொழிலாளர்கள் மேலும் சில மணி நாரம் உழைக்கிறார்கள். பலர் மனைவி பிள்ளைகளை வேலைக்கு அனுப்புகிறார்கள். கடன் வாங்குகிறார்கள். அடைக்க முடியாதவர்கள் தற்கொலை செய்து கொள்கிறார்கள்.

 

பால், தண்ணீர், உணவு, கல்வி, மருத்துவம், மின்சாரம், பேருந்து போன்றவையெல்லாம் சேவைத்துறைகள். மக்களுக்கு இச்சேவைகளை வழங்குவது அரசாங்கத்தின் கடமை. இலாபம் ஈட்டுவது இவற்றின் நோக்கமாக இருக்க முடியாது, இருக்கவும் கூடாது. இலாபமீட்டி கஜானாவை நிரப்புவதையே நோக்கமாகக் கொண்ட நிறுவனத்தின் பெயர் அரசாங்கமல்ல – கம்பெனி. “காசில்லாதவன் கடவுளே ஆனாலும் கதவைச் சாத்தடி” என்று கூறுபவரின் பெயர் முதல்வர் அல்ல – முதலாளி. கஜானாவை நிரப்பி தொழில் தொடங்கி, வேலைவாய்ப்பை பெருக்கி தமிழகத்தை முதல் மாநிலமாக்கும் உன்னதமான நோக்கத்துக்காகத்தான் இன்றைக்கு மக்களின் தாலியை அறுப்பதாக விளக்கமளிக்கிறார் அம்மா. ஆட்டுக்கு தீனி போட்டு வழர்ப்பது கறிக்காகத்தான். கட்டணத்தை ஏற்றுவதும், பொதுத்துறை நிறுவனங்களின் லாபத்தை உயர்த்துவதும் அவற்றை தனியார் மயமாக்குவதற்குத்தான். கணிசமாக லாபமீட்டுகின்ற பொதுத்துறை வங்கிகள், காப்பீடு, பெல், என்.எல்.சி போன்ற நிறுவனங்கள் அறுத்து கூறுகட்டி பன்னாட்டு முதலாளிகளுக்கு விற்கப்படுவதை நாம் காணவில்லையா?

 

இந்தக் கட்டண உயர்வால் உண்மையில் ஆதாயம் அடைபவர்கள் யார்? ஏற்கனவே லாபமீட்டிக் கொண்டிருந்த பேருந்து, பால்பண்ணை முதலாளிகளும் விலையை உயர்த்திவிட்டார்கள். அவர்களது இலாபம் பன்மடங்காகிவிட்டது. டாடா, அம்பானி, அடானி, அப்போலோ போன்ற கார்பரேட் மின் உற்பத்தி நிறுவனங்கள் மின்சாரத்திற்கு என்ன விலை கேட்கிறார்களோ அதனை மக்களிடமிருந்து வசூலித்துக் கொடுப்பதற்காகத் தான் மின் கட்டணம் உயர்த்தப்படுகிறது.

 

பத்து லட்சம் கோடி ரூபாய்க்கும் மேல் தள்ளுபடி செய்து அடிமாட்டு விலையில் நிலக்கரிச் சுரங்கங்களை கார்பரேட் முதலாளிகளுக்குத் தந்திருக்கிறது மன்மோகன் சிங் அரசு. நிலக்கரியை இலவசமாகக் கொடுத்துவிட்டு, முதலாளிகள் சொல்லும் விலைக்கு அவர்களிடமிருந்து மின்சாரத்தைக் கொள்முதல் செய்கிறது. எண்ணெய் கிணறுகளை அம்பானி போன்ற தரகு முதலாளிகளுக்குத் தந்துவிட்டு நம் பொதுச் சொத்தான எண்ணெயை சர்வதேச சந்தை விலையில் அம்பானியிடமிருந்து வாங்குகிறது. தமிழகத்தில் முதலீடு செய்திருக்கும் ஜப்பானிய முதலாளிகளுக்கும், அதிகாரிகளுக்கும் சென்னையில் தனியாக ஒரு நகரத்தையே அமைத்துக் கொடுக்கிறார் ஜெயலலிதா.பன்னாட்டு நிறுவனங்களுக்கு மானியமாகவும், வரிச் சலுகையாகவும் பல ஆயிரம் கோடிகளை திமுக அரசும் வாரி வழங்கியிருக்கிறது.

 

எனினும், முதலாளிகளுக்கு வாரிக் கொடுத்து கஜானாவைக் காலி செய்துவிட்டார் என்று ஒருபோதும் ஜெயலலிதா கருணாநிதியைக் குற்றம் சாட்டியதில்லை. கஜானாவை நிரப்புவதற்காக கார்ப்பரேட் நிறுவனங்களுக்கு கருணாநிதி வழங்கிய சலுகைகளை ரத்து செய்ததும் இல்லை. பன்னாட்டு நிறுவனங்களுக்கும், தரகு முதலாளிகளுக்கும் மக்களைக் கொள்ளையிடுவதற்கு வழிவகை செய்து கொடுக்கும் தரகனாகவும், கங்காணியாகவுமே ஜே அரசு செயல்படுகின்றது. முதலளிகளுக்கு வாரிக் கொடுப்பதற்காகவும், தனியார்மய, தாரளமய கொள்கைகளை எதிர்த்துப் போராடும் மக்களை ஒடுக்க, போலீசு படைகளை நவீனமாக்குவதற்காகவும் தான் கஜானாவின் பணம் பயன்படுத்தப்படுகிறது.

 

தனியார்மயம், தாராளமயம், உலகமயம் என்றழைக்கப்படுகின்ற மறுகாலனியாக்க கொள்கையை அமல்படுத்துவதில் ஓட்டுக் கட்சிகளிடையே எந்த வேறுபாடும் இல்லை. அது மட்டுமல்ல, இக்கட்சிகளின் உள்ளூர் தலைவர்களில் தொடங்கி அமைச்சர்கள், உயர் அதிகார வர்க்கத்தினர் வரை அனைவரும் இந்த மறுகாலனியாக்க கொள்கையில் தொழில் ரீதியில் கூட்டுச் சேர்ந்திருக்கிறார்கள். காண்ட்ராக்டர்களாக, மணல் மாஃபியாக்களாக, ரியல் எஸ்டேட் புரோக்கர்களாக, தண்ணீர் வியாபாரிகளாக, பேருந்து பால்பண்ணை முதலாளிகளாக இருக்கும் இவர்கள் கட்டண உயர்வு, விலை உயர்வு ஒவ்வொன்றிலும் ஆதாயம் அடைகிறார்கள். இன்றைக்கு ஆயிரம் கோடி லட்சம் கோடி எனசந்தி சிரிக்கும் ஊழல்கள் தனியார்மயம் என்பதே பகற்கொள்ளைதான் என நிரூபித்திருப்பதுடன் தரகு முதலாளிகளுடன் ஒட்டுப் பொருக்கிகள் வைத்திருக்கும் தொழில் ரீதியான கூட்டையும் அம்பலமாக்கியிருக்கின்றன.

 

உழைக்கும் மக்களிடமிருந்துகசக்கிப் பிழிந்து எடுக்கப்படும் பணம் அரசாங்க கஜானவை மட்டுமல்ல, முதலாளிகளின் பணப் பெட்டியையும் நிரப்புகிறது. டாடா, அம்பானி, மிட்டல் போன்ற கோடீசுவரர்களின் சொத்து என்ன வேகத்தில் உயர்கிறதோ அதே வேகத்தில் ஏழைகளின் எண்ணிக்கையும் உயர்கிறது. எனினும் பன்னாட்டு கம்பனிகளின் பொருட்களையும், ஆடம்பரங்களையும் நிஉகரும் வசதி கொண்ட மேல்தட்டுப் பிரிவினரைப் பற்றி மட்டுமே அரசு கவலைப்படுகிறது. இவர்களுக்கான மால்களும் புதுப் புது கார்களும், கேளிக்கை விடுதிகளும், நவீன நுகர்பொருட்களும் பெருகுவதைக் காட்டி நாடு முன்னேறுகிறது என்று நம்மையும் நம்பச் சொல்கிறது.

 

நாமும் நம்புகிறோம். கட்டண உயர்வு, விலைவாசி உயர்வு ஆகிய அனைத்துக்கும் ஏதோ ஒரு நியாயம் இருப்பதாகவும் கற்பித்துக் கொள்கிறோம். நம்மை நாமே வருத்திக் கொள்வதன் மூலம் இந்த துன்பத்திலிருந்து மீள முயல்கிறோம். நூறில் ஒரு நபருக்கு அரிதாக அடிக்கும் “அதிர்ஷ்டத்தை” பார்த்து அப்படி ஒரு வாய்ப்பு நமக்கும் கிடைக்காதா என ஏங்குகிறோம். 99 சதவீத மக்களின் நிரந்தரமான “துரதிஷ்டத்துக்கான” காரணத்தைக் காண மறுக்கிறோம். திமுக, அதிமுக என்று மாற்றி ஓட்டுப் போடுவதன் மூலம் நமது கோபத்தைக் காட்டுகிறோம்.

 

மக்களின் இந்த ஏமாளித்தனத்தைப் ப்யன்படுத்திக் கொண்டு தான் ஜெயலலிதா ஆட்சிக்கு வந்தார். இன்று திமுக அடுத்த வாய்ப்புக்காக ஆவலுடன் காத்திருக்கிறது. மற்ற ஓட்டுப் பொறுக்கிகளும் தேர்தல் எனும் பம்பர் குலுக்கலுக்காக காத்திருக்கிறார்கள். நம்மைக் கொள்ளையிடும் தனியார்மயம் தாராளமயம் தான் எல்லா ஓட்டுப் பொறுக்கி கட்சிகளின் கொள்கை. ஓட்டுப் பொறுக்கி அரசியல் மூலம் இந்த தனியார்மயத்தை ஒழித்துவிடப்போவதாக யாரேனும் சொன்னால் அதைவிடப் பெரிய பித்தலாட்டம் இல்லை. அப்படி பேசிவந்த போலி கம்யூனிஸ்டுகளும், தனியார்மயத்துக்கு எதிராக சவடால் பேசும் எல்லா ஓட்டுப் பொறுக்கிகளும் அம்பலமாகி நிற்கிறார்கள்.

 

இந்த ஓட்டுப் பொறுக்கி அரசியல் கட்சிகளின் மூலம் மக்கள் தமது பிரச்சனைகள் எதற்கும் தீர்வு காண முடியாது என்ற உண்மைக்கு கூடங்குளம் மக்கள் போராட்டமும், முல்லைப் பெரியாறு உரிமைக்காக தமிழக மக்கள் நடத்திய போராட்டமும் சான்று பகர்கின்றன. வெற்றியோ தோல்வியோ ஓட்டுப் பொறுக்கிகளை நம்பக்கூடாது என்கிற மக்களின் பொதுக்கருத்தை இப்போராட்டங்கள் பிரதிபலிக்கின்றன.

 

சட்டத்தின் ஆட்சி நீதிமன்றங்களின் மூலம் நீதியைப் பெறுவது என்ற முயற்சிகள் எல்லாம் தோற்றுப் பல்லிளித்துப் போய்விட்டன. காவிரி முல்லைப் பெரியாறு தீர்ப்புகளை மீறிய கர்நாடக கேரள அரசுகளின் ஒரு முடியைக் கூட உச்சநீதி மன்றத்தால் அசைக்க முடியவில்லை. தங்களைப் பணிநீக்கம் செய்தது செல்லாது என்று உச்சநீதி மன்றத்தில் வாதாடிப் பெற்ற மக்கள் நலப் பணியாளர்கள் இன்னும் தெருவில் தான் நிற்கிறார்கள். சென்னைஉயர்நீதி மன்றத்தை ஜெயலலிதா மதிக்கவில்லை. எந்த மாநில அரசும் எங்கள் தீர்ப்புகளை மதிப்பதில்லை என்று உச்சநீதி மன்ற நீதிபதிகளே கோமாளிகளைப் போல புலம்புகிறார்கள்.

 

பொய், பித்தலாட்டம், சட்டவிரோத, கிரிமினல் வேலைகள் ஆகிய அனைத்தையும் சட்டம் ஒழுங்கின் பெயரால் அரங்கேற்றுகிறது போலீசு. குற்றம் நிரூபிக்கப்படாமலேயே போலி மோதலில் சுட்டுக் கொன்றுவிட்டு செத்தவர்கள் கொள்ளையர்கள் என்று சாதிக்கின்றது. சட்டத்தின் ஆட்சியை மதிக்காத கேரள அரசை எதிர்த்துப் போராடினால், போராடும் மக்கள் மீது துப்பாக்கிச் சூடு நடத்துகிறார்கள் இந்த “சட்டத்தின் காவலர்கள்” அணு உலை வேண்டாம் என உண்ணாவிரதம் இருக்கும் மக்கள் மீது ராஜத்துரோகம், சதி, அரசுக்கு எதிராகப் போர் தொடுத்தல் போன்ற ஆயுள் தண்டனைக் குற்றங்களைச் சுமத்தி சிறையில் அடைக்கிறது போலீசு. அறவழி அமைதிவழி என்பதெல்லாம் காரியத்துக்கு ஆகாதவை மட்டுமல்ல, அவை நம்மை காயடிக்க மட்டுமே பயன்படுபவை என்றே நம் அனுபவங்கள் காட்டுகின்றன.

 

மாற்றுப் பாதை எது, மாற்றுப் போராட்ட முறை எது என்பதே நம்முன் உள்ள கேள்வி. கம்யூனிசத்திற்கு எதிராக கடைவிரிக்கப்பட்ட காந்தியம் உள்ளிட்ட எல்லா இசங்களும் பல்லிளித்து விட்டன. தலித்தியம் பெரியாரியம் என்ற பேச்செல்லாம் ஓட்டுப் பொறுக்கிப் பிழைப்பதற்கும், ஒடுக்கப்பட்ட மக்களை விற்பதற்குமே என்பது அம்பலமாகிவிட்டது. சொல்லிக் கொள்ளப்படும் தேர்தல் ஜனநாயகம் கிழிந்து கந்தலாகத் தொங்குகிறது.

 

நம்மையும் நம் உரிமைகளையும் இந்த நாட்டையும் காப்பாற்றவல்ல மாற்றுப்பாதை நக்சல்பாரிப் புரட்சிப் பாதை ஒன்றுதான். தொழிலாளி வர்க்கத்துக்கு மட்டுமல்ல, இந்த நாட்டின் மீது பற்றுக் கொண்ட அனைவருக்கும் நம்பிக்கை நட்சத்திரமாக விளங்குபவர்கள் நக்சல்பாரிகள் மட்டும் தான். ஜனநாயகம் என்ற பெயரில் முதலாளித்துவம் நடித்து வந்த நாடகம் அதன் கடைசிக் காட்சிக்கு வந்துவிட்டது. உலக முதலாளித்துவத்தின் தலைமையகமான அமெரிக்காவிலேயே “முதலாளித்துவம் ஒழிக” என்ற மக்களின் போர்க்குரல் முன் எப்போதும் இல்லாத கோபத்துடன் ஒலிக்கத் தொடங்கி விட்டது. பிரான்சு, பிரிட்டன், கிரீஸ், இத்தாலி, ஸ்பெயின் என காட்டுத்தீயைப் போல ஐரோப்பியக் கண்டம் முழுவதும் பற்றிப் படர்கிறது மக்கள் போராட்டம். முதலாளி வர்க்கம் மூர்க்கத்தின் கொடுமுடியில் வீற்றிருந்த அதன் துவக்க காலத்தில் தங்கள் இன்னுயிர் தந்து உலகத் தொழிலாளி வர்க்கத்தின் உரிமையை நிலை நாட்டினார்கள் மேதினத் தியாகிகள். இன்று மரணப் படுக்கையில் கிடக்கும் முதலாளித்துவம் தன் உயிரைக் காப்பாற்றிக் கொள்வதற்காகத் தொழிலாளி வர்க்கத்தின் உயிரை உறிஞ்சுகிறது. விலை உயர்வு, உரிமை பறிப்பு, சுரண்டல், அடக்குமுறை, பொதுச் சொத்துகள் அபகரிப்பு, ஆக்கிரமிப்புப் போர்கள் ஆகிய அனைத்தும் காட்டும் உண்மை இது தான்.

 

அன்று உலகத் தொழிலாளி வர்க்கத்தின் உரிமைக்காக நெஞ்சுரத்துடன் தூக்குமேடையை மிதித்தனர் சிகாகோ தொழிலாளர்கள். இன்று மரணத்திலிருந்து மீளத்துடிக்கிறது முதலாளித்துவம் எனும் மிருகம். அதன் நெஞ்சின் மீது ஏறி அமர்ந்து குரல்வளையை நெறித்து அதனை சவக் குழிக்கு அனுப்புவோம்!

 

கம்யூனிசம் வெல்க!

நக்சல்பாரியே அதற்கான பாதை என இம்மேநாளில் முழங்குவோம்!

 

மின்னூலாக(PDF) தரவிறக்க‌

பேசுதற்கெளிய பண்டம் மட்டுமா பெண்ணியம்?

சூரியன் உதிப்பதைப்போல், காற்று வீசுவதைப்போல் தொடர்ந்து நடைபெற்றுக் கொண்டிருக்கும் செயல் என்று கம்யூனிசத்தின் மீதான அவதூறுகளைக் கூறலாம். அந்த அளவுக்கு குப்பை வீசியே மறைத்துவிடும் எத்தனத்தில் விதவிதமான புனைவுகளும், பொருளற்ற பொய்களும், பொருந்தா விளக்கங்களும் நாளும் பொழிந்து கொண்டே இருக்கின்றன. இது போன்ற அவதூறுகளுக்கு விளக்கமளிக்க முனைந்தால், வேறு எதையும் செய்யமுடியாத அளவுக்கு கம்யூனிஸ்டுகளின் நேரம் அவர்களுடையதாக இருக்காது. அதேநேரம் அத்தனை அவதூறுகளுக்கும் மறுக்கவியலா முறையில் தகர்ப்புகளும், தரவுகளும் தரப்பட்டிருக்கின்றன. என்றாலும் அவதூறுகளுக்கான தேவை குறைவதே இல்லை. ஏனென்றால் அவதூறுகள் விமர்சனத்திலிருந்தோ, ஆய்விலிருந்தோ கிளைப்பதில்லை. மாறாக கம்யூனிச எதிர்ப்பிலேயே தம்முடைய இருப்பு இருக்கிறது எனும் நிலையிலிருந்து கிளைக்கிறது. அதனாலேயே அவதூறுகள் மீண்டும் மீண்டும், மீண்டும் மீண்டும் கொட்டப்படுகின்றன.

தமிழ் இணையப் பரப்பில் அவ்வாறான அவதூறுகளையும் அதற்கான விளக்கங்களுடன் தொகுக்க வேண்டும் எனும் ஆவலை, தொடராக செய்யலாம் எனும் முயற்சியே இந்தப் பகுதி. முதலாவதாக ஆணாதிக்கத்தை, பெண்ணியத்தை எடுத்துக் கொள்ளலாம். சில அடிப்படையான அம்சங்களை பார்ப்பதனூடாக அதற்குள் கடக்கலாம்.

இந்த உலகம் ஆணாதிக்க உலகமாக இயங்கிக் கொண்டிருக்கிறது என்பதை ஓரளவு அனைவரும் அறிந்து வைத்திருப்பர். இதற்கு எதிராக ஆணாதிக்கம் போட்டுத்தந்த பாட்டையில் நடைபோடுவதை பெண்களுக்கான சுதந்திரமாக மேற்கு நாடுகள் விளம்புகின்றன. ஆணாதிக்கம் என்பதை ஆண் சார்ந்ததாகவும், பெண்ணியம் என்பதை பெண் சார்ந்ததாகவும் மடைமாற்றி ஆணுக்கு எதிராக பெண்ணைப் போராட வைப்பது எனும் ஏற்பாட்டின் மூலம் ஆணாதிக்கத்தை தக்க வைப்பதைத்தான் இன்றைய முதலாளியம் கைக் கொண்டிருக்கிறது. இதற்கு மாறாக மார்க்சியம் ஆணாதிக்க சமூகத்திலிருந்து ஆண்களும் பெண்களும் விடுதலை பெற வேண்டும் என்கிறது. பெண்களுக்கு எதிராக செய்யப்படும் குற்றங்களையும் அத்துமீறல்களையும் விமர்சிப்பது மட்டுமோ அல்லது ஆண்களின் சீரழிவுகளை அதே தன்மையுடன் நாங்களும் செய்வதை முன்னிட்டு ஆண்கள் எங்களை கட்டுப்படுத்த முடியாது என்பது மட்டுமோ பெண்ணியமாகிவிடுவதில்லை. ஆண்களும் பெண்களும் ஆணாதிக்கத்தில் கட்டுண்டு கிடக்கிறார்கள். அவர்களை ஆணாதிக்கத்தில் நீடிக்க வைப்பதின் பலனும் தேவையும் தனியுடமைக்கு இருக்கிறது. ஆகவே தனியுடமையை தக்கவைத்துக் கொண்டு பெண்ணியம் பேசுவது பொருத்தமாகவும் இருக்காது, தனியுடமையை தகர்ப்பதை நோக்கமாக கொள்ளாத வரை அது முழுமையடையவும் முடியாது.

காதல்

இன்று இளவயதின் பொழுது போக்காக இருக்கிறது காதல். அதற்கும் மேல் ஒரு துணையைத் தேர்ந்தெடுப்பதற்கான வழிமுறையாக இருக்கிறது. ஆனால் இது ஆணாதிக்கத்திற்கு எதிரான பெண்களின் போராட்டம். தனியுடமை வளர்ந்து வந்த காலங்களில் சமூகத்தின் கலவிக் கட்டுப்பாடுகளிலும் மாற்றங்களைக் கொண்டுவந்தது. ஆணின் பலதார வேட்கை (இன்றுவரை இது பல்வித வடிவங்களில் தொடர்ந்து கொண்டிருக்கிறது) வரைமுறையின்றி பெண்களைச் சீரழித்த போது, தன்னிடம் நீளும் பலதரப்பட்ட கைகளிலிருந்து தன்னைக் காக்க ஒன்றை தெரிந்தெடுக்கும் முடிவிலான பெண்ணின் ஆயுதம் தான் காதல். காதலின் அடிப்படையே ஆணாதிக்க பலத்தின் எதிரே பெண் தன் பாதிப்பைக் குறைத்துக் கொள்ளும் உத்தி தான். அதனாலேயே இன்றும் பெண் காதலிப்பவளாகவும், ஆண் காதலிக்கப்படுபவனாகவும் இருக்கிறார்கள். ஆனால் இன்றைய பெண்ணியத்தின் பார்வையோ சுதந்திரமாய் காதலிக்கும் உரிமை கோருகிறது. அதாவது காதல் என்பதை சமூகத்துக்கு வெளியே தனி மனிதனின் உரிமையாக நுகர்ச்சி சார்ந்த விசயமாக அணுகுகிறது. ஆனால் அது இருவேறு கூறுகளாக பிரிந்து கிடப்பதை பொருட்படுத்த மறுக்கிறது. சுதந்திரமான காதலைக் கோரும் அதே வேளையில் காதலிக்க சுதந்திரம் இல்லாமலிருக்கும் சூழலை மாற்றுவது குறித்து கவலையற்றிருக்கிறது. இதில் தொழிற்படும் வர்க்க வேறுபாடுகளை உள்வாங்காமல் ஆளும்வர்க்க மானோபாவத்தில் கட்டுப்பாடுகளற்று சுதந்திரமாக காதல் புரியும் உரிமையைக் கோருவதே இன்றைய பெண்ணியத்தின் செயல்பாடுகளாக இருக்கிறது. அதேநேரம் பெரும்பான்மையான உழைக்கும் வர்க்கம் காதலிக்கவே சுதந்திரமின்றி முடக்கப் பட்டுள்ளது. எனவே காதலிக்க சுதந்திரம் கோருவது என்பது சமூக, பொருளாதார விசயங்களுடன் பிணைக்கப் பட்டுள்ளது. இதை பொருட்படுத்தாமல் புறந்தள்ளும் எதுவும் காதலாக இருக்க முடியாது, உடல் நுகர்ச்சியாகவே இருக்க முடியும்.

திருமணம்

தொடக்கத்திலிருந்து இப்போது வரை திருமணம் என்பது ஒரே வடிவமாக இருந்து வந்திருக்கவில்லை. கணங்களுக்கு பொதுவான மண முறையிலிருந்து தனி மனிதனுக்கான மணமுறை வரை திருமணம் பல்வேறு வடிவங்களை எடுத்துள்ளது. எனவே தற்போதைய திருமண வடிவம் இப்படியே நீடித்திருக்கும் என எதிர்பார்க்க முடியாது. இதில் முதன்மையாக கவனிக்க வேண்டியது, திருமணம் என்பது சொத்துடமையின் சாரம் தானேயன்றி காதலின் சாரம் அல்ல. ஆகவே சொத்துடமை மாறும் போது திருமணங்களும் மாறியே தீரும். ஏனென்றால் ஒருவனுடைய சொத்து வேறு யாரையும் அடைந்துவிடாமல் அவனின் நேரடி இரத்த வாரிசுக்கு கடத்துவது தான் திருமணத்தின் இறுதியான பலன்.

உழைப்பு

இயற்கையோடு வினை புரிந்து மனித முன்னேற்றத்திற்கான உற்பத்தியில் ஈடுபடுவதே உழைப்பு. இதில் பால் வேற்றுமைக்கு இடமில்லை. மனிதனின் தொடக்கமான புராதன பொதுவுடமை சமூகத்தில் பெண் தலைமை ஏற்றிருந்த வரையில் உற்பத்தியில், உழைப்பில் பால் வேற்றுமை ஊடுருவவே இல்லை. மாறாக ஆண் தலைமை ஏற்று ஆணாதிக்கம் கருக்கொண்ட போது பாலியல் ரீதியான பிரிவினைகள் மெல்ல மெல்ல புகுத்தப்பட்டன. சமூக உற்பத்தியில் ஆண் ஈடுபட பராமரிப்பு சார்ந்த பணிகளில் மட்டுமே பெண்கள் முடக்கப்பட்டார்கள். விவசாயம், மருத்துவம், கட்டடக் கலை போன்றவைகளை பெண்களே உலகிற்கு வழங்கி இருந்தாலும் திட்டமிட்டு பெண் உற்பத்தியிலிருந்து பிரித்து வைக்கப்பட்டாள். இதன்மூலமே ஆணைச் சார்ந்திருப்பவளாக பெண் மாற்றப்பட்டாள். பெண் ஆணைச் சார்ந்திருப்பவளாக இருபதன் மீதே ஆணாதிக்கம் நிலைபெற்றிருக்கிறது. எனவே ஆணாதிக்கம் தகர்க்கப்பட வேண்டுமென்றால் அதன் முதல் நிபந்தனையே சமூக உற்பத்தியில் பெண் ஈடுபடுத்தப் படவேண்டும் என்பதாகத்தான் இருக்க முடியும். ஆனால் இன்று பெண் உற்பத்திக்கு வெளியே சமையல், குழந்தை வளர்ப்பு, பராமரிப்பு பணிகளில் மட்டுமே ஈடுபடுத்தப்பட்டிருக்கிறாள்.

அரசியல்

அரசியலில் பெண்களின் பங்களிப்பு நிச்சயமாய் ஆண்களுக்கு குறைந்ததாய் இருக்க முடியாது. இன்றைய நிலையில் பெண்கள் அரசியலில் பங்களிப்பது அரிதான செயலாகவே இருக்கிறது. அதேவேளையில், எல்லா விதத்திலும் பெண்களை ஒதுக்கி வைத்து விட்டு அரசியலில் பெண்களின் பங்களிப்பு இல்லை என்பது உள்நோக்கம் கொண்டதாகவே இருக்க முடியும். நிர்வாக உரிமை என்பது உற்பத்தியின் பங்களிப்பிலிருந்தே பிறக்கும். அரசியல் என்பது நாட்டின் நிர்வாகம். நாட்டின் உற்பத்தியில் பெண்கள் எந்த அளவிற்கு பங்களிக்கிறார்களோ அந்த அளவிற்குத்தான் நிர்வாகத்திலும், அரசியலிலும் பங்களிப்பு இருக்கும்.இந்த வகையிலும் பெண்கள் உற்பத்தில் ஈடுபட்டாக வேண்டியது இன்றியமையாததாக இருக்கிறது.

இனி அவதூறுகளைக் கவனிக்கலாம்.

கம்யூனிசம் என்பது அனைத்தையும் பொதுவுடமையாக வைப்பது. அது குடும்ப உறவுகளைச் சிதைத்து மனைவி மக்களையும் பொதுவுடமையாக்கும். காட்டுமிராண்டி காலத்தில் இருந்தது போல் யாரும் யாருடனும் புணரலாம் எனும் மிருக நிலையை ஏற்படுத்துவது தான் கம்யூனிசம்.

இப்படிக் கூறுபவர்கள் எந்த அடிப்படையில் இருந்து இதைக் கூறுகிறார்கள் என்று பார்த்தால் வெறும் யூகமாகத்தான் இருக்கும். இதற்கு அடிப்படையான கருத்துகள் எதையும் கம்யூனிச நூல்களிலிருந்தோ, ஆசான்களின் மேற்கோள்களில் இருந்தோ காட்ட முடியாது. இந்த வெற்று யூகத்தின் நோக்கமே பொதுவுடமை எனும் வார்த்தையை மையமாக வைத்து மக்களை அச்சுறுத்துவது தான். ஆனால் திருமணம் என்பது ஆணாதிக்க வடிவம் என்பதை மறுக்க முடியாது. பெண் தனது அனைத்து வித கட்டுகளிலிருந்தும் விடுதலை பெறும் போது திருமணம் எனும் வடிவத்திலிருந்தும் விடுதலை பெற்றாக வேண்டும். என்றால் சோசலிசத்தில் மண உறவு எவ்வாறு இருக்கும்? சேர்ந்து வாழ்தல் எனும் லிவிங் டுகதர் என்பது சோசலிசத்திற்கு நெருக்கமான வடிவம் தான். ஒத்த உணர்வுகள் ஏற்படும் போது சேர்த்து வாழ்வது எளிதாகவும், கருத்து வேறுபாடுகள் தோன்றி முற்றும் போது பிரிவது எளிதாகவும் இருக்க வேண்டும். யாரும் யாரையும் அடக்க முற்படாமல் இயல்பாய் வாழ வேண்டும். யாரையும் ஏற்பதும் மறுப்பதும் இணையின் சொந்த முடிவாய் இருக்க வேண்டும். இதற்கு திருமணத்தை விட லிவிங் டுகதரே வசதியான வடிவம். அதேநேரம் இது சட்டம் போட்டு ஓரிரவில் ஏற்படுத்தப்படும் மாற்றமாக இருக்காது.

இந்த வசதிகள் ஓரிரு மதங்களில் விவாகரத்தூரிமை உட்பட ஏற்படுத்தப்பட்டிருக்கிறதே என சிலர் எண்ணலாம். ஆனால் அவைகள் மேலோட்டமானவை. ஆணைச் சார்ந்து இருப்பவளாக பெண்ணை இருத்திவிட்டு செய்யப்படும் சில்லரை சீர்திருத்தங்கள். ஆணால் வழங்கப்படும் சலுகையாக இருப்பதற்கும் அதுவே பெண்ணின் உரிமையாக இருப்பதற்கும் வித்தியாசம் இருக்கிறது. மட்டுமல்லாது பொருளியல் பலம் இல்லாமல் பெண்களுக்கு கொடுக்கப்படும் இது போன்ற சலுகைகள் ஒருவகையில் அவளை மிரட்டவே பயன்படும்.

லிவிங் டுகதர் மெய்யாகவே பெண்களை தளைகளிலிருந்து மீட்பதாக இருக்க வேண்டுமென்றால் இரண்டு வித தன்மைகள் சமூகத்தில் நிலவ வேண்டும். ஒன்று, ஆணும் பெண்ணும் சமம் எனும் நிலை ஏற்பட்டிருக்க வேண்டும். இரண்டு, குழந்தை வளர்ப்பு தனிமனித பொறுப்பாக இல்லாமல் அரசின் கடமையாக இருக்க வேண்டும். இந்த இரண்டும் ஏற்பட்டிருக்காத சமூகத்தில் லிவிங் டுகதர் பெண்ணுக்கு மற்றொரு சுமையாகவும், ஆணுக்கு பலதார வேட்கைக்கான இன்னொரு கருவியாகவுமே இருக்கும்.

பெண்களையும் உற்பத்தியில் ஈடுபடுத்துவது எனும் பெயரில் ஆலைகள், தொழிற்சாலைகள், விவசாயத்தில் ஆண்களைப் போல் கடினமாக உழைத்தாக வேண்டிய நிர்ப்பந்தத்தை ஏற்படுத்துகிறார்கள்.

இதில் கவனிக்க வேண்டிது “ஆண்களைப் போல் கடினமாக” எனும் சொற்களை. கடின வேலைகளுக்கு ஆண்கள், மென்மையான வேலைகளுக்கு பெண்கள் எனும் பகுப்பை எந்த அடிப்படையில் இவர்கள் செய்கிறார்கள்? ஆணும் பெண்ணும் சமம் என்பதற்கு எதிராக இவர்கள் எடுத்து வைக்கும் வாதத்தை கவனித்தால் இந்த அடிப்படை விளங்கும். ஆணைவிட பெண் இயற்கையாகவே உடல் ரீதியாகவும் மனரீதியாகவும் பலவீனமானவளாக இருக்கிறாள். எனவே ஆணும் பெண்ணும் சமமாக இருக்க முடியாது என்று வாதிப்பவர்களே “ஆண்களைப் போல் கடினமாக” என்பதை பயன்படுத்துகிறார்கள். உடல் பலமும், அறிவுத் திறனும் பயிற்சியினால் வருபவைகள். அந்த பயிற்சியை பெண்களுக்கும் அளிக்க வேண்டும் என்றால் ஆண்களைப் போல் கடினமாக எனும் திரையில் பெண்களுக்கு பரிந்து பேசுபவர்களாய் தோற்றம் தருகிறார்கள். பயிற்சியை மறுத்து பலவீனமானவளாக பெண்ணை ஆக்கிவிட்டு அதனால் தான் ஆண் உயர்ந்தவன் என்கிறார்கள்.

கம்யூனிசம் என்பதை அதன் சரியான பொருளில் உணராதவர்கள் கூட கம்யூனிஸ்டுகள் என்றால் உழைப்பவர்களின் உரிமைகளுக்காக போராடுபவர்கள் என்பதாகத்தான் தெரிந்து வைத்திருப்பார்கள். என்றால் சோசலிசத்தில் பெண்களை கடினமான வேலைகளில் கசக்கிப் பிழிந்தார்கள் என்பது எந்த விதத்தில் உண்மையாக இருக்க முடியும்?

முதலாளித்துவ உற்பத்தி முறைக்கும் சோசலிச உற்பத்தி முறைக்கும் சில வித்தியாசங்கள் இருக்கின்றன. முதலாளித்துவம் லாபத்திற்காக உற்பத்தி செய்கிறது, சோசலிசம் தேவைக்காக உற்பத்தி செய்கிறது. லாபமே இலக்கு என்பதால் முதலாளித்துவம் பெரும்பாலானவர்களை வேலையில்லாத ‘ரிசர்வ் பட்டளமாக’ ஆக்கிவைத்து குறிப்பிட்ட உழைப்பளிகளின் கடின உழைப்பைக் கொண்டு உற்பத்தி இலக்கை எட்டுகிறது. சோசலிசமோ லாப நோக்கின்றி தேவையை கருத்தில் கொண்டு அனைவரையும் உற்பத்தியில் ஈடுபடுத்துவதன் மூலம் இலக்கை எட்டுகிறது. முதலாளித்துவ உலகில் இயல்பு மீறிய கடின உழைப்பை தனிமனித முன்னேற்றம் என்ற பெயரில் அங்கீகரிப்பவர்கள், நாட்டின் முன்னேற்றத்திற்காக குறிப்பிட்ட காலத்திற்கு மட்டும் விருப்பப்படுபவர்கள் அதிக நேரம் வேலையை செய்ய முன்வாருங்கள் என அழைப்பதை கொச்சைப்படுத்த முடியுமா?

சோசலிச உற்பத்தியின் முதன்மையான அம்சம் உழைப்பளிகளை அவர்கள் விரும்பும் வேலையை விரும்பும் விதத்தில் செய்ய உற்சாகமூட்டுவதன் மூலம் உழைப்பின் மீதான பிணைப்பை அதிகரிப்பது. ஈடுபாட்டுடன் செய்யும் வேலையான இதில் கடின உழைப்பு எங்கிருந்து வரும்?

உடற்கலவிக்கு கட்டுப்பாடு, தாயின் பராமரிப்பு மறுக்கப்படும் குழந்தைகள் பற்றி.

ஆண் பெண் கலவி என்பது இனப்பெருக்கத்தை நோக்கமாக கொண்டது. உடற்தேவையான இது மனத்தேவையாக மாற்றம் பெருவதிலிருந்துதான் சிக்கல்கள் தோன்றுகின்றன. இன்றைய நிலையில் ஆணுக்கும் பெண்ணுக்கும் இருக்கும் உடலுறவு குறித்த மயக்கங்கள் ஏற்படுத்தும் விளைவுகளை மறுக்க முடியுமா யாரும்? பொருளாதார நிலமைகளினால் உடலுறவு பலன்களை தடுப்பதற்கான, இன்ப நுகர்வாக உடலுறவை மாற்றி அதற்கான உந்துதல்களை தூண்டுவதற்குமான மருந்துகளின் விற்பனை பல்லாயிரம் கோடிகளில் கொழிக்கும் சுரண்டலாக இருக்கும் போது; முதலாளித்துவத்தின் அத்தனை சுரண்டல்களையும், கசடுகளையும் அகற்றும் சோசலிசம் உடலுறவின் மீது கவிழ்ந்திருக்கும் கசடுகளை மட்டும் அகற்றக் கூடாது என்று யாரேனும் கருத இடமுண்டா? ஒரு விழிப்புணர்வாக செய்யப்படும் இதை நேரம் குறித்த இயந்திரத்தனமான செயல்பாடாக கருதுவது என்ன விதமான மனோநிலை?

சோசலிசத்தில் குழந்தைகள் வளர்ப்பு தனிப்பட்டவர்களின் பொறுப்பல்ல, சமூகத்தின் கடமை. தாயின் பராமரிப்பு என விதந்தோதுவது குழந்தை வளர்ப்புடன் பெண்ணைப் பிணைக்கும் ஆணாதிக்க சிந்தனை. ஏற்றத்தாழ்வற்ற, வர்க்க பேதமற்ற சமூகத்தை நோக்கி அடிவைக்கும் சோசலிசம் அதன் குருத்துகள் மீது கவனம் கொள்ளாமல் இருக்க முடியாது. தாயின் பராமரிப்பு என இன்று விதந்தோதப்படுவது தாயின் பாசத்துடன் கூடிய வளர்ப்பு முறை. தனியுடமையின் சாயலுடன் கூடிய தாயின் பாசத்தில் இருக்கும் வளர்ச்சியின் சிறப்பைவிட சமூக நோக்கில் உயரிய சிந்தனை முறையுடன் கூடிய வளர்ச்சி மேலானதாகவே இருக்கும். அதேநேரம் இது பெண்ணின் வளர்ச்சிக்கும் அவசியமானது.

பெண்களின் சமத்துவம் குறித்து பேசும் இவர்களில் எத்தனை பெண் தலைவர்கள் இருக்கிறார்கள்?

அரசியல் பங்களிப்பு என்பது எண்ணிக்கையைப் பொருத்ததல்ல. ஆணுக்கு சமமான உரிமையைப் பொருத்தது. உற்பத்தியில் இருக்கும் பங்கின் அளவிற்கே நிர்வாகத்தில் இருக்கும் என்பது தோழர் லெனின் கூற்று, உற்பத்தியில் ஆணுக்கு சமமான பங்களிப்பை பெண்கள் ஆற்றும் சமூகம் வரை இந்த வேறுபாடு தொடரவே செய்யும். சோவியத்களில் ஆணுக்கு சமமான அரசியல் பங்களிப்பை பெண்கள் செய்தார்கள். சட்ட உருவாக்கங்களில், அரசியல் விவாதங்களில் ஆணுக்கு சமமாக பெண்களும் கலந்து கொண்டார்கள். இதன் தொடர்ச்சியிலிருந்து தான் தலைவர்கள் உருவாகி வரவேண்டும். மாறாக தலைமைப் பொறுப்பில் சில பெண்கள் அமர்ந்து விடுவது மட்டுமே சமத்துவத்தைக் குறிக்காது. இன்று உலகில் இருக்கும் பெண் தலைவர்கள் ஆணாதிக்கத்தை எதிர்ப்பவர்கள் என்று கூற முடியுமா? ஆகவே ஆணாதிக்கத்தின் தகர்வு என்பது பெண் தலைவர்களின் எண்ணிக்கையைப் பொருத்ததல்ல.

அடுத்ததாக, முக்கியத்துவம்(!) வாய்ந்த கேள்விக்கு வருவோம். உற்பத்தியில் பெண்களின் பங்களிப்பு குறித்து பேசும் இவர்களின் சொந்த வாழ்வில் பெண்களை உற்பத்தியில் ஈடுபடுத்தவில்லையே ஏன்?

உற்பத்தியில் பெண்களை ஈடுபடுத்துவது என்பதை கீழிருந்து மேலாக செய்ய முடியாது. அதாவது தனிமனிதனாக இதை செய்ய முடியாது. சோசலிச அரசு ஏற்பட்ட பின்னர் மேலிருந்து கீழாக படிப்படியாகவே ஏற்படுத்த முடியும். உற்பத்தியில் பங்களிப்பது என்பது வெறுமனே வேலைக்குப் போவதல்ல. இன்று வேலைக்குப் போகும் பெண்கள் தங்களின் ஊதியத்தில் குறைந்த பங்கைக் கூட தங்கள் விருப்பத்துடன் செலவு செய்ய முடியாதிருக்கிறார்கள் என்பதே இதற்குச் சான்று. அதேநேரம் ஆணாதிக்க சூழலிருந்து வெளிவர விருப்பமற்று இருப்பவர்கள் என்றாலும் இயன்றவரை தங்கள் குடும்பத்தினரை அதிலிருந்து வெளியில் கொண்டு வரும் எத்தனங்களை தொடர்ந்து செய்து கொண்டே இருக்கிறார்கள் தோழர்கள். வாழ்வின் நடப்புகளிலிருந்து சமூக மத கட்டுப்படுகளை மீறி வருவதற்கு ஊக்கமளிக்கிறார்கள். இதை அவர்களின் புரிதல்களினூடாகத்தான் செய்ய முடியுமேயன்றி திணிக்க முடியாது.

இறுதியாக, இது போன்ற கேள்விகள் எதிர்வினை எனும் அடிப்படையிலிருந்து தான் எழுந்து வருகின்றனவேயன்றி தேடலிலிருந்து அல்ல. தேடலிலிருந்து என்றால் இது போன்ற ஆழமற்ற கேள்விகள் எழாது. உங்களில் ஆழமான கேள்விகளை வீசுவோருக்காக நான் காத்திருக்கிறேன்.

தொடர்புடைய கட்டுரைகள்:

சோவியத் யூனியனின் அற்புதங்கள்

புரட்சி நாளை வரவேற்போம் சுடராய் அல்ல சுட்டெரிக்கும் நெருப்பாய்

கம்யூனிசமே வெல்லும்

நவம்பர் புரட்சியை நெஞ்சிலேந்துவோம்

மின்னூலாக(PDF) தரவிறக்க‌
%d bloggers like this: