வெள்ளையர்களிடமிருந்து கொள்ளையர்களுக்கு

hurting economy

 

எகானமிக் அண்ட் பொலிடிகல் வீக்லி எனும் ஆங்கில இதழ் தன்னுடைய இணைய தளத்தில் தற்போது தமிழிலும் கட்டுரைகளை மொழிபெயர்த்துத் தருகிறது. மார்க்சிய சொல்லாடல்களை தாங்கி ஏராளமான கட்டுரைகளைத் தந்திருக்கிறது என்றாலும், இது மார்க்சிய இதழல்ல. இந்தக் கட்டுரையில் மேற்கோள் காட்டப்பட்டிருக்கும் ஆய்வுரையும், அதன் புள்ளி விவரங்களும் முதலாளித்துவ விழுமியங்களை தாங்கிக் கொண்டிருப்பவை தான்.  அந்த ஆய்வுரையை எழுதியவர்களுக்கும், அதை கட்டுரையாக எழுதிய இ.பி.டபிள்யு இதழுக்கும் ஏதேனும் உள்நோக்கம் இருந்திருக்கக் கூடும். இவை எல்லாவற்றையும் மீறி இந்தக் கட்டுரை பேசும் உண்மை அறிய வேண்டியது மட்டுமல்ல மக்களின் எதிர்வினைகளையும் கோரி நிற்கிறது.

****************************************

இந்திய முதலாளித்துவத்தில் நிலவும் ராட்சஸ அளவிலான சமத்துவமின்மை அனைவருக்கும் எளிதில் புலப்படும் விஷயம்தான் என்றாலும் இருத்தியோராம் நூற்றாண்டில் மூலதனம் என்ற புத்தகத்தை எழுதிய புகழ்பெற்ற பொருளாதார நிபுணர் தாமஸ் பிக்கெட்டியும் அவருடன் பணிபுரியும் பாரீஸ் பொருளாதாரப் பள்ளியின் (பாரீஸ் ஸ்கூல் ஆஃப் எகனாமிக்ஸ்) வோர்ல்ட் இனீக்குவாலிட்டி லேஃபை சேர்ந்த லூகாஸ் சான்சலும் வருமானத்தைப் பொருத்தவரை இந்த சமத்துவமின்மை தொடர்பான புள்ளிவிவரங்களை இப்போது தந்துள்ளனர். ‘‘இந்திய வருமான சமத்துவமின்மை, 1922&2014’’ என்ற இவர்களது ஆய்வுக் கட்டுரையின் உப தலைப்பு ‘‘பிரிட்டிஷ் ராஜ்யத்திலிருந்து கோட்டீஸ்வரர்களின் ராஜ்யத்திற்கு’’ கோபத்தை தூண்டக் கூடியதாக இருக்கிறது. இது இத்தகைய விஷயங்களில் இந்தியப் பொருளாதார நிபுணர்களை அவர்களுக்கிருக்கும் மதிமயக்கத்திலிருந்து எழுப்புவதாகவும் பத்திரிகையாளர்களை உரத்து சிந்திக்கத் தூண்டுவதாகவும் இருக்கிறது.

சான்சல்&பிக்ளீமீட்டியின் ஆய்வுக் கட்டுரையின்படி கடந்த முப்பது ஆண்டுகளில் தேசிய வருமானத்தில் உச்சத்தில் இருக்கும் 1% பேரின் வருமானம் உச்சபட்சமாக உயர்ந்திருக்கும் நாடாக இந்தியா உருவாகியிருக்கிறது, அதாவது 1982ல் 6.2%ஆக இருந்தது 2013&2014ல் 21.7%ஆக உயர்ந்திருக்கிறது. சொல்லப்போனால் 1922ல் வருமான வரி நிர்ணயிக்கப்பட்டதிலிருந்து இது வரை அதிகரித்திருப்பதில் ஆக அதிகபட்ச உயர்வு 21.7%. 1939&40ல் தேசிய வருமானத்தில் உச்சத்திலிருக்கும் 1%த்தினரின் பங்கு 20.7%ஆக இருந்த பிரிட்டிஷ் அரசின் சாதனையை முறியடித்திருக்கிறது.

மிக மோசமான, அதிர்ச்சி தரக்கூடிய இந்தியாவின் சமத்துவமற்ற வளர்ச்சியில் அழுத்தம் தந்து சுட்டிக்காட்டப்பட வேண்டிய முக்கியமான அம்சங்கள் இருக்கின்றன. 1980&2014 காலகட்டத்தில் அடிமட்டத்திலிருக்கும் 50% பேரின் (20 வயதிற்கு மேற்பட்டவர்கள்) வருமானம் 89% உயர்ந்தது, இடைநிலையில் இருக்கும் 40% பேரின் (நடுவன் நிலைக்கு மேலேயும் உச்சத்திலிருக்கும் 10% பேருக்கு கீழேயும் இருப்பவர்கள்) வருமானம் 93%மும், உச்சத்திலிருக்கும் முதல் 10%, 1%, 0.1%, 0.01%, 0.001% பேர்களின் வருமானங்கள் முறையே 395%, 750%, 1138%, 1834%, 2726% ஆக உயர்ந்திருக்கிறது. உச்சத்திலிருக்கும் 1% பேரின் வருமான வளர்ச்சிக்கும் (750% வளர்ச்சி) ஒட்டுமொத்த மக்கள்தொகையில் வயதுவந்தோர் அனைவரின் வருமான வளர்ச்சிக்கும் (187%) இடையிலான இடைவெளி இந்தியாவில்தான் அதிகபட்சம். 1980&2014 காலகட்டத்தில் சீனாவில் அடிமட்டத்திலிருக்கும் 50% பேரின் வருமானம் 312% ஆக வளர்ச்சியடைந்த நேரத்தில் இந்தியாவில் அது 89%ஆக இருக்கிறது. இடைநிலையில் உள்ள 40% பேரின் வருமான வளர்ச்சி சீனாவில் 615%ஆகவும் இந்தியாவில் அது வெறும் 93%ஆகவும் இருக்கிறது. அதி உச்சத்தில் (0.001% பேர்) இருப்பவர்களின் வருமான உயர்வு இந்தியாவில் 2726%ஆக இருக்கையில் சீனாவில் அது சற்றுக் குறைவாக 2546%ஆக இருக்கிறது.

கடந்த முப்பது ஆண்டுகளில் சீனாவிலும் இந்தியாவிலும் சமத்துவமற்ற வளர்ச்சி மிக மோசமாக இருந்திருக்கிறது. ஆனால் சீனா கருத்துச் சுதந்திரத்திற்கு வாய்ப்பளிக்காத காரணத்தால் அதுவொரு ஜனநாயக நாடு இல்லையென்றாலும் 1980&2014 காலகட்டத்தில் இந்தியாவோடு ஒப்பிடுகிற போது சமத்துவமற்ற வளர்ச்சி அங்கு குறைவு. அதன் மக்கள்தொகையில் அடியிலிருக்கும் 90% பேர் தேசிய வருமான வளர்ச்சியில் 56%த்தை கைப்பற்றியுள்ள நிலையில் இந்தியாவின் அதே 90% பேர் பெற்றிருப்பது 34% மட்டுமே. இந்தக் காலகட்டத்தில் மொத்த தேசிய வருமானத்தில் இந்தியாவில் இடைநிலையில் உள்ள 40% பேர் மிகக் குறைவாகவே (சீனா, பிரான்ஸ், அமெரிக்கா ஆகிய நாடுகளை ஒப்பிடுகிற போது) பலனடைந்துள்ளனர். இந்தியாவின் நடுத்தர வர்க்கமல்ல (நடுவிலுள்ள 40%) மாறாக உச்சத்திலிருக்கும் 10% பேர்தான் (2014ல் 8 கோடிப் பேர்) & ‘‘ஒளிரும் இந்தியா’’ & கடந்த முப்பது ஆண்டுகளில் தேசிய வருமான வளர்ச்சியில் (அந்த வளர்ச்சியில் இவர்கள் பெற்றது 66%) மிக அதிகமாகப் பலனடைந்தவர்கள்.

இந்தியா ‘‘ஒளிர்கிறது’’ என்பது பெரும்பாலும் பணக்காரர்கள் விஷயத்திலேயே உண்மை என்பதை சான்சல்&பிக்கெட்டி ஆய்வுக் கட்டுரையின் புள்ளிவிவரங்கள் எடுத்துக்காட்டுகின்றன. ஆனால் வருமான சமத்துவமின்மையை விளக்குவதில் இந்தக் கட்டுரை அனுபவப்பூர்வமாக தெரியவரும் விஷயங்களுக்கு மேலதிகமாக செல்லவில்லை. புள்ளிவிவரங்கள் எல்லா விவரங்களையும் சொல்லிவிடுவதில்லை. அவற்றை புரிந்துகொள்ள கோட்பாட்டின் துணை அவசியம். மேலும், இந்த விஷயத்தில் புள்ளிவிவரங்கள் பெரும்பாலும் வருமானவரி செலுத்தியவர்கள் பற்றிய தகவல்களை அடிப்படையாகக் கொண்டது. ஒருவர் சந்தேகப்படுவதைப் போலவே இவை பெரும்பாலும் பொய்யானவை. கார்ப்போரேட் கம்பெனிகளை கட்டுப்படுத்தும் பெரும் பணக்காரர்கள் விஷயத்தில் அவர்களது தனிப்பட்ட வருமானத்திற்கும் அவர்கள் கட்டுப்படுத்தும் நிறுவனங்களின் வருமானத்திற்கும் இடையிலான வேறுபாடு என்பது குறைந்தபட்சம் ஓரளவேனும் செயற்கையானது. உதாரணமாக, அவர்கள் அனுபவிக்கும் பல விஷயங்களின் செலவுகள், அதிலும் தனிப்பட்ட செலவுகள் நிறுவனத்தின் செலவாக காட்டப்படும். ‘‘பணக்காரர்களின் வரி ஏய்ப்பு … இந்தியப் பொருளாதார சூழலின் தொடர்ந்து நிலவும் அம்சமாக எடுத்துக்கொள்ளப்பட வேண்டும்’’ என்று தலைசிறந்த பொருளாதார நிபுணர் டி ஆர் காட்கில் எழுதியது (பசிபிக் அஃபர்ஸ், ஜூன் 1949, ப. 122) இப்போது கவனத்தில் எடுத்துக்கொள்ளப்பட்டுள்ள 1922&2014 காலகட்டம் முழுவதற்கும் பொருந்தும். இந்த வெளிச்சத்தில் பார்க்கும் போது இப்போது யதார்த்தத்தில் இருக்கும் உண்மையான சமத்துவமின்மை சான்சல்&பிக்கெட்டி மதிப்பிடும் வருமான சமத்துவமின்மையை விட மிக மோசமாக இருக்கும் என்று சொல்லலாம்.

உச்சத்திலிருக்கும் 10% பேர் அதிலும் குறிப்பாக 1% பேரின் வருமானது வர்த்தக லாபத்திலிருந்து பெறப்படுவது, பங்குசந்தை மற்றும் கடன் பத்திரங்களிலிருந்து கிடைக்கும் டிவிடென்ட் மற்றும் வட்டியிலிருந்து பெறப்படுவது, நிலம் மற்றும் கட்டிடங்களிலிருந்து வாடகையாக பெறப்படுவது, தாங்கள் கட்டுப்படுத்தும் வர்த்தக நிறுவனங்களிலிருந்து சம்பளமாக, போனஸாக பெறப்படுவது, இவற்றில் சில சொத்துக்களிலிருந்து பெறப்படும் வருமானம், வேலை செய்வதிலிருது பெறப்படும் வருமானம் அல்ல. மேலும் கடந்த முப்பது ஆண்டுகளாக உழைப்பிலிருந்து கிடைக்கும் உண்மையாக கூலி குறைந்திருக்கக்கூடும். இதன் காரணமாக சொத்துக்களிலிருந்து கிடைக்கும் வருமானத்தின் அளவு அதிகரித்திருக்கும். சொத்து வருமான விஷயத்தில் கூட ஒரு சில ஏகபோக நிறுவனங்களின் ஆதிக்கத்தை கட்டுப்படுத்துவதற்கான நடவடிக்கை இல்லாததால் லாபங்கள் சிறு வர்த்தக நிறுவனங்களுக்கு செல்லாமல் ஒரு சில பெரு முதலாளிகளில் கைகளில் குவிகிறது.

விலை குறைவாக மதிப்பிடப்பட்ட பொதுத் துறை நிறுவனங்களின் சொத்துக்கள், கனிமங்கள் மற்றும் காட்டு வளங்கள், தொலைபேசித் துறையில் ஸ்பெக்டரம் அலைவரிசை ஒதுக்கீடு ஆகியவை பெரும் வர்த்தக நிறுவங்களின் கைகளுக்குச் செல்வதை மறந்துவிடக் கூடாது. இதிலிருந்து கிடைக்கும் சித்திரம் என்னவெனில் கார்ப்போரேட் நிறுவனங்களால் வழிநடத்தப்படும் வேலைவாய்ப்பற்ற வளர்ச்சி நிதி முதலைகளால் ஆளப்படுகிறது. தலைசிறந்த பொருளாதார நிபுணர் அமித் பாதூரி கூறுவதைப் போல சிறுதொழில் உற்பத்தியில் பத்து பேர் வேலையிழந்து ஐந்து பேருக்கு கார்ப்போரேட் நிறுவனங்களில் வேலை கிடைக்குமெனில் உற்பத்தியின் அளவு பாதிக்காது என்பதால் பாதி பேர் வேலையிழக்கிறார்கள் ஆனால் உற்பத்தி இரு மடங்காகிறது. இத்தகைய கார்ப்போரேட் முதலீட்டை ஊக்குவிக்க நிலம் உட்பட இயற்கை வளங்கள் கார்ப்போரேட் நிறுவனங்களுக்கு அடிமாட்டு விலைக்கு தரப்படுகின்றன. மிகக் குறைந்த விலையில் கிடைக்கும் சொத்துக்களை பெறுவதற்கு நன்றிக்கடனாக இந்த கார்ப்போரேட் நிறுவனங்கள் அரசியல் கட்சிகளுக்கு பெரும் நிதியை நன்கொடையாக வழங்குகின்றன.  இந்த நிலையில் நன்கொடை கிடைக்கப்பெறாத கட்சிகளுக்கு, நபர்களுக்கு தேர்தலை சந்திப்பது பெரும் கடினமாகிவிடுகிறது. கார்ப்போரேட்டுகளால் வழிநடத்தப்படும் வேலைவாய்ப்பில்லாத வளர்ச்சியும் கார்ப்போரேட் நிறுவனங்களால் நடத்தப்படும் ஜனநாயகமும் ஆட்சி செய்கிறது (“On Democracy, Corporations and Inequality,” EPW, 26 March 2016″).

காலனிய ஆதிக்கத்தின் நீண்ட கால, சிதைவுற்ற ஆட்சி செயல்பாட்டின் விளைவாக 19ஆம் நூற்றாண்டின் கடைசி இருபத்தியைந்து ஆண்டுகள் மற்றும் 20ஆம் நூற்றாண்டின் முதல் ஐம்பது ஆண்டுகளில் (இந்தக் காலகட்டத்தில் உண்மையான தனிநபர் வருமானம் குறைந்ததுடன் மனிதர்களால் உருவாக்கப்பட்ட பஞ்சத்தின் விளைவாக லட்சக்கணக்கானவர்கள் மாண்டுபோக பண முதலைகள் கொழித்தன.) உருவான இந்திய முதலாளித்துவ வர்க்கத்தின் இன்றைய ஆட்சியில் பிரிட்டிஷ் ஆட்சியில் இருந்ததை விட சமத்துவமின்மை அதிகரித்திருப்பது சோகமானது. அந்தக் காலத்தில் காலனியாதிக்கத்தின் கொடூரம், தங்களது இன உயர்வு குறித்த அதன் ஆபத்தான சித்தாந்தம் இருந்தது எனில் இப்போது இந்திய வகைப்பட்ட நாசிசமான இந்துத்துவாவின் அரை பாசிசம் மற்றும் அதன் சித்தாந்தத்தின் நாசகரமாக விளைவுகளை காண்கிறோம். இந்துத்துவா தனது கலாச்சார பழைமைவாதத்துடன் தேர்தல் அரசியலையும் சட்டத்திற்கு புறம்பான வன்முறையையும் கையாள்கிறது. மேலும், சான்சல்&பிக்கெட்டி ஆய்வுக் கட்டுரை தெளிவாக காட்டியிருக்கும் சமத்துவமற்ற வருமானத்திற்கு வழிவகுக்கும் சமத்துவமற்ற வளர்ச்சிக்கு எதிராக இருப்பதாக தான் காணும் அனைத்தையும் இந்த அரசியல் சக்தி நொறுக்குவதில் உறுதியாக இருக்கிறது.

 

முதற்பதிவு: இ.பி.டபிள்யு

 

ஏன் சோசலிசம்? – ஐன்ஸ்டீன்

einstin

 

உலகப் புகழ்பெற்ற இயற்பியலாளரான ஆல்பர்ட் ஐன்ஸ்டைன் எழுதிய இந்தக் கட்டுரை, அமெரிக்காவின் ‘மன்த்லி ரிவியூ’ என்ற பத்திரிக்கையின் முதல் இதழில் (மே 1949) வெளியிடப்பட்டது.

பொருளாதார சமூக பிரச்சனைகளில் நிபுணராக இல்லாத ஒருவர் சோசலிசம் குறித்து தனது கருத்துகளை வெளியிடுவது சரி தானா? பல காரணங்களுக்காக அது சரி தான்  என்று நான் கருதுகிறேன்.

முதலில், அறிவியல் கண்னோட்டத்தில் இந்தக் கேள்வியைப் பரிசீலிக்கலாம். முதல் பார்வையில் வானவியலுக்கும்  பொருளாதாரவியலுக்கும் அடிப்படையில் முறையியல் வேறுபாடுகள் இல்லாதது போலத் தோன்றலாம். இரண்டு துறைகளிலுமே அறிவியலாளர்கள் தாம் ஆய்வுக்கு எடுத்துக் கொண்ட நிகழ்வுகள் தொடர்பான விதிகளைக் கண்டுபிடிக்க முயற்சிக்கின்றனர். அதன் மூலம் இந்நிகழ்வுகளுக்கு இடையேயான உள் உறவுகளை முடிந்தவரைக்கும் புரிந்து கொள்ள முயற்சிக்கின்றனர்.

ஆனால், உண்மையில் இரண்டு துறைகளுக்கும் இடையே முறையியல் வேறுபாடுகள் இருக்கத்தான் செய்கின்றன. தனியாகப் பிரித்து மதிப்பிட முடியாத பல காரணிகள் பொருளாதார நிகழ்வுகளைப் பாதிக்கின்றன என்பதால், பொருளாதாரவியல் துறையில் பொதுவான விதிகளைக் கண்டுபிடிப்பது சிக்கலானதாக உள்ளது.

மேலும் நாகரீக காலகட்டம் என்று அழைக்கப்படும் மனிதகுல வரலாற்றில் திரட்டப்பட்டுள்ள அனுபவங்கள் வெறும் பொருளாதார காரணிகளால் மட்டும் பாதிக்கப்பட்டு தீர்மானிக்கப்படவில்லை என்பது அனைவரும் அறிந்ததே.

உதாரணமாக, வரலாற்றில் தோன்றிய பேரரசுகளில் பெரும்பாலானவை நாடு பிடித்தலை அடிப்படையாகக் கொண்டிருக்கின்றன. வென்றடக்கும் தரப்பினர், வென்றடக்கிய நாட்டில் பொருளாதார ரீதியாகவும், சட்ட ரீதியாகவும் சலுகை பெற்ற வர்க்கமாக தம்மை நிலை நிறுத்திக் கொண்டார்கள். நிலவுடமை ஏகபோகத்தைக் கைப்பற்றிக் கொண்ட அவர்கள், தமது தரப்பிலிருந்தே மத குருக்களை நியமித்துக் கொண்டார்கள். கல்வியைத் தமது கட்டுப்பாட்டுக்குள் வைத்திருந்த இந்த மதகுருக்கள், சமூகம் வர்க்க ரீதியாகப் பிரிக்கப்பட்டிருப்பதை ஒரு நிரந்தர அமைப்பாக மாற்றினார்கள். மக்கள் தமது சமூக செயல்பாடுகளில் தம்மை அறியாமலேயே வழிநடத்தப்படும் வகையிலான ஒரு தார்மீகக் கட்டமைப்பை உருவாக்கினார்கள்.

இந்த வரலாற்றுப் பாரம்பரியம் நேற்றோடு முடிந்து போன கதை. இருப்பினும், நாம் இன்னும் தோர்ஸ்டெய்ன் வெப்லன் வேட்டையாடும் கட்டம் (மிருகங்களை வேட்டையாடுவதைப் போல பிற இனங்களைச் சேர்ந்த மனிதர்களையும் வேட்டையாடுகின்ற ஒரு வர்க்கம், தன்னைத்தானே சமூகத்தின் காவலாளனாக நியமித்துக் கொண்டு, சமூகத்தின் உழைப்பைச் சுரண்டி உல்லாசமாக வாழ்வதை வெப்லன் குறிக்கிறார். ஐன்ஸ்டைன் முதலாளித்துவத்தை அந்த வர்க்கத்துடன் ஒப்பிடுகிறார்) என்று அழைக்கும் மனிதகுல வளர்ச்சிக் கட்டத்தை எந்த நாட்டிலும் கடந்து விடவில்லை. இப்போது நாம் பார்த்துக் கொண்டிருக்கும் பொருளாதார நடைமுறைகள் அத்தகைய வேட்டையாடும் கட்டத்தைச் சேர்ந்தவை. இந்த நடைமுறைகளிலிருந்து நாம் வந்தடையக் கூடிய விதிகள், எதிர்காலத்தில் வரப்போகும் புதிய, மேம்பட்ட கட்டங்களுக்கு பொருந்தப் போவதில்லை.

மனிதகுல வளர்ச்சியின் வேட்டையாடும் கட்டத்தைத் தாண்டி முன்னேறிச் செல்வது தான் சோசலிசத்தின் உண்மையான நோக்கம். எனவே, பொருளாதார அறிவியல் அதன் இன்றைய நிலையில் எதிர்கால சோசலிச சமூகத்தைப் பற்றி விளக்கச் சாத்தியமற்று உள்ளது.

இரண்டாவதாக, சோசலிசம் ஒரு சமூக அறம் சார்ந்த இலக்கை நோக்கிய பயணம். ஆனால், அறிவியல் அத்தகைய இலக்குகளை உருவாக்கித் தரமுடியாது என்பதோடு, அறிவியல் மூலம் இலக்குகளை மனிதர்கள் ஏற்றுக் கொள்ளும்படி செய்வதற்கான சழத்தியம் இன்னும் குறைவு. அதிகபட்சமாக, குறிப்பிட்ட இலக்குகளை எட்டுவதற்கான வழிமுறைகளை மட்டுமே அறிவியல் வழங்க முடியும். ஆனால், அத்தகைய இலக்குகளை உயர்ந்த அறநெறி இலக்குகளைக் கொண்டிருக்கும் ஆளுமைகள் தான் உருவாக்குகின்றனர். அந்த இலக்குகள் குறைப் பிரசவமாகி விடாமல் உயிர்த்துடிப்போடும், சக்தியோடும் இருக்கும் போது, உணர்ந்தும் உணராமலும் தமது செயல்பாடுகளால் சமூகத்தின் பரிணம வளர்ச்சியை தீர்மானிக்கும் மனிதர்களால் அவை ஏற்றுக் கொள்ளப்பட்டு முன்னெடுத்துச் செல்லப்படுகின்றன.

எனவே, மனிதகுலம் எதிர்கொள்ளும் பிரச்சனைகளை ஆய்வு செய்யும் போது அறிவியலையும், அறிவியல் முறையியலையும் அளவுக்கு மீறி மதிப்பிட்டு விடாமல் கவனமாக இருக்க வேண்டும். சமூகத்தின் கட்டமைப்பைப் பாதிக்கும் கேள்விகள் தொடர்பாக துறை நிபுணர்கள் மட்டும் தான்கருத்து சொல்ல வேண்டும் என்று முடிவு செய்து விடக் கூடாது.

சமீப காலமாக மனித சமூகம் ஒரு நெருக்கடியைக் கடந்து சென்று கொண்டிருக்கிறது என்றும், சமூகத்தின் நிலைத்தன்மை மிக மோசமாக சிதறடிக்கப்பட்டிருக்கிறது என்றும் பல குரல்கள் ஆணித்தரமாக பேசிக் கொண்டிருக்கின்றன. இத்தகைய நிலையில் தனி நபர்கள் அவர்கள் சார்ந்திருக்கும் சிறு அல்லது பெரிய குழு தொடர்பாக விட்டேற்றியாக, ஏன் பகை உணர்வோடு இருப்பது ஒரு போக்காக உள்ளது. நான் சொல்வதை விளக்குவதற்கு என்னுடைய சொந்த அனுபவம் ஒன்றைக் குறிப்பிட விரும்புகிறேன்.

சமீபத்தில் புத்திசாலியான நல்லெண்ணம் படைத்த ஒருவரிடம் இன்னொரு போர் மூண்டு விடும் அபாயத்தைப் பற்றி பேசிக் கொண்டிருந்தேன். அத்தகைய போர் மனித குலத்தின் இருத்தலையே கேள்விக்குள்ளாக்கி விடும் என்றும், தேசங்களுக்கு அப்பாற்பட்ட கட்டமைப்பு ஒன்று தான் அத்தகைய அபாயத்திலிருந்து நம்மை பாதுகாக்க முடியும் என்றும் எனது கருத்தைத் தெரிவித்தேன். அதைக் கேட்டவுடன் அவர் மிக அமைதியாக பதட்டமின்றி, மனித இனம் அழிந்து போவதை ஏன் இவ்வளவு தீவிரமாக எதிர்க்கிறீர்கள்? என்று கேட்டார்.

ஒரு நூற்றாண்டுக்கு முன்பு கூட இப்படி ஒரு கருத்தை இவ்வளவு எளிமையாக யாரும் சொல்லியிருக்க மாட்டார்கள் என்பது உறுதி. தமக்குள் ஒரு சமநிலையை வந்தடைவதற்குப் போராடி தோற்றுப் போய், இனிமேலும் வெற்றி பெறுவோம் எனும் நம்பிக்கையை முற்றிலும் இழந்து விட்ட ஒரு மனிதரின் கருத்து அது. இன்று பலரையும் பிடித்துள்ள வலி மிகுந்த தனிமையின், ஒதுக்கி வைப்பின் வெளிப்பாடு அது. இதற்கு என்ன காரணம்? இதிலிருந்து விடுபட ஏதாவது வழி இருக்கிறதா?

இப்படிப்பட்ட கேள்விகளைக் கேட்பது எளிது. ஆனால் குறிப்பிடத்தக்க உறுதியுடன் அவற்றுக்கு விடை சொல்வது கடினமானது. இருப்பினும், என்னால் முடிந்த அளவு இந்தக் கேள்விக்கு பதில் சொல்ல நான் முயற்சிக்கிறேன். நமது உணர்ச்சிகளும், தேடல்களும் பல நேரங்களில் முரண்பட்டவையாகவும் தெளிவற்றவையாகவும் இருக்கின்றன என்பதையும், எளிதான, எளிமையான சூத்திரங்களாக அவற்றை வெளிப்படுத்த முடியாது என்பதையும் தெரிந்தே நான் இந்த முயற்சியில் இறங்குகிறேன்.

ஒரு மனிதர் ஒரே நேரத்தில் தனித்த பிறவியாகவும், சமூகப் பிறவியாகவும் இருக்கிறார். தனித்த பிறவியாக தனது வாழ்வையும், தனக்கு மிகவும் நெருக்கமானவர்களின் வாழ்வையும் பாதுகாத்துக் கொள்ளவும், தனது தனிப்பட்ட விருப்பங்களை நிறைவேற்றிக் கொள்ளவும், தனது உள்ளார்ந்த திறமைகளை வளர்த்துக் கொள்ளவும் முயற்சிக்கிறார்.  சமூகப் பிறவியாக தனது சக மனிதர்களின் அங்கீகாரத்தையும் அன்பையும் பெற முயற்சிக்கிறார், அவர்களது மகிழ்ச்சிகளில் பங்கெடுக்க விளைகிறார், அவரகளது துயரங்களுக்கு ஆறுதல் சொல்கிறார், அவர்களது வாழ்க்கை நிலையை மேம்படுத்த முயற்சைக்கிறார்.

பல்வகைப்பட்ட, பல நேரங்களில் ஒன்றோடொன்று முரண்படும் இத்தகைய முயற்சிகள் தான் ஒரு மனிதரின் தனிச்சிறப்பான தனமையைத் தீர்மானிக்கின்றன. ஒரு மனிதரின் வாழ்வில் அவற்றின் குறிப்பிட்ட சேர்க்கை, அவர் தனது உள்மன சமநிலையைப் பராமரித்து சமூகத்தின் நலனுக்கு பங்களிக்க முடியுமா என்பதைத் தீர்மானிக்கிறது.

இந்த இரண்டு உந்துதல்களின் ஒப்பீட்டு வலிமைகள் மரபு வழியில் தீர்மானிக்கப்படுவதற்கான சாத்தியம் இருந்தாலும், இறுதியாக வெளிப்படும் ஒரு மனிதரின் ஆளுமை அவர் வளர்ந்த சூழலாலும், வளர்ந்த சமூகத்தின் கட்டமைப்பாலும், அச் சமூகத்தின் பாரப்பரியங்களாலும், குறிப்பிட்ட வகையிலான நடத்தைகள் பற்றிய அச் சமூகத்தின் மதிப்பீடுகளாலும் தீர்மானிக்கப்படுகிறது.

ஒரு தனி மனிதரைப் பொருத்தவரை “சமூகம்” என்ற கருத்தாக்கம் சமகால மனிதர்களுடனும், முந்திய தலைமுறை மனிதர்களுடனும் அவருக்கு இருக்கும் நேரடி மறைமுக உறவுகளின் தொகுப்பைக் குறிக்கிறது. ஒரு தனி மனிதர் தானாகவே சிந்திக்கவும், உணரவும், முயற்சிக்கவும், வேலை செய்யவும் முடிகிறது. ஆனால், உடல் ரீதியாகும் அறிவு ரீதியாகவும் உணர்ச்சி ரீதியாகவும் சமூகத்தை அவர் பெருமளவு சார்ந்திருப்பதால், சமூகம் என்ற சட்டகத்துக்கு வெளியில் ஒரு மனிதரைப் பற்றி சிந்திப்பதோ, புரிந்து கொள்வதோ சாத்தியமற்றதாகிறது.

“சமூகம்” தான் மனிதருக்கு உணவு, உடைகள் வீடு போன்ற அத்தியாவசிய தேவைகளையும், வேலை செய்வதற்கான கருவிகளையும், மொழியையும், சிந்தனை வடிவங்களையும் சிந்தனையின் பெரும்பகுதி உள்லடக்கத்தையும் வழங்குகிறது. “சமூகம்” என்ற சிறு சொல்லின் பின் மறைந்திருக்கும்கடந்த காலத்தையும், சம காலத்தையும் சேர்ந்த கோடிக்கணக்கான மனிதர்களின் உழைப்பின் மூலமும், சாதனைகாளின் மூலமும் தான் ஒரு மனிதரது வாழ்கை சாத்தியமாக்கப்படுகிறது.

எனவே, சமூகத்தின் மீது தனி நபரின் சார்பு இயற்கை யதார்த்தமாக உள்ளது. எப்படி எறும்புகளையும், தேனீக்களையும் அவற்றின் சமூகத்திலிருந்து பிரிக்க முடியாதோ அதுபோல மனிதருக்கும் சமூகம் ஒரு பிரிக்க முடியாத அம்சமாக உள்ளது. எறும்புகளின் தேனீக்களின் வாழ்க்கையின் சின்னஞ்சிறு விபரங்கள் கூட, மாற்ற முடியாத, பாரம்பரியமாக பெறப்பட்ட உள்ளுணர்வுகளால் தீர்மானிக்கப்படுகின்றன.  ஆனால், மனிதர்களின் சமூக வடிவமைப்புகளும், அவர்களுக்கு இடையேயான உறவுகளும் மாறக் கூடியவையாகவும், மாற்றத்துக்கு உட்பட்டவையாகவும் உள்ளன.

மனிதர்களின் நினைவுத்திறன், புதிய சேர்க்கைகளைப் படைக்கும் திறன், மொழிவழி தகவல் பரிமாற்றம் ஆகியவை உயிரியல் அவசியங்களால் கட்டுப்படுத்தப்படாத முன்னேற்றங்களை சாத்தியமாக்கி இருக்கின்றன. அந்த முன்னேற்றங்கள் பாரம்பரியங்கள், நிறுவனங்கள் அமைப்புகள் போன்றவற்றிலும், இலக்கியத்திலும், அறிவியல் தொழில்நுட்ப சாதனைகளிலும், கலைப் படைப்புகளிலும் வெளிப்படுகின்றன. ஒரு மனிதர் குறிப்பிட்ட வகையில் தனது சொந்த நடத்தையை கட்டுப்படுத்த முடிவதையும், அவரது உணர்வுபூர்வமான சிந்தனையும், விருப்பங்களும் அதில் பங்களிப்பு செய்வதையும் இது விளக்குகிறது.

ஒரு மனிதர் பிறக்கும் போதே மரபு ரீதியாக ஒரு உடற்கட்டமைப்பைப் பெறுகிறார். மனித இனத்தின் இயல்பான இயற்கை உந்துதல்கள் உள்ளிட்ட அந்தக் கட்டமைப்பு நிலையானது, மாற்ற முடியாதது என்றே நாம் எடுத்துக் கொள்ள வேண்டும். இதற்கு மேல் தன் வாழ்நாள் முழுவதும் தகவல் தொடர்பு மூலமும் பிற வகை தாக்கங்களின் மூலமும் சமூகத்திலிருந்து ஒரு கலாச்சார கட்டமைப்பை அவர் வரித்துக் கொள்கிறார். காலப்போகில் மாற்றப்படக் கூடிய இந்தக் கலாச்சாரக் கட்டமைப்பு தான் ஒரு தனி நபருக்கும் சமூகத்துக்கும் இடையிலான உறவை முதன்மையாகத் தீர்மானிக்கிறது.

மானுடவியலின் புராதன சமூகங்கள் பற்றிய ஒப்பீட்டு ஆய்வுகள் மூலம் நிலவும் கலாச்சார வடிவங்களைப் பொறுத்தும் சமூகத்தில் ஆதிக்கம் செலுத்தும் அமைப்புகளின் தன்மையைப் பொறுத்தும் மனிதர்களின் சமூக நடத்தை பெறுமளவு வேறுபடலாம் என்று தெரியவருகிறது. மனித குலத்தின் நிலையை மேம்படுத்த முயற்சித்துக் கொண்டிருப்பவர்கள் இதில் தான் நம்பிக்கை வைக்க வேண்டும். உயிரியல் கட்டமைப்பின் காரணமாக ஒருவரை ஒருவர் அழித்துக் கொள்வதோ, குரூரமான, சுயமாக சுமத்தப்பட்டுக் கொண்ட விதியின் தயவில் வாழ்வதோ மனித குலத்தின் விதி இல்லை.

மனித வாழ்க்கையை அதிகபட்சம் நிறைவளிக்கக் கூடியதாக மாற்றுவதற்கு சமூகத்தின் கட்டமைப்பையும், மனிதர்களின் கலாச்சாரக் கண்ணோட்டத்தையும் எப்படி மாற்ற வேண்டும்? சில நிலைமைகள் நம்மால் மாற்றியமைக்கப்பட முடியாதவை என்ற உண்மையை நாம் எப்போதும் மனதில் வைத்திருக்க வேண்டும். முன்பு குறிப்பிட்டது போல மனிதரின் உயிரியல் இயல்புகள் நமது நடைமுறையைப் பொறுத்தவரை மாற்றப்பட முடியாதவை.

மேலும், கடந்த சில நூற்றாண்டுகளில் தொழில்நுட்பங்களும், மக்கள் தொகை பெருக்கமும் உருவாக்கியுள்ள நிலைமைகளை இல்லாமல் செய்துவிட முடியாது.

மக்களின் தொடர்ந்த இருத்தலுக்கு இன்றியமையாத பொருட்களுடன் கூடிய, ஒப்பீட்டளவில் மக்கள் நெருக்கம் அதிகமான பகுதிகளுக்கு, பெருமளவு உழைப்புப் பிரிவினையுடன் கூடிய மையப்படுத்தப்பட்ட உற்பத்திப் பொறியமைவு இன்றியமையாதது. தனி நபர்களும் ஒப்பீட்டளவில் சிறு குழுக்களும் தமது தேவைகளை தாமே நிறைவு செய்து கொள்ளும் வாழ்க்கையை நினைத்துப் பார்க்கும் போது சொர்க்கமாக் ஐனித்தாலும், அது இனிமேல் திரும்பி வரப் போவதில்லை. மாறாக, இப்போது இந்த மனிதகுலம் இந்த பூமிக் கோளம் தழுவிய உற்பத்தி, நுகர்வு சமூகமாக உள்லது என்று சொல்வது மிகையாகாது.

நமது காலத்தின் நெருக்கடியின் சாராம்சம் என்னவென்று சுருக்கமாக சுட்டிக்காட வேண்டிய கட்டத்துக்கு நான் வந்திருக்கிறேன். தனி மனிதர் சமூகத்துடன் கொண்டிருக்கும் உறவைப் பற்றியது அது. சமூகத்தின் மீது தனது சார்பை மனிதர் முன்னெப்போதையும் விட அதிகமாக உணர்ந்திருக்கிறார். ஆனால், இந்த சார்பை ஒரு நேர்மைறையான சொத்தாக உணராமல், தன்னைப் பாதுகாக்கும் சக்தியாக உணராமல் தனது இயற்கை உரிமைகளுக்கும், தனது பொருளாதார இருத்தலுக்கும் அச்சுறுத்தலாக அவர் பார்க்கிறார்.

மேலும், சமூகத்தில் அவர் வைக்கப்பட்டிருக்குமிடம், அவரது உயிரியல்கட்டமைப்பில் உள்ளார்ந்து இருக்கும் தான் என்ற தன்முனைப்பு போக்கை தீவிரப்படுத்துகிறது. இயல்பாகவே பலவீனமாக இருக்கும் சமூகப் போக்குகளை மேலும், மேலும் பலவீனப்படுத்துகிறது. சமூகத்தின் ஒவ்வொரு நிலையில் இருக்கும் மனிதர்களும் இந்த சீரழிவு நிகழ்முறையால் பாதிக்கப்பட்டுள்ளனர்.  தமது சொந்த அகந்தையில் சிறைப்பிடிக்கப்பட்டுள்ள அவர்கள் பாதுகாப்பற்றும், தனிமையாகவும் உணர்கிறார்கள். ஒருவகை அப்பாவித்தனமான, எளிமையான, பகட்டற்ற வாழ்வின் மகிழ்ச்சியை இழக்கிறார்கள். சமூகத்துக்கு தன்னை அற்பணித்துக் கொள்வதன் மூலமாகவே குறுகிய, அபாயங்கள் நிறைந்த தனது வாழ்க்கையின் உண்மையான பொருளை ஒரு மனிதர் கண்டு கொள்ள முடியும்.

இன்று நிலவும் முதலாளித்துவ சமூகத்தின் பொருளாதார அராஜகம் தான் தீங்குகளின் உண்மையான மூலம் என்பது எனது கருத்து. பெரும் எண்னிகையிலான உற்பத்தியாளர்கள் ஒருவரிடமிருந்து ஒருவர் அவர்களது உழைப்பின் பலன்களை பறித்துக் கொள்ள தொடர்ந்து முயற்சிப்பதை நாம் காண்கிறோம். அவ்வாறு பறித்துக் கொள்வது வன்முறையின் மூலம் நடக்கவில்லை. சட்டரீதியாக நிறுவப்பட்ட விதிகளை கவனமாக் கடைப்பிடிப்பதன் மூலமே நடக்கிறது. இதைப்பற்றி பேசும் போது, உற்பத்தி சாதனங்கள் – அதாவது நுகர்வு பொருட்களையும், கூடுதல் எந்திர சாதனங்களையும் உற்பத்தி செய்வதற்கான ஒட்டு மொத்த உற்பத்தித் திறன் – சட்டப்படியாகவும் நடைமுறையிலும் தனியார் சொத்தாக உள்ளன என்பதை நினைவில் வைத்திருக்க வேண்டும்.

விளக்குவதற்கு எளிமையாக இருக்கும் வகையில் பிவரும் விவாதத்தில், உற்பத்தி சாதனங்களின் உடமையில் பங்கு இல்லாத அனைவரையும் தொழிலாளர்கள் என்று நான் குறிப்பிடுகிறேன். அந்தச் சொல் வழக்கமாக இந்தப் பொருளில் பயன்படுத்தப்படுவதில்லை.

உற்பத்தி சாதனங்களை சொந்தமாக வைத்திருப்பவர், தொழிலாளர்களின் உழைப்பு சக்தியை வாங்கும் நிலையில் இருக்பயன்படுத்தும்கிறார். உழைப்பு சாதனங்களை பயன்படுத்தி உற்பத்தி செய்யும் புதிய பொருட்கள் முதலாளியின் சொத்தாக மாறிவிடுகின்றன. இந்த நிகழ்முறையின் சாராம்சமான விசயம் என்னவென்றால், தொழிலாளர் உற்பத்தி செய்வதற்கும், அவர் பெறும் ஊதியத்துக்கும் இடையேயான உறவு தான். இரண்டுமே உண்மையான மதிப்பின் அலகுகளில் அளவிடப்படுகின்றன.

உழைப்பு ஒப்பந்தம் சுதந்திரமானதாக இருந்தாலும் தொழிலாளர்களுக்குக் கிடைக்கும் வருமானம் அவர் உற்பத்தி செய்யும் பொருட்களின் உண்மை மதிப்பால் தீர்மானிக்கப்படுவதில்லை. மாறாக, அவரின் குறைந்தபட்ச தேவைகளாலும், முதலாளிகளின் உழைப்பு சக்திக்கான தேவையை நிறைவு செய்ய போட்டி போடும் தொழிலாளர்களின் எண்ணிக்கையாலும் தீர்மானிக்கப்படுகிறது. கோட்பாட்டில் கூட தொழிலாளர்களுக்கான ஊதியம் அவர் உற்பத்தி செய்யும் பொருட்களின் மதிப்பால் தீர்மானிக்கப்படுவதில்லை என்பதைப் புரிந்து கொள்ல வேண்டும்.

தனியார் மூலதனம் ஒரு சிலரிடம் குவியும் போக்கு காணப்படுகிறது. ஒருபக்கம் முதலாளிகளுக்கிடையேயான போட்டி இன்னொரு பக்கம் தொழில்நுட்ப முன்னேற்றமும், அதிகரிக்கும் உழைப்புப் பிரிவினையும் சிறு உற்பத்திக் கூடங்களை அழித்து விட்டு பெரும் தொழிற்சாலைகள் உருவாவதை ஊக்குவிப்பது இதற்குக் காரணமாகின்றன. இந்த வளர்ச்சிகளின் விளைவாக ஜனநாயக ரீதியில் அமைப்பாக்கப்பட்ட அரசியல் சமூகத்தால் கூட கட்டுப்படுத்த முடியாத தனியார் மூலதன் சி்று கும்பலின் சர்வாதிகாரம் தோன்றுகிறது.

சட்டமியற்றும் அவைகளின் உறுப்பினர்கள் அரசியல் கட்சிகளால் தேர்ந்தெடுக்கப்படுகின்றனர். தனியார் முதலாளிகள் அவர்களுக்குப் பெருமளவு நிதியுதவி அளித்து அவர்கள் மீது தாக்கம் செலுத்துகின்றனர். இதன் மூலம் அனைத்து நடைமுறை விசயங்களைப் பொருத்த வரையில் வாக்காளர்களை சட்டமியற்றும் அவையிலிருந்து பிரித்து வைத்து விடுகின்றனர். இதன் விளைவு என்னவென்றால், மக்களின் பிரதிநிதிகள் மக்கள் தொகையின் நலிவுற்ற பிரிவினரின் நலன்களைப் போதுமான அளவு பாதுகாப்பதில்லை.

மேலும் தனியார் முதலாளிகள் நேரடியாகவும் மறைமுகமாகவும் தகவல் தொடர்பில் முக்கியமான ஊடகங்களான பத்திரிக்கைகள், வானொலி, கல்வி போன்றவற்றைக் கட்டுப்படுத்துகின்றனர். எனவே, ஒரு தனிப்பட்ட குடிமகனின் புறநிலையை சரியாகப் புரிந்து கொண்டு முடிவு எடுப்பதும் தனது அரசியல் உரிமைகளை அறிவுபூர்வமாக பயன்படுத்துவதும் பெரும்பாலான நேரங்களில் மிகக் கடினமானதாகவோ, அல்லது சாத்தியமற்றதாகவோ உள்ளது.

மூலதனத்தின் தனியுடமை என்ற அடிப்படையிலான பொருளாதாரத்தில் நிலவும் நிலமை இரண்டு முக்கிய கோட்பாடுகளைக் கொண்டிருக்கிறது. முதலில், உற்பத்தி சாதனங்கள் (மூலதனம்) தனியாருக்கு சொந்தமானதாக உள்ளன. அவற்றின் உடமையாளர்கள் தம் விருப்பப்படி அவறைப் பயன்படுத்துகின்றனர். இரண்டாவதாக, உழைப்பு ஒப்பந்தம் சுதந்திரமானதாக உள்ளது.

இந்த வகையில் தூய்மையான முதலாளித்துவ சமூகம் என்ற ஒன்று நிச்சயமாக இல்லை தான். குறிப்பாக, தொழிலாளர்கள் நீண்ட, கடுமையான அரசியல் போராட்டங்கள் மூலம் குறிப்பிட்ட வகை தொழிலாளர்களுக்கு “சுதந்திர உழைப்பு ஒப்பந்தத்தின்” மேம்பட்ட வடிவத்தைப் பெறுவதில் வெற்றியடைந்திருக்கிறார்கள். ஆனால், ஒட்டு மொத்தமாக பார்க்கும் போது இன்றைய பொருளாதாரம், “தூய்மையான”முதலாளித்துவத்திலிருந்து பெருமளவு வேறுபடவில்லை என்று தெரிகிறது.

உற்பத்தி லாபத்துக்காக செய்யப்படுகிறது பயன்பாட்டுக்காக இல்லை.

வேலை செய்யும் திறமையும் விருப்பமும் உள்ள எல்லோருக்கும் வேலை கிடைப்பதற்கு எந்த வழிவகையும் இல்லை. வேலை இல்லாதவர்களின் படை ஒன்று எப்போதுமே இருக்கிறது.

எப்போது வேலை போகுமோ என்ற பயத்தில் தான் தொழிலாளர்கள் வாழ்ந்து கொண்டிருக்கிறார்கள்.

வேலை இல்லாதவர்களும், குறைவான சம்பளம் பெறும் தொழிலாளர்களும் லாபகரமான சந்தையாக அமைவதில்லை என்பதால் நுகர்வுப் பொருட்களின் உற்பத்தி மட்டுப்படுத்தப்படுகிறது. அதன் விளைவாக பெருமளவு சிரமங்கள் ஏற்படுகின்றன. தொழில்நுட்ப முன்னேற்றம் அனைவரது வேலைச் சுமையையும் குறைப்பதற்கு மாறாக கூடுதல் வேலை இழப்பை உருவாக்குகிறது. லாப நோக்கமும், முதலாளிகளுக்கிடையிலான போட்டியும், மூலதனத்தை ஒன்று குவிப்பதிலும் பயன்படுத்துவதிலும் நிலையற்ற தன்மைக்கு காரணமாக உள்ளது. இது கடும் பொருளாதார மந்தங்களுக்கு இட்டுச் செல்கிறது. கட்டற்ற போட்டி பெருமளவு உழைப்பை வீணாக்குவதற்கும், மேலே குறிப்பிட்ட தனி நபர்களின் சமூக உணர்வை முடக்கிப் போடுவதற்கும் இட்டுச் செல்கிறது.

தனி நபர்களை முடக்கிப் போடுவது முதலாளித்துவத்தின் மிக மோசமான தீங்கு என்று நான் கருதுகிறேன். தம் எதிர்கால வாழ்க்கைப் பணிக்குத் தயாராகும் மாணவர்கள், பொருள் ஈட்டுவதில் அடையும் வெற்றியை வியந்து வழிபடும் மனோபாவத்தின் அடிப்படையிலான, ஒரு அதீதமான போட்டி மனப்பான்மைக்கு பயிற்றுவிக்கப்படுகிறார்கள்.

இந்த சாகடிக்கும் தீங்குகளை ஒழித்துக்கட்டுவதற்கு ஒரே வழிதான் உள்ளது என்று நான் உறுதியாக நம்புகிறேன். சமூக இலக்குகளை நோக்கியதான் கல்வி முறையுடன் கூடிய ஒரு சோசலிச பொருளாதாரத்தை கட்டியமைப்பது தான் அந்த வழி. அத்தகைய ஒரு பொருளாதாரத்தில் உற்பத்தி சாதனங்கள் சமூகத்துக்கு சொந்தமாக்கப்பட்டு, திட்டமிட்ட முறையில் பயன்படுத்தப்படுகின்றன.

சமுகத்தின் தேவைக்கேற்ப உற்பத்தியை முறைப்படுத்திக் கொள்ளும் ஒரு திட்டமிட்ட பொருளாதாரம், வேலை செய்ய்த திற்னுடைய அனைவருக்கும் வேலையை பகிர்ந்து கொடுத்து, ஒவ்வொரு ஆண், பெண், குழந்தைக்கும் வாழ்வாதாரத்தை உறுதி செய்யும். ஒரு மனிதருக்கு வழங்கப்படும் கல்வி, அவரின் உள்ளார்ந்த திறமைகளை வளர்ப்பதோடு சக மனிதர்கள் மீதான பொறுப்புணர்வையும் வளர்க்கும். இப்போதைய சமூகத்தில் ஊக்குவிக்கப்படும் அதிகாரத்தையும் வெற்றியையும் வழிபடுவதற்கு மாற்றாக அது இருக்கும்.

இருப்பினும் திட்டமிட்ட பொருளாதாரம் மட்டுமே சோசலிசம் ஆகி விடாது என்பதை நினைவில் வைத்துக் கொள்ள வேண்டும். ஒரு திட்டமிட்ட பொருளாதார அமைப்போடு தனிநபரை முழுமையாக் அடிமைப்படுத்துவது இணைந்திருக்கலாம். உண்மையான சோசலிசத்தை சாதிப்பதற்கு மிகக் கடினமான சில சமூகப் பொருளாதாரப் பிரச்சனைகளுக்கு விடை தேட வேண்டியிருக்கிறது. அனைத்தும் தழுவிய அரசியல் பொருளாதார அதிகாரத்தின் மையப்படுத்தலை அமல் படுத்தும் போதே அதிகாரவர்க்கம் சர்வாதிகாரம் படைத்ததாகவும், அனைத்துக்கும் மேலே தன்னை நிறுத்திக் கொள்வதாகவும் மாறுவதை எப்படி தடுப்பது? தனி மனிதனின் உரிமைகளை எப்படி பாதுகாப்பது, அதன் மூலம் அதிகார வர்க்கத்தின் அதிகாரத்துக்கு ஒரு ஜனநாயக எதிர் சக்தியை உருவாக்குவதை எப்படி உறுதி செய்வது?

மாறிச் செல்லும் கட்டத்தில் இருக்கும் நமது காலத்தில் (1949 ல் எழுதியது) சோசலிசத்தின் நோக்கங்கள் குறித்தும், அது சந்திக்கும் பிரச்சனைகள் குறித்தும் தெளிவு ஏற்படுத்திக் கொள்வது மிகவும் முக்கியத்துவம் வாய்ந்த ஒன்று. இந்த பிரச்சனைகள் குறித்த சுதந்திரமான, தடையற்ற விவாதங்கள் முடக்கப்பட்ட இப்போதைய நிலமைகளில் (இரண்டாம் உலகப் போருக்குப் பின் சோசலிச ரஷ்யாவின் செல்வாக்கு உலகெங்கும் அதிகரித்திருந்த சூழலில், சோசலிசக் கருத்தை ஆதரித்தவர்கள் அனைவரையும் அமெரிக்காவின் எதிரிகள், ரசிய உளவாளிகள் என்று முத்திரை குத்தி ஒடுக்கியது அமெரிக்க அரசு, 1947-1956 காலகட்டத்தில் தலைவிரித்தாடிய மெக்கார்த்தியிசம் என்றழைக்கப்பட்ட இந்த அடக்குமுறையில் சாப்லின், ஐன்ஸ்டைன் உள்லிட்ட பலரும் குறிவைத்து மிரட்டப்பட்ட சூழலை அவர் குறிப்பிடுகிறார். இந்த அடக்குமுறைக்கு பணிய மறுத்தவர் ஐன்ஸ்டைன்) இந்தப் பத்திரிக்கையைத் (மன்த்லி ரிவ்யூ) தொடங்குவது மிக முக்கியமான பொதுச் சேவை என்று நான் கருதுகிறேன்.

 

மொழியாக்கம்: அப்துல்

புதிய ஜனநாயகம், நவம்பர் 2017 இதழ்

 

மின்னூலாக தரவிறக்க

ரொக்கமற்ற பொருளாதாரம் எதற்காக கொண்டு வரப்படுகிறது?

cashless-economy

உயர் மதிப்பு கொண்ட ரூபாய்த் தாள்கள் மதிப்பிழந்தவைகளாக அறிவித்து நாற்பது நாட்களைக் கடந்து விட்டது. கருப்புப் பணம் என்றார்கள், கள்ளப்பணம் என்றார்கள், ஊழலை ஒழிக்க என்றார்கள் சல்லடையில் அள்ளிய தண்ணீர் போல் எதுவும் நிற்கவில்லை மக்களிடம். கடைசியில் நிதியமைச்சரின் வாயிலிருந்தே பூனைக்குட்டி வெளியே வந்தது, கேஷ்லெஸ் எகானமி தான் எங்கள் நோக்கம் என்று. அதாவது கருப்புப் பணத்தை, கள்ளப்பணத்தை ஒழிப்பதெல்லாம் எங்கள் நோக்கமல்ல நாட்டில் ரொக்கமற்ற பொருளாதாரத்தை கொண்டு வருவதே எங்கள் நோக்கம் என்கிறார்கள். கடந்த நாற்பது நாட்களுக்கும் மேலாக மக்கள் அடைந்த துன்பம் எழுதி மாளாது. அத்தனையும் கருப்புப் பணம் ஒழிக்கப்படும் எனும் போதையில் தான் கரைக்கப்பட்டது. மக்கள் தங்கள் அன்றாட தேவைகளுக்காக, அண்மைக்கால தேவைகளுக்காக சேர்த்து வைத்த பணம் இப்போது வங்கிகளின் பிடியில். வங்கிகளோ கார்ப்பரேட்டுகளின் பிடியில்.

 

மோடியின் கருப்புப் பண பம்மாத்து பல்லிளித்துப் போனதும், அடுத்த நாடகத்தை அரங்கேற்றி இருக்கிறார்கள். நாடு முழுவதும் ஆங்காங்கே ரெய்டுகள் நடத்தி பல்லாயிரம் கோடி பதுக்கி வைக்கப்பட்டிருந்த பணமும், நகைகளும் கண்டெடுக்கப்பட்டிருக்கின்றன. இதில் இரண்டு முக்கியமான செய்திகள் இருக்கின்றன. 1. ரெய்டு செய்யப்பட்டவர்களில் வங்கி நிர்வாகிகளும் அடக்கம். 2. கைப்பற்றப்பட்ட பணத்தில் கோடிகணக்கில் புதிய 2000 ரூபாய் தாள்கள் இருந்தன.

 

வங்கிப் பரிமாற்றம் குறித்து தற்போது அதிகம் விவாதித்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள். மக்களை வங்கிப் பரிமாற்றத்திற்குள் கொண்டுவர வேண்டும் என்பதில் மோடி மட்டுமல்ல, மன்மோகன் சிங்கும் முனைப்பு காட்டினார். ஏனென்றால், மக்கள் அனைவரும் வங்கிகளின் மூலம் பரிமாற்றங்களை மேற்கொள்வது என்பது பெருமுதலாளிகளுக்கு ஆதரவான நடவடிக்கை. இதற்காகத் தான் ஜன் தன் திட்டம் என்றும், மானியங்களை நேரடியாக உங்கள் வங்கிக் கணக்கிலேயே சேர்த்து விடுகிறோம் என்றும் ஆசை காட்டினார்கள். வங்கிப் பரிமாற்றத்துக்கு பழகி விட்டால் ஊழல் இருக்காது திருட்டு இருக்காது என்று பட்டியலிட்டு தூண்டிப் பார்த்தார்கள். இப்போது ரூபாய் மதிப்பிழப்பு நடவடிக்கை மூலம் கழுத்தில் கை வைத்து மக்களை வங்கிகளுக்குள் நெட்டித் தள்ளியிருக்கிறார்கள்.

 

நவம்பர் எட்டாம் தேதி இரவில் மதிப்பிழக்கச் செய்யப்பட்டது தோராயமாக 13 லட்சம் கோடி. இப்போது வரை வெளியிடப்பட்டிருக்கும் புதிய ரூபாயின் மதிப்பு தோராயமாக 5.5 லட்சம் கோடி. மீதமுள்ள 8 லட்சம் கோடி வெளியிடப்படுமா? அவ்வாறான எந்த உறுதியும் யாரிடமிருந்தும் வரவில்லை. ஏனென்றால் பணத் தட்டுப்பாடு நீடிக்க வேண்டும். பணத் தட்டுப்பாடு நீடித்தால் தான் மக்கள் வங்கிகளை தொடர்ந்து நாடுவார்கள் என்பதால் முழு மதிப்புக்கும் புதிய பணத்தாள்கள் அடித்து வெளியிடப்பட மாட்டாது.

 

இதன் அடிப்படையில் அந்த இரண்டு செய்திகளையும் பார்த்தால், ஒருவர் 2000 ரூபாய் மட்டுமே பெற முடியும் என்ற நிலையில் கோடிக்கணக்கான புதிய 2000 ரூபாய் கட்டுகளை எப்படி ஒருவர் வைத்திருக்க முடியும்? ஒரு வங்கி நிர்வாகி எந்த வகையில் தனிப்பட்ட ஒருவருக்கு கோடிக் கணக்கான ரூபாயை கொடுக்க முடியும்? விவசாயிகள், கூலித் தொழிலாளிகள், அடித்தட்டு உழைக்கும் மக்கள் என பல்லாயிரம் செயல்படுத்தப்படாத வங்கிக் கணக்குகள் ஒவ்வொரு வங்கிக் கிளையிலும் இருக்கின்றன. இது போன்ற செயல்படாத வங்கிக் கணக்குகளில் கணக்கு வைத்திருப்பவரின் அனுமதியைப் பெறாமலேயே அந்த வங்கி நிர்வாகிகளால் பணத்தை போடவும் எடுக்கவும் முடிந்திருக்கிறது. அதாவது, போட்டு எடுத்ததாக கணக்கு காட்ட முடிந்திருக்கிறது. ஏற்கனவே நகைக்கடன் வாங்கியவரின் வங்கிக் கணக்கிலிருக்கும் பணத்தை அவருடைய அனுமதி இல்லாமலேயே கடனுக்கான தவணையாக பணத்தை எடுத்து மாற்றிய செய்திகள் செய்தித்தாள்களில் அடிக்கடி வந்து கொண்டிருக்கின்றன. மட்டுமல்லாது அந்த நடவடிக்கை நியாயப்படுத்தவும் படுகிறது. ஏற்கனவே செல்பேசிகளில் நாம் செயல்படுத்தாத, நமக்குப் புரியாத பல வசதிகளை நீங்கள் செயல்படுத்தினீர்கள் என்று சொல்லி இருப்பில் இருக்கும் பணத்தை கொள்ளையடித்துக் கொள்வது செல்பேசி வைத்திருக்கும் ஒவ்வொருவரின் அனுபவமாக இருக்கிறது. இதை எதிர்த்து யாரும் எதுவும் செய்ய்துவிட முடியாத நிலை தான் நீடிக்கிறது. இவ்வாறான சூழலில் தான் மக்களின் அன்றாடத் தேவைகளுக்கான பணம் வங்கிகளில் குவிக்கப்பட்டு ரொக்கமற்ற பரிமாற்றத்துக்குள் மக்கள் திணிக்கப்படுகிறார்கள்.

 

ரொக்கப் பரிமாற்றத்தில் மக்களுக்கு எந்த இழப்பும் இல்லை. ஆனால் வங்கிப் பரிமாற்றம், கடன் அட்டைகள், பண அட்டைகளின் மூலம் பரிமாற்றங்களைச் செய்யும் போது, ஒவ்வொரு பரிமாற்றத்திலும் சேவைக் கட்டணமாக குறிப்பிட்ட தொகையை மக்கள் இழக்க வேண்டியதிருக்கும். மக்கள் தங்கள் தேவைக்கான அன்றாட வணிக நடவடிக்கைகளைக் கூட அட்டைகள் மூலம் தான் நடத்திக் கொள்ள வேண்டும் என மக்கள் கட்டாயப்படுத்தப்படுகிறார்கள்.. அவ்வாறென்றால், ஒவ்வொரு நடவடிக்கைக்கும் குறிப்பிட்ட அளவு பணத்தை இழக்க வேண்டும். இதன்படி, ஒரு நாளைக்கு, ஒரு மாதத்துக்கு, ஒரு ஆண்டுக்கு எவ்வளவு பணத்தை இழக்க வேண்டியதிருக்கும்? நம் நாட்டின் மக்கட்தொகை 120 கோடிக்கும் அதிகம். கோடிக்கணக்கான மக்கள், பல கோடிக்கணக்கான வணிக நடவடிக்கைகள். இதன் மூலம் மக்கள் இழக்கும் பணம் ரொக்கமற்ற பரிமாற்ற நிறுவனங்களை நடத்தும் ஒரு சில பன்னாட்டு, தரகு நிறுவனங்களின் கைகளில் சென்று குவியும். இதில் மக்களிக்கு ஏதாவது பலன் இருக்கிறதா?

 

ரொக்கப் பரிமாற்றத்திலிருந்து ரொக்கமற்ற பரிமாற்றத்துக்கு மாறியே ஆகவேண்டும் என்று என்ன அவசியம் வந்திருக்கிறது? யாருக்கு அவசியம் வந்திருக்கிறது? பணப் பரிமாறத்துக்கு முன்பு பண்டப் பரிமாற்றம் நடைமுறையில் இருந்தது. நெல்லைக் கொடுத்து பருத்தி வாங்க வேண்டும், மிளகைக் கொடுத்து சர்க்கரை வாங்க வேண்டும். இந்த பண்டப் பரிமாற்றம் ஒழிந்து பணப் பரிமாற்றம் வந்த போது மக்களுக்கு சில நன்மைகள் இருந்தன. பெரிய வணிக நடவடிக்கைகளை யாரும் செய்யலாம் எனும் சுதந்திரம் கிடைத்தது. கட்டுப்பாடுகள் அகன்று யாரும் எந்தப் பொருளையும் வாங்கலாம் எனும் சுதந்திரம் கிடைத்தது. இவைகளில் அந்த நேரத்தில் தேவைகளுக்கான உற்பத்தியிலிருந்து நுகர்வுக்கான உற்பத்திக்கு மாறிச் சென்ற உடமையாளர்களின் நலனும் அடங்கியிருந்தது என்றாலும் மக்களும் அதில் பலனடைந்தனர். ஆனால் உடமையாளர்களுக்கேயான முதன்மையான ஒரு நன்மையும் அதில் இருந்தது. அது பரிமாற்றத்தின் இரகசியத் தன்மை.

 

உடமையாளன் ஒருவன் கிராம அலுவலரிடம் ஒரு வண்டி எள் தருகிறேன் அதற்குப் பதிலாக ஆற்று நீரை தாராளமாக பயன்படுத்த எனக்கு அனுமதி தாருங்கள் என்று கேட்டால் அந்த நடவடிக்கையில் ஏதாவது இரகசியம் இருக்குமா? இன்னாரிடமிருந்து இன்னாருக்கு ஒரு வண்டி எள் எதற்காக செல்கிறது என்று மக்கள் சிந்திக்க்கும் அளவுக்கு அந்தச் செயல் வெளிப்படையாக நடைபெறும். பணப் பரிமாற்றம் இந்த வெளிப்படைத் தன்மையை அழித்து இரகசியத் தன்மையைக் கொண்டு வந்தது. பண்டப் பரிமாற்றத்திலிருந்து பணப் பரிமாற்றத்துக்கு நகர்ந்த நிகழ்வில் உடமையாளனுக்கு கிடைத்த ஆகக் கூடிய பலன் இது தான். மொத்தத்தில் பரிமாற்றத்திற்காகவே பொருட்கள் உற்பத்தி செய்யப்பட்டதன் அடிப்படையில் உடமையாளனின் பொருட்கள் விற்றுத் தீர்வதற்கும், வளங்களைப் பயன்படுத்திக் கொள்வதற்காகவும் கொண்டுவரப்பட்ட மாற்றம் தான் பணப்பரிமாற்றம். இதில் உழைக்கும் மக்களுக்கு கிடைத்த பலன் பண்டமாற்றில் இருந்த ஏமாற்று குறைந்ததும், எல்லாப் பொருட்களையும் யாராலும் வாங்க முடியும் என்பதும் தான். இதன் பின்னர் தான் சமூகப் பணத்தை தனிநபர் பயன்படுத்தும் நோக்கில் வங்கிகள் உருவாயின.

 

இந்தியாவைப் பொருத்தவரை தனியார்மயம் மிகத் தீவிரமாக அமல்படுத்தப்பட்ட 90 களுக்குப் பிறகு வெளிவந்த ஊழல்களை பட்டியலிட்டால், அதற்கு பக்கங்கள் போதாது. இவை அனைத்தும், ரொக்க அல்லது வங்கி பரிமாற்றத்தின் மூலம் நடந்தவைகள். இவற்றின் பிற்கால ஊழல்களின் முதன்மையான அம்சம் என்றால் அரசியல்வாதிகளையும், அதிகாரவர்க்கத்தினரையும் தாண்டி கார்ப்பரேட்டுகளின் கைகளும் அந்த ஊழல்களின் மையமாக இருக்கின்றன என்பது அம்பலப்படுத்தப்பட்டிருக்கிறது. அதாவது பண்டப் பரிமாற்றத்தின் போது இருந்த வெளிப்படைத்தன்மை போன்று இல்லாவிட்டாலும் நுணுக்கமான அளவில் அதே போன்ற தொரு வெளிப்படைத் தன்மை ஏற்பட்டிருக்கிறது. இதை மறைப்பதற்காக கார்ப்பரேட்டுகளுக்கு சுவிஸ் வங்கி, பார்டிசிபேட்டரி நோட்டுகள் போன்றவற்றுக்கும் அப்பாற்பட்டு ஒரு முறை தேவைப்படுகிறது. அந்த முறை தான் டிஜிட்டல் பரிமாற்றம் எனும் ரொக்கமற்ற பரிமாற்றம்.

 

பண்டப் பரிமாற்றத்திலிருந்து ரொக்கப் பரிமாற்றத்துக்கு மாறியது உடமையாளர்களின் நலனுக்காதத்தான் என்றாலும், மக்களுக்கான நலனும் அதில் உள்ளடங்கி இருந்தது. ஆனால் இந்த ரொக்கமற்ற பரிமாற்றத்தில் மக்களுக்கான நலன் துளியும் இல்லை என்பதோடு மட்டுமல்லாமல் மக்களின் உழைப்பை இன்னும் கூடுதலாக சுரண்டுவதற்கும் வழியேற்படுத்தப்பட்டிருக்கிறது. இந்தியாவின் மொத்த ரொக்கமற்ற பரிமாற்றம் இன்னும் 15 விழுக்காட்டை தாண்டாத நிலையிலும் பேடிஎம் எனும் ஒரு நிறுவனம் தங்களிடம் நாளொன்றுக்கு 70 லட்சம் பரிமாற்றங்கள் நடப்பதாக அறிவித்திருக்கிறது. அப்படியென்றால் இது முழு அளவை எட்டும் போது அது எந்த அளவுக்கு மக்களின் உழைப்பைச் சுரண்டியிருக்கும் என்பதை கற்பனை செய்து பாருங்கள்.

 

நமக்கு பலனளிக்காத நம்மை ஒட்டச் சுரண்டும் இந்த அட்டைகள் நமக்குத் தேவையா?

மின்னூலாக(PDF) தரவிறக்க‌

செல்லாத ரூபாய்:வீரியம் புரியாமல் அமைதி காக்கிறோம்

500,1000 ரூபாய் நோட்டுகள் செல்லாது என்ற அறிவிப்பைத் தொடர்ந்து மக்கள் இதுவரை சந்தித்திராத பல இன்னல்களை சந்தித்து வருகிறார்கள். கருப்புப்பணத்தை, கள்ளநோட்டுகளை இந்த நடவடிக்கை ஒழிக்குமா? ஒழிக்காதா? மோடியின் நோக்கம் என்ன? பெருமுதலாளிகள் இதனால் இழந்தது பெற்றது என்ன? அறிவிப்புக்கு முன்னமே பணம் மாற்றிய தகவல்கள் என நாள்தோறும் செய்திகள் மக்களைத் தாக்கி செயலிழக்கச் செய்து கொண்டிருக்கின்றன. செய்தி ஊடகங்கள் முழுக்க முழுக்க மக்களைக் கை கழுவி விட்டு அரசின் ஊது குழலாய் அப்பட்டமாய் மாறி நிற்கின்றன. இணையத்தில் சமூக ஊடகங்கள் மட்டுமே மக்களுக்கான விளக்கங்களை சொல்லிக்  கொண்டிருக்கின்றன. இந்த நிலையில் தோழர் வில்லவன் எழுதிய இந்தக் கட்டுரை அந்த விளக்கங்களினின்று விலகி யதார்த்தத்தை நேரப்போகும் அபாயத்தை எளிமையாய் மக்களுக்கு புரியவைக்க முயல்கிறது. படித்துப் பாருங்கள்.

money_3079003f

மோடியின் பொருளாதாரக் கலவரம்- முதலிரவோடு கலைந்துபோன மோடி பக்தர்களின் சொப்பன ஸ்கலித சுஹானுபவம்!

மோடி ஆர்ப்பாட்டமாக அறிவித்த ரூபாய் நோட்டு புரட்சி பாமர மக்களை நாடோடிகளாகவும் பிச்சைக்காரர்களாகவும் மாற்றி தெருவில் நிறுத்தி ஒரு வாரமாகிறது. இளைஞர்களுக்கு ஈவ்டீசிங் செய்ய கற்றுக்கொடுக்கும் சினிமா மக்களுக்கு கருப்புப் பணம் என்றால் என்னவென்றும் கற்றுத்தந்திருக்கிறது. அந்த விழிப்புணர்வின் உச்சபட்ச ஆர்கசத்தில் இருந்த மிடில்கிளாஸ் மக்கள் தமது சொப்பன ஸ்கலித சுகானுபவத்தில் கூச்சலிட்டார்கள். எதிர்ப்பதா ஆதரிப்பதா என குழம்பிய கட்சிகள் மையமாக கருத்து சொல்லின. மோடியின் காலை நக்கும் வாய்ப்புக்கு காத்திருந்த எலைட் குடிகள் அல்லது தம்மை அப்படி கருதிக்கொள்ளும் மனிதர்கள் மோடியை புகழும் ஒரு நல்வாய்ப்பை இறுக பற்றிக்கொண்டார்கள். தந்தி டிவி பாண்டே நள்ளிரவுவரைக்கும் நற்செய்தியளித்தார்.

அன்றிரவு முதல் ஏடிஎம்கள் முற்றுகைக்கு உள்ளாயின. மறுநாள் நாடே 100 ரூபாய்க்கு அல்லாடியது. கிரெடிட் கார்டு வைத்திருக்கும் பக்தர்கள் தேசபக்தி வகுப்பெடுப்பதில் பிஸியானார்கள். விவரம் தெரியாமல் பயணித்த மக்கள் குழந்தையின் பாலுக்குக்கூட பணமின்றி தவித்தபோது புதிய இந்தியா பிறந்ததாக பூரித்தார் ரஜினி. சொன்ன கையோடு அந்த குழந்தைக்கு பொம்மை வாங்க வெளிநாட்டுக்கும் பறந்துவிட்டார். அவரது ஆதர்ச நாயகன் மோடியோ பேடிஎம் விளம்பரத்தில் என் மூஞ்சியை பார்த்துக்கொள்ளுங்கள் என சொல்லாமல் சொல்லிவிட்டு சிங்காரம் குறையா முகத்தோடு ஜப்பான் கிளம்பிவிட்டார்.

அன்று துன்பப்பட்டவர்கள்கூட இது ஓரிரு நாளில் தீர்ந்துவிடும் சங்கடம்தான் என நம்பினார்கள். ஆனால் இந்தியர்கள் நம்பிக்கை ஒருநாளும் உண்மையாவதில்லை. செய்தி வந்த அன்றே வங்கிப் பணியாளர்கள் அச்சமடைந்தார்கள். அந்த அச்சம் வங்கிகள் திறந்தபோது எல்லா மக்களுக்கும் பரவிற்று. பணமிருந்தும் செலவளிக்க இயலாமல் அல்லாடிய மக்களின் கதை மெல்ல சமூக வலைதளங்களை ஆக்கிரமிக்க ஆரம்பித்தன. அப்போதும் இது ஒரு தற்காலிக பிரச்சினை எனும் பார்வையே இருந்தது. வங்கிகளில் இரண்டாம் நாள் கொடுக்கும் பணத்துக்கு தட்டுப்பாடு வந்தபோதுதான் சிக்கலின் தீவிரம் உறைக்க ஆரம்பித்தது. பல வங்கிகளில் இரண்டாம் நாளே பணம் இல்லை. பணம் இருக்கும் வங்கிகள் தமது வாடிக்கையாளர்களுக்கு மட்டுமே பணம் தரப்படும் என அறிவித்தன. ஏடிஎம்களில் 2 லட்சத்துக்கு மேல் பணம் வைக்க முடியாது என்பதும் புதிய 2000 ரூபாய் தாள் ஏடிஎம் டிரேயில் பொருந்தாது எனும் தகவல்கள் வந்தன. ஏடிஎம்களை புதிய நோட்டுக்கு தக்கவாறு மேம்படுத்த 100 நாட்களாவது ஆகலாம் எனும் செய்திகளும் எட்டிப்பார்த்தன. புழக்கத்தில் உள்ள 87 சதம் பணத்தை மாற்ற உள்ள பெரிய கட்டமைப்பில் இருக்கும் கோளாறுதான் முதல் எச்சரிக்கையாக அமைந்தது.

இந்த அடிப்படை குறைபாடு குறித்த தகவல்கள் வந்தவுடன் மோடியின் கால் நக்கிகள் பேச்சில் பதற்றம் தென்பட்டது. அறிவிப்பு வந்த முதல் இரவோடு தமக்கு ஏற்பட்ட பரவச உணர்வு இத்தனை சீக்கிரம் தீரும் என அவர்கள் எதிர்பார்க்கவில்லை, வழமைபோலவே அது ஒரு சுயஇன்ப பரவசம்தான் என அறிந்தபோது பதற்றம் ஆத்திரமாக உருவெடுத்தது. 10 மாதங்களாக திட்டமிடப்பட்டது என பாஜக வட்டாரங்கள் சொல்கின்றன, எனக்கே அரை மணிநேரம் முன்னால்தான் தெரியும் என அருண்ஜெட்லீ சொல்கிறார். அப்படியானால் 10 ஆண்டுகளாக மோடி திட்டமிட்டது யாருடன் எனும் குழப்பம் தோன்றியது. பாஜக ஸ்லீப்பர் செல்கள் மெல்ல நழுவ ஆரம்பித்தன, முட்டுக்கொடுப்பதா விலகி ஓடுவதா எனும் குழப்பம் சமூக ஆர்வலர்களிடமும் பொருளாதார நிபுணர்களிடமும் வெளிப்பட்டது. கலவரம் செய்து நாற்காலியை தக்கவைப்பதுபோல இதையும் ஒருசில நாளில் முடித்து சீன் காட்டிவிடலாம் என நாக்பூர் பெருந்தரகர்கள் எண்ணியிருக்கக்கூடும். ஆனால் அந்த புரிதலில் ஒரு பெரும் பிழை நேர்ந்துவிட்டது என்றே நம்ப வேண்டியிருக்கிறது. சங்கிகளிடம் ஒரு கலவரத்தை ஆரம்பிக்கவும் முடிக்கவும் போதிய ஆள்பலம் இருக்கிறது. அதில் முக்கால் நூற்றாண்டு முன்னனுபவம் இருக்கிறது. ஆனால் ரூபாய் நோட்டு விவகாரம் அப்படியானதல்ல. இந்தியா இதற்குமுன் இப்படியான ஒரு நடவடிக்கை எடுத்த அனுபவமில்லை

இதன் முதல் பேரபாயம் புதிய ரூபாய் நோட்டுக்களின் இருப்பில் இருந்து துவங்குகிறது. பணம் அச்சடிப்பது பிட் நோட்டீஸ் போல இலகுவான பணியல்ல. புழக்கத்தில் இருக்கும் நோட்டுக்களை மாற்றீடு செய்ய போதுமான அளவு புதிய நோட்டுகள் கையிருப்பு இல்லை. அவை முடிய பல மாதங்கள் ஆகலாம். அதனால்தான் மை வைப்பது, ஆதார் அட்டை கேட்பது என பல குறுக்கு யோசனைகள் படையெடுக்கின்றன. இப்படியான அறிவிப்புக்கள் நாள்தோறும்கூட வரலாம். ரிசர்வ் வங்கியின் பணம் அச்சிடும் திறனுக்கும் நாட்டின் இன்றைய தேவைக்கும் பாரிய இடைவெளி இருப்பது அப்பட்டமாக தெரிகிறது. இது சரியாக மே மாதம் வரை ஆகலாம் என செய்தி வாசிக்கிறது கலைஞர் டிவி. சில ஊடகங்கள் 4 மாதம் ஆகும் என்கின்றன.

இப்போது வங்கிகளில் செலுத்தப்படும் பணத்தில் பெரும்பங்கு தினசரி தொழிலுக்கான முதலீடு அல்லது உடனடி தேவைக்கான கையிருப்பு அல்லது சேமிப்பு. இப்போது தரப்படும் 4500 பணம் கைச்செலவுக்கானது மட்டுமே. ஏடிஎம்கள் சர்வ நிச்சயமாக முழுமையாக செயல்படப்போவதில்லை. மக்களிடம் பணத்துக்கான தேவை சில நாட்களில் உருவாகையில் வங்கிகள் பெரும் நெருக்கடியை எதிர்கொள்ள நேரிடும். மக்கள் பல செலவீனங்களை ஒத்தி வைக்கிறார்கள் (வாடகை, மளிகை பாக்கி ஆகியவை) இது நீண்ட நாட்களுக்கு சாத்தியமல்ல. டிசம்பர் முதல் வாரத்தில் இந்த நெருக்கடி இன்னும் தீவிரமடையும். பணமாக ஊதியம் கொடுக்கும் நிறுவனங்கள் ஏராளமாக இருக்கின்றன. அவையும் வங்கிகளை விரைவில் நெருக்க ஆரம்பிக்கும்.

இப்போதே சிறுவணிகர்கள் வியாபாரம் 75% சதவிகிதம் பாதிக்கப்பட்டுவிட்டது. கிருட்டினகிரியில் விவசாயிகள் விளைபொருளுக்கு உரிய விலை இல்லை. இது கிட்டத்தட்ட பாமர மக்களுக்கான ஒரு கலவரச்சூழல். காரணம் இங்கு வங்கியில் முடங்குவது அவர்கள் சேமிப்பல்ல மாறாக அவர்கள் தினசரி வாழ்வுக்கான முதலீடு. இதனை எத்தனை நாட்களுக்கு அவர்கள் தாங்குவார்கள்?

பண இருப்பு குறைகையில் அடிவாங்கும் அடுத்த தொழில் கட்டுமானம். அதில் பெருமளவு பணம் கைமாறுவது வங்கி பரிமாற்றமாக அல்ல. வங்கிக்கடனில் வீடு கட்டுவோரும் நகைகளை அடகுவைப்பது கைமாத்து வாங்குவது சேமிப்பை உடைப்பது என பல நடவடிக்கைகளை மேற்கொண்டே அதனை முடிக்கிறார்கள். இந்த சாதாரண வங்கி நடவடிக்கைகள் கொஞ்ச நாளுக்கு மிகவும் சிரமப்படுத்தக்கூடியவை. இதில் தொடர்புடைய பல துறைகள் பணமாக மட்டுமே வியாபாரம் செய்யக்கூடியவை. ஆகவே கட்டுமானம் முற்றாக முடங்கும். அது சார்ந்த தொழிலாளிகள் வேலையிழப்பார்கள்.

இதன் வேறுவகையான அவலத்தை வங்கி ஊழியர்கள் எதிர்கொள்கிறார்கள். கற்பனைக்கெட்டாத அளவுக்கு பரிவர்த்தனைகளும் குழப்பங்களும் அவர்களை மூச்சுத்தினற வைக்கின்றன. மோடியிடமும் ஜெட்லியிடமும் கேட்கவேண்டிய கேள்விகளை வங்கி காசாளர் எதிர்கொள்கிறார். பணம் கையிருப்பு இல்லாமல் பதில் சொல்லி சலித்துப்போகிறார்கள் அவர்கள். வங்கிகள் பெரும் ஆள்பற்றாக்குறையில் இயங்குகின்றன. இனி வரப்போகும் ரூபாய் நோட்டு நெருக்கடி அவர்களைத்தான் நேரடியாக தாக்கும். இடையே மை வை, நாமம் போடு என அரசு புதிய கடமைகளை திணிக்கிறது. நான் பேசியவரை அவர்கள் கடுமையான மன அழுத்தத்திலும் களைப்பிலும் இருப்பது தெரிகிறது. வங்கிகளுக்கு இனி 100 மற்றும் அதற்கு குறைவான ரூபாய்கள் சில மாதங்களுக்கு மக்களிடமிருந்து வராது. நாடு முழுக்க இருக்கும் வங்கிகளுக்கு பணம் சப்ளை நடந்துகொண்டே இருக்க வேண்டும். வழக்கமான வங்கிப்பணிகள் எப்போது ஆரம்பிக்கும் என்பதும் தெரியவில்லை. அதற்கான திட்டங்கள் என்ன என்பதும் தெரியவில்லை.

சுற்றுலாத்துறை முதல் கோயில்கள் வரை வருமானக்குறைவை சந்திக்கவிருக்கின்றன.

கிராமங்களின் கதி என்னவாகும் என தெரியவில்லை. இப்போதே கூட்டுறவு வங்கிகளை அரசு கைகழுவிவிட்டது. கூலி வியாபாரம் என இரண்டு பக்கமும் ரொக்கத் தேவையுள்ள விவசாயம் பற்றி இப்போதைக்கு கவலைப்படக்கூட ஆளில்லை.

வங்கிகளின் கையிருப்பு அதிகமாவதால் அதனை கார்ப்பரேட்டுக்களுக்கு கடனாக கொடுப்பார்கள். சேமிப்புக்கான வட்டி குறைக்கப்படும். முதியோர் பாதுகாப்புக்கு எந்த திட்டமும் இல்லாத இந்தியாவில் முதியோர் தன்மானத்தோடு வாழ்வது அவர்களது சேமிப்பை நம்பியே. விளம்பரத்தால் வாழும் ஒரு கிழவனால் எண்ணற்ற முதியவர்கள் தங்கள் ஓய்வுகால வருமானத்தை இழக்கவிருக்கிறார்கள். ஆனால் பெரு நிறுவனங்கள் இதன் சாதகங்களை மட்டும் அனுபவிக்கவிருக்கின்றன. இப்போதே ஸ்டேட் வங்கி மல்லையா உள்ளிட்ட கார்ப்பரேட்டுக்களின் கடன் 7000 கோடியை தள்ளுபடி செய்திருக்கின்றன. பேரங்காடிகள், பேடிஎம் வகையறாக்கள் எல்லாம் பெரும் லாபத்தில் திளைக்கிறார்கள்.

சற்றேறக்குறைய 99 சதவிகிதம் மக்களை நிர்மூலமாக்கும் எல்லா தகுதியும் கொண்ட ஒரு பெரும் தாக்குதலை மோடி தொடுத்திருக்கிறார். இதைவிட மென்மையாக இந்த சர்வாதிகாரத்தை கண்டிக்க முடியாதும் எனும் அளவில் ஊடகங்கள் இதனை கையாள்கின்றன. இப்படியான ஒரு ரூபாய் நோட்டு தட்டுப்பாடு இதற்கு முன்னால் எந்த நாட்டிலும் வந்திருப்பதாக தெரியவில்லை. இதன் பின்விளைவுகள் அனுமானிக்க முடியாதை, அவை நல்லவையாக இருக்க இயலாது என்பது நிச்சயம். இந்தியா ஒரு பெரும் பொருளாதார பேரழிவை நோக்கி நகர்ந்துகொண்டிருக்கிறது. அதன் வீரியம் புரியாமல் நாம் அமைதி காக்கிறோம்.

 

மின்னூலாக(PDF) தரவிறக்க‌

500, 1000 செல்லாது: மோடியை கழுவி ஊற்றிய மக்கள்

500-2000-2

நேற்று (08/11/2016) மாலையில் திடீரென 500, 1000 ரூபாய் நோட்டுகள் செல்லாது என்று மோடியால் அறிவிக்கப்பட்டது. இரவு 12 மணிக்குள் மாற்றாவிட்டால் வைத்திருக்கும் பணம் ஒன்றுமில்லாமல் காற்றில் கரைந்து விடுமோ எனும் பரிதவிப்பில் மக்கள் அலைந்ததை பார்க்கையில் கண்களில் கண்ணீர் வந்து விட்டது. தமிழில் இதுவரை செவியுற்றிருக்காத சொற்களை உருவாக்கி மக்கள் மோடியை அர்ச்சித்துக் கொண்டிருந்தார்கள்.

மக்களே! பதட்டம் வேண்டாம். ஓரிரு நாட்களில் வங்கிகள் இயங்க தொடங்கியதும் உங்கள் கையிலிருக்கும் பழைய 500, 1000 ரூபாய் தாள்களை வங்கியில் கொடுத்து அதற்கு ஈடான புதிய 500, 2000 ரூபாய்களை பெற்றுக் கொள்ளலாம். டிசம்பர் 31 வரை இவ்வாறு நீங்கள் மாற்றிக் கொள்ளலாம். வங்கிகள் இயங்கத் தொடங்கும் வரை தொடர் வண்டி நிலையம் போன்ற மத்திய அரசு நிலையங்களில் 500, 1000 களை மாற்றிக் கொள்ளலாம்.

120 கோடிக்கும் அதிகமான மக்கள் தொகை கொண்ட இந்த நாட்டில், கோடிக்கணக்கான மக்கள் வறுமைக் கோட்டுக்குக் கீழ் வாழ்ந்து வரும் இந்த நாட்டில், பெரும்பான்மையான மக்கள் அன்றாடங் காய்ச்சிகளாக வாழும் இந்த நாட்டில் ஒரு சில மணி நேர அவகாசத்தில் பெரு மதிப்பு கொண்ட ரூபாய் நோட்டுகள் செல்லாது அறிவித்தது முட்டாள்தனம், அயோக்கியத்தனம், அறுவெறுக்கத்தக்க திமிர்த்தனம். என்னடா பெரிய பொடலங்கா பொருளாதாரம்!

மக்கள் அடைந்த பதட்டத்தை சொற்களால் சொல்லிவிட முடியாது. 12 மணிவரை செல்லும் என்று சொன்னாலும் யாரும் வாங்கிக் கொள்ளத் தயாரில்லை. 12 மணிக்குப் பிறகு என்ன செய்வது எனும் பெருங்கவலை. இரண்டு ஐநூறு ரூபாய் நோட்டுகளை வைத்திருக்கும் ஒருவருக்கு அது வெறும் பண மதிப்பு மட்டுமல்ல, அன்றைய உழைப்பின் வலி, நாளைய உழைப்புக்கான உணவு. அதில் கேள்விக்குறியை போட எந்தக் கொம்பனுக்கு அதிகாரம் இருக்கிறது இங்கு? ரொட்டி இல்லையென்றால் என்ன? மக்கள் கோக் சாப்பிடட்டும் என்றாளாம் பிரெஞ்சு தேசத்து அரசி. அதற்கு ஈடான கொழுப்பெடுத்து வடியும் திமிர்த்தனம் இது.

இந்த அவசர நடவடிக்கைக்கு என்ன காரணம்? என்ன நோக்கத்தில் இப்படி அறிவிக்கப்பட்டிருக்கிறது? என்பது குறித்து இன்னும் பருண்மையாக அறிந்து கொள்ளவில்லை. தெரியவில்லை. என்றாலும், இவர்கள் எந்த ஆணியை பிடுங்கினாலும் அது தேவையில்லாத ஆணியாகத் தான் இருக்கும் என்பதில் மாற்றுக் கருத்து ஒன்றுமில்லை. இப்போதைக்கு கருப்புப் பணத்தை ஒழிக்க என்று காரணம் சொல்லியிருக்கிறார் மோடி.

சுவிஸ் வங்கிகளில் கொட்டிக் கிடக்கும் கருப்புப் பணத்தைக் கொண்டு வந்து ஆளுக்கு 15 லட்சம் போடுவோம் என்றார்கள், இதுவரை கிழித்தது என்ன? வங்கிகளில் பல்லாயிரம் கோடிக்கணக்கில் கடன் வாங்கிவிட்டு ஏப்பம் விட்டவர்களின் பெயர்களைக் கூட அறிவிக்கத் துப்பில்லாத அரசு, கருப்புப்பணத்தை ஒழிக்கப் போகிறோம், சிரமத்தை பொருத்துக் கொள்ளுங்கள் என்கிறது. கேப்பையில் நெய் வழிகிறது என்று இதைத்தான் சொல்வார்களோ.

கருப்பு பணம் யாரிடம் இருக்கிறது? பெரு முதலாளிகளின் வணிக நடவடிக்கைகள் அனைத்தும் கருப்புப் பணத்தாலேயே இயங்குகின்றன. ஆனால் அவை 500, 1000 ரூபாய் நோட்டுகளாக ஒருபோதும் இருப்பதில்லை. அவர்களிடம் குவிந்திருக்கும் கருப்புப் பணம் 500,1000 ரூபாய் நோட்டுகளாக இருக்கும் என நம்பினால், அதை விட பைத்தியக்காரத்தனம் வேறு இருக்க முடியாது. அவை அசையும் அசையாச் சொத்துகளாக, வெளிநாட்டு உள்நாட்டு முதலீடுகளாக, சுவிஸ் போன்ற வெளிநாட்டு வங்கிகளில் இருப்பாக இருக்கிறது. நாட்டில் இருக்கும் 90 விழுக்காடு கருப்புப் பணம் இந்த வடிவங்களில் தான் இருக்கிறது. 500, 1000 ரூபாய் நோட்டுகள் செல்லாது என அறிவித்திருப்பது இந்தக் கருப்புப் பணத்தை ஏதாவது செய்து விடுமா?

90 விழுக்காடு கருப்புப் பணத்தை வைத்திருப்பவர்களின் விளம்பரத் தூதுவராகத்தான் மோடி இருந்து கொண்டிருக்கிறார். குடிமக்களின் தனிப்பட்ட தகவல்களை யாருக்கும் வழங்க மாட்டோம் என்று கூறித்தான் ஆதார் அட்டை எடுக்க சட்டத்துக்கு அப்பாற்பட்டு நிர்ப்பந்தித்தார்கள். ஆனால் ஜியோ சிம் வாங்க கைரேகை வைத்ததும், நாம் சொன்ன ஆதார் அட்டை இலக்கம் சரியா தவறா என்று புகைப்படம் உள்ளிட்டு அனைத்து தகவல்களும் அவர்களின் கணிணியில் வந்து விழுகின்றதே. ஆதார் விபரங்களை ரிலையன்ஸுக்கு கொடுத்தது யார்? இப்போது இந்த 500, 1000 செல்லாது என்று அறிவித்திருப்பது முன்னமே அவர்களுக்கு தெரிந்திருக்காது என்று எந்த முட்டாளாவது நம்ப முடியுமா?

500, 1000 செல்லாது என அறிவித்திருக்கும் இந்த அறிவிப்பு மக்களைத் தான் கடுமையாக பாதித்திருக்கிறது. நாட்டில் முறைசார் தொழில், முறைசாரா தொழில் என தொழில் துறை இரண்டாக இருக்கிறது. முறைசார் தொழில் என்பது பெரிய நிறுவனங்கள் தொடங்கி அனைத்து கார்ப்பரேட் வணிக குழுமங்களும் அடங்கும். இவர்கள் யாரும் தங்களுடைய அன்றாட நடவடிக்கைகளுக்காக பணத்தை ரொக்கமாக வைத்திருக்க வேண்டிய அவசியமில்லை. முறைசாரா தொழில் என்பதில் காய்கறிக் கடை தொடங்கி சிறு குறு வணிகர்கள் ஊடாக மக்கள் தங்கள் அன்றாட நடவடிக்கைகளை சிக்கலின்றி செய்ய உதவும் அனைத்து வணிக நடவடிக்கைகளும் அடங்கும். இவர்கள் தங்கள் தினசரி நடவடிக்கைகளை, பணத்தை தங்கள் கையில் ரொக்கமாக வைத்திருத்தாலன்றி எதையும் நடத்த இயலாது. காய்கறி விற்கும் ஒரு வியாபாரி குறைந்தபட்சம் 25000 ரூபாய் கையில் வைத்திருந்தால் தான் காய்கறி வாங்கி அதை பிறருக்கும், மக்களுக்கும் வினியோகிக்க முடியும். அவர்கள் அதை 500, 1000 மாக இல்லாமல் 50, 100ராக வைத்திருப்பார்களா? இந்த செல்லாது அறிவிப்பால் காலையில் அவர்களின் கொள்முதலும், வினியோகமும் எப்படி நடக்கும்? கார்ப்பரேட் நிறுவனங்கள் இயங்குவதில் எந்தச் சிக்கலும் இருக்காது. ஆனால், சிறு குறு நிறுவனங்கள் அடுத்து வரும் இரண்டு மூன்று நாட்களுக்கு இயங்க முடியாமல் போகும். இது மக்களைத் தான் கடுமையாக பாதிக்கும். குறிப்பாக 50, 100ராக பணம் கையிருப்பில் வைத்திராத, அரிசி, காய்கறிகளை வீட்டில் வாங்கி சேமிக்காமல் அன்றாடம் வாங்கி பயன்படுத்தும் மக்களை பட்டினிக்குள் தள்ளும்.

ஓரிரு நாட்கள் கடந்து வங்கிகள் இயங்கத் தொடங்கியதும் மக்கள் அனைவரும் தங்கள் கைவசமுள்ள ரூபாய் நோட்டுகளை மாற்ற வங்கிகளில் சென்று குவிவார்கள். ஒரு நாளோ, இரண்டு நாளோ தங்கள் வேலைகளை விட்டு விட்டு வங்கிகளின் நீண்ட வரிசையில் சென்று காத்திருக்க வேண்டும். மக்கள் ஓரிரு நாட்கள் வேலையை அதன் ஊதியத்தை இழந்திருப்பது தான் மோடியின் இந்த செல்லாது அறிவிப்பினால் நேர்ந்த அவலம்.

இந்த செல்லாது நடவடிக்கை கருப்புப் பணத்தை ஒழிக்குமா? நிச்சயம் ஒழிக்காது. 90 விழுக்காடு கருப்புப் பணம் 500, 1000 ரூபாய் நோட்டுகளுக்கு அப்பாற்பட்டு இயங்கிக் கொண்டிருக்கிறது. அதை இந்த அறிவிப்பு நெருங்கக் கூட முடியாது. மீதமிருக்கும் 10 விழுக்காடு கருப்புப் பணத்தை மட்டுமே இந்த அறிவிப்பு பாதிக்கும். அதுவும் முழுமையாக இருக்காது.

வங்கிகள், நிதி நிறுவனங்களின் ஊழலுக்கே இது வழிவகுக்கும். பத்து லட்சம் கருப்புப் பணம் வைத்திருக்கும் ஒருவர் வங்கி அதிகாரிகளிடம் பேரம் பேசி ஒன்பது லட்சம் வெள்ளையாக வாங்கிக் கொள்வார். அந்த ஒரு லட்சம் வங்கி அதிகாரிக்கு. பகரமாக அந்த பத்து லட்சத்தை, 1000, 2000 மாக மாற்ற வரும் மக்களின் கணக்கில் சிறிது சிறிதாக அதிகரித்துக் காட்டி கணக்கில் நேர் செய்து விடுவார்.

ஆக, இந்த முட்டாள் தனமான அறிவிப்பின் ஒட்டு மொத்த பலன் என்ன? 90 விழுக்காடு கருப்புப் பணத்தை ஒன்றும் செய்ய முடியாது. 10 விழுக்காடு கருப்புப் பணம் மக்களின் கணக்கில் வெள்ளையாக்கப்படும். அதாவது, 10 விழுக்காடு கருப்புப் பணத்தை மக்கள் இரண்டு மூன்று நாட்கள் பட்டினி கிடந்து, தங்கள் வேலை வருமானத்தை இழந்து, தங்கள் சொந்தக் கணக்கில் வெள்ளையாக மாற்றிக் கொடுக்கிறார்கள். இதற்குப் பெயர் தான் கருப்புப் பண ஒழிப்பு நடவடிக்கையா?

இதில் முதன்மையான இன்னொரு அம்சமும் இருக்கிறது. மக்கள் தங்களிடம் இருக்கும் ரூபாய் நோட்டுகளை வங்கிகளில் மாற்றும் போது ஆதார் உள்ளிட்ட தங்கள் அடையாள அட்டைகளை காண்பித்து மாற்றிக் கொள்ள வேண்டும் என அறிவிக்கப்பட்டுள்ளது. ரூபாய் நோட்டுகள் செல்லாது என்று அறிவிக்கப்பட்டிருக்கும் இந்த நடவடிக்கையின் உள்ளார்ந்த கருத்து இதில் தான் புதைந்து கிடக்கிறது. கருப்புப் பணத்தில் உருவாகி, கருப்புப் பணத்தில் குளித்துக் கொண்டிருக்கும் கார்ப்பரேட் முதலாளிகளுக்கு குண்டி கழுவிக் கொண்டிருக்கும் இந்த அரசாங்கம் மக்களைப் பார்த்துச் சொல்கிறது உங்களிடம் இருக்கும் பணம் கருப்புப் பணம் இல்லை என்பதை நிரூபித்துக் கொள்ளுங்கள் என்று. இது பச்சை அயோக்கியத்தனம் இல்லையா?

ஆர்.எஸ்.எஸ், காவி நாய்களே! மோடியின் துணிச்சலான நடவடிக்கை என்று கூறிக் கொண்டு மக்கள் முன்னே சென்று விடாதீர்கள். அவர்கள் தங்கள் பிய்ந்து போன செருப்பால் உங்களை ஓட ஓட விரட்டுவார்கள்.

மின்னூலாக(PDF) தரவிறக்க‌

பட்ஜெட் எனும் மூடநம்பிக்கை

budget

கன்னையா குமார், ஜே.என்.யு பிரச்சனைகளை கொஞ்சம் ஒதுக்கி வைத்து விட்டு ஊடகங்கள் பட்ஜெட் குறித்து பேச ஆரம்பித்து விட்டன. இல.கணேசன் பட்ஜெட் பற்றி கூறும் போது வெளிப்படையாக ஒன்றை ஒப்புக் கொண்டார், எதிர்க் கட்சிகள் என்றால் எதிர்ப்பதும், ஆளும் கட்சிகள் என்றால் ஆதரிப்பதும் இயல்பானது தான். அதை பெரிதாக எடுத்துக் கொள்ள வேண்டாம் என்றார். ஓட்டுப் பொறுக்கும் எந்தக் கட்சிக்கும் இதைத் தாண்டிய அறிவோ, தெளிவான பார்வையோ இருப்பதில்லை. ஊடகங்களில் உரை தரும் பொருளாதார அறிஞர்கள் எனும் அடைமொழியோடு அழைக்கப்படுபவர்களும் இதே பார்வையை கொஞ்சம் மேல்பூச்சு வேலைப்பாடுகளுடன் செய்கிறார்கள்.

 

பெரும்பாலான உழைக்கும் மக்களோ இது ஏதோ மீப்பெரும் பொருளாதார அறிவு தேவைப்படும் ஒரு விசயமாக எண்ணிக் கொண்டு வேடிக்கை பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள். ஆனால் தன் வீட்டில் வெள்ளை அடிப்பதற்கு சுண்ணாம்பு வாங்கிக் கொடுக்கும் ஒருவர், அடித்தபின் எவ்வளவு சுண்ணாம்பை செலவு செய்து எவ்வளவு நேரத்தில் அடித்திருக்கிறார். சரியாக அடித்திருக்கிறாரா? சுண்ணாம்பு மிச்சமிருக்கிறதா என்று கணக்கு கேட்பதோடு ஒப்பிடக் கூடியது இது. மட்டுமல்லாது இவ்வளவு வாங்கிக் கொடுத்தேனே மீதம் எங்கே எனக் கேட்கவும் வேண்டும். மொத்த வரவு என்ன? என்னென்ன வகைகளுக்கு எப்படி செலவு செய்யப் போகிறீர்கள்? மொத்த செலவு என்ன? எவ்வளவு லாபம் அல்லது எவ்வளவு பற்றாக்குறை? அவ்வளவு தான். இப்படி எளிமையாக அணுவதற்குப் பதிலாக வரவினங்கள், வரிகள், உள்நாட்டு உற்பத்தி, ஏற்றுமதி, சலுகைகள், மானியங்கள், திட்டங்கள், ஒதுக்கீடுகள். விகிதங்கள், குறியீடுகள், அப்படி, இப்படி என்று குழப்பி உழைக்கும் மக்களை இதிலிருந்து ஓடச் செய்கிறார்கள். ஒட்டு மொத்த நிர்வாகத்தையே உழைக்கும் மக்களால் எளிதாக நிர்வகிக்க முடியும் எனும் போது பட்ஜெட் எனும் வரவு செலவுத் திட்டம் பெரிய விசயமா என்ன?

 

ஒரு நாட்டின் வரவு செலவுத் திட்டம் எனும் போது அந்த நாட்டு அரசின் தன்மையை விலக்கி விட்டு பட்ஜெட்டை மட்டும் தனியாக பார்க்க முடியாது. அரசு என்பது பெரும்பான்மையாக இருக்கும் உழைக்கும் மக்களுக்கானதாக இல்லை என்பதையும் பெரிய பணக்காரர்களுக்கு ஆதரவாக மட்டுமே செயல்படும் என்பதையும், இதில் எந்தக் கட்சிக்கும் விதி விலக்கு இல்லை என்பதையும் தன் சொந்த பட்டறிவின் மூலம் உழைக்கும் மக்கள் அறிந்து வைத்திருக்கிறார்கள். தவிரவும் அரசின் அனைத்து துறைகளும் அது என்ன நோக்கத்துக்காக உருவாக்கப்பட்டதாக அவர்கள் கூறுகிறார்களோ அந்த நோக்கங்களுக்கே எதிராக செயல்பட்டுக் கொண்டிருக்கிறது என்பதையும் உழைக்கும் மக்கள் புரிந்து கொண்டிருக்கிறார்கள். இந்த தன்மையில் இருக்கும் அரசு கொண்டு வரும் வரவு செலவுத் திட்டம் என்ன தன்மையைக் கொண்டிருக்கும் என்பதை தனியாக விளக்க வேண்டியதில்லை.

 

பட்ஜெட் என்பதில் வகுக்கும் திட்டங்கள் அந்தப்படியே செயல்படுத்தப்படுகிறது, அதில் மாற்றங்கள் செய்யப்படாது, அல்லது மாற்றங்கள் தேவைப்பட்டால் மக்களுக்கு அறிவித்து விட்டே பாராளுமன்ற ஒப்புதல் பெற்று செய்யப்படும் என்று நம்புவதெல்லாம் தெளிவான மூடநம்பிக்கைகள். பட்ஜெட்டுக்கு முன்பே விலை உயர்வு, புதிய வரிவிதிப்புகளை எல்லாம் அறிவித்து விட்டு, இது மக்களுக்கு சுமையைத் தராத பட்ஜெட் என்று கூச்சநாச்சமின்றி கூறும் கலையில் கைதேர்ந்தவர்கள் இவர்கள். பட்ஜெட் என்பது பொதுவாக வழக்கமாக செய்யப்பட்டு வரும் ஒரு செயல் என்பதைத் தாண்டி அதற்கு எந்த முக்கியத்துவமும் இல்லை. இதை ஒரு எடுத்துக்காட்டின் மூலம் பார்க்கலாம். 1960 வரை நாட்டில் 75 விழுக்காடு மக்களுக்கு வேலைவாய்ப்பை தந்து கொண்டிருந்தது, இன்றும் 50 விழுக்காட்டுக்கு மேல் வேலைவாய்ப்பை தந்து கொண்டிருப்பது விவசாயம் தான். இந்தியா ஒரு விவசாய நாடு. ஆனால் இன்றுவரை விவசாயத்துக்கு என்று தனி பட்ஜெட் கிடையாது. ஆனால் என்றோ வெள்ளைக்காரன் புதிதாக ரயில் தண்டவாளங்கள் போடுவதற்கு அதிக நிதி வேண்டும் எனவே அதற்கு தனி பட்ஜெட் வேண்டும் என்று தீர்மானித்தது, இன்றும் பூனையை கட்டி வைத்த கதை போல் தொடர்ந்து கொண்டிருக்கிறது. எனவே, பட்ஜெட் என்பது நாட்டையே வழி நடத்தும் விசயம் என்பது பொய்.

 

பணக்காரன் என்றால் அவனுக்கு தனி மரியாதை, சலுகை இருக்கலாம் தவறில்லை எனும் மனோ பாவம் உழைக்கும் மக்களுக்குள்ளும் படிந்திருக்கிறது. ஏனென்றால் அவன் சம்பாதித்த பணத்துக்கும் வரி கட்டுகிறான் என்றொரு விளக்கம் கூறப்படுகிறது. ‘நாங்கள் வரி கட்டும் குடிமகன்என்று அவர்கள் கூட சமயத்தில் சொல்லிக் கொள்வதுண்டு. ஆனால் நாட்டில் போடப்படும் அனைத்து வரிகளையும் சுமப்பது ஏழை எளிய மக்கள் தான் என்பதை உழைக்கும் வர்க்கம் உணர வேண்டும். பணக்காரர்களுக்கு விதிக்கப்படும் வரியானது ஏதாவது ஒரு விதத்தில் உழைக்கும் மக்கள் மீதே சுமத்தப்படுகிறது. எடுத்துக்காட்டாக ஒரு முதலாளி தான் உற்பத்தி செய்யும் பொருளின் மீது செலுத்தும் வரியை இரண்டு விதங்களில் திரும்ப எடுத்துக் கொள்கிறான். முதலாவது, அந்தப் பொருளின் சந்தை விலை என்பது அவன் கட்டும் வரியையும் உள்ளடக்கியது தான். எனவே, அந்தப் பொருளை வாங்கும் மக்கள் முதலாளிக்கு உற்பத்திக்காக போடப்பட்ட வரியையும் சேர்த்தே கட்டுகிறார்கள். இரண்டாவது, தற்போது அளவிடப்படும் வாட் போன்ற வரிவிதிப்புகள் முதலாளிக்கு போடப்படும் வரிகளையும் உள்ளடக்கிய சந்தை விலைக்கே போடப்படுகிறது. அதாவது முதலாளிக்கு போடப்படும் வரியையும் சேர்த்து கட்டிவிட்டு அந்த வரிக்கும் சேர்ந்து வாட் வரி கட்டப்படுகிறது. இது வேலைவாய்ப்பை மக்களுக்கு வழங்குவதற்கான சலுகை என்ற பெயரில் அந்த முதலாளிக்கே போய்ச் சேருகிறது. எனவே, அனைத்து வரிகளையும் சுமப்பது தாங்கள் தான் எனும் உண்மையை உழைக்கும் மக்கள் உணர்ந்து கொள்ள வேண்டும்.

 

எளிய மக்களுக்கு அளிக்கப்படும் மானியங்கள் பட்ஜெட் திட்டங்களில் பெரும்பகுதி நிதியை எடுத்துக் கொள்வதால் நல்ல பல சமூகத் திட்டங்களுக்கு நிதி கிடைப்பதில்லை என எண்ணுவதும் ஒரு விதத்தில் மூட நம்பிக்கையே. எளிய மக்களுக்கு மட்டுமே மானியங்கள் அளிக்கப்படுவதில்லை. எளிய மக்களுக்கு அளிக்கப்படுவதை விட பல மடங்கு அதிகமாக சலுகைகள் மானியங்கள் முதலாளிகளுக்கு வழங்கப்படுகின்றன. ஒவ்வொரு பட்ஜெட்டிலும் தோராயமாக ஒரு லட்சம் கோடி சலுகைகள் முதலாளிகளுக்கு அறிவிக்கப்படுகின்றன. இதை விட பல மடங்கு சலுகைகளும் வரி விலக்குகளும் பட்ஜெட்டில் அறிவிக்கப்படுவதற்கு வெளியே கொட்டிக் கொடுக்கப்படுகின்றன. எடுத்துக்காட்டாக கெயில் நிறுவனத்தைக் கொள்வோம், குழாய் பதிக்கும் விவசாய நிலத்துக்கு 40 விழுக்காடு விலை கொடுத்தால் போதும், குழாயில் ஏதேனும் பாதிப்பு ஏற்பட்டால் அதற்கு விவசாயியே நட்ட ஈடு வழங்க வேண்டும் என்பதை பட்ஜெட்டில் அறிவித்தா செய்தார்கள்?

 

பட்ஜெட் பற்றி குறிப்பிடுவதற்கு இன்னுமொரு முதன்மையான அம்சமும் இருக்கிறது. பட்ஜெட்டை உருவாக்கும் போது பல கோடி மக்களை பிரநிதித்துவப்படுத்தும் விவசாய அமைப்புகளையோ, தொழிலாளர் அமைப்புகளையோ, மாணவர் அமைப்புகளையோ அல்லது வெகு மக்கள் அமைப்புகள் எதனையும் அழைத்து, ‘இந்த ஆண்டின் வரவு செலவுத் திட்டம் எப்படி இருக்க வேண்டும்? உங்கள் கோரிக்கைகள், ஆலோசனைகள் என்ன?’ எனக் கேட்டு பரிசீலிப்பதில்லை. மாறாக சில பத்து பேர்களை பிரநிதித்துவப்படுத்தும் அசோசம்போன்ற பணக்கார தொழிலதிபர் சங்கங்களை அழைத்து அவர்கள் கோரிக்கைகள், ஆலோசனைகளைக் கேட்டு அவர்களின் விருப்பப்படியே பட்ஜெட் தயாரிக்கப்படுகிறது. பட்ஜெட் என்பது மக்களை ஏமாற்றும் ஒன்று என்பதற்கு இதைவிட வேறு சான்றுகள் ஏதும் வேண்டுமா?

 

மேற்கண்ட இந்த அடிப்படையான அம்சங்களிலிருந்து விலகி நின்று பட்ஜெட்டை பார்க்க முடியுமா? அப்படி விலக்கி வைத்து விட்டுத் தான் பார்க்க வேண்டும் என்று விரும்புகின்றன அரசும், ஊடகங்களும். அதனால் பொருளாதார அறிஞர்கள் எனப்படுவோரை வைத்து பல்வேறு கலைச் சொற்களைப் போட்டு மக்களைக் குழப்புகின்றன. குறிப்பாக இந்த ஆண்டின் வரவு செலவுத் திட்டம் நமக்கு கூறுவது என்ன?

 

இந்த ஆண்டிற்கான வரவு செலவுத் திட்டத்தில் மொத்த வரவு 16லட்சத்து 30ஆயிரத்து 888 கோடி; மொத்த செலவு 17லட்சத்து 73ஆயிரத்து 330 கோடி; பற்றாக்குறை ஒரு லட்சத்து 42ஆயிரத்து 442 கோடி. இதில் இதுவரை பெற்ற கடன்களுக்காக திருப்பி செலுத்தப்படும் தொகை மற்றும் வட்டிக்கான தொகை சேர்க்கப்படவில்லை. தோராயமாக அதை 5லட்சம் கோடி எனக் கொண்டால் உத்தேசமாக ஆறரை லட்சம் கோடி பற்றாக்குறை. இந்த பற்றாக்குறையை எப்படி சமாளிப்பார்கள்? வேறெப்படி மீண்டும் கடன் வாங்குவதன் மூலமும், புதிதாக ரூபாய் நோட்டுகளை அச்சடிப்பதன் மூலமுமே. புதிய நோட்டுகளை அச்சடிப்பது என்றால் நாம் விரும்பும் அளவுக்கெல்லாம் அச்சடித்துக் கொள்ள முடியாது. ஒரு நாட்டின் தங்க இருப்பையும், மொத்த உள்நாட்டு உற்பத்தி அளவையும் வைத்து ஒருமாதிரி கணக்குப் போட்டு இவ்வளவு தான் அடிக்க முடியும் என்று இலக்கு வைத்துக் கொள்வார்கள். புதிய ரூபாய் நோட்டுகளை அச்சடிக்க அச்சடிக்க அது ரூபாயின் சர்வதேசிய மதிப்பை குறைக்கும். இந்த அடிப்படையில் தான் ரூபாயின் மதிப்பு தொடர்ந்து குறைந்து வருகிறது.

 

இந்த பட்ஜெட்டில் 9 லட்சம் கோடி கடன் விவசாயிகளுக்கு வழங்கப்படும் என்று அறிவிக்கப்பட்டிருக்கிறது. இதை வைத்துக் கொண்டு இது விவசாயிகளுக்கான பட்ஜெட், இதுவரை இப்படி ஒரு கடன் தொகை வழங்கப்பட்டதே இல்லை என்றெல்லாம் நீட்டி முழக்குகிறார்கள். ஆனால் கடன்கள் யாருக்காக வழங்கப்படுகின்றன? ஒவ்வொரு ஆண்டும் கூடுதலாகவோ குறைவாகவோ கடன் வழங்குவதான அறிவிப்புகள் வந்து கொண்டு தான் இருக்கின்றன. வழங்கப்பட்டும் வருகின்றன. ஆனால் அந்த கடன்களின் மூலம் விவசாயி தன்னுடைய வரிய நிலையிலிருந்து உயர்ந்திருக்கின்றானா? இல்லை. மாறாக தற்கொலைகள் அதிகரித்திருக்கின்றன. ஏன்? ஏனென்றால், கடன்கள் விவசாயிகளுக்காக வழங்கப்படுவதில்லை. முதலாளிகளுக்காக வழங்கப்படுகின்றன. விவசாயிகளின் வழியாக வழங்கப்படுவதால் அது விவசாயிகளுக்கான கடனாக ஆகி விடுவதில்லை. கடனாக வாங்கும் விவசாயி அதை தன்னுடைய வாழ்க்கைக்காக பயன்படுத்துவதில்லை. உரம் உள்ளிட்ட இடுபொருட்களை வாங்குவதற்கே பயன்படுத்துகிறான். விவசாயி வாங்கும் கடன் இறுதியில் முதலாளிக்கே போய்ச் சேருகிறது. உரத்தின் விலையை தன்னுடைய விருப்பத்தின் அடிப்படையில் நிர்ணயித்துக் கொள்ள முதலாளியால் முடியும். ஆனால், அந்த உரத்தை வாங்கிப் பயன்படுத்தும் விவசாயி அதன் விளை பொருளான உற்பத்தியை அவனுடைய செலவின் அடிப்படையில் கூட அவனே நிர்ணயித்துக் கொள்ள முடியாது. இது தான் யதார்த்தம் என்றால் கடன்கள் யாருக்காக? விவசாயிகலின் பெயரால் முதலாளிகளுக்காக. இது விவசாயக் கடன்களுக்கு மட்டுமல்ல, அனைத்துக் கடன்களுக்கும் பொருந்தும். தனியார் கல்லூரிகளில் இடங்கள் நிரம்பவில்லையா? மாணவர்களுக்கு கல்விக்கடன் வழங்கப்படும். மருத்துவ வியாபாரிகளுக்கு லாபவெறி குறையவில்லையா? மக்களுக்கு காப்பீட்டுத் திட்டங்கள் தொடங்கப்படும். ரியல் எஸ்டேட் வியாபாரம் சூடு பிடிக்கவில்லையா? வீட்டுக் கடன் வழங்கப்படும். கடன்களின் பொருள் இது தான். இந்த அடிப்படையில் அதிகரித்து 9 லட்சம் கோடிகளாக கொடுக்கப்படும் கடன்களால் விவசாயிக்கு ஏதாவது பலன் ஏற்படுமா?

 

இந்த பட்ஜெட்டில் எல்லாத் துறைகளையும் விட அதிகபட்சமாக பாதுகாப்புத் துறைக்கு 3லட்சத்து 40ஆயிரத்து 922 கோடி ஒதுக்கப்பட்டுள்ளது. இந்தியாவில் மட்டுமல்ல, பன்னாட்டு அளவில் பெரும்பாலான நாடுகள் தங்களின் பாதுகாப்புச் செலவுகளை பல மடங்கு உயர்த்தியிருக்கின்றன. பல நாடுகளில் வாழும் உழைக்கும் மக்களின் வரிப்பணத்தில் மஞ்சள் குளித்துக் கொண்டிருப்பது வெகு சில ஆயுத உற்பத்தி முதலாளிகள் தான். இவர்களின் இந்த லாபக் குவிப்பு குறைந்து விடக்கூடாது என்பதற்காகத் தான் நாடுகளுக்கிடையிலான முரண்பாடு தீர்க்கப்படாமல் மோதல் வரை இழுத்துக் கொண்டு செல்லப்படுகின்றன. திட்டமிட்டு நாடுகளுக்கிடையிலான முரண்பாடுகள் மோதல்கள் உருவாக்கப்படுகின்றன. இரண்டு உலகப் போர்கள் நடந்திருக்கின்றன. இந்தப் போர்களில் மக்களுக்காக நலம் என ஏதாவது இருக்கிறதா? ஆளே இல்லாத சியாச்சின் பனிக்காடுகளுக்காக பல்லாயிரம் கோடிகளையும், பலநூறு இராணுவத்தினரையும் இழந்தோம். ஆனால், இலங்கை இராணுவத்தால் தாக்கப்பட்டு 600க்கும் மேற்பட்ட மீனவர்கள் கொலையுண்டிருக்கிறார்கள். இந்திய இராணுவம் அவர்களைக் காக்க சுண்டு விரலைக் கூட அசைத்ததில்லை. அதேநேரம் மத்திய தொழில்முறை பாதுகாப்புப் படையினர் இரவும் பகலும் ரிலையன்ஸின் பெட்ரோலிய நிறுவனத்தைக் காத்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள். இந்த தன்மையிலிருக்கும் இராணுவத்துக்கு இவ்வளவு பணம் கொட்டப்பட வேண்டுமா என்று உழைக்கும் மக்களை விட்டால் வேறு யாரால் கேட்க முடியும்?

 

பழங்குடியினர் நலனுக்கு என்று 4ஆயிரத்து 826 கோடியை ஒதுக்கியிருக்கிறார்கள். இவர்கள் கூறும் பழங்குடியினர் நலன் என்பது என்ன என்று பார்த்தால் அதில் பழங்குடியினருக்கு எதிரான அரசின் அயோக்கியத் தனம் தான் தெரிகிறது. மத்திய கிழக்கு மாநிலங்களில் ஏராளமான தாது வளங்கள் கொட்டிக் கிடக்கின்றன. இந்த வளங்களைக் கொள்ளையடிக்க வேதாந்தா போன்ற நிறுவனங்கள் முயற்சி செய்து வருகின்றன. இதை அந்த மலைக் காடுகளில் வாழும் பழங்குடியின மக்கள் எதிர்க்கிறார்கள். எதிர்க்கும் அந்த மக்களை துரத்தியடித்து விட்டு அதை கொள்ளையடிக்கும் நிறுவனங்களுக்கு பட்டா போட்டுக் கொடுக்க அரசு துடிக்கிறது. இதற்காக காட்டு வேட்டை என்றொரு திட்டத்தை செயல்படுத்தியது. சட்ட விரோதமாக சல்வாஜுடும் போன்ற குழுக்களை அமைத்து இயக்கியது. இவயெல்லாம் அந்த பழங்குடியின மக்களை அந்த மலைக் காடுகளிலிருந்து விரட்டியடிப்பதை நோக்கமாகக் கொண்டவை. இதற்காக அவர்கள் எந்த எல்லைக்கும் சென்றார்கள். ஆனாலும் அவர்களை முழுமையாக வெளியேற்ற முடியவில்லை. அதனைத் தொடர்ந்து கொண்டுவரப்பட்டது தான் பழங்குடியினர் வளர்ச்சித் திட்டங்கள். அதாவது, காடுகளுக்குள்ளிருந்து வாழ்வது பழங்குடியினருக்கு மிகவும் கடினமானதாக இருக்கிறது. எனவே அவர்களை முன்னேற்றுகிறோம் என்று கூறி நகர்களின் ஓரங்களில் வீடு கட்டிக் கொடுப்பது, குறுந்தொழில்களை செய்ய பயிற்சியளிப்பது, ஊக்குவிப்பது, சிறு வங்கிக் கடன்கள் மூலம் கடைகள் வைக்க உதவுவது. சுருக்கமாகச் சொன்னால் பொருளாதார ஆசை காட்டி அவர்களை அவர்களின் வாழிடங்களிலிருந்து அப்புறப்படுத்துவது. இதைத்தான் பழங்குடியினர் நலன், பழங்குடியினர் வளர்ச்சி என்கிறது அரசு. நாட்டையும் மக்களையும் நேசிக்கும் யாரும் இதைக் கேட்டு அமைதியாக இருக்க முடியுமா?

 

கல்விக்கு 72ஆயிரத்து 38 கோடி ஒதுக்கியிருக்கிறார்கள். அதாவது பள்ளிக்கல்வி, எழுத்தறிவு என பொதுக்கல்விக்கு 43 ஆயிரத்து 273 கோடியும், மேல்நிலைக் கல்விக்கு 28ஆயிரத்து 765 கோடியும் ஒதுக்கியிருக்கிறார்கள். இந்தியா போன்ற பரந்து விரிந்த நாட்டுக்கு இது யானைப் பசிக்கு சோளப் பொரி போன்றது என்பது ஒருபுறம் இருக்கட்டும். கடந்த ஆண்டு இவ்வளவு ஒதுக்கினார்கள், இந்த ஆண்டு இவ்வளவு குறைவாக ஒதுக்கியிருக்கிறார்கள். எனவே, இது கல்வியைக் குறித்து கவலைப்படாத பட்ஜெட் என்றோ; கடந்த ஆண்டு இவ்வளவு ஒதுக்கினார்கள், இந்த ஆண்டு இவ்வளவு அதிகமாக ஒதுக்கியிருக்கிறார்கள். எனவே, இது கல்வியை உயர்வாக மதிக்கும் பட்ஜெட் என்றோ மதிப்பிடுவது எவ்வளவு அறுவெறுப்பானது. மோடி அரசுக்கு கல்வி குறித்த பார்வை என்ன? கல்விக்கு என்று உருவாகியிருக்கும் சர்வதேச காட்ஒப்பந்தத்தில் கையெழுத்திட துடித்துக் கொண்டிருக்கிறது மோடி அரசு. அது நடைமுறைக்கு வந்தால் பள்ளிக் கல்வியோ உயர் கல்வியோ எதுவானாலும் அரசுக்கும் கல்விக்கும் தொடர்பே இருக்காது, இருக்கக் கூடாது. கத்தரிக்காய் போல கல்வியும் ஒரு வியாபாரப் பண்டம் என்றாகிவிடும். முக்கால்வாசிப் பேர் வறுமையில் வாடிக் கொண்டிருக்கும் நாட்டில் எத்தனை பேரால் ஆரம்பக் கல்வியை கூட விலை கொடுத்து வாங்க முடியும்? இதை நவீன மனுநீதி எனக் குறிப்பிட்டால் அதில் பிழை இருக்க முடியுமா? பார்ப்பன பாசிசக் குரங்குகள் உயர் கல்வியை கவ்விக் கொள்ள துடித்துக் கொண்டிருக்கும் இன்றைய சூழலில் கல்விக்கான இந்த ஒதுக்கீடு எப்படி பயன்படுத்தப்படும் என்பதற்கு சிறப்பான எடுத்துக்காட்டு தான், எல்லா பள்ளிகளிலும் செத்த மொழியான சமஸ்கிருதம் மூன்றாம் மொழியாக சொல்லிக் கொடுக்கப்படும் எனும் அறிவிப்பு. சுயமரியாதையுள்ள யாரும் இதை ஒப்ப முடியுமா?

 

புள்ளி விபரங்களால் பட்ஜெட்டை புரிந்து கொள்ள முடியாது, ஒதுக்கீடு செய்யப்பட்டுள்ள ஒவ்வொரு துறையாக எடுத்துக் கொண்டு பார்த்தாலும் அனைத்திலுமே அதிகாரக் கொழுப்பு வழிந்து ஓடுவதைத் தவிர வேறெதையும் பார்க்க முடியாது. அரசைப் புரிந்து கொள்வது என்பதின் நீட்சியாக மட்டுமே பட்ஜெட்டை அணுக முடியும். இது சரியான பார்வை என்பதற்காக மட்டுமல்ல, இந்த பார்வை மட்டுமே பொருத்தமான எதிர்வினை செய்வதற்கான உந்துதலை தரும் என்பதற்காகவும் தான்.

மின்னூலாக(PDF) தரவிறக்க‌

ஜப்பான் மக்கள் கடின உழைப்பாளிகளா?

தோழர் செங்கொடி, தங்களின் பதிலுக்கு மிக்க நன்றி. எனது அடுத்து கேள்வியை தொடுக்கிறேன். ஜப்பான் நாட்டின் உண்மையான சூழல் என்ன? அங்கே இருப்பது என்ன வகையான பொருளாதார முறை? கடுமையான உழைப்பாளிகள் அந்த மக்கள் என்கிறார்கள்அங்கே ஸ்டிரைக் எனபதே அளவுக்கதிகமாக பணி செய்வதுதான் என்று புளங்காகிதம் அடைகிறார்கள், பழமையும் புதுமையும் கலந்த நாடு என்று வேறு மெச்சுகிறார்கள். உண்மையிலயே அந்த நாடு எந்த மாதிரியானது?

 

நண்பர் பிரசன்னா,

 

ஜப்பான் நாட்டின் சூழல் என்றால் எது குறித்தான சூழல்? ஜப்பான் ஓர் ஏகாதிபத்திய நாடு தான். முதலாளித்துவ பொருளாதாரம் தான் அரசின் கொள்கையாக இருக்கிறது.

 

பண்டைய ஜப்பானிய போர்கள் அதீத கொடுமைகளுக்கு பேர் போனவை. கூடவே பாலியல் குற்றங்களுக்கும். காலனி நாடு பிடிக்கும் போட்டியில் ஜப்பானும் இருந்தது. அந்த பகுதியைச் சேர்ந்த பிற நாட்டு மக்கள், ஜப்பான் என்றால் வலியும் வெறுப்பும் நிரம்பி வழியும் நினைவு கூர்தலை செய்து கொண்டிருக்கிறார்கள்.

 

ஆனால் இவைகளை எல்லாம் தாண்டி கடின உழைப்பாளிகள் என்ற எண்ணம் ஜப்பானிய மக்கள் மீது இருக்கிறது. இதற்குக் காரணம் என்னவென்றால், இரண்டாம் உலகப் போர் முடிந்த பிறகு அமெரிக்கா ஜப்பானின் மீது அணுகுண்டுகளை வீசி சோதனை செய்து பார்த்தது. இதில் பொருளாதார ரீதியாகவும், இராணுவ ரீதியாகவும் கடும் இழப்பைச் சந்தித்தது ஜப்பான். ஜப்பான் எனும் நாடு அழிந்தது என்றே அனைவரும் எண்ணினர். ஆனால் முப்பதே ஆண்டுகளின் ஜப்பான் மீண்டும் பொருளாதார வல்லரசானது. இரண்டாம் உலகப் போரின் தோல்விக்குப் பிறகு அமெரிக்க மூலதனம் ஜப்பானில் குவிக்கப்பட்டது. இயற்கை வளங்கள் பெரிதாக இல்லாத ஜப்பானில் அமெரிக்க தொழில்நுட்ப உதவியுடன் மின்னணுவியல் நுகர் பொருட்களை உற்பத்தி செய்யும் களமாக மாற்றப்பட, ஜப்பானிய தரகு முதலாளிகள் வெகுவாக வளர்ந்தனர். உலகச் சந்தைகளில் ஜப்பானிய மின்னணுவியல் பொருட்கள் நிறைந்தன. இதைத்தான் ஜப்பானின் பொருளாதார மீண்டெழுதல் என்றும், ஜப்பானிய மக்கள் எறும்பை விட சுறுசுறுப்பானவர்கள் என்றும் முதலாளித்துவ ஊடகங்கள் ஊதிப் பெருக்கின.

 

இன்றைய நிலை என்ன? மேற்கத்திய முதலாளித்துவ நாடுகளைப் போலவே ஜப்பானும் பொருளாதார மந்தத்தில் சிக்கிக் கொண்டு மீள முடியாமல் தவித்துக் கொண்டிருக்கிறது. இதை மறக்கடிக்க மீண்டும் இராணுவ வாதங்கள் நிகழ்ச்சி நிரலுக்கு வந்து கொண்டிருக்கின்றன. ஜப்பானின் அரசியல் சாசனத்தைப் பொருத்தவரை இராணுவம் என்பது உள்நாட்டு பாதுகாப்புக்காகவும், தேவைகளுக்காகவும் மட்டுமே. ஆனால் ஜப்பான் இராணுவம் இன்று ஜப்பானுக்கு வெளியே பயன்படுத்தப்படுகிறது. இதற்காக கடந்த ஆண்டு ஜப்பான் பிரதமர் சட்டத்திருத்தம் செய்ய முன்வந்த போது மக்கள் பெரும் திரளாக போராட்டத்தில் ஈடுபட்டனர்.

 

பொதுவாக ஓர் ஏகாதிபத்திய நாடு தன் குடிமக்களை எப்படி பயன்படுத்துமோ அப்படித்தான் ஜப்பானும் தன் குடிமக்களை நடத்துகிறது. இதில் அதீதமாக உருவாக்கப்படும் கற்பனைக் கதைகள் முதலாளித்துவ நலன்களைப் பாதுகாப்பதற்காகவே உருவாக்கப்படுகின்றன. இதற்கு ஜப்பான் விதிவிலக்காகிவிட முடியாது.

மின்னூலாக(PDF) தரவிறக்க‌

%d bloggers like this: