கொலைகார “டௌ” வே வெளியேறு

போபால்: ஆகஸ்டு 15 கிண்டியில் டௌ

கெமிக்கல்ஸ் முற்றுகை ! அனைவரும் வருக !!

போபால் : நீதி வேண்டுமா?.. நக்சல்பாரி புரட்சி ஒன்று தான் பாதை..

போபால் – காலம் கடந்த அநீதி


அன்பார்ந்த உழைக்கும் மக்களே ,

போபால் நச்சுவாயுப் படுகொலையை விபத்தாகச் சித்தரித்து குற்றவாளிகளை ஒரு நாள் கூட சிறைக்கு அனுப்பாமல் பிணையில் விடுவித்திருக்கிறது போபால் நீதிமன்றம். முதன்மைக் குற்றவாளியான யூனியன் கார்பைட் நிறுவனத்தின் தலைவர் ஆண்டர்சனை இந்தியாவிடம் ஒப்படைக்க மறுக்கிறது அமெரிக்க அரசு. 23,000 இந்திய மக்களை படுகொலை செய்து , 5,00,000 க்கும் மேற்பட்டோரை ஊனமாக்கியிருக்கும் அந்தப் பயங்கரவாதியை ஒரே ஒரு நாள் கூட கூண்டில் ஏற்றி விசாரிப்பதற்கு கூட விரும்பாத மன்மோகன் சிங் அரசு, மக்களுக்கு நிவாரணம் தருவதாகவும், மீண்டும் நீதி விசாரணை கோரப் போவதாகவும் நம்மிடம் நாடகமாடிக் கொண்டிருக்கிறது.

1984, டிசம்பர் 2ம் தேதி நள்ளிரவில் யூனியன் கார்பைடு ஆலையில் நடந்த நச்சுவாயுக் கசிவு எதிர்பாராமல் நடந்த விபத்தல்ல. அமெரிக்க நிறுவனம் தெரிந்தே செய்த படுகொலை. ஆபத்தான இந்த உற்பத்தியை அமெரிக்காவில் இருந்து இந்தியாவிற்கு தள்ளி விட்டது குற்றம். மெதில் ஐசோ சயனைடு என்ற நச்சு வாயுவிலிருந்து பூச்சிக் கொல்லி தயாரிக்கும் ஆலையை குடியிருப்பு பகுதியில் அமைத்தது குற்றம்.

அதே ஆலையில் பல விபத்துக்கள் நடந்த பின்னரும் இலாபத்தை கூட்டுவதற்காக நச்சுவாயுக் கிடங்கின் பாதுகாப்புச் செலவுகளை குறைத்தது குற்றம்.செத்துக் கொண்டிருந்த மக்களுக்கு மாற்று மருந்து கொடுத்து காப்பாற்ற முயன்ற மருத்துவர்களிடம் கூட சயனைடு வாயுவின் பெயரைக் கூறாமல் ஏமாற்றி, பல்லாயிரம் மக்களைத் துடித்துச் சாக விட்டது குற்றம். பூச்சிக் கொல்லி த்யாரிப்பதாக கூறிக் கொண்டு, இரகசியமாக இரசாயன ஆயுதங்களைத் தயாரித்தது தான் மேற்கூறிய குற்றங்கள் அனைத்திற்கும் அடிப்படையான கொலைக்குற்றம்.


தேடப்படும் குற்றவாளி ஆண்டர்சன்

குற்றவாளி யூனியன் கார்பைடு மட்டுமல்ல; ஆபத்தான இந்த ஆலைக்குத் தெரிந்தே உரிமம் வழங்கியவர் இந்திராகாந்தி. கைது செய்யப்பட்ட ஆண்டர்சனை விடுவித்து மன்னிப்பு கேட்டு, அரசு விமானத்தில் ஏற்றி அமெரிக்காவுக்கு வழியனுப்பி வைத்தவர் அன்றைய பிரதமர் இராஜீவ் காந்தி. ஒரு இந்திய உயிரின் விலை 12,414 ரூபாய் என்று 1989 இல் கார்பைடு நிறுவனத்துடன் கட்டைப் பஞ்சாயத்து பேசி முடித்தது இராஜீவ் அரசாங்கம்.

இந்தக் குற்றத்தை சாலை விபத்து போன்ற சாதாரணக் குற்றமாக குறைத்தது உச்ச நீதி மன்றம். வழக்கை சீர்குலைத்து குற்றவாளி ஆண்டர்சனைத் தப்பவைக்க முயன்றது சி.பி.ஐ. காங்கிரசு அரசின் எல்லா சதிகளுக்கும் உடந்தையாய் இருந்தது, அதன் பின் ஆட்சிக்கு வந்த வாஜ்பாய் அரசு. இந்த குற்றவாளிகள் அனைவரும் எதுவுமே தெரியாதவர்கள் போல் நாடகமாடுகிறார்கள்.

26 ஆண்டுகளாக காத்திருந்த போபால் மக்களுக்கு இன்று இழைக்கப்பட்டிருப்பது அன்றைய படுகொலையைக் காட்டிலும் கொடிய அநீதி. இந்த அநீதி இந்தியாவின் சட்டமாகவே மாறவிருக்கிறது. “இந்திய அரசு அமெரிக்காவிடம் வாங்கவிருக்கும் அணு உலைகள் வெடித்து நாளை இலட்சக் கணக்கான இந்தியர்கள் செத்தாலும், அதற்காக் அமெரிக்க முதலாளிகளிடம் நட்ட ஈடு கூட கேட்க மாட்டோம்” என்கிறது மன்மோகன் சிங் அரசின் அணுசக்தி மசோதா. தற்போது யூனியன் கார்பைடு நிறுவனத்தை விலைக்கு வாங்கியிருக்கும் டௌ கெமிக்கல்ஸ் , அன்று வியட்னாம் மக்களைக் கொல்வதற்கு நாபாம் தீக்குண்டுகளை அமெரிக்காவுக்கு தயாரித்து கொடுத்த நிறுவனம்.

இந்தியாவில் தொழில் தொடங்க வருமாறு இந்தக் கொலைகார நிறுவனத்தை வருந்தி அழைத்துக் கொண்டிருக்கிறது மன்மோகன் அரசு. “பன்னாட்டு முதலாளிகளின் இலாபத்துக்காக இந்திய மக்களைக் கொல்வதும் மண்ணை விட்டு விரட்டுவதும் நம் தொழில்களை அழிப்பதும் உரிமைகளைப் பறிப்பதும் தான் நீதி: பன்னாட்டு முதலாளிகள் சொல்வது தான் சட்டம்; அவர்கள் கொழுப்பது தான் நாட்டின் முன்னேற்றம்” என்ற இந்திய அரசின் கொள்கையை அம்பலமாக்கியிருக்கிறது போபால் படுகொலை.

காலனியாதிக்கத்தின் கோர முகத்தை அம்பலமாக்கி, பகத்சிங் போன்ற விடுதலை வீரர்களை உருவாக்கியது ஜாலியன் வாலாபாக். இந்திய சுதந்திரம், ஜனநாயகம் ஆகியவற்றின் பொய்முகங்களையும், மறுகாலனியாதிக்கத்தின் உண்மை முகத்தையும் உரித்துக் காட்டியிருக்கிறது போபால்.

நீதி வேண்டுமா?.
நக்சல்பாரி புரட்சி ஒன்று தான் பாதை!. இது போபால் படுகொலை நமக்கு கற்பிக்கும் பாடம்.
நீதி வேண்டுமா ?.. புரட்சி ஒன்று தான் பாதை ..

கொலைகார ‘டௌ’-வே வெளியேறு!

முற்றுகை

ஆகஸ்டு-15, காலை 10.30 மணி,

பேரணி துவங்குமிடம்: காசி தியேட்டர், சென்னை.

பேரணி சேருமிடம், முற்றுகை: டௌ கெமிக்கல்ஸ் அலுவலகம், கிண்டி, சென்னை.

அனைவரும் வருக‌

மக்கள் கலை இலக்கிய கழகம்
புரட்சிகர மாணவர் இளைஞர் முன்னணி
புதிய ஜனநாயக தொழிலாளர் முன்னணி
பெண்கள் விடுதலை முன்னணி
விவசாயிகள் விடுதலை முன்னனி

தொடர்பு கொள்ள:

ம.க.இ.க :  94446 48879
பு.ம.இ.மு :  94451 12675
பு.ஜ.தொ.மு :  94448 34519
பெ.வி.மு :  98849 50952
வினவு :  97100 82506

நன்றி: வினவு

தீர்ப்பும் கருப்பு, சட்டமும் கருப்பு: வெளுக்கப்போவது யார்?


இறந்துவிட்ட ஒருவரைத்தவிர மீதி எழுவருக்கும் இரண்டாண்டு சிறைத்தண்டனையும் ஒரு லட்சம் அபராதமும் என்பது ஒரு தீர்ப்பின் மூலம் தரப்பட்ட தண்டனை. தீர்ப்பின் பிறகு சிறையில் அடைக்கப்பட்டார்களா? பணத்தைக் கட்டி பிணை வாங்கிக்கொண்டு வீடு திரும்பி விட்டார்கள். சரி, இவர்கள் செய்த குற்றம் என்ன? உடனடியாக 3000 பேர் தொடந்து கொஞ்சம் கொஞ்சமாக ஏறத்தாழ 25000 பேரின் மரணத்திற்கும்; உடனடியாக 1.5 லட்சம் பேர் தொடர்ந்து இன்றுவரை ஏராளமானோர் பாதிப்படைந்தும் வருவதற்கு காரணமான, உலகின் மிக மோசமான விசவாயு விபத்தான போபால் யூனியன் கார்பைடு ஆலையின் நிர்வாகிகள். அதாவது 28000 பேரின் மரணத்திற்கும், லட்சக்கணக்கானோர் இன்றும் பாதிக்கப்பட்டுவருவதற்குமான தண்டனைதான் இரண்டு வருடமும் ஒரு லட்சமும், அதுவும் 26 ஆண்டுகள் கழித்து.


இந்தத் தீர்ப்பும் கூட கீழ்நீதிமன்றம் தான் அளித்துள்ளது. மேல் முறையீட்டிற்கு அனுமதியும் உள்ளது, இனி அவர்கள் உயர்நீதி, உச்சநீதி என்று பணத்தால் பறந்து, எந்தச் சொகுசையும் விட்டுவைக்காமல் வாழ்ந்து செத்தும் விடுவார்கள், வழக்கு மட்டும் தூங்கிக் கொண்டிருக்கும். ஏன் இப்படிப் பிறந்தோம்? என்று காரணம் தெரியாமல் இன்றும் ஊனங்களுடன் பிறக்கும் ஆயிரக்கணக்கான குழந்தைகள் குறித்து எந்த வித உறுத்தலும் இல்லாமல் கழிப்பறைக் காகிதங்களை வீசுவதைப்போல் பணத்தை வீசிவிட்டு நகர்ந்து செல்ல அனுமதித்திருக்கும் இந்த அரசையும் அதன் நீதியையும் என்ன செய்வது?


சிலர் சொல்கிறார்கள். நடந்தது விபத்து, அவர்கள் நிர்வாகிகள் எனவே அவர்களை தண்டித்தது தவறு. ஒரு விதவைத்தாய், நூறைத்தாண்டிய மாணவர்கள் படிக்கும் பள்ளி, மதிய உணவை உண்ட ஐம்பதுபேருக்கு வாந்தி மயக்கம். பொறுப்பை உணராமல் சமையல் செய்து விட்டதாய் நீக்கப்பட்டுவிட, ஆறு ஆண்டுகள் கடந்த பின்னும் தன்னை மீண்டும் வேலையில் சேர்த்துக்கொள்ளுமாறு கெஞ்சிக்கொண்டிருக்கிறாள். பணிப்பொறுப்பில் இரண்டும் ஒன்றா? பாதிப்பில் இரண்டும் ஒன்றா? ஆனால் தண்டனை….? 1984 டிசம்பர் 3 அதிகாலையில் நடந்தது விபத்தல்ல. திட்டமிட்டு செய்யப்படவில்லை என்றாலும் அதை விபத்து என்று குறுக்கிவிடமுடியாது. ஏனென்றால் அது அலட்சியத்தால் விளைந்தது. 1982 ஆம் ஆண்டிலேயே சிறிய கசிவால் வேலைசெய்த ஊழியர்கள் சிலர் இறந்துவிட அமெரிக்காவிலிருந்து வந்த பாதுகாப்புக்கான உயர்மட்டக்குழு பரிந்துரைத்த பாதுகாப்பு நடவடிக்கைகள் எதுவும் செயல்படுத்தப்படவில்லை. எனவே இந்த நிர்வாகிகளின் அலட்சியத்தினாலேயே அந்த விபத்து நடந்திருக்கிறது.


இவ்வளவு கோரமான ஒரு விபத்து நடந்து 26 ஆண்டுகள் கடந்த பின்னும் அதில் பாதிக்கப்பட்டவர்களுக்கான நிவாரணம் இன்னும் முறையாக வழங்கப்படவில்லை. உயிரிழந்தவர்களுக்கு ஒரு லட்ச ரூபாயும் பாதிக்கப்பட்டவர்களுக்கு 25000 ரூபயும் என்று அறிவிக்கப்பட்ட நிவாரணத்தொகையும் அறைகுறையாக இழுத்தடிக்கப்பட; பாதிக்கப்பட்டவர்கள் கடந்த ஏப்ரலில் டில்லி சென்று தொடர் போராட்டங்களை அறிவித்தனர். அரசோ போலீஸை ஏவி விட்டு காமன் வெல்த் விளையாட்டுப்போட்டிகள் நடைபெறவிருப்பதால் தொடர்போராட்டங்களை அனுமதிக்க முடியாது என்று விரட்டியடித்தது. இந்த வழக்கு குறித்தவற்றில் அரசு திட்டமிட்டே மக்களை வஞ்சித்து வந்திருக்கிறது. இந்த விபத்தின் முக்கிய குற்றவாளியான வாரன் ராபர்ட் ஆண்டர்சன் எனும் யூனியன் கார்பைடு தலைமை நிர்வாகியை சர்வ அலட்சியமாக தப்பிக்க விட்டது. 25000 ரூபாயை பிணையத்தொகையாக பெற்றுக்கொண்டு அமெரிக்கா சென்றுவர அனுமதித்து தன் எஜமான விசுவாசத்தை காண்பித்தது நீதி மன்றம். போனவன் திரும்பிவரவில்லை, பின்னர் தேடப்படும் குற்றவாளியாக அறிவித்து கிச்சுகிச்சு மூட்டியது நீதிமன்றம். வாஷிங்டனுக்கு அருகிலுள்ள தீவில் இருப்பதாக பத்திரிக்கைகள் அம்பலப்படுத்தியும் அவனை பிடித்துக்கொண்டுவர எந்த நடவடிக்கையையும் அரசு செய்யவில்லை.


இதுபோன்ற தொழிற்சாலைகள் மக்கள் நலனுக்கு ஊறு விளைவிப்பவை என்பதால் தான் அமெரிக்கா போன்ற நாடுகளிலிருந்து விலக்கப்பட்டு இந்தியா போன்ற மூன்றாம் உலக நாடுகளின் தலையில் கட்டப்படுகின்றன. நாமும் வேலைவாய்ப்பை வழங்குவதாக தலையில் தாங்க தயாராய் இருக்கிறோம். ஆனால் அவற்றில் மெய்யாக நடப்பது என்ன? மருத்துவக்கழிவுகள் என்ற பெயரில் அணுக்கழிவுகளை இந்தியப் பெருங்கடலில் கொட்டுகிறது அமெரிக்கா, மன்மோகன் அரசோ வாலாட்டிக்கொண்டிருக்கிறது. யூனியன் கார்பைடு தொழிற்சாலையில் பூச்சிக்கொல்லிக்கான ஆய்வுகள் செய்வதாக அனுமதி பெற்றிருக்கிறது. ஆனால் மெதைல் ஐசோ சயனைட் போன்ற வாயுக்கள் வெளியேறுமளவுக்கு அங்கு நடந்தது என்ன? என்று எழுப்பப்பட்ட ஐயங்களையெல்லாம் அரசு சட்டை செய்யவே இல்லை. அங்கு இந்தியாவின் அனுமதியுடனேயே ரசாயண ஆயுதங்கள் பற்றிய ஆய்வுகள் நடந்திருக்கவேண்டும் எனும் ஐயம் தீர்க்கப்படாமலேயே உள்ளது.


இந்திய நீதிமன்ற நடைமுறையை பொருத்தவரை, இயற்றப்பட்ட சட்டங்களின் வழி நின்று வாதப் பிரதிவாதங்களின் அடிப்படையில் தீர்ப்பு வழங்கப்படுவதாக கூறுவார்கள். இந்த வழக்கில், கீழ்மட்ட நீதிமன்றங்களிலேயே 26 ஆண்டுகள் கழிக்கப்பட்டது, என்றாலும் பாதுகாப்பு நடவடிக்கைகளில் எந்தக்குறையும் இல்லை எனும் வாதத்தை முறியடிக்க எந்த முனைப்பும் காட்டாமல் முக்கியமான காரணத்தை நீர்த்துப்போகச்செய்ய துணை செய்தது அரசுத்தரப்பு. என்றாலும் அமெரிக்க முதலாளிகளுக்கு ஒரு குறியீடாக காட்டவேண்டும் என்பதற்காகவே, வரைவு நிலையிலிருக்கும் ஒரு சட்ட மசோதாவின் அடிப்படையில் இந்தத் தீர்ப்பு தயாரிக்கப்பட்டிருக்கிறது.


அமெரிக்காவுடனான அணுசக்தி ஒப்பந்தம் ஏற்பட்டு ஆண்டுகள் கடந்தும் முதலீடுகள் எதுவும் வந்து கொட்டப்படவில்லை இங்கு. ஏனென்றால் இந்தியாவின் விபத்துகள் குறித்த சட்டம் அமெரிக்க முதலாளிகளை பாதிக்கும் விதத்தில் இருக்கிறதாம். அதனால் அதை நீக்குங்கள் பிறகு வருகிறோம் என்று சொல்லிவிட்டார்கள். அதற்காக தயரிக்கப்பட்டதுதான் அணுமின் எரிசக்தி பாதிப்புச்சட்டம். இதன் படை அணுவிபத்து நடந்தால் 500 கோடி மட்டும் முதலாளிகள் செலுத்திவிட்டு சென்றுவிடலாம், வழக்குகள் எதுவும் கிடையாது என்பது தான் அந்தச் சட்டம். ஆனால் இதுபோன்ற சட்டம் எதுவும் இல்லாமலேயே யூனியன் கார்பைடு நிர்வாகத்திற்கு எதிராக அரசு ஒன்றையும் கிழித்துவிடவில்லை. பேருக்கு யூனியன் கார்பைடு நிறுவனத்திற்கு எதிராக வழக்குகள் பதியப்பட்டது, அவ்வளவுதான் அதைத்தாண்டி எதுவும் நடைபெற்றுவிடவில்லை. அமெரிக்காவிலிருக்கும் வாரன் ஆண்டர்சனை இங்கு கொண்டுவர எந்த நடவடிக்கையும் எடுக்கப்படவில்லை. 1989ல் இழப்பீடாக வழங்கப்பட்ட சில நூறு கோடி இதைத்தாண்டி வேறு எதுவும் நடந்துவிடவில்லை என்றாலும் அதையே சட்டபூர்வமாக கேட்டிருக்கிறார்கள். அதற்கு சட்ட முன்வரைவை தயாரித்து நாடாளுமன்றத்தில் வைக்க நல்ல நாளுக்காக காத்துக்கொண்டிருக்கிறார்கள். அதற்கு முன்னோட்டமாக எங்கள் தீர்ப்புகள் எப்படி இருக்கும் என்பதை கோடி காட்டியிருக்கிறார்கள்.


ஜனநாயகம், மக்களாட்சி எனும் போலித்திரைகள் கூட தற்போது இவர்களுக்கு தேவைப்படவில்லை என்பதையே இவைகள் நமக்கு உணர்த்துகின்றன. மக்கள் செத்தாலும் பரவாயில்லை அவர்களின் லாப விகிதம் மட்டும் குறைந்துவிடக்கூடாது என்பதிலேயே அரசுக்கு அக்கரை. மக்கள் புதையுண்டௌ எத்தனை ஆண்டுகள் கடந்தாலும் அவர்களுக்கு எந்தப் பங்கமும் வந்துவிடக்கூடாது என்பதிலேயே அரசுக்கு குறி. இந்தக் கருப்பாடுகளையும், கருப்புச்சட்டங்களையும் இன்னும் எவ்வளவு காலம் பொருத்துக்கொண்டிருக்கப்போகிறோம் எனும் கேள்வியைத்தான் இத்தீர்ப்பின் மூலம் நம் முன் நெட்டித்தள்ளியிருக்கிறார்கள். பதில் சொல்ல முன்வாருங்கள்.

தொடர்புடைய இடுகை

முதலாளிகளின் லாபத்திற்கு முன் மக்களின் உயிர் தூசு: பயங்கரவாதிகளின் சட்டம்

முதலாளிகளின் லாபத்திற்கு முன் மக்களின் உயிர் தூசு: பயங்கரவாதிகளின் சட்டம்

ஆபரேசன் கிரீன் ஹன்ட் என்ற பெயரில் காட்டு வேட்டைக்கு புறப்பட்டிருக்கும் அரசு அதற்கு சொல்லும் காரணம் மாவோயிஸ்டுகள் பயங்கரவாதிகள், அவர்களை ஒழிக்கவேண்டும் என்பது. ஆனால் சில ஆண்டுகளுக்கு முன்னதாகவே போடப்பட்ட திட்டங்களின்படி அந்தப்பகுதிகளில் கொட்டிக்கிடங்கும் கனிம வளங்களை பன்னாட்டு தரகு முதலாளிகள் கொள்ளையடிப்பதற்கு ஏதுவாக அங்கு காலம் காலமாய் வாழ்ந்துவரும் பழங்குடி மக்களை நாயைப் போல் நரியைப் போல் விரட்டிவிட்டு வசதி செய்து கொடுக்கவேண்டும் என்பது. சுதந்திரமடைந்து விட்டோம் என்று பீற்றிக்கொள்ளும் இந்த அறுபத்திச்சொச்சம் ஆண்டுகளில் சாலை வசதிகளை கூட செய்து தரமுடியாத இந்த அரசு, தங்கள் வாழ் தேவைக்காக வில் அம்புகளை வைத்துக்கொண்டிருக்கும் பழங்குடி மக்களை பல்வேறு நவீன ரக துப்பாக்கி, குண்டுகள், எறிகணைகள் மூலம் போர்விமான வசதிகளுடன் விரட்டியடிக்கவிருக்கிறது. இதை வளர்ச்சித்திட்டம் என்று தன்மானமுள்ள அந்த மக்களின் வாழ்வை ஏளனம் செய்கிறது. நிராயுதபாணியான மக்களிடம் நவீன ஆயுதங்களைக் காட்டி மிரட்டுபவன் பயங்கரவாதி என்றால் இந்த அரசை எப்படி அழைப்பது?

ஆனால் அப்படியெல்லாம் சுற்றிவளைத்து சிரமப்பட்டு புரிந்து கொள்ளவேண்டிய அவசியமின்றி நாங்கள் பயங்கரவாதிகள் தான் என்று ஒரு சட்ட முன்வரைவின் மூலம் வெளிப்படையாகவே அறிவித்துக்கொண்டுள்ளது இந்த ஆளும் கும்பல். அணுமின் எரிசக்தி பதிப்புச் சட்டம் (சிவில் நியூக்ளியர் லயபிலிடி பில்) என்பது அந்த சட்ட முன்வரைவின் பெயர்.

பல்வேறு அறிவுத்துறையினரும், அறிவியலாளர்களும் ஜனநாயக நெறிகளின் படி தங்கள் பலத்தை திரட்டி போராடியும் அமெரிக்காவுடனான அணுசக்தி ஒப்பந்தத்தை நிறைவேற்றியே தீருவது என பிடிவாதம் பிடித்து நிறைவேற்றியது மன்மோகன் அரசு. நாடாளுமன்றத்தில் எந்தவித விவாதத்தையும் நடத்தாமல் வாக்கெடுப்புச் செய்யாமல் நிறைவேற்றியது. (அந்த நேரத்தில் நடந்தது அரசின் மீதான நம்பிக்கை வாக்கெடுப்பு தானே தவிர ஒப்பந்தத்தின் மீதான வாக்கெடுப்பு அல்ல)

எதிர்காலத்தில் நாம் மிகப்பெரிய அளவில் மின்பற்றாக்குறையை சந்திக்க இருக்கிறோம் என்று கூறி இந்த ஒப்பந்தம் நியாயப்படுத்தப்பட்டது. அதற்கு யுரேனியம் அவசியமில்லை நம்முடைய நாட்டில் தாராளமாக கிடைக்கும் தோரியம் மூலம் அதை செய்யலாம் என்று அந்த ஆய்வில் முக்கால் பங்கு வெற்றியை பெற்றுவிட்ட அறிவியலாளர்களின் கலகக் குரல் செவிமடுக்கப்படவில்லை. இன்றுவரை ஆண்டுக்கொருவராய் அறிவியலாளர்கள் மர்மமான முறையில் செத்துக்கொண்டிருக்கின்றனர்.

ஏற்கனவே நடப்பில் இருக்கும் முறைகளின் மூலமும் வேறு புதிய முறைகளின் மூலமும் மின் உற்பத்தித் திட்டங்களை செயல்படுத்தினால், சூரியமின் உற்பத்தி போன்ற ஆய்வுகளுக்கு நிதி ஒதுக்கினால் இந்த ஒப்பந்தத்திற்கு செலவு செய்வதை விட குறைவான செலவில் இந்த ஒப்பந்தத்தை செயல்படுத்தினால் கிடைக்கும் மின்சாரத்தைவிட அதிக மின்சாரம் பெறலாம் என்று அறிவுத்துரையினரால் எடுத்துக்காட்டப்பட்டது. இதற்கு அரசிடமிருந்தோ அந்த ஒப்பந்தத்தை ஆதரிப்பவர்களிடமிருந்தோ எந்த பதிலும் வரவில்லை. ஆனாலும் ஒப்பந்தம் நிறைவேற்றப்பட்டது.

இந்த ஒப்பந்தத்தினால் இந்தியாவின் இறையாண்மை(!) பறிபோய்விடும் என்று இல்லாத ஒன்றைப்பற்றி கவலைப் பட்டனர் சிலர். அமெரிக்காவின் ஹைட் சட்டம் இந்தியாவை கட்டுப்படுத்தாது என்றார்கள். ஆனால் இந்தியாவின் நீண்ட நாள் நண்பனான ஈரானுடன் இதே அணுசக்தி விசயத்தில் அமெரிக்காவின் நலனுக்காக முரண்பட்டார்கள். ஈரானும் அணுசக்தியை ஆக்கபூர்வமாக பயன்படுத்தப் போகிறோம் என்று தான் கூறியது. ஆனாலும் குழாய் எரிவாயு திட்டம் பேச்சுவார்த்தையில் இருக்கும் நிலையிலும் அமெரிக்காவை மீறமுடியாமல் ஈரானுக்கு எதிராக இந்தியா வாக்களித்தது.

இவ்வளவு முரண்பாடுகளுக்கிடையிலும், எதிர்ப்புகளுக்கிடையிலும் இந்திய நலனை விட்டுக்கொடுத்து செய்யப்பட்ட இந்த ஒப்பந்தத்தின் படி இதுவரை பணிகள் எதுவும் துவங்கிவிடவில்லை. தொழில்நுட்ப இயந்திரங்கள் அமெரிக்காவிலிருந்து வந்திறங்கி விடவில்லை. ஏன்? அமெரிக்க முதலாளிகள் பயப்படுகிறார்கள். விபத்து என்று ஒன்று நடந்து விட்டால் நட்டஈடு அதிகம் கொடுக்க நேரிடுமோ என்று.

அமெரிக்காவின் மூன்று மைல் தீவு, ரஷ்யாவின் சொர்நோபில் அணுக்கசிவு விபத்துகள் எவ்வளவு கோரமானவை என்று உலகம் கண்டிருக்கிறது. இந்தியாவில் போபால் விசவாயுக்கசிவு நடந்து பல ஆண்டுகள் ஆனபின்பும் பாதிக்கப்பட்டவர்களுக்கான இழப்பீடுகூட மறுக்கப்பட்டு இரக்கமற்று அலையவிடப்பட்டிருக்கும் இந்த நாட்டில் அணுமின் உற்பத்தி செய்து லாபம் என்ற பெயரில் இந்திய மக்களை கொள்ளையிட துடிக்கும் பன்னாட்டு முதலாளிகளுக்கு விபத்து நடந்தால் இழப்பீடு கொடுக்க நேரிடும் என்பது தயக்கமாக இருக்கிறது. அவர்களின் தயக்கத்தைப் போக்கி, வாட்டத்தை நீக்கத்தான் அணுமின் எரிசக்தி பதிப்புச் சட்டம் என்ற பெயரில் ஒரு சட்டத்தை கொண்டுவரவிருக்கிறது.

என்ன சொல்கிறது இந்தச்சட்டம்? அணுமின் உற்பத்தியில் ஈடுபடும் நிறுவனங்கள் இரண்டாக பிரிக்கப்படும். ஒன்று, கனரக இயந்திரங்கள் தொழில்நுட்ப பாத்திரம் வகிக்கும் நிறுவனங்கள். இரண்டு, இவைகளைப் பயன்படுத்தி மின்உற்பத்தி செய்து பகிரும் நிறுவனங்கள். இந்த இரண்டு வகை நிறுவனங்களில் விபத்து ஏற்பட்டால் முதல்வகை நிறுவனங்களுக்கு எந்தப் பொறுப்பும் இல்லை, தொழில்நுட்ப குறைபாடு காரணமாக விபத்து ஏற்பட்டிருந்தாலும் கூட. இரண்டாம் வகை நிறுவனங்கள் விபத்திற்கு பொறுப்பேற்க வேண்டும். பொறுப்பேற்று அதிகபட்ச இழப்பீட்டுத் தொகையாக 2785 கோடியை செலுத்திவிட வேண்டும். அதிலும் 500 கோடி மட்டும் செலுத்தினால் போதும் மீதியை அரசு மக்களின் வரிப்பணத்திலிருந்து ஈடு கட்டிக்கொள்ளும். இது தான் அந்தச்சட்டம். சுருக்கமாக சொன்னால் அமெரிக்க நிறுவனங்கள் இங்கு வந்து மின்சாரம் உற்பத்தி செய்து விநியோகித்து (எந்த விதத்திலும் அரசு தலையிடப்போவதில்லை) மக்களிடம் கோடி கோடியாக கொள்ளையடிக்கலாம், விபத்து நடந்தால் பிச்சைக்காசு 500 கோடியை தூக்கி வீசிவிட்டு போய்விடலாம். அரசு மக்களின் வரிப்பணத்திலிருந்து இழப்பீடு வழங்கிக்கொள்ளும். கேட்பவன் கேனையனாக இருந்தால் எருமை மூத்திரத்தில் ஏரோபிளேன் ஓட்டலாம் என்பது இது தானா?

மக்களுக்கு அரசு கல்வி கொடுக்க முடியாது எனவே தனியார்கள் கல்வியை மேற்கொள்ளலாம். மக்களுக்கு அரசு சுகாதார வசதிகளை செய்து கொடுக்க முடியாது எனவே தனியார்கள் மருத்துவமனைகளை அமைத்துக்கொள்ளலாம். மக்களுக்கு குடிநீர் வசதிகளை செய்து கொடுக்க அரசால் முடியாது எனவே தனியார்கள் குடிநீர் விநியோகம் செய்யலாம். மக்களுக்கு அரசு மிசார வசதிகளை செய்து கொடுக்க முடியாது எனவே தனியார்கள் மின் விநியோகம் செய்து கொள்ளலாம். ஆனால் இவைகளில் ஏதாவது பிரச்சனை ஏற்பட்டால் முதலாளிகள்  பணம் தரமாட்டார்கள். ஏனென்றால் லாபம் சம்பாதிக்க மட்டுமே ஆண்டவனால் ஆசீர்வதிக்கப்பட்டவர்கள். எனவே அதை மட்டும் அரசு கவனித்துக்கொள்ளும் அதையும் அந்த மக்களின் பணத்திலேயே.

தனியார்மயம் தாராளமயம் உலகமயம் என்பதெல்லாம் திரைபோட்டுக் கொண்டு வந்த காலமெல்லாம் கடந்து விட்டது. தன் கோரமுகத்துடன் நேரடியாகவே வந்து நிற்கிறது. இனியும் மக்கள் வலிக்கவில்லை என்று வாளாவிருக்க முடியாது. எதிர்த்து முறியடிக்க களத்தில் நிற்கவேண்டிய காலமிது.

%d bloggers like this: