மனிதர்களுக்கு வேலை காலி இல்லை

no vacancy for mankind

தொழில் நுட்பங்கள் வளர்ந்து கொண்டே போகின்றன. புதிய, புதிய தொழில்களும் உருவாகிக் கொண்டே இருக்கின்றன. புதிய தொழில்களோடு புதிய வசதிகளும், அதனை செய்வதற்கு புதிய புதிய சேவைத் தொழில்களும் வந்து கொண்டே இருக்கின்றன. புதியதாக ஒரு தொழில்நுட்பம் வந்தால், பழைய தொழில்நுட்பத்தை வைத்து செய்யப்பட்ட வேலைகளும் மாறுகின்றன.

வங்கி, தகவல் தொடர்பு, போக்குவரத்து உள்ளிட்டு அன்றாட வாழ்வில் கண்கூடாக பார்த்த மாற்றங்கள் மட்டுமல்ல; நமது பணியிடத்திலும் அத்தகைய மாற்றங்களைப் பார்த்திருக்கிறோம். உற்பத்தி அசெம்பிளி லைனில் தொழிலாளர்களின் இடத்தில் எந்திரங்கள் வந்துவிட்டன. கார் தொழிற்சாலைகளில் பல டஜன் ரோபோக்கள் காரின் பாகங்களை பொருத்துகின்றன. அவற்றை கண்காணித்து இயக்குவதற்கான ஆப்பரேட்டர் மட்டும் இருக்கிறார். ஆயிரக்கணக்கான  தொழிலாளர்களுக்கு வேலை வாய்ப்பு அளித்து வந்த துறைகளில் இன்று ஒருசில பத்துதொழிலாளர்களை மட்டும் வைத்து உற்பத்தியை பெருக்கும் அளவுக்கு தொழில்நுட்ப வளர்ச்சி ஏற்பட்டுள்ளது.

முன்னேறிய நாடுகளில் தொழிற்துறை வளர்ச்சிக்கு இணையாக விவசாயமும் எந்திரமயமாக்கப்பட்டது. இன்று அமெரிக்காவில் 2% க்கும் குறைவான உழைப்பாளர்கள் மட்டுமே விவசாயத்தில் ஈடுபடுகிறார்காள். 300 ஆண்டுகளுக்கு முந்திய ஐரோப்பாவில் விவசாயத்தில் ஈடுபட்டிருந்த உழைப்பாளர்கள் அதிலிருந்து வெளியேற்றப்பட்ட போது அவர்களை உள்வாங்கிக் கொள்ளும் வகையில் தொழிற்துறை வேலை வாய்ப்புகள் பெருகின. இப்போதோ தொழிற்துறையிலும் எந்திரமயமாக்கம் அதிகரித்து உற்பத்தித் திறன் பலமடங்கு பெருகி உற்பத்தி செய்யப்படும் பொருட்களின் அளவு அபரிமித வளர்ச்சி கண்டிருக்கிறது. அதில் ஈடுபடும் உழைப்பாளர்களின் எண்ணிக்கை குறைந்து கொண்டே போகிறது. எனவே, விவசாயத்தில் வேலை இல்லாமல் வெளியேறும் உழைப்பாளர்களுக்கு தொழில் துறையிலும் வேலை வாய்ப்பு கிடைக்காமல் போகிறது.

சரி, விவசாயத்திலும் வேலை இல்லை, தொழிற்சாலையிலும் வேலை வாய்ப்பு இல்லை, எல்லோருக்கும் அலுவலகப் பணிகளில் இடம் கிடைக்குமா என்று பார்த்தால், உடல் உழைப்பிலான வேலைகளை எந்திரமாயமாக்கியது போல் இன்றைக்கு அலுவலகப் பணிகளையும் தானியக்கமாக்கும் (ஆட்டோமேஷன்) மென்பொருட்கள் பயன்படுத்தப்படுகின்றன.

மைக்ரோசாஃப்ட் எக்செல் விரிதாளில் ஒரு செயல்பாட்டை ஒருமுறை செய்து, பதிவு செய்து கொண்டு விட்டால், அந்த செயல்பாட்டை தேவைப்படும் போதெல்லாம் பல்வேறு தரவுகளின் மீது திரும்பத் திரும்ப தானாகவே செய்விக்கலாம், அது போல இன்னும் சிக்கலான கணக்கு போடுதல், அறிக்கை தயாரித்தல், கடிதம் எழுதுதல், தகவல் தொடர்பு போன்ற அலுவலக வேலைகள் பலவற்றுக்கு தானியக்கம் அமலாக்கப்பட்டு விட்டது. ஏன் கணிணி மென்பொருள் துறையில் கூட தானியக்கம், கிளவுட் கணிணி முறை, நிரல் எழுதும் மென்பொருட்கள், வலைப்பின்னலில் இணைக்கப்பட்ட சாதனங்கள் என்று மனித உழைப்பின் தேவை குறைந்து கொண்டே வருகிறது.

“விவசாயம், உற்பத்தி, அலுவலகப் பணிகள் எல்லாம் எந்திரமயமானாலும் சேவைத்துறை இருக்கிறது. அதில் எந்திரமாக்கம் சாத்தியமில்லை. கார் ஓட்டுவதற்கு ஓட்டுனர் தேவைப்படுகிறார், மருத்துவத் துறையில், சட்டத்துறையில், ஏன் மென்பொருள் எழுதுவதற்கு பலர் தேவைப்படுவார்கள்” என்று சிலர் சொல்லலாம்.

ஆனால், அதுவும் மாறி வருகிறது. ஓட்டுனர் இல்லாத கார்கள் இன்று அமெரிக்காவில் நடைமுறைக்கு வந்திருக்கின்றன. காரை இயக்குகின்ற கணிணிகள், தமக்கு தேவையான தகவல்களை, கணிணி வலைப்பின்னலில் (இணையம்) இணைந்து பிற கணிணிகளிடமிருந்து பெற்றுக் கொண்டு தமது செயல்பாட்டை மேம்படுத்திக் கொள்ள முடியும். கார்களில் மேம்படுத்தப்படும் இந்த போக்குவரத்து நுட்பத்தை பயன்படுத்தி கிடங்குகளில் பொருட்களை அடுக்கி வைத்தல், தேவைப்படும் போது எடுத்து வந்து அனுப்பி வைத்தல் போன்ற பணிகளுக்கும் நகரும் எந்திரங்கள் பயன்படுத்தப்படுகின்றன. பெரிய சுரங்கங்களில் இதே தொழில்நுட்பத்தைப் பயன்படுத்தி தொழிலாளர்களது எண்ணிகை குறைக்கப்படூள்ளது.

அபாயகரமான, கடினமான உடல் உழைப்பை எந்திரங்கள் மாற்றீடு செய்வது நல்ல விசயம் தானே, என்று கேட்கலாம். உண்மையில் நல்லது தான். உதாரணமாக, கழிவுநீர்த் தொட்டியில் இறங்குவதற்கு மனிதர்கள் பயன்படுத்தப்படுவதற்கு பதிலாக எந்திரங்களைப் பயன்படுத்தலாம், மலம் அள்ளுவதற்கு எந்திரங்களைப் பயன்படுத்தலாம். ஆனால், இத்தகைய வேலைகளுக்கு எந்திரங்கள் அமர்த்தப்படுவதற்கு முன்னதாக அலுவலகங்களில் கணக்குப் போடும் வேலைக்கு எந்திரமயமாக்கம் வந்திருக்கிறது, ஏன்? ஏனென்றால், எந்திரத்துக்கு ஆகும் செலவு மனிதர்களுக்கு கொடுக்கும் சம்பளத்தை விடக் குறைவாக இருந்தால் மட்டுமே முதலாளிகள் எந்திரங்களை வாங்கி வேலையில் ஈடுபடுத்துவார்கள்.

உடல் உழைப்பு, மூளை உழைப்பு எல்லாம் எந்திரமயமானாலும் சிறப்பு அறிவைப் பயன்படுத்தும் மருத்துவர்கள், வழக்கறிஞர்கள் போன்ற வேலைகளுக்கு ஆட்கள் தொடர்ந்து தேவைப்படுவார்கள் என்று தோன்றலாம்.

வழக்கறிஞர்கள் நீதிமன்றத்தில் வாதாடுவதை விட, வழக்குகளுக்கான ஆதாரங்கள், ஏற்கனவே வழங்கப்பட்ட தீர்ப்புகள், முன் உதாரங்கள், ஆவணங்களை படித்து தயாரிப்பது போன்ற வேலைகளுக்குத்தான் அதிக நேரம் செலவழிக்கின்றனர். இப்போது மென்பொருட்கள் மூலம் லட்சக் கணக்கான ஆவனங்கள், பழைய வழக்குகள் பற்றிய விபரங்கள் இவற்றை சேகரித்தும், தொகுத்தும் வழக்குக்கான ஆவணங்களை தயாரிக்கும் பணியை கணிணிகள் செய்து முடித்து விடுகின்றன. அந்த பணியில் ஈடுபட்ட வழக்கறிஞர்களுக்கு வேலை இல்லாமல் போகிறது.

மருத்துவர்களின் பணியிலும் இத்தகைய மென்பொருட்களின் செயல்பாடு அதிகரித்துள்ளது. லட்சக் கணக்கான மருந்துகள், அவற்றின் தன்மைகள், அவற்றை பயன்படுத்துவதின் விளைவுகள், பிற மருந்துகளுடன் அவற்றின் எதிர்விளைவு, நோயாளிகள் குறித்த விபரங்கள் ஆகிய அனைத்தையும் கணிணியில் சேமித்து வைத்து பயன்படுத்துவதோடு, கணிணி வலைப்பின்னல் மூலமாக பிற கணிணிகளோடு தொடர்பு கொண்டு தகவல்களைப் பறிமாறிக் கொள்ள முடியும். நுணுக்கமான அறுவைச் சிகிச்சை, சிக்கலான வழக்குகள் ஆகியவற்றுக்கு மட்டுமே மருத்துவர்களும் வழக்கறிஞர்களும்  தொடர்ந்து தேவைப்படுவார்கள். ஆனால், மேலும் மேலும் குறைந்த எண்ணிக்கையில், ஒரு சிலர் மட்டுமே தேவைப்படுவதாக மாறிவிடும். ஆரம்பநிலை வேலை வாய்ப்புகளில் பெரும்பாலானவை ஒழிக்கப்பட்டு விடும்.

ஓவியம் வரைதல், இசை அமைத்தல், பத்திரிக்கையாளர் போன்ற படைப்புத் திறன் கொண்ட துறைகள் என்னவாகும்? இதிலும் மிகத் திறமை வாய்ந்த, புகழ் பெற்ற ஒரு சிலரைத் தவிர நிலைத்து நிற்க முடியாது. கணிணி மென்பொருட்கள் நூற்றுக்கணக்கான ஓவியங்களை வரைந்து தள்ளிவிட முடியும், இசை மென்பொருட்களால் இசையமைக்க முடியும். வானிலை அறிக்கை, பங்குச் சந்தை, செய்தி, விளையாட்டுச் செய்திகள் போன்றவற்றை எழுதும் மென்பொருட்கள் வந்து விட்டன. கணிணிக்குள் விபரங்களை உள்ளிடும் மனிதர்களுக்கான வேலையையும் ஒழித்துக்கட்டி தானியக்கமாக கணிணியே விபரங்களை உள்வாங்குவதற்கான உணரிகள் (சென்சர்கள்) பயன்படுத்தப்படுகின்றன.

இவ்வளவு மாற்றங்களும் வரும் போது இவற்றை எல்லாம் உருவாக்கி, இயக்கி, பராமரிக்கும் தொழில்நுட்பங்களில் வேலை செய்வதற்கான வாய்ப்புகள் அதிகரிக்கும் என்று நினைக்கலாம். ஆனால், அப்படிப்பட்ட வாய்ப்புகள் இன்றைய வேலைவாய்ப்புகளை விட பல மடங்கு குறைவாக இருக்கும். நடிகர்கள் விளையாட்டு வீரர்கள், எழுத்தாளர்கள், கலைஞர்கள், உயர் தொழில்நுட்ப வல்லுனர்கள் என்று ஒருசில நூறு பேருக்கு மட்டும் வேலை வாய்ப்பு இருந்து மற்ற அனைத்து வேலைகளும் எந்திரங்களால் செய்யப்பட்டு விட்டால் என்ன ஆகும்?

மிகக் குறைந்த அளவு உடல், மூளை உழைப்பிலேயே மனிதகுலம் அனைத்துக்குமான அடிப்படைத் தேவைகள் பூர்த்தி அடைந்து விடும். ஒவ்வொருவரும் தத்தமனது திறமைக்கு ஏற்றபடி வேலைகளில் பங்களிப்பு செய்தால் போதும் என்ற நிலை உருவாகும் என்று சிலர் கருதலாம். ஆனால், இது தனிச் சொத்துடமை நீடிக்கும் வரை சாத்தியமில்லை. தனிச் சொத்துடமை மீது கோட்டை கட்டி வாழ்ந்து வருகின்ற முதலாளித்துவம், மனித குலத்தின் சாதனைகளான அத்தகைய தொழில்நுட்பங்களை தனிச் சொத்துடமையாக தன்னிடம் பிடித்து வைத்துக் கொண்டு, கோடிக்கணக்கான மக்களை வறுமையிலும் இல்லாமையிலும் தள்ளிக் கொண்டிருக்கிறது.

மனித குலத்தின் கடந்த கால உழைப்பை தனிச் சொத்துடமையாக கைப்பற்றி வைத்துக் கொண்டு, நிகழ்கால உழைப்பை தொடர்ந்து சுரண்டிக் கொண்டிருக்கும் முதலாளித்துவத்தை ஒழித்துக் கட்டி உற்பத்தி சாதனங்கல் அனைத்தையும் சமூக உடமையாக மாற்றுவது தான் இந்தப் பிரச்சனைக்கான ஒரே தீர்வு. இதை நோக்கிப் போராடுவது தான் தொழிலாளி வர்க்கத்தின் கடமை.

Humans need not apply என்ற ஆவணப்படத்தை தழுவி எழுதப்பட்டது.

புதிய தொழிலாளி ஜூன் 2017 இதழிலிருந்து எடுக்கப்பட்ட கட்டுரை.

 

மின்னூலாக (பி.டி.எஃப்) தரவிறக்க 

ஒரே நாடு, ஒரே வரி, ஒரே சுடுகாடு

gst

 

ஜூலை 1ம் தேதி முதல் ஜி.எஸ்.டி வரி நடைமுறைக்கு கொண்டு வரப்பட்டுள்ளது. இந்த ஜி.எஸ்.டி யை முன்வைத்து உருவாக்கி உலவ விடப்பட்டுள்ள ஏராளமான பொய்களில் மிகவும் கொடூரமானது, “சாமானிய மனிதன் ஜி.எஸ்.டி யை வரவேற்கிறான்என்பது. சாதாரண உழைக்கும் அடித்தட்டு மக்களை விட்டு விடுவோம், படித்து ஓரளவு நல்ல வேலையில், ஊதியத்தில் இருக்கும் பலருக்கும் ஜி.எஸ்.டி என்றால் என்ன? எந்த அடிப்படையில் கணக்கிடப்படுகிறது என்பது தெரியாது. ஏதோ ஒரு புதிய வரிமுறை என்பதைத் தாண்டி இங்கே யாருக்கும் எதுவும் தெரியாது. ஆனால் சாதாரண மனிதன் ஜி.எஸ்.டி யை வரவேற்கிறான் என்கிறது அரசு. சிறு குறு வணிகர்கள் கடைகளை அடைத்து தங்கள் எதிர்ப்புகளை தெரிவிக்கிறார்கள். ஜவுளி உற்பத்தியாளர்கள், வியாபாரிகள், விசைத்தறி உரிமையாளர்கள் ஆகியோர் தங்கள் எதிர்ப்பைத் தெரிவிக்க மூன்று நாட்கள் நிறுவனங்களை அடைத்து போராடியிருக்கிறார்கள். பட்டாசு தீப்பெட்டி தொழிலாளர்கள் போராடி வருகிறார்கள், திரையறங்க உரிமையாளர்களும் காலவரையற்ற போராட்டத்தை அறிவித்திருக்கிறார்கள். அவ்வளவு ஏன் மாற்றுத் திறனாளிகள் கூட ஜி.எஸ்.டி யை எதிர்த்து பெரணி நடத்தியிருக்கிறார்கள். அதே நேரம் அமெரிக்க அதிபர் ட்ரம்ப், வால்மார்ட்டின் இந்திய அதிகாரி கிருஸ் ஐயர், டாட்டா, அம்பானி, அதானி உள்ளிட்ட இந்திய தரகு முதலாளிகள் ஆகியோர் ஜி.எஸ்.டி யை மனமுவந்து பாராட்டி வரவேற்கிறார்கள். இது தான் எதார்த்தம். இவை அனைத்தும் நாளிதழ்களில் வெளிவந்திருக்கும் செய்திகள் தாம். ஆனால் ஒரு ஊர்சுத்தி பொம்மையும் அதன் பின்னாலிருக்கும் அரசும் சொல்கிறது சாமானிய மனிதன் ஜி.எஸ்.டி யை வரவேற்கிறான் என்று. எவ்வளவு அருவருக்கத்தக்க வக்கிரம் இது.

 

ஜி.எஸ்.டி யால் யாருக்கு லாபம்? பொருட்களின் விலை கூடுமா குறையுமா? போன்ற விவாதங்கள் ஒருபுறம் இருக்கட்டும். இப்படி ஒரு வரி விதிப்பு முறை வேண்டும் என்று கேட்டது யார்? மக்கள் எவ்வளவோ கோரிக்கைகளை வைத்து போராடிக் கொண்டிருக்கிறார்கள். அடிப்படை வசதிகளைக் கூட தன் மக்களுக்கு இன்னும் முழுமையாக செய்து கொடுக்க முடியாத அரசு இது. சாராயம் வேண்டாம் சாப்பாடு வேண்டும் என்று மக்கள் போராடும் நாடு இது. தண்ணீர் சுமக்க வேண்டும் என்பதற்காகவே நான்கு திருமணம் செய்வோர் இருக்கும் நாடு. இவைகளுக்கிடையில் வரியை சீர்திருத்த வேண்டும் என்று போராடியது யார்? எந்த அம்பானியும் அதானியும் இதை வரவேற்கிறார்களோ அவர்களின் கோரிக்கை தான் ஜி.எஸ்.டி வேண்டும் என்பது. அம்பானியும் அதானியும், குப்பனும் சுப்பனும் வாழ்வில் உயர வேண்டும் எனும் ஒரே நோக்கத்திற்காக போராடும் போராளிகளா? கார்ப்பரேட் முதலாளிகளின் கோரிக்கை எப்படி உழைக்கும் மக்களுக்கு சாதகமாக இருக்கும்? ஜி.எஸ்.டி யால் நுகர் பொருட்களுக்கு விலை குறையும் என சாமியாடிக் கொண்டிருக்கும் யாரும் இந்தக் கேள்விக்கு பதில் சொல்லாமல் நகரக் கூடாது.

 

ஜி.எஸ்.டி என்பது 1956 ல் பிரான்ஸில் அறிமுகப்படுத்தப்பட்ட வரி விதிப்பு முறை. உலகம் முழுவதிலும் தோராயமாக 140 நாடுகள் இந்த வரிவிதிப்பு முறையை பின்பற்றி வருகின்றன. ஆனால் எந்த நாடும் குறைந்த விலையில் மக்களுக்கு நுகர் பொருட்களை வழங்க வேண்டும் என்பதற்காக இந்த வரி விதிப்பு முறையை செயல்படுத்துகிறொம் என்று அறிமுகப்படுத்தியதில்லை, இந்தியாவைத் தவிர. மட்டுமல்லாது எந்த நாட்டிலும் இந்தியா அளவுக்கு அதிக வரிவிதிப்பு இல்லை. இந்தியாவில் மட்டும் தான் 28 சதவீத வரி ஜி.எஸ்.டி யில் விதிக்கப்பட்டிருக்கிறது.

 

இந்த வரி விதிப்பு முறை செயல்படுத்தப்பட்டதன் பின்னர் என்ன நடந்திருக்கிறது உலகில்? ஏழைகளுக்கு குறைந்த விலையில் உணவு தானியங்கள் கிடைத்திருகின்றனவா? அல்லது பெரு முதலாளிகளின் சொத்து மதிப்பு உயர்ந்திருக்கிறதா? இந்த முதலாளித்துவ உலகில் அரசுகள் கொண்டுவரும் எத்தகைய மாற்றமும் சீர்திருத்தங்களும் மக்களை ஒட்டச் சுரண்டுவதையும், கார்ப்பரேட்டுகளை மேலும் கொழுக்க வைப்பதையும் மட்டுமே நோக்கமாக கொண்டிருக்கின்றன. அப்படி இருக்க ஜி.எஸ்.டி மட்டும் மக்களுக்கு நல்லதை நிகழ்த்தி விடுமா?

 

ஜி.எஸ்.டி என்பது ஒரு வரி விதிப்பு முறை அவ்வளவு தான். ஆனால் இந்த வரி விதிப்பு முறையால் யார் பலனடைகிறார்கள் என்பது தான் முதன்மையான கேள்வி. இரண்டு விதமான வரிகள் இருக்கின்றன. 1. நேரடி வரி, 2. மறைமுக வரி. தனிநபர் வருமான வரி, நிறுவனங்களின் வருமான வரி, சொத்து வரி ஆகியவை நேரடி வரிகள். இவை தவிர ஏனைய அனைத்தும் விற்பனை வரி, கலால் வரி, சுங்க வரி, சேவை வரி, செஸ் வரி லொட்டு, லொசுக்கு உட்பட அனைத்தும் மறைமுக வரிகள். முன்பு கொண்டு வரப்பட்ட சீர்திருத்தங்கள் தொடங்கி, அண்மையில் கொண்டு வரப்பட்ட மதிப்புக் கூட்டு வரி முதல் இப்போது கொண்டு வரப்பட்டுள்ள ஜி.எஸ்.டி வரை அனைத்தும் மறைமுக வரிகளையே மாற்றியமைக்கிறது.

 

ஒரு நாடு எந்த அளவுக்கு நேரடி வரிகளை உயர்த்துகிறதோ; எந்த அளவுக்கு மறைமுக வரிகளை குறைக்கிறதோ அல்லது நீக்குகிறதோ அந்த அளவுக்கு அந்த அரசு மக்கள் நல அரசாக இருக்கிறது என்பது பொருள். ஆனால் இங்கு என்ன நடந்து கொண்டிருக்கிறது? ஒவ்வொரு ஆண்டும் நேரடி வரி விதிப்பு குறைக்கப்பட்டுக் கொண்டே இருக்கிறது. வருமான வரிக்கான உச்ச வரம்பு ஒவ்வொரு ஆண்டும் உயர்ந்து கொண்டே இருக்கிறது. இதன் பொருள் வருமான வரி கட்டுவதிலிருந்து ஒவ்வொரு ஆண்டும் வருமான வரி கட்டும் அளவுக்கான பணக்காரர்கள் வரி கட்டுவதிலிருந்து விடுவிக்கப்பட்டுக் கொண்டிருக்கிறார்கள். ஆனாலும் நேரடிவரியாக வசூலிக்கப்படும் தொகை இந்திய அளவில் குறிப்பிடத்தக்க அளவு அதிகரித்துக் கொண்டு தான் இருக்கிறது. அதாவது பணக்காரர்கள் மேலும் மேலும் பணக்காரர்களாகிக் கொண்டிருக்கிறார்கள், அவர்களுக்கான வருமான வரியோ குறைக்கப்பட்டுக் கொண்டிருக்கிறது.

 

இதற்கு நேர் எதிராக மறைமுக வரிகள் உயர்த்தப்பட்டுக் கொண்டே இருக்கின்றன. ஒவ்வொரு பொருளின் மீதும் பல அடுக்கு வரிகள் விதிக்கப்படுகின்றன. எடுத்துக்காட்டாக நாட்டில் வெள்ளம் வந்து பொருளாதாரம் பாதிக்கப்பட்டால் அதை சரி செய்வதற்காக நிவாரண வரி என்பது போன்று ஏதாவது ஒரு பெயரில் விற்பனை பொருட்களின் மீது 2 அல்லது 3 சதவீத வரி விதிக்கப்படும். அதாவது பொருட்களின் விலை உயரும். வாங்கிப் பயன்படுத்துவோர் அனைவரும் அந்த வரியைச் சுமந்து தான் ஆக வேண்டும். ஏழை பணக்காரன் வித்தியாசமில்லாமல் அனைவருக்கும் தானே இந்த வரி விதிக்கப்படுகிறது என்று தோன்றலாம். ஆனால் அதில் நுணுக்கமான வித்தியாசம் இருக்கிறது. ஏழை ஒருவன் நான்கு பேர் கொண்ட தன் குடும்பத்துக்கு மாதம் ஒன்றுக்கு பத்து கிலோ அரிசியை பயன்படுத்துகிறான் என்று கொள்வோம். பணக்காரனும் அதே போன்று பத்து கிலோவையோ அல்லது கூடுதலாக ஒரு கிலோவையோ பயன்படுத்தலாம். இப்போது இருவரும் நிவாரண நிதி என்று முன்று சதவீதம் அதிகமாக அரிசியின் மீது விலை கொடுப்பதால் அதிகமாக செலவு செய்வார்கள். அந்த அதிகமாகும் செலவு, தோராயமாக ஐம்பது ரூபாய் என்று வைத்துக் கொள்வோம். இந்த ஐம்பது ரூபாய் என்பது ஏழையின் ஒரு நாள் வருமானத்தில் எட்டில் ஒரு பங்காக இருக்கும். இதுவே பணக்காரனுக்கு அவனுடைய ஒரு நாள் வருமானத்தில் நூறில் ஒரு பங்காக இருக்கும். இதன்படி ஏழைகள் தங்களின் வருமானத்தில் பெரும்பகுதியையும், பணக்காரர்கள் தங்கள் வருமானத்தின் சொற்பப் பகுதியையும் வரியாக அரசுக்கு செலுத்துகிறார்கள். இது தான் மறைமுக வரிகளின் கொடூரம். இந்த மறைமுக வரிகளைத் தான் ஒவ்வொரு முறையும் மாற்றியமைக்கிறோம் சீர்திருத்துகிறோம் என்று சொல்லிக் கொண்டு மக்களின் வாழ்வோடு விளையாடிக் கொண்டிருக்கிறார்கள்.

 

இந்த ஜி.எஸ்.டி யின் நோக்கம் என்ன என்பது குறித்து வெளிப்படையாகவே அறிவித்திருக்கிறார்கள். வரிவிதிப்பை பரவலாக்குவது. அதாவது, நாட்டில் அதிகமான மக்கள் வரிவிதிப்பிலிருந்து தப்பி விடுகிறார்கள், வணிகர்கள் வரி ஏய்ப்பு செய்கிறார்கள். இதை முறைப்படுத்துவதற்கு, வரி ஏய்ப்பு செய்து விடாமல் கண்காணிப்பதற்கு, இன்னும் வரி செலுத்தும் வரம்புக்குள் வராமல் இருக்கும் சிறு குறு வணிகர்களை வரி வரம்புக்குள் கொண்டு வருவதற்கு இது போன்ற வரிவிதிப்பு சீர்திருத்தங்கள் தெவைப்படுகின்றன. இதன் மூலம் நாட்டின் வரி வருமானம் உயர்ந்து அதன் மூலம் மக்கள் நலத் திட்டங்களை செயல்படுத்தலாம். அமைச்சர்கள் முதல் அடிவருடிகள் வரை இது போன்ற சீர்திருத்தங்களுக்கு முட்டுக் கொடுப்பவர்கள் ஈறாக இப்படித்தான் கூவிக் கொண்டிருக்கிறார்கள். இதில் இருக்கும் இரட்டை நிலையை அறிந்து கொள்ள வேண்டும்.

 

நேரடி வரிவிதிப்பில் நடக்கும் வரி ஏய்ப்புகளுக்கு என்ன விதமான தீர்வுகள் முன்வைக்கப்படுகின்றன? வருமான வரி அதிகமாக விதிக்கப்படுவதால் தான் வரி ஏய்ப்புகள் நடக்கின்றன. எனவே, வரியைக் குறைப்பதன் மூலமும், இதுவரை வரி ஏய்ப்பில் ஈடுபட்டவர்களுக்கு மன்னிப்பு வழங்குவதன் மூலமும், தாங்களாகவே வரி செலுத்த முன்வருபவர்களுக்கு இதுவரை வரி ஏய்ப்பு செய்த தொகையில் ஒரு சிறு பகுதியை மட்டும் வசூலித்து விட்டு தண்டனை கொடுக்காம அவர்களை விட்டு விடுவதன் மூலமும் அவ்வாறு வரி ஏய்ப்பு செய்தவர்களின் மனதை மாற்றி அவர்களை வருமான வரியை செலுத்தச் செய்யலாம் என்று அழுகுணித்தனமான வழியை கண்டுபிடித்து அதை செயல்படுத்துகிறார்கள். இதனால் தான் ஆண்டுதோறும் வருமான வரியின் உச்சவரம்பை அதிகரித்துக் கொண்டே செல்கிறார்கள். மட்டுமல்லாமல் இவ்வாறு அரசின் சலுகைகளை குற்றச் செயல்களிலும் (வரி ஏய்ப்பு) பெற்றுக் கொண்டிருக்கும் பணக்காரர்களின் மனோநிலை எப்படி இருக்கிறது? நான் வரி கட்டுபவன் எனும் அதிகாரத்திமிர் அவர்களின் ரத்தத்தில் ஊறிக் கிடக்கிறது. ஒரு சிறு குறை நேர்ந்து விட்டாலும் வரி கட்டும் எனக்கே இந்த நிலையா என்று பொங்குகிறார்கள். அவ்வாறு பொங்குவது நியாயமாகவும் பார்க்கப்படுகிறது.

 

மறுபக்கம் சாதாரண உழைக்கும் மக்களை எப்படி வரி விதிப்பு வரம்புக்குள் கொண்டு வரலாம் என்று கண்ணில் விளக்கெண்ணெய் ஊற்றிக் கொண்டு சிந்திக்கிறார்கள். சிறு குறு வணிகர்களை வரி ஏய்ப்பில் ஈடுபட்டு விடாமல் இருக்க, இருக்கும் அத்தனை கண்காணிப்பு நடவடிக்கைகளையும், அனைத்து தொழில் நுட்பங்களையும் பயன்படுத்தி அவர்களால் தொழில் நடத்த முடியாமல் போனாலும் கூட நெருக்குதல்களுக்கு உள்ளாக்குகிறார்கள். இதற்காகவே வரி விதிப்பு முறைகளை மாற்றி மாற்றி வரி கட்டு இல்லாவிட்டால் செத்து போ எனும் முட்டுச் சந்துக்குள் கொண்டு வந்து நிறுத்துகிறார்கள். இப்படி வாழ்வின் ஒவ்வொரு கணத்திலும் அரசினால் தணலில் வறுக்கப்பட்டுக் கொண்டிருக்கும் இவர்களின் மனோநிலையோ அரசு வரி கட்டச் சொன்னால் கட்டுவது தானே முறை. அதை ஏதாவது ஒரு வகையில் அரசு நமக்குத்தானே செலவு செய்கிறது என்று அப்பாவியாக நம்பிக் கொண்டிருக்கிறார்கள்.

 

இப்படி தெளிவாக இரட்டை நிலை எடுத்து தம் குடி மக்களில் பெரும்பாலானோரை வதைத்துக் கொண்டிருக்கும் அரசு, தன் ஒவ்வொரு திட்டங்கள் மூலமும், அதை நடைமுறைப் படுத்துவதன் மூலமும் மக்கள் மடிவது குறித்து எந்தக் கவலையும் இல்லை என தன்னைத்தானே அம்பலப்படுத்திக் கொள்ளும் அரசு, இப்போது கொண்டு வந்திருக்கும் இந்த ஜி.எஸ்.டி மட்டும் மக்கள் நலனுக்கானது என்பதை ஏற்பதற்கு ஏதேனும் அடிப்படை இருக்கிறதா? ஆனால் முட்டுக் கொடுப்பவர்களுக்கு இது மட்டும் போதாதே, அவர்கள் தங்களைத் தாங்களே அறிவாளிகளாக நியமித்துக் கொண்டு புள்ளி விபரங்களை ஆள்ளி வீசுகிறார்கள்.

 

1988 லிருந்தே ஜி.எஸ்.டி யை உருவாக்குவதற்கான முயற்சிகள் தொடங்கி விட்டன. கடந்த காங்கிரஸ் கூட்டணி ஆட்சியில் கொண்டு வர முயற்சி செய்து பெரும்பான்மை இல்லாததால் முடியால் போய் இப்போது மோடியின் 56” மார்பு அதைக் கொண்டு வந்திருக்கிறது. காங்கிரசும், பாஜகவும் தொடர்ச்சியாக இதை கொண்டு வர முயற்சிப்பதில் இருந்தே புரிந்து கொள்ளலாம், பன்னாட்டு நிதியாதிக்க கும்பல்களின் நிர்ப்பந்தம் காரணமாகவே இது கொண்டு வரப்படுகிறது என்பதை. முதலில் இவ்வாறான ஒரு வரிவிதிப்பு முறையைக் கொண்டு வர பல மாநிலங்களில் எதிர்ப்பு நிலவியது. ஏனென்றால் இது மாநிலங்களில் வரிவிதிப்பில் தலையிட்டு மாநில வரி வருமானத்தை மத்திய அரசுக்கு கைமாற்றுகிறது. இதை மோடியின் மார்பு பல விதங்களில் எதிர் கொண்டது. தமிழ்நாட்டைப் பொருத்தவரை பாசிச ஜெயா மரணத்திற்குப் பின் தங்கள் அடிமைத்தனத்தை மோடிக்கு மாற்றிக் கொண்டவர்கள் என்பதால் சின்ன முணுமுணுப்பு கூட எழவில்லை. பல மாநிலங்கள் தங்களுக்கு ஏற்படும் வருவாய் இழப்பை ஈடுகட்ட ஐந்து ஆண்டுகளுக்கு கூடுதல் நிதி வழங்கப்படும் எனும் அறிவிப்பில் சமாதானமடைந்திருக்கின்றன. அண்மையில் மோடி ஜி.எஸ்.டி குறித்து கூறும் போது, “எந்தக் கட்சியும் ஜி.எஸ்.டி யை எதிர்த்து தங்களை தற்கொலைப் பாதைக்குள் தள்ளிக் கொள்ளாதுஎன்று திருவாய் மலர்ந்தருளியிருக்கிறார். இதன் மெய்யான பொருள் என்னவென்றால், ‘உங்கள் ஓட்டு வாங்கும் பேச்சுக்களை எல்லாம் ஒதுக்கி வைத்து விடுங்கள். இது நம் எஜமானர்களின் உத்தரவுஎன்பது தான். எனவே, எந்த மாநிலமும் எதிர்ப்பு தெரிவிக்கப் போவதில்லை.

 

ஜி.எஸ்.டி என்பது இந்திய அரசியல் சாசனத்துக்கு எதிரானது. வேற்றுமையில் ஒற்றுமை என்பது தான் அரசியல் சாசனம் இந்தியாவுக்கு கொடுக்கும் வரையறை. இங்கு பல தேசியங்கள் இருக்கின்றன. ஒவ்வொரு தேசியத்துக்கும் ஒவ்வொரு கலாச்சார பண்பாட்டு விழுமியங்கள் இருக்கின்றன. மாட்டை வைத்து ஆர்.எஸ்.எஸ் எப்படி கலாச்சாரங்களை சிதைக்கிறதோ, அதையே பொருளாதார ரீதியாக வரிவிதிப்பை வைத்து செய்வது தான் ஜி.எஸ்.டி. பல்வேறு மாநிலங்கள் தங்களுக்கான தனித்தன்மையுடன் இருக்கும் போது அனைவருக்கும் பொதுவான ஒரே வரி என்பது எப்படி பொருந்தும்? இந்தியர்கள் அனைவருக்கும் இந்தி தான் ஒரே மொழி என்றால் அது எப்படியான விளைவுகளை ஏற்படுத்தும்?

 

பொருளாதார ரீதியில் பார்த்தால், அஸ்ஸாமில் தேயிலை விளைச்சல் அதிகம். பஞ்சாப்பில் கோதுமை, தென்னகத்தில் அரிசி விளைச்சல் அதிகம். இது போல் ஒவ்வொரு மாநிலங்களிலும் இருக்கும். பிற மாநிலங்களில் இருந்து அஸ்ஸாமுக்கு தேயிலை கொண்டு சென்றால் அஸ்ஸாமிய தேயிலையை விட பிற மாநில தேயிலை அதிக விலை இருக்க வேண்டும். இல்லையென்றால் உள்ளூர் தொழில் நசிந்து விடும். இதை போக்குவரத்து சுங்க வரிகளும், மாநில நுழைவு வரியும் பாதுகாக்கும். இது வெறும் தொழில் பாதுகாப்பு என்பதோடு முடிந்து விடுவதில்லை. பல்லாயிரம் மக்களின் வாழ்வோடு தொடர்புடையது. மட்டுமல்லாது வணிக நோக்கில் உள்ளூரில் பற்றாக்குறை இருக்கும் போது வெளியிடங்களில் அதிக விலைக்கு விற்று லாபம் பார்க்கும் போக்கையும் மட்டுப்படுத்தும். இவை அனைத்தையும் நீக்கி விட்டு ஒரே விதமான ஜி.எஸ்.டி வரி என்று திருத்தி விட்டால் சிறு நிறுவனங்கள் அழிந்து பெரு நிறுவங்கள் மட்டுமே தாக்குப் பிடிக்கும். இது யாருக்கு லாபம்? ஏற்கனவே தனியார்மயத்துக்கு கூறப்பட்ட அதே மயக்கு வாதங்கள் இதிலும் கூறப்படுகின்றன. விளைவு, விவசாயம் உட்பட சிறு நிறுவனங்கள் அழிந்து பன்னாட்டு நிறுவனங்கள் மட்டுமே கோலோச்சும் நிலை தான் இன்று இருக்கிறது. கடலை மிட்டாயை பன்னாட்டு நிறுவனம் தயாரித்து சந்தைப்படுத்துகிறது. இந்த நிலை உள்ளூர் அளவிலும் வர வேண்டுமா?

 

மக்கள் வாங்கும் பொருட்களின் விலை குறையும் என்பது தான் ஜி.எஸ்.டி யை பொருத்தவரை கூறப்படும் மீப்பெரும் மயக்கு வாதம். 80 சதவீத பொருட்கள் 18 சதவீத வரிவிதிப்புக்குள் வந்து விடுவதால் அது இப்போதிருக்கும் வரியை விட குறைவானதாக இருக்கும். எனவே, பொருட்களின் விலை குறையும் என்று புள்ளி விபரம் அடுக்குகிறார்கள். பேதமின்றி அன்றாடம் அனைவரும் பயன்படுத்தும் பிஸ்கட்டுகளுக்கு 18 சதவீதம் வரி விதிக்கப்பட்டிருக்கிறது. இப்போதே தேனீருக்கு இரண்டு ரூபாய் வீதம் உயர்த்தி விட்டார்கள். இந்த யதார்த்தம் புரிந்தவர்கள், இந்த வரி விதிப்பின் பலன் மக்களுக்கு கிடைக்க குறைந்தது ஐந்து ஆண்டுகள் ஆகும் என்று மென்று முழுங்குகிறார்கள். 500, 1000 ஒழிப்பிலும் இதேயே தான் சொன்னார்கள். 60 நாட்கள் பொறுத்துக் கொள்ளுங்கள் என்றார் மோடி. 60 நாட்களுக்குப் பிறகு என்ன நடந்துவிட்டது அந்தக் கொடுமைக்கு நாம் பழகி விட்டோம் என்பதைத் தவிர. இப்போது ஐந்து ஆண்டுகள் என்கிறார்கள். ஐந்து ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு இப்படியான வரி தான் நமக்கு விதிக்கப்படுகிறது என்பதையே நாம் மறந்திருப்போம்.

 

சரி, முட்டுக் கொடுப்பவர்களின் மொழியிலேயே இப்போது சில பொருட்களுக்கு நடப்பு அளவிலிருந்து வரி குறைக்கப்பட்டிருக்கிறது என்பதை ஒரு வாதத்துக்காக ஒப்புக் கொள்வோம். ஜி.எஸ்.டி யைப் பொருத்தவரை இதுதான் வரிவிதிப்பு விகிதம் இந்த விகிதம் மாறாது என்று ஏதேனும் உறுதி மொழி கூறப்பட்டிருக்கிறதா? பெட்ரோல் விலை தினசரி மாறும் என அறிவிக்கப்பட்டதிலிருந்து பெட்ரோல் விலை ஒவ்வொரு நாளும் சில பைசாக்கள் குறைந்து வருகிறது. இதன் அடிப்படையில் எதிர்ப்பு மழுங்கி ஏற்றுக் கொண்டு விட்டார்கள். நாளையே ஒவ்வொரு நாளும் விலை ஏறும். அப்போது என்ன செய்வது? அதேபோல நாளை ஜி.எஸ்.டி வரிவிதிப்பு விகிதங்கள் மாற்றி அமைக்கப்படும். இப்போது விலை குறையும் என்று ஜல்லி அடிப்பவர்கள் அப்போது வேறு ஒன்றில் ஆருடம் கூறிக் கொண்டிருப்பார்கள். ஜி.எஸ்.டி கமிட்டி என மத்திய மாநில அமைச்சர்களைக் கொண்டு ஒரு குழு அமைக்கப்பட்டிருக்கிறது. இந்தக் குழு தான் வரிவிதிப்பில் மாற்றங்கள் கொண்டு வருவதை செய்யப் போகிறது. அப்படி என்றால் நாளை இந்த வரி விதிப்பு விகிதங்கள் கட்டாயம் மாறும் என்பதைத்தான் அந்த குழு அமைத்திருப்பது உறுதி செய்கிறது.

 

இந்தக் கமிட்டியும் மாநிலங்களுக்கு எந்த உரிமையும் இல்லாமல் மத்திய அரசு நினைப்பது தான் நடைபெறும் வண்னம் வடிவமைக்கப்பட்டிருக்கிறது. எப்படி என்றால் அந்தக் குழுவில் மத்திய அமைச்சருக்கு 33 சதவீத மதிப்பும், அனைத்து மாநில அமைச்சர்களுக்கும் சேர்த்து 67 சதவீத மதிப்பும் இருக்கும். இந்த 67 சதவீத மதிப்பு என்பது எந்தப் பிரச்சனையிலும் சில மாநிலங்கள் ஏற்கும் சில மாநிலங்கள் ஏற்காது என்று இரண்டாக பிளந்தால், மத்திய அரசின் மதிப்பு மட்டுமே மொத்தமாக இருக்கும். எனவே, மத்திய அரசு என்ன நினைக்கிறதோ அந்த மாற்றம் மட்டுமே செயல் வடிவம் பெறும். அதாவது உப்புக்கு ஒரு சதவீத வரியை குறைக்க வேண்டும் என்றால் கூட அனைத்து மாநிலங்களும் மத்திய அரசுக்கு எதிராக ஒன்று சேர்ந்தால் மட்டுமே முடியும். இப்படியெல்லாம் திட்டமிட்டு கமிட்டிகளை அமைத்து வைத்து விட்டுத்தான் விலை குறையும் என்றும், மாநில உரிமைக்கு எந்தப் பங்கமும் வராது என்றும் நம்மை நம்பச் சொல்கிறார்கள்.

 

ஒரு பொருள் வெளி மாநிலங்களில் இருந்து ஒரு மாநிலத்துக்குள் வருகிறது என்றால் அதற்கு மாநில நுழைவு வரி இருக்கும். இன்னும் பல நிலைகளிலும் அந்தந்த மாநிலங்கள் வரி வசூலிக்கும். ஜி.எஸ்.டி முறையில் இனி இந்த வரிகள் மொத்தமும் மாநிலங்களுக்கு இல்லாமல் போகும். இதனால் மாநிலங்களின் வருவாய் குறைந்து அனைத்துக்கும் மத்திய அரசை எதிர்பார்த்து நிற்கும் நிலை ஏற்படும். இது வெறுமனே மாநில உரிமை சார்ந்த பிரச்சனை மட்டும் அல்ல. மாநில அரசுகள் அழிக்கப்படுவதற்கான முன்னோட்டம் என்று கூட கொள்ளலாம்.

 

ஜி.எஸ்.டி என்பது மாபெரும் வரிச் சீர்திருத்தம், விரிந்த மார்பின் சாதனை, விலை குறையும், உள்நாட்டு உற்பத்தி உயரும் என்றெல்லாம் கூப்பாடு போட்டுக் கொண்டிருப்பவர்களின் அயோக்கியத்தனத்தை தோலுறிக்க ஒரே ஒரு எடுத்துக்காட்டு போதும். இந்த ஜி.எஸ்.டி வரிவிதிப்பில் பெட்ரோல், சாராயம் ஆகியவை சேர்க்கப்படவில்லை. பெட்ரோலுக்கு 60 சதவீதம் வரை வரி விதிக்கப்படுகிறது. சர்வதேச அளவில் கச்சா எண்ணெயின் விலை குறையும் போதெல்லாம் அதற்கு ஏற்ப வரிகள் உயர்த்தப்பட்டு விலை குறையாமல் பார்த்துக் கொள்ளப்பட்டது.மெய்யாகவே சங்கிகளும் மங்கிகளும் கூறுவது போல விலைவாசியை குறைப்பது தான் நோக்கம் என்றால் பெட்ரோலுக்கான வரியை 28 சதவீதத்துக்குள் கொண்டு வந்தால் பெட்ரோல் விலை சற்றேறக் குறைய பாதியாக குறைந்து விடும். பெட்ரோல் விலை பாதியாக குறைந்தால் போக்குவரத்துச் செலவும் மூன்றில் ஒரு பங்கு குறைந்து விடும். அவ்வாறு குறைந்தால் காய்கறி உட்பட அனைத்துப் பொருட்களின் விலையும் குறைந்து விடும். ஆனால் மத்திய மாநில அரசுகளின் வருவாய் கணிசமாக குறைந்து விடும். அதனால் தான் இந்த யோக்கிய சிகாமணிகள் பெட்ரோலை ஜி.எஸ்.டி க்கு உள்ளே கொண்டு வராமல் தக்கவைத்துக் கொண்டார்கள். தெளிவாகச் சொன்னால் பெட்ரோல் சாராயம் ஆகியவற்றை ஜி.எஸ்.டி க்குள் கொண்டுவர மாட்டோம் என் வாக்குறுதி அளித்துத் தான் பல மாநிலங்களை ஒப்புக் கொள்ள வைத்திருக்கிறார்கள். இது இந்த அரசுகள் மக்களுக்குச் செய்யும் பச்சை அயோக்கியத்தனம் இல்லையா?

 

விலைவாசி குறையும் என்பது எப்படி பாமர உழைக்கும் மக்களை ஏமாற்ற பயன்படுத்தப் பட்டிருக்கிறதோ அதேபோல உள்நாட்டு உற்பத்தி உயரும் என்பது படித்த அறிவுத் துறையினரை ஏமாற்ற பயன்படுத்தப்பட்டிருக்கிறது. கடந்த காங்கிரஸ் கூட்டணி அரசு ஒரு அயோக்கியத்தனம் செய்திருந்ததை நினைவுபடுத்திக் கொள்வோம். இந்தியாவில் வறுமைக் கோட்டுக்கு கீழ் இருப்பவர்களின் எண்ணிக்கை குறைந்து விட்டது என்றொரு புள்ளி விபரம் வெளியிட்டு ஏழ்மையை ஒழித்து விட்டதாக விளம்பரம் செய்து கொண்டார்கள். எப்படி அதைச் செய்தார்கள்? ஒரு மனிதனுக்குத் தேவையான உணவில் கலோரி அளவைக்கு குறைத்து மதிப்பிட்டு, அந்த குறைவாக மதிப்பிடப்பட்ட கலோரி அளவு உணவை வாங்கும் பண மதிப்பையும் குறைத்து மதிப்பிட்டு தோராயமாக நாள் ஒன்றுக்கு 26 அல்லது 32 ரூபாய்க்கு அதிகமாக ஒருவர் சம்பாதித்தால் அவர் வறுமைக் கோட்டுக்கு கீழே வரமாட்டார் என வரம்பு நிர்ணயித்து அந்த அடிப்படையில் வறுமை ஒழிந்து விட்டது என்றார்கள். அதேபோன்ற அயோக்கியத்தனத்தைத் தான் ஜி.எஸ்.டி யால் உள்நாட்டு உற்பத்தி அதிகரிக்கும் என்பதிலும் செய்திருக்கிறது பாசிச மோடியின் கூட்டமும்.

 

ஜி.எஸ்.டி யைப் பொருத்தவரை ஒரு நிறுவனம் ஆண்டுக்கு 20 லட்ச ரூபாய் அளவுக்கு விற்றுமுதல் (டர்ன் ஓவர்)கொண்டிருந்தால் (கவனிக்கவும் விற்றுமுதல் தான் 20 லட்ச ரூபாய், லாபம் அல்ல) அந்த நிறுவனம் ஜி.எஸ்.டி யின் வரம்புக்குள் வந்து விடும். 20 லட்ச ரூபாய் என்றதும் பெரிய நிறுவனம் என எண்ணிவிட வேண்டாம். 20 லட்ச ரூபாய் என்பதை நாள் அளவில் கணக்கிட்டால் தோராயமாக 5500 ரூபாய். நாள் ஒன்றுக்கு 5500 ரூபாயை விற்றுமுதலாக நீங்கள் கொண்டிருந்தால் நீங்களும் ஜி.எஸ்.டி வரம்புக்குள் வந்து விடுவீர்கள். அதாவது வயதான ஒரு பாட்டி மாவு எண்ணெய் உள்ளிட்ட மூலப் பொருட்களை 4000 ரூபாய்க்கு வாங்கி அடுப்பில் அமர்ந்து முருக்கு சுட்டு, அதை கூடையில் அள்ளிக் கொண்டு நான்கு தெருவுக்குச் சென்று 6000 ரூபாய்க்கு கூவி விற்கிறார் என்று கொண்டால், அந்த ஆயாவும் ஜி.எஸ்.டி வரம்புக்குள் வந்து விடுவார். அவர் சுட்டு விற்கும் முருக்கு உள்நாட்டு உற்பத்திப் பொருளோடு சேர்ந்து கொள்ளும். இப்படி ஆயா சுட்டு விற்கும் முருக்கையும், சாலையோர கையேந்தி பவன் தோசையையும் உள்நாட்டு உற்பத்திப் பொருளாக சேர்த்து விட்டு, ஜி.எஸ்.டி யால் உள்நாட்டு உற்பத்தி கூடி விட்டது என்று உங்களிடம் யாராவது சொன்னால் அவர்களை எந்தச் செருப்பால் அடிப்பீர்கள்?

 

இந்த ஜி.எஸ்.டி வரி விதிப்பில் முதன்மையான அம்சமாக குறிப்பிடப்படுவது என்னவென்றால் உற்பத்திப் பொருளுக்கு பல விதங்களில் வரி விதிப்பு செய்வதால் அது நுகர்வோர் தலையில் தான் வந்து விடிகிறது. அதனால் தான் பொருட்களின் விலை உயருகிறது. இதை மாற்றி ஒரு பொருளுக்கு ஒரே வரி என்று மாற்றி விட்டால் பொருட்களில் விலை உயராது என்று பாடம் நடத்துகிறார்கள். தனியார்மயத்துக்கு ஆதரவாக கூறப்பட்ட வாதமும் கிட்டத்தட்ட இதே தான். உற்பத்தியில் அரசின் கட்டுப்பாட்டை நீக்கி விட்டால் அது போட்டியை ஏற்படுத்தும். போட்டி ஏற்பட்டால் உற்பத்தியாளர்களுக்கு தரமான பொருட்களை குறைந்த விலையில் விற்றாக வேண்டிய கட்டாயம் ஏற்படும். எனவே மக்களுக்கு குறைந்த விலையில் தரமான பொருட்கள் கிடைக்கும் என்றார்கள். ஆனால் நடந்தது என்ன? பன்னாட்டு நிறுவனங்கள் நம்மையும் நம் நாட்டு வளங்களையும் சூறையாடியது தான் நடந்திருக்கிறது. இப்போது வார்த்தைகளை மாற்றிப் போட்டு அதே வாதங்களை ஜி.எஸ்.டி வுக்கும் கொண்டு வந்திருக்கிறார்கள். நாம் இன்னும் ஏமாறத் தயாராக இருக்கிறோமா என்பது தான் கேள்வி.

 

பல முனைகளில் வரிவிதிப்பு செய்வதால் விலை கூடுகிறது, அதை ஒரே வரியாக மாற்றினால் விலை குறைந்து விடும் என்று கூறப்படுவதில் இரண்டு அயோக்கியத்தனங்கள் மறைந்திருக்கின்றன. 1. இதுவரை நுகர் பொருட்களின் விலை கூடியதற்கு வரி விதிப்பு அதிகமாக இருந்தது தான் காரணமே அன்றி உற்பத்தி செய்யும் பெரு முதலாளிகள் காரணம் இல்லை என்று மறைப்பது. 2. உற்பத்தி செய்யும் நிறுவனங்களுக்கு எந்த வரியும் விதிக்காமல் வாங்கி பயன்படுத்தும் மக்களுக்கு மட்டும் வரி விதிப்பது என்பதை மறைப்பது. இந்தியாவைப் பொருத்தவரை மக்கள் பயன்படுத்தும் பொருட்களுக்கான விலை உயர்வு என்பதற்கு முதன்மையான காரணம் ஆன்லைன் வர்த்தகமும், பதுக்கலும் தான். இந்த இரண்டையும் சட்டபூர்வமாக அங்கீகரித்து, அதற்கு தடையாக இருந்த பழைய சட்டங்களையெல்லாம் திருத்தி மாற்றியது அரசு தான். ஆக விலைவாசி உயர்வுக்கு காரணமாக இருந்தது கார்ப்பரேட் நிறுவனங்களின் லாபவெறி, அதற்குத் துணையாக இருந்து சட்டங்களை திருத்தியது அரசு. இப்போது இவைகளை மறைத்து வரிகள் கூடுதலாக இருந்தது தான் காரணம். எனவே அதைக் குறைக்கிறோம் என்று கூறுவது எவ்வளவு பெரிய மோசடி?

 

ஜி.எஸ்.டி என்பது பொருட்களை விற்கும் போது மட்டுமே வரி விதிக்கும் ஒரு முறை. எந்த முறையில் வரிவிதிப்பு இருந்தானாலும் அது வாங்கிப் பயன்படுத்தும் மக்கள் தான் அனைத்து வரிகளையும் சுமக்க வேண்டும் எனும் நிலையில் தான் இருக்கிறது. இது ஒருபுறம் இருந்தாலும், பழைய முறைகளில் பல்வேறு வரிகள் பொருட்களின் தயாரிப்பு நிலையிலேயே விதிக்கப்படுவதாக இருப்பதால் தயாரிப்பு நிறுவங்கள் அவ்வரிகளை ஏற்றுச் செய்து விட்டு அதனை பொருட்களின் விலையில் சேர்த்து விடுவார்கள். ஜி.எஸ்.டி வரிவிதிப்பு இந்த தொல்லைகளிலிருந்து தயாரிப்பு நிறுவனங்களை விடுவித்து அவைகளை விற்பனை முனைகளில் கொண்டு போய்ச் சேர்க்கிறது. அதாவது நேரடியாக மக்களிடம் பொருளைக் கொண்டு போய்ச் சேர்க்கும் வணிகரே அனைத்து வரிகளையும் வசூலித்து அரசுக்கு செலுத்தும் பொறுப்புதாரராக மாற்றப்படுகிறார். இதன் மூலம் பெரு நிறுவனங்களின் உற்பத்திச் செலவு குறையும். ஆனால் அது விலையை குறைக்கும் என்பதற்கு எந்த உத்திரவாதமும் கிடையாது. அதேநேரம் சிறு குறு வியாபாரிகளின் சுமையை கடுமையாக அதிகரிக்கும். இதற்கான கூடுதல் செலவையும் கூட மக்கள் தான் ஏற்க வேண்டிய கட்டாயத்தில் தள்ளப்படுவார்கள்.

 

அரசு கொண்டு வரும் ஒவ்வொரு திட்டமும் மக்களை கடுமையாக ஒடுக்கி அவர்களின் வாழ்வாதாரங்களை அழித்து கார்ப்பரேட்டுகளின் கொள்ளை லாபத்தை உறுதிப் படுத்துவதையே நோக்கமாக கொண்டிருக்கிறது. அந்த வரிசையின் புதிய வரவு தான் ஜி.எஸ்.டி. உள்நாட்டு தரகு நிறுவனங்களையும், பன்னாட்டு நிறுவனங்களையும் வரிச் சுமையிலிருந்து பாதுகாக்கும் இந்த ஜி.எஸ்.டி மறுபுறம் சிறு குறு உற்பத்தியாளர்களின், வணிகர்களின் பணிச் சுமையை கடுமையாக அதிகரிக்கிறது. தெளிவாகச் சொன்னால் கார்ப்பரேட் நிறுவனங்களைத் தவிர ஏனையவை உற்பத்தியிலிருந்து, வணிகத்திலிருந்து விலகிக் கொள்ள வேண்டும் என நிர்ப்பந்திக்கப் படுகிறது. அதற்கு இசைவாகத்தான் ஜி.எஸ்.டி. யின் விதிமுறைகள் அமைக்கப்பட்டிருக்கின்றன. அவைகளில் சில,

1. ஐம்பதாயிரம் ரூபாய்க்கும் அதிகமாக பொருட்கள் வாங்குவோரின் முகவரி தொலைபேசி இலக்கம் உள்ளிட்ட விபரங்களைத் தெரிவிப்பது வணிகரின் கடமை.

2. வரியை குறிப்பிடாமல் பில் கொடுத்து வியாபாரம் செய்தால் அது தண்டனைக்குறிய குற்றம்.

3. விற்பனையை அதிகரிக்க கொடுக்கப்படும் இலவசப் பொருட்களுக்கும் வரி கணக்கிடப்பட வேண்டும்.

4. ஓரிடத்திலிருந்து மற்றொரு இடத்துக்கு வண்டிகளில் பொருட்களைக் கொண்டு செல்லும் போது அதன் மதிப்பு ஐம்பதாயிரத்துக்கு அதிகமாக இருந்தால் ஒவ்வொரு பொருளுக்கும் தனித்தனியே ஆவணங்களை வைத்திருந்து காட்ட வேண்டும்.

5. வரிவிலக்கு அளிக்கப்பட்ட பொருட்களை விற்பனை செய்தாலும் அதற்கும் கண்டிப்பாக ஆவணங்களை பராமரித்து ரிட்டர்ன் தாக்கல் செய்ய வேண்டும்.

6. தாக்கல் செய்யும் ஆவணங்களில் ஏதேனும் பிழை இருந்தால் அதை சரி செய்வது வரையிலான வட்டியையும் சேர்த்து கட்ட வேண்டும்.

7. தாக்கல் செய்யும் ஆவணங்களின் நகல்களை ஐந்து வருடங்களுக்கு பாதுகாத்து வைக்க வேண்டும்.

8. கூட்டாக செய்யும் வியாபாரங்களில் பங்குதாரர் ஒருவர் விலகினால் அதை முறைப்படி தெரிவிக்க வேண்டும். அவ்வாறு தெரிவிக்காவிடின் அது குற்றமாக கருதப்படும்.

9. தாக்கல் செய்யப்படும் ஆவணங்களில் தவறு இருக்கிறது என தணிக்கை செய்யும் அதிகாரி கருதினால் வேறு கணக்கரிடம் காட்டி விளக்கம் கேட்கப்படும். அவாறான தருணங்களில் அதற்காகும் செலவை அந்த வணிகரே ஏற்க வேண்டும்.

இது போன்ற விதிமுறைகளை சாதாரண வியாபாரிகளால், சிறு உற்பத்தியாளர்களால் தாக்குப் பிடிக்க முடியுமா? இது தான் ஜி.எஸ்.டி யின் நோக்கம். வேறு எதுவும் இல்லை. இவைகளுக்கு அப்பாற்பட்டு ஜி.எஸ்.டி வரிச் சீர்திருத்தம், விலை குறையும், உள்நாட்டு உற்பத்தி அதிகரிக்கும், நாடு முன்னேறும் என்றெல்லாம் யாரேனும் கூறினால் அவர்களை மக்கள் விரோதிகள் என புரிந்து கொள்ள வேண்டும்.

 

மின்னூலாக(PDF) தரவிறக்க‌

மின்னூலாக (பி.டி.எஃப்) தரவிறக்க

பிஜேபியை வெட்டு! மட்டுக் கறியை திண்ணு!!

peoples-power-beef-festival-2

மாட்டுக்கறியைத் தடுப்பது யார்? மோடி அரசே மோதிப்பார்!

சென்னை ஐஐடி மாணவர்களுக்கு ஆதரவாக…..
ஜூன் 1 தமிழகமெங்கும் மக்கள் அதிகாரம் நடத்தும் மாட்டுக்கறி திருவிழா!
அனைவரும் வருக!

ஒரு பொருளாதார அடியாளின் ஒப்புதல் வாக்குமூலம்

பொருளாதார_அடியாளின்_ஒப்புதல்_வாக்குமூலம்

உலகமயமாக்கல் மூலமாக உலகமே இன்றொரு சிறிய கிராமமாக மாறி விட்டது…மக்கள் அனைவரின் நலன்களும் மேம்படுத்தப்பட்டுக் கொண்டு இருக்கின்றன…நாடுகள் முன்னேற்றம் அடைந்து கொண்டு இருக்கின்றன” என்று சிலர் ஓயாது கூறிக் கொண்டு இருக்கும் பொழுது அக் கூற்றினை மறுக்கின்றார் இந்த நூலின் ஆசிரியரான ஜான் பெர்கின்ஸ் அவர்கள்.

 

உலகமயமாக்கல் என்ற பெயரில் உங்களின் நாட்டினை நாங்கள் கொள்ளையிட்டுக் கொண்டு இருக்கின்றோம். உங்கள் நாட்டின் இயற்கை வளங்கள், நீர் ஆதாரங்கள், மனித வளங்கள் ஆகியவற்றை உலகில் உள்ள பெரு நிறுவனங்கள் அவற்றினுள் பங்கிட்டுக் கொண்டு கொள்ளை அடிக்கும் நிலையே இன்று உலகமயமாக்கல் என்ற ஒரு கோட்பாட்டின் படி நிகழ்ந்துக் கொண்டு இருக்கின்றது. நம்புவதற்கு கடினமாக இருக்கின்றது அல்லவா…ஆயிரம் பேருக்கு மேல் வேலை வாய்ப்பையும், கட்டுமான வசதிகளையும் தந்து இருக்கும் நிறுவனங்களா எங்களை கொள்ளை அடித்துக் கொண்டு இருக்கின்றன என்ற எண்ணம் எழுகின்றது அல்லவா…!!! அங்கே தான் அந்த நிறுவனங்களின்…உலகமயமாக்கல் என்ற கோட்பாட்டின் வெற்றி அடங்கி இருக்கின்றது. முன்னேற்றம், வளர்ச்சி என்ற முகமூடிகளை அணிந்துக் கொண்டு உலாவும் அவைகளின் உண்மையான முகங்களை காண்பது என்பது சாதாரண மக்களுக்கு எளிதான விடயம் அல்ல தான். ஆனால் உலகம் இன்று மிக வேகமாக அழிவுப் பாதையை நோக்கி சென்றுக் கொண்டு இருக்கும் பொழுது அதற்கு காரணியாக இருக்கும் ‘உலகமயமாக்கல்’ என்னும் கோட்ப்பாட்டின் முகமூடியை கிழித்து அதன் உண்மையான முகத்தினை உலகிற்கு காட்ட வேண்டிய சூழலும் முன் எப்போதும் இல்லாத அளவிற்கு இப்பொழுது அதிகமாக இருக்கின்றது.” இதுவே ஜான் பெர்கின்ஸ் அவர்களின் கருத்தாகும். இந்நிலையில் அப்படிப்பட்ட முகத்திரையை கிழிக்கும் ஒரு முயற்சியாகவே இந்தப் புத்தகம் வெளி வந்து இருக்கின்றது. இப்பொழுது இந்தப் புத்தகம் கூறும் கருத்தினை நாம் பார்த்து விடலாம்.

 

இருபதாம் நூற்றாண்டின் தொடக்கத்தில் சுதந்திரமான நாடுகளின் எண்ணிக்கை மிகவும் குறைவாகவே இருந்தன. ஒரு சில பெரிய நாடுகளின் கீழேயே உலகின் பல்வேறு நாடுகள் அடிமைத் தளையில் கட்டுண்டு கிடந்தன. அந்த பெரிய நாடுகளும் தமக்கு கீழே இருந்த நாடுகளின் இயற்கை வளங்களையும் சரி மனித வளங்களையும் சரி கேட்பார் யாருமின்றி கொள்ளையிட்டுக் கொண்டு வந்தன.

 

அவ்வாறு கொள்ளையிட்டுக் கொண்டு வந்த நாடுகளின் இடையே நிலவிய பொறாமை போட்டி போன்ற காரணிகளினாலேயே உலகம் அதுவரை கண்டு இராத இரு மாபெரும் யுத்தங்கள் நிகழப் பெற்றன. அவற்றின் முடிவில் அதுவரை அடிமைத்தளையில் கட்டுண்டு கிடந்த நாடுகள் பலவும் சுதந்திரம் அடைய ஆரம்பித்தன. “எங்கள் நாடு இது…எங்களை நாங்களே ஆண்டுக் கொள்கின்றோம்…அந்நியர்களான நீங்கள் வெளி ஏறுங்கள்” என்ற முழக்கங்கள் அனைத்து நாடுகளிலும் கேட்க ஆரம்பிக்க, வேறு வழியில்லாது அந்த நாடுகளை விட்டு விருப்பமில்லாது வெளியேற ஆரம்பித்தன மற்ற நாடுகள்.

 

அவைகள் வெளியேறியதற்கு முக்கியமானதொரு காரணம், அவைகள் வெளியேற மறுத்தால் மீண்டும் ஒரு போர் வெடிக்கலாம்…அந்த போர் எவ்வித முடிவுகளைக் கொண்டு வரும் என்று யாருக்கும் தெரியாது…ஏற்கனவே சப்பானில் நிகழ்ந்த அணுகுண்டு தாக்குதலின் தாக்கத்தினை உலகம் கண்டு இருந்தது. மேலும் இரண்டாம் உலகப் போருக்கு பின்னர் உலகம் இரண்டு அணிகளாக பிரிந்து இருந்தது. ஒரு அணி சோவியத் யூனியனின் கீழ் பொது உடைமைக் கொள்கைக்காக திரண்டு இருந்தது. மற்றொரு அணி அமெரிக்காவின் கீழ் முதலாளித்துவக் கொள்கைக்காகத் திரண்டு இருந்தது. இந்நிலையில் எந்த ஒரு நாட்டின் மேலும் மற்றொரு நாடு நேரடியாகத் தாக்குதல் நடத்தினால் மீண்டும் ஒரு மாபெரும் யுத்தம் வெடிக்கும் அபாயம் இருந்து கொண்டே இருந்தது. எனவே நேரடியான யுத்தம் என்பது அனைத்து நாடுகளினாலும் இயன்ற அளவுத் தவிர்க்கப்பட்டே வந்து கொண்டு இருந்தது.

 

ஆனால் இங்கே தான் நாம் ஒரு விடயத்தினை காண வேண்டி இருக்கின்றது. பல நாடுகள் விடுதலை பெற்று விட்டன. விடுதலை என்றால்… அந்த நாடுகளை அந்த நாட்டினைச் சார்ந்தவர்களே ஆண்டு கொள்ளலாம்…அந்த நாடுகளின் வளங்களை அந்த நாட்டினைச் சார்ந்தவர்களே பயன் படுத்திக் கொள்ளலாம். மற்றவர்களுக்கு அந்த நாட்டின் மீதோ அல்லது அந்த வளங்களின் மீதோ யாதொரு உரிமையும் கிடையாது. இப்படி இருக்க அது வரை அரசுகளின் உதவியோடு அந்த நாட்டு வளங்களைச் சுரண்டி கொள்ளை இலாபம் ஈட்டிக் கொண்டு வந்த பெரு நிறுவனங்களுக்கு இத்தகைய ஒரு சூழல் இக்கட்டினைத் தரும் தானே.

 

அந்தந்த நாடுகளே அவைகளின் வளங்களை பயன்படுத்திக் கொள்ளலாம் என்றால் இந்த நிறுவனங்கள் எந்த வளங்களைச் சுரண்ட முடியும்? பின்னர் எவ்வாறு கொள்ளை இலாபத்தினை ஈட்டிக் கொள்ள முடியும்? முடியாதல்லவா…அங்கே தான் அந்த நிறுவனங்களுக்கு பிரச்சனை தொடங்குகின்றது. எக்காரணத்தினை முன்னிட்டும் அவைகளுக்கு அவைகள் ஈட்டும் இலாபத்தினையும் சரி அவைகளுக்கு உள்ள அதிகாரத்தினையும் இழக்க மனம் கிடையாது. ஆனால் அனைத்து நாடுகளும் சுதந்திரம் அடைந்தப் பின்பு இவர்களால் அந்த நாட்டின் வளங்களின் மேல் பழையக் காலம் போல் உரிமைக் கொண்டாட சட்டப்படி வாய்ப்பு இல்லாது போய் விட்டது. இந்நிலையில் அந்த நிறுவனங்கள் மீண்டும் அந்த வளங்கள் மேல் தாங்கள் செல்வாக்கினைப் பெற வேண்டுமானால்,

 

1) அந்த நாடுகளை மீண்டும் அடிமைப்படுத்த வேண்டும். அல்லது

2) அந்த நாட்டினை ஆள்பவர்கள் அவர்கள் நாட்டின் வளங்களை எடுத்துக் கொள்வதற்கு இந்த நிறுவனங்களுக்கு அனுமதியினை வழங்க வேண்டும்.

 

இவ்விரண்டு வழிகள் மூலமாக மட்டுமே அந்த நிறுவனங்கள் மீண்டும் அந்த வளங்களை அடைய முடியும்.

 

ஆனால் நாம் முன்னர் கண்டது போல நாடுகளை நேரடியாக யுத்தத்தின் வாயிலாக அடிமைப்படுத்துவது என்பது இயலாத ஒரு காரியமாகவே இருந்தது. காரணம் ஒரு சிறு இராணுவ நடவடிக்கைக் கூட ஒரு மாபெரும் போரினை தொடங்கி வைக்கக் கூடிய வல்லமை பெற்று இருந்தது என்று நாம் கண்டோம். அப்படி இருக்க ஒரு நாட்டினை மீண்டும் நேரடியாக அடிமைப்படுத்துவது என்பது சாத்தியமில்லாத ஒரு காரியமாகவே இருந்தது.

 

இந்நிலையில் அந்த நிறுவனங்கள் மற்ற நாடுகளின் வளங்களை அடைய வேண்டும் என்றால் அந்த நாட்டினை ஆள்பவர்களே அந்த நிறுவனங்களுக்கு அவர்கள் நாட்டின் வளங்களைத் தர வேண்டும்…ஆனால் கூறுவதற்கு எளிதாக இருந்தாலும் நடைமுறையில் இது சாத்தியப்பட கடினமான ஒன்றாகும். காரணம் அந்த நிறுவனங்களின் தன்மையைக் குறித்து பல்வேறு நாட்டுத் தலைவர்களும் நன்றாக அறிந்து வைத்து இருந்தனர். எனவே அந்த நிறுவனங்களுக்கு மீண்டும் அவர்களின் நாட்டினுள் அனுமதி அவர்கள் வழங்குவது என்பது எளிதில் நடவாததொரு காரியமே ஆகும்.

 

 

நிலைமை இப்படி இருக்க யுத்தங்கள் இல்லாது அந்த வளங்களை அந்த நிறுவனங்கள் அடைய வேண்டும் என்றால் வளம் உள்ள அந்த நாடுகளை ஆள்பவர்கள் இந்த நிறுவனங்களின் பேச்சினைக் கேட்பவர்களாக இருக்க வேண்டும்…அவ்வாறு இல்லாவிடின் அந்த நிறுவனங்களின் பேச்சினைக் கேட்பவர்கள் அந்த நாடுகளின் தலைவர்களாக கொண்டு வரப்பட வேண்டும். இந்த வழிமுறையினைத் தான் அந்த நிறுவனங்கள் தேர்ந்தெடுத்துக் கொண்டன. இந்த வழிமுறையினை நடைமுறைப்படுத்த அந்த நிறுவனங்கள் அவற்றின் அரசின் உதவியோடு இரு வழிகளைப் பெருன்பான்மையாக கடைபிடித்து இருக்கின்றன என்பதனை வரலாற்றில் இருந்து நாம் காண முடிகின்றது.

 

1) மக்களால் தேர்ந்து எடுத்த தலைவர்களை கொன்றோ, அல்லது ஒரு இராணுவ புரட்சியினையோ கலகத்தையோ தோற்றுவித்து தமக்கு வேண்டாத தலைவர்களை நீக்கி தமக்கு உரித்தான தலைவர்களை ஆட்சியில் அமர வைத்தோ, அந்த நாடுகளின் மேல் தங்களின் பிடியினை அந்த நிறுவனங்கள் உறுதி செய்துக் கொள்கின்றன.

 

2) ஒரு நாட்டிற்கு அதனால் திருப்பித் தர இயலாத வண்ணம் கடனினை வழங்கி, அதனைக் கடன்கார நாடாக்கி பின்னர் அந்த நாட்டில் இருந்து உரிமையாக வளங்களையும் இன்ன பிற சலுகைகள் மற்றும் உரிமைகளையும் பெற்றுக் கொள்கின்றன.

 

மேலே உள்ள இரு வழிமுறைகளில் நாம் முதலாவது பற்றி ஓரளவு அறிந்து இருப்போம். அதாவது ஆட்சி மாற்றங்கள், புரட்சிகள் இவற்றைப் பற்றி செய்திகளில் எப்பொழுதாவது செய்திகள் வந்து இருக்கும்…நாமும் கண்டு இருப்போம். ஆனால் அந்த இரண்டாவது வழிமுறைதான் சற்று புதிதாக இருக்கின்றது. கேட்பதற்கு நம் நாட்டில் விளங்கும் கந்து வட்டி முறையினை போன்று தோன்றினாலும் அதெப்படி ஒரு நிறுவனம் ஒரு நாட்டிற்கு கடனினை வழங்கி அந்த நாட்டினை கடன்கார நாடாக்க முடியும்? ஒரு நாட்டினால் அதனால் ஒரு கடனைத் திருப்பித் தர இயலுமா அல்லது இயலாதா என்று அறியாத நிலையிலா கடனினை வாங்க முடியும்? போன்றக் கேள்விகள் எழத் தான் செய்கின்றன.

 

இக்கேள்விகளுக்குத் தான் ஜான் பெர்கின்ஸ் அவரது நூலில் விடையினைக் கூறுகின்றார்.

 

அவரின் கூற்றுப்படி இன்று எந்த ஒரு பேரரசும் மற்ற நாடுகளின் மீது நேரிடியாக தங்களது ஆதிக்கத்தை இராணுவத்தின் மூலம் வெளிப்படுத்த இயலாது இருக்கும் நிலையில், அந்த பேரரசுகள் அவைகளின் வணிக நிறுவனங்களின் மூலமே அவற்றின் செல்வாக்குகளைப் பெருக்கிக் கொள்கின்றன. அதாவது மற்ற நாடுகளின் வளங்களைக் கொள்ளைக் கொள்வதில் வளர்ந்த நாடுகளின் நிறுவனங்களும் அந்த நாடுகளின் அரசுகளும் ஓரணியில் நின்றே செயல்படுகின்றன. அவற்றிற்கு துணையாக உலக வங்கியும் செயல்படுகின்றது என்பதும் ஜான் பெர்கின்ஸ் அவர்கள் முன் வைக்கும் வாதம் ஆகும். அதாவது அரசும் வணிக நிறுவனங்களும் தனித் தனியாக இயங்கிய நிலை மாறி இரண்டுமே ஒன்றாக இயங்கும் ஒரு நிலையே இன்று காணப்படுகின்றது என்று அவர் கூறுகின்றார். வணிக நிறுவனங்களின் தலைவர்கள் அரசியலில் பதவிகள் வகிப்பதும், அரசில் பதவியில் இருப்பவர் வணிக நிறுவனங்களின் பங்குதாரராக இருப்பதும், அவர்களே உலக வங்கியிலும் இருப்பதும் அவர்களின் இந்த இயக்கத்திற்கு அடிப்படையாக இருக்கின்றது என்றே அவர் கூறுகின்றார்.

 

இத்தகைய நிறுவனங்கள் வளரும் நாடுகளுக்குச் சென்று தங்களால் மிகைப்படுத்தப்பட்ட புள்ளி விவரங்களைக் கொண்டு “உங்கள் நாட்டினில் நீங்கள் இத்தகைய திட்டங்களை செயல்படுத்தினீர்கள் என்றால் உங்களின் வளர்ச்சி இத்தனை வருடங்களில் இத்தனை சதவீதமாக உயரும்…மேலும் இந்த திட்டங்களுக்கு உங்களுக்கு கடன் கொடுக்க உலக வங்கியும் தயாராக இருக்கின்றது…இத்திட்டங்களை உங்களுக்காக உருவாக்கிக் கொடுக்கவும் எங்களது நாட்டு நிறுவனங்களும் தயாராக இருக்கின்றன” என்ற வாக்கு உறுதிகளைத் தந்து அந்த நாடுகளை கடன் வாங்க வைக்கின்றன. வளரும் அந்த நாடுகளும் அந்த புள்ளிவிவரங்களை நம்பி கடன் வாங்க ஏற்றுக் கொள்கின்றன. ஆனால் கடன் பெற்றுத் தொடங்கிய அந்தத் திட்டங்களால் கணிக்கப்பட்ட அளவு வளர்ச்சி கிட்டாததால், வாங்கிய கடனை திருப்பித் தர இயலாது வெறும் வட்டியினை மட்டுமே கட்டிக் கொண்டு காலத்தைத் தள்ளும் நிலைக்கு அந்த நாடுகள் வருகின்றன என்றும் அந்த நிலையினை பயன்படுத்தி வளர்ந்த நாடுகளும் அவற்றின் நிறுவனங்களும் அந்த நாட்டின் வளங்களை கொள்ளை அடித்துக் கொள்ள தொடங்குகின்றன என்றும் ஜான் பெர்கின்ஸ் அவர்கள் கூறுகின்றார்.

 

இன்றைய உலகில் நிகழும் நிகழ்வுகளையும், இவர் இவரது நூலினில் குறிப்பிட்டு இருக்கும் வரலாற்று நிகழ்வுகளையும் சற்றுக் கவனிக்கும் பொழுது இவரின் இந்தக் கூற்றானது சரியானதான ஒன்றாக இருக்கக் கூடும் என்றே நாம் எண்ண முடிகின்றது. நிற்க

 

இன்றைய நிலையில் உலகமயமாக்கல் என்றப் பெயரில் என்ன நடந்துக் கொண்டு இருக்கின்றது என்று விரிவாக அறிய விரும்புவோர் நிச்சயமாக இந்த புத்தகத்தினைப் படிக்கலாம். உலகை நீங்கள் இதுவரை பார்த்திராத ஒரு கோணத்திற்கான சாளரத்தினை இந்தப் புத்தகம் திறந்து வைத்தாலும் வைக்கலாம்.

முன்னுரை முதற்பதிவு: வழிப்போக்கனின் உலகம்

நூலை தரவிறக்க

பின்குறிப்பு: தொடர்ந்து வந்து கொண்டிருக்கும் வேண்டுகோளை ஏற்று இந்நூல் பதிவேற்றம் செய்யப்படுகிறது. உரியவர்களிடமிருந்து மறுப்பு வந்தால் முன்னறிவிப்பு இன்றி தரவிறக்க இணைப்பு நீக்கப்படும். 

போக்குவரத்து வேலைநிறுத்தம்: மிச்சமிருப்பது என்ன?

transport-workers-strike

நேற்று அரசுப் பேரூந்து நடத்துனர் ஒருவரிடம் பேசிக் கொண்டிருந்தேன். 15ம் தேதி தொடங்கிய வேலை நிறுத்தம் தொழிலாளர்களுக்கு உவப்பான முடிவை எட்டாமலேயே ஒத்தி வைக்கப்பட்டது குறித்து அவருக்கு உளச் சோர்வு இருந்தது. வேலை நிறுத்தத்தில் ஈடுபட்ட பெரும்பாலானோருக்கு இதே எண்ணம் தான் இருக்கக் கூடும். ஒரு போராட்டம் வெற்றியடைவது அல்லது சரியான திசையை நோக்கிச் செல்வது என்பது, போராடும் பிரிவினருக்கு அப்பால் சமூகத்தின் பிற மக்கள் அந்தப் போராட்டம் குறித்து என்ன கருத்து கொண்டிருக்கிறார்கள் என்பதைப் பொறுத்தது. இந்தப் போராட்டத்தைப் பொருத்த வரை மக்கள் வேலை நிறுத்தத்தின் காரணத்தை ஏற்றுக் கொண்டிருக்கிறார்கள், அது சரியானது என்பதை உணர்ந்திருக்கிறார்கள் என்பது போராட்டத்துக்கு கிடைத்த மிகப் பெரிய வலிமை.

அதேநேரம் மக்களுக்கு ஓர் ஆதங்கமும் இருக்கிறது. 15 தேதி வேலை நிறுத்தம் என்று அறிவித்து விட்டு 14ம் தேதியே தொடங்கி விட்டார்கள் என்பது தான் அந்த ஆதங்கம். பேரூந்து ஓட்டுனர்கல் நடத்துனர்கள் வேலை நேரம் குறித்த புரிதல் மக்களுக்கு வேண்டும். பொதுவாக பேரூந்து ஓட்டுனர் நடத்துனர்களுக்கு மூன்று ஷிப்டில் வேலை நடக்கு, ஒரு ஷிப்ட் என்பது 24 மணி நேர வேலையைக் குறிக்கும். வேலை தொடங்கும் நேரத்தை கணக்கில் கொள்வது, வேலை முடியும் நேரத்தை கணக்கில் கொள்வது என்று இரண்டு முறை பின்பற்றப்படுகிறது. வேலை முடியும் நேரத்தை கணக்கில் கொள்ளும் பிரிவில் உள்ள தொழிலாளர்களுக்கு 15ம் தேதி வேலை என்பது 14ம் தேதி மதியம் தொடங்கி 15ம் தேதி மதியம் முடிவடையும். வேலை தொடங்கும் நேரத்தை கணக்கில் கொள்ளும் பிரிவில் 14ம் தேதி வேலை என்பது 14ம் தேதி மதியம் தொடங்கி 15ம் தேதி மதியம் முடியும். 15ம் தேதி வேலை நிறுத்தம் என்பதால் 14ம் தேதி மதியமே வேலையை நிறுத்தி விட்டார்கள் என்பது போக்குவரத்து ஊழியர்களைப் பொருத்தவரையில் சரியான நேரம் தான். அதேவேளையில் வேலை நிறுத்தத்தில் ஈடுபட்ட மற்றொரு பிரிவினர் 15ம் தேதி மதியம் வரை வேலை பார்த்தனர். 15ம் தேதி வேலை நிறுத்தம் என்பதால் 15ம் தேதி காலையிலேயே பேரூந்தை நிறுத்தி விட்டு இறங்கி விடவில்லை. 15ம் தேதி மதியம் வரை பணியில் இருந்தார்கள். இதே போன்று தான் 14ம் தேதி மதியம் பேரூந்தை நிறுத்தியவர்களும் 14ம் தேதி வேலையை முடித்து விட்டே பேரூந்திலிருந்து இறங்கியிருக்கிறார்கள். இதை புரிந்து கொள்ள வேண்டும்.

இருந்த போதிலும் இந்தப் போராட்டம் வெற்றியைப் பறித்தெடுக்காமல் மூன்று மாதம் தள்ளி வைக்கப்பட்டிருக்கிறது. இது ஓரளவுக்கு சரியான முடிவு தான். ஏற்கனவே, மூன்று முறை போராட்ட தேதி அறிவிக்கப்பட்டு போராட்டம் தொடங்குவதற்கு முன்பே தள்ளி வைக்கப் பட்டிருக்கிறது. இப்போது அறிவித்து, போராட்டம் நடத்தி தள்ளி வைக்கப்பட்டிருக்கிறது. என்றாலும் இவ்வாறு தள்ளி வைக்கப்பட்டதற்கான காரணங்கள் என்ன?

பொதுவாக எந்த அரசும் தனக்கெதிரான போராட்டங்களை ஏற்பதில்லை. நசுக்கவும், ஒற்றுமையை சிதறடிக்கவுமே முயற்சிக்கும். அந்த வழியில் எடப்பாடி அரசாங்கம் இந்தப் போராட்டத்தை முறியடிக்க செய்த முயற்சிகள் கேவலமானவை.

முதலில், போராட்ட தேதி அறிவித்த பிறகும் முறையாக அவர்களுடன் பேசி, கோரிக்கைகளை ஏற்க அல்லது நிலைகளை விளக்க எந்த முயற்சியையும் துறைசார் அமைச்சர் செய்யவில்லை. கீழ்நிலை அலௌவலர்களை கொண்டு பேசுவதும் காலம் கடத்துவதுமாகவே இருந்தார்.

இரண்டாவதாக, இந்த போராட்டத்துக்கு அனைத்து தொழிற்சங்கங்களும் ஆதரவளிக்கவில்லை, எதிர்க் கட்சிகளின் தூண்டுதலில் தான் போராட்டம் நடக்கிறது என்பதாக அரசாங்கம் மக்களிடம் பதிய வைக்க முயற்சித்தது. மொத்தமுள்ள 47 சங்கங்களில் 37 போராட்டத்தை ஏற்கவில்லை, கலந்து கொள்ளவில்லை. 10 சங்கங்கள் மட்டுமே போராட்டத்தை நடத்துகின்றன என போக்குவரத்துத் துறை அமைச்சர் ஊடகங்களில் கூறினார். வேலை நிறுத்தங்களை முன்வைத்து நடக்கும் பேச்சுவார்த்தைகளில் 50 விழுக்காடு தொழிறங்ககங்கள் ஆதரவளித்தாலே பேச்சுவார்த்தை வெற்றியடைந்ததாக கொள்ளப்படும் என தொழிற்தாவா சட்டம் கூறுகிறது. ஆனால் 78 விழுக்காடு தொழிற்சங்கங்களின் ஆதரவு இருந்தும் அதே போக்குவரத்துத் துறை அமைச்சர் பேச்சுவார்த்தை தோல்வி என்கிறார். எப்படி? தொழிலாளர்கள் இல்லாத பெயர்ப் பலகை தொழிற்சங்களை எல்லாம் அழைத்து வைத்து பேச்சுவார்த்தை என்ற பெயரில் எண்ணிக்கை கணக்கு காட்ட முயற்சித்திருக்கிறார் என்பதைத் தவிர இதில் வேறேதாவது இருக்கிறதா?

மூன்றாவதாக, போக்குவரத்து தொழிலாளர்களிடம் பதட்டத்தை ஏற்படுத்த வேண்டும் என்பதற்காக 14ம் தேதியிலிருந்தே பணிமனைகளில் காவல்துறையைக் கொண்டு வந்து குவித்திருக்கிறார்கள். போராட்டம் தொடங்கிய பிறகு அதை ஒடுக்குவதற்காக ஓய்வு பெற்ற ஓட்டுனர்கள், தனியார் பள்ளி பேருந்து ஓட்டுனர்கள், ஓட்டுனர் உரிமம் வைத்திருந்து வேலையில்லாமல் இருப்போர், சில இடங்களில் தானி(ஆட்டோ) ஓட்டுனர்களைக் கூட அரசு பேரூந்துகளை இயக்குவதற்கு ஏற்பாடு செய்து இயக்கினார்கள். அதாவது வேலை நிறுத்தத்தால் பாதிப்பில்லை, போதுமான எண்ணிக்கையில் பேரூந்துகள் இயங்கின என கணக்கு காட்டுவதில் தான் குறியாக இருந்தார்கள். இந்த முயற்சியின் மூலம் அரசாங்கம் மக்களுக்கு சொல்லும் செய்தி என்ன? நாங்கள் என்ன எண்ணுகிறோமோ அதை எவ்வளவு கீழ்த்தரமான வழிகளிலும் செயல்படுத்துவோம். மக்களைப் பற்றி எங்களுக்கு எந்தக் கவலையும் இல்லை என்பது தான் அந்தச் செய்தி. அரசு, அரசாங்கங்கள் மக்களுக்கு விடுக்கும் இந்தச் செய்தியை போராட்ட காலங்களில் தான் புரிந்து கொள்ள வேண்டும் என்பதில்லை. எந்த நகரப் பேரூந்தில் ஏறினாலும், ஓட்டை உடைசலான, பராமரிப்பு எனும் சொல்லையே கண்டிராத அந்தப் பேரூந்துகள் நமக்கு சொல்லுவது மேற்கண்ட செய்தியைத் தான். பல பணிமனைகளில் அதிகாரிகள் ஓட்டுனர்களை மிரட்டி, குறிப்பாக ஓய்வு பெறும் வயதை நெருங்கிய தொழிலாளர்களை முறையாக ஓய்வு பெற விடமாட்டோம் என மிரட்டி பேரூந்துகளை இயக்க வைத்திருக்கிறார்கள். இன்னும் ஏராளமான செய்திகள் புகைப்பட, காணொளி, கேளொலி ஆதாரங்களுடன் சமூக வலைதளங்களில் கொட்டிக் கிடக்கின்றன. மெரீனா போராட்டத்தின் இறுதி நாளன்று காவல் துறையே கலவரம் நடத்தி விட்டு மாணவர்கள் இளைஞர்கள் மீது பழி போட்டதோ அதே போல பொருளாதார இழப்பை உங்களுக்கு ஏற்படுத்துவோம் என மிரட்டி பேரூந்துகளை இயக்க வைத்து விட்டு வேலை நிறுத்தத்தை ஆதரிக்காமல் தொழிலாளர்கள் பேரூந்துகளை இயக்குகிறார்கள் என மக்களுக்கு காட்டியது போக்குவரத்துத் துறை.

இந்த கீழ்த்தரமான செயல்பாடுகள் ஒருபுறம் என்றால் நீதி மன்றம் மறுபுறம் தன் கோரப் பற்களைக் காட்டியது. மதுரை உயர் நீதிமன்றக் கிளை ஒரு பொது நல(!) வழக்கை அவசர வழக்காக எடுத்துக் கொண்டு போராடும் தொழிலாளர்களை எஸ்மா சட்டத்தில் சிறையிலடையுங்கள் என்று கட்டப் பஞ்சாயத்து செய்தது.

எதை அவசர வழக்காக எடுத்துக் கொள்வது என்பதற்கு ஏதாவது வரையறை இருக்கிறதா? திரைப்பட வெளியீட்டில் சிக்கல் என்றால் அதை அவசர வழக்காக எடுத்துக் கொள்கிறது. மும்பையில் ஒரு நடிகனுக்கு மதியம் 1 மணிக்கு தண்டனை விதித்து விட்டு பிணை வழக்கை அவசர வழக்காக எடுத்துக் கொண்டு மாலை ஐந்து மணிக்கு பிணை வழங்கி தீர்ப்பளிக்கிறது. ஆனால் காவிரி, முல்லைப் பெரியாறு குறித்த எந்த வழக்கும் அவசர வழக்காக எடுத்துக் கொள்ளப்படவில்லை. இதை எப்படிப் புரிந்து கொள்வது? இவைகளை நீதி மன்றங்களின் அல்லது நீதிபதிகளின் உரிமை என எடுத்துக் கொள்ள முடியுமா?

தொழிலாளர்கள் தங்கள் கோரிக்கைகளை வென்றெடுப்பதற்காக முறையாக அறிவிப்பு செய்து விட்டு போராட்டம் நடத்தலாம் என்பது மக்களுக்கு சட்டம் வழங்கியிருக்கும் உரிமை. இந்த உரிமையை மறுப்பது போல் சேவைத் துறையில் இருப்பவர்கள் போராட்டம் நடத்தக் கூடாது என்று ஒரு சட்டம் போட முடியும் என்றால், சட்டத்தின் நிலை தான் என்ன? சேவைத்துறையில் இருப்பவர்கள் தங்கள் கோரிக்கைகளை முன்வைக்க அந்த சட்டத்தில் ஏதாவது வழி வகை இருக்க வேண்டாமா? அப்படி எதுவும் இல்லை என்பது எதைக் காட்டுகிறது? சட்டத்துக்கு மக்களைப் பற்றி எந்த அக்கரையும் இல்லை என்பதை இந்த ஒரு சட்டத்தை மட்டுமே வைத்து கூறி விட முடியும். இதன் மூலம் மக்களை மதிக்காத சட்டங்களை மக்கள் ஏன் மதிக்க வேண்டும் எனும் கேள்வியையும் எழுப்புகிறது.

எஸ்மா என்றொரு சட்டம் இருக்கிறது. சட்டங்களை மட்டுமே நாங்கள் பார்ப்போம் வேறு எதைப் பற்றியும் எங்களுக்கு அக்கரை இல்லை என்று நீதிமன்றங்களும் நீதிபதிகளும் கூறுகிறார்கள் என்று வைத்துக் கொள்வோம். ஓய்வு பெற்றவர்களுக்கு உரிய பொருளாதார பலன்களையும், ஓய்வூதியத்தையும் குறித்த காலத்திற்குள் முறையாக வழங்க வேண்டும், மூன்று ஆண்டுகளுக்கு ஒருமுறை ஊதிய உயர்வு குறித்து திட்டமிட வேண்டும், வழங்க வேண்டும் போன்றவைகளும் சட்டம் தானே. ஒரு வழக்கு வருகிறது என்றால் அதன் தன்மை, வழக்கு குறித்த அனைத்து சட்டங்களையும் உள்ளடக்கித்தானே தீர்ப்பு அமைய வேண்டும். அவ்வாறன்றி ஒரு பக்க சட்டங்களை மட்டும் பார்த்து தீர்ப்பு சொன்னால் அதன் பெயர் கட்டப் பஞ்சாயத்து தானே தவிர தீர்ர்பு அல்ல. மக்களை பாதிக்கும் அத்தனை வழக்குகளையும் எடுத்துக் கொண்டு பார்த்தால் அவைகள் பக்கம் பார்த்து சொன்ன கட்டப் பஞ்சாயத்துகளாக இருக்கின்றனவேயன்றி தீர்ப்புகளாக இருப்பதே இல்லை. இந்த வழக்கிலும் அது தான் நடந்திருக்கிறது. எங்கள் ஊதியத்திலிருந்து பிடித்தம் செய்யப்பட்ட தொகையை எங்களிடம் திருப்பித் தர வேண்டும் என்று கேட்டு போராடுகிறார்கள். அது குறித்த வழக்கில் அவர்களை தூக்கி உள்ளே போடுங்கள் என்று ஒரு நீதிபதி சொல்ல முடியும் என்றால், இது சட்டத்தின் மீதான ஆளுமை அல்ல, மக்களின் மீதான திமிர்த்தனம்.

ஊடகம் என்றொன்று இருக்கிறது. என்ன சொற்களைப் போட்டு வசை மொழிந்தாலும் அந்த சொற்கள் போதாமையால் திணறிப் போகும் அளவுக்கு ஊடகங்களின் நிலை இருக்கிறது. அரசுக்கு மாமா வேலை செய்வதற்கென்றே உருவாக்கப்பட்ட விசித்திர விலங்குகள் போல அவை செயல்படுகின்றன. வெறிச்சோடிய சாலைகள், பேரூந்து நிலையங்களை படம் போட்டு மக்கள் பாதிப்பு என்ற ஒன்றைத் தவிர வேறெதுவும் இல்லை என்றே மக்களிடம் திணிக்கின்றன. எந்தச் செய்தியை மக்களிடம் கொண்டு போக வேண்டும் எந்தச் செய்தியை மக்களிடம் கொண்டு போகாமல் மறைக்க வேண்டும் என்ற நிலையையும் தாண்டி எப்படியான உணர்ச்சியை மக்களிடம் உருவாக்க வேண்டும் எப்படியான உணர்ச்சியை மக்களிடம் உண்டாக்கக் கூடாது எனும் நிலைக்குச் சென்று விட்டன. எனக்கு நேர்முகத் தேர்வு இருக்கிறது நான்கு மணி நேரமாக பேரூந்தே வரவில்லை. என்ன செய்வதென்றே தெரியவில்லை என்று சொல்லச் சொல்லி பதிவு செய்கின்றன. மாற்றிச் சொன்னால் அதை வெளியிடுவதில்லை. வருமானத்துக்கு அதிகமாக சொத்து குவித்த வழக்கின் முதல் குற்றவாளியான ஜெயா சிறையிலடைக்கப்பட்ட போது ஒற்றைப் பேரூந்து கூட இயக்கப்படாமல் இரண்டு நாட்களாய் தமிழகம் முடங்கியது. அப்போது மக்கள் பாதிப்பு எனும் சொல்லை மிகக் கவனமாக தவிர்த்ததும் இதே ஊடகங்கள் தான்.

இந்த மூன்று முதன்மையான காரணிகளால் தான் போக்குவரத்து தொழிலாளர்களின் போராட்டம் தள்ளி வைக்கப்படும் நிலைக்குச் சென்றிருக்கிறது. மீண்டும் போராட்டங்கள் வலுப்பெறும், மக்களின் பேராதரவுடன் கோரிக்கைகள் வென்றெடுக்கப்படும். அதில் எந்த மாற்றுக் கருத்தும் இல்லை.

அரசு ஒருபோதும் போராட்டங்களின் நியாயங்களை உணர்வதே இல்லை. அரசின் நிலையை அரசாங்கங்கள் தாண்டிப் போவதும் இல்லை. அரசு நிதி நெருக்கடியில் தள்ளாடும் போது .. .. போக்குவரத்துக் கழகம் கடன் சுமையில் தவித்துக் கொண்டிருக்கும் போது .. .. என்றெல்லாம் நீட்டி முழக்க வேண்டிய தேவை இல்லை. எதனால் இவ்வளவு கடன் சுமை ஏற்பட்டதோ அதை தவிர்ப்பதற்கான நடவடிக்கைகளை செய்ய மறுத்து விட்டு – இன்னும் தெளிவாகச் சொன்னால் அவ்வாறு கடன் சுமையில் தள்ளுவதையே அரசினுடைய கொள்கையாக செயல்படுத்தி விட்டு – கடன் சுமை என்று புலம்புவதில் பொருளில்லை. எங்கள் ஊரில் டாஸ்மாக் வேண்டாம் என்று எத்தனை நாட்கள் போராடினார்கள் மக்கள். இன்று அவர்கள் கடப்பாரையை கையில் எடுத்த பிறகு தான் விடிவு வந்திருக்கிறது.  எங்களால் எதையும் மக்களுக்கு வாழ்வளிக்கும் விதத்தில் செய்ய முடியாது என்று தங்கள் செயல்கள் மூலம் சொல்லி நிற்கிறது அரசு. மக்கள் கடப்பாரையை எடுக்க வேண்டியது மட்டும் தான் மிச்சமிருக்கிறது.

மின்னூலாக(PDF) தரவிறக்க‌

கீழடிக்கு குழி தோண்டிய பார்ப்பனியம்

4

பலஸ்தீனத்தை ஆக்கிரமிக்க எண்ணிய யூதர்கள் அதற்காக செய்த முதல் வேலை புராணக் குப்பைகளுக்கு வரலாற்று வடிவம் கொடுக்க முற்பட்டது தான். மோசே தங்களை வழிநடத்தி அழைத்து வந்து வாக்களித்த பூமி தான் பலஸ்தீனம் என்பதை மெய்ப்பிக்க செங்கடலில் மூழ்கி இறந்து போனதாக உருவகிக்கப்படும் பாரோன் மன்னனைத் தேடி பல மம்மிகளை அடையாளம் கண்டனர். அது இன்றைக்கு பல கதைகளாக விரிந்திருக்கிறது. இந்தியாவில் பார்ப்பன பண்டாரங்கள் இது போன்ற புராணப் புரட்டுகளில் ஈடுபட்டுக் கொண்டே இருக்கின்றன. இராமேஸ்வரத்திலிருந்து இலங்கைக்குச் செல்லும் ஒரு கடலடி மணல் திட்டை இராமன் பாலம் என்று உருவேற்றி வைத்திருப்பது அதற்கு ஒரு எடுத்துக்காட்டு. உலகின் முதல் உறுப்புமாற்று அறுவை சிகிச்சை இந்தியாவில் வேதகாலத்திலேயே செய்யப்பட்டு விட்டது. அதற்கு ஆதாரம் தான் பிள்ளையார் என்பதில் தொடங்கி ஏராளமான ‘காமெடி’ காட்சிகள் இங்கு உண்டு. ஆனால் யூதர்களை விட ஒருபடி மேலே சென்று வரலாறுகளை புராணமாக திரிப்பதில் பார்ப்பன பண்டாரங்களின் பக்கத்தில் கூட யூதர்களால் நிற்க முடியாது. அதற்கான அண்மை எடுத்துக்காட்டு தான் கீழடி.

சிவகங்கை மாவட்ட எல்லையில் மதுரைக்கு அருகில் இருக்கும் கீழடி பள்ளிச் சந்தை கிராமத்தில் இரண்டு ஆண்டுகளாக நடத்தப்பட்ட அகழாய்வுகள், இன்றைக்கு மூன்றாயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முற்பட்ட தமிழர்கள் நாகரீகத்தை, அறிவியல் முன்னேற்றத்தை உலகிற்கு வெளிச்சமிட்டுக் காட்டியது. ஆனால் தற்போது இரண்டு ஆண்டுகளாக நடந்த அந்த அகழாய்வுப் பணி நிறுத்தப்பட்டு விட்டது. அதன் தலைவர் அமர்நாத் ஒரிஸ்ஸா மாநிலத்துக்கு தூக்கியடிக்கப்பட்டு விட்டார். மக்களின் எதிர்ப்புகளுக்குப் பிறகு வேறொரு தலைவரை நியமித்து ஆய்வுப் பணிகளை தொடர அனுமதியளிப்பதாக அறிவிக்கப்பட்டது. ஆனால் இந்த ஆண்டு தொடங்கி நான்கு மாதங்கள் கடந்த நிலையிலும், அலுவலர்கள் யாரும் அங்கு வரவும் இல்லை, பணிகள் தொடங்கப்படவும் இல்லை.

இதை வழக்கமான அரசின் அலட்சியம் எனப் புரிந்து கொள்ள முடியாது. ஏனென்றால் இதே காலகட்டத்தில் ஆய்வுப் பணிகளைத் தொடங்கிய குஜராத் மாநிலத்தின் வட் எனும் இடத்திலும், ராஜஸ்தான் மாநிலத்தின் ஜூர் எனும் இடத்திலும் இந்த ஆண்டுக்கான அகழ்வாய்வுப் பணிகள் தொடங்கி நடைபெற்றுக் கொண்டிருக்கின்றன.

குஜராத்தில் தோலாவீரா எனும் இடத்தில் 13 ஆண்டுகள் அகழாய்வுப் பணிகள் நடைபெற்றன. ஆந்திராவில் நாகார்ஜுன கொண்டா எனும் இடத்தில் 10 ஆண்டுகள் அகழாய்வுப் பணிகள் நடைபெற்றன. உபியில் அகிசித்ரா எனும் இடத்தில் 6 ஆண்டுகள் அகழாய்வுப் பணிகள் நடைபெற்றன. சிருங்கவீர்புர், அத்தினாபுர் ஆகிய இடங்களில் 5 ஆண்டுகள் அகழாய்வுப் பணிகள் நடந்துள்ளன. ஆனால் கீழடியில் இரண்டே ஆண்டுகளில் எந்த விளக்கமும் சொல்லாமல் மத்திய தொல்லியல் துறை ஆய்வுப் பணிகளை நிறுத்தி கிடப்பில் போட்டுள்ளது.

கீழடியில் இரண்டு ஆண்டுகளாக செய்யப்பட்ட அகழாய்வில் மிக அதிகமான எண்ணிக்கையில் தொல் பொருட்கள் கிடைத்துள்ளன.

உறை கிணறுகள், செங்கற் சுவர்கள், கூரை ஓடுகள், மண்பாண்டங்கள், மிளிர்கல், சூது பவளம், பளிங்கு, அகேட் மணிகள், பச்சை, மஞ்சள், நீல நிறக் கண்ணாடி மணிகள் அணிகலன்கள், யானைத் தந்தத்தினாலான தாயக்கட்டைகள், தாமிரத்தாலான கண் மை தீட்டும் கம்பி, இரும்பாலான அம்பு முனைகள், எழுத்தாணி, சுடுமண் முத்திரை கட்டைகள், சுடுமண் பொம்மைகள் எலும்புக் கருவிகள், இரும்பு வேல், தமிழி எழுத்து பொறிக்கப்பட்ட பானையோடுகள் என 5300 தொல்லெச்சங்கள் அகழ்ந்து எடுக்கப்பட்டுள்ளன. அகழாய்வில் கிடைக்கும் தொல் பொருட்களை கார்பன் 14 எனும் ஆய்வுக்கு உட்படுத்தி கால நிர்ணயம் செய்யும் முறை வழக்கத்தில் இருக்கிறது. அவ்வாறு கார்பன் 14 கால ஆய்வுக்கு தொல் பொருட்களை அனுப்பும் கடமை மத்திய தொல்லியல் துறைக்கு இருக்கிறது. கீழடியில் கண்டெடுக்கப்பட்டுள்ள 5300 தொல்பொருட்களில் வெறும் இரண்டே பொருட்களை மட்டுமே கார்பன் ஆய்வுக்கு அனுப்பியுள்ளது தொல்லியல் துறை. அயோத்தியில் இராமாயண அருங்காட்சியகம் அமைக்க 151 கோடிகளை ஒதுக்கியுள்ள மத்திய அரசு, புராணத்தில் இருப்பதாக ‘நம்பப்படும்’ சரஸ்வதி நதியை கண்டுபிடிக்க நூற்றுக்கணக்கான கோடிகளை ஒதுக்கியுள்ள மத்திய அரசு, கீழடி கார்பன் ஆய்வுக்காக ஒதுக்கியுள்ள தொகை வெறும் ஒரு லட்ச ரூபாய். இதை அரசின் வழக்கமான புறக்கணிப்பு என்று சொல்ல முடியுமா? வேறு ‘ஏதோ ஒன்று’ தொழிற்பட்டிருக்கிறது. அது என்ன?

கீழடி மட்டுமல்ல, கடந்த 2005 ஆம் ஆண்டு அகழாய்வுப் பணிகள் முடிக்கப்பட்ட திருநெல்வேலி மாவட்டத்தின் ஆதிச்சநல்லூரின் ஆய்வு முடிகள் தொல்லியல் துறையால் இன்னும் வெளியிடப்படவில்லை. இதே காலகட்டத்திலும் இதற்குப் பிறகும் ஆய்வுப் பணிகளை முடித்த மத்திய பிரதேசத்தின் ஆதம், ஒரிஸ்ஸாவின் உதயகிரி, ராஜஸ்தானின் செக் ஆகிய இடங்களின் ஆய்வு முடிவுகள் வெளியிடப்பட்டு விட்டன. மத்திய தொல்லியல் துறையில் ஏன் இந்த ஓரவஞ்சனை?

கீழடியின் தொல்லியல் அகழாய்வு குறித்தும், கிடைத்த தொல்பொருட்களையும் காட்சி அச்சு ஊடகங்கள் வாயிலாக அறிந்து கொண்டிருந்தவர்கள் இன்று கீழடிக்குச் சென்று பார்த்தால் அதிர்ந்து போவார்கள். கீழடி அகழாய்வு முகாம் என்று பொறிக்கப்பட்ட இரண்டு பெயர்ப்பலகைகளையும், நான்கு தற்காலிக கூடாரங்களையும் தவிர, இது அகழாய்வு நடந்த இடம் என்று சொல்வதற்கான எந்த அடையாளமும் இல்லாமல் இருக்கிறது கீழடி. தோண்டி ஆய்வு செய்யப்பட்ட இடங்களெல்லாம் மண்னைக் கொட்டி மூடி அடையாளம் தெரியாமல் நாசமாக்கப் பட்டிருக்கின்றன. இனம் காணப்பட்ட பொருட்களைத் தவிர கண்டெடுக்கப்பட்ட ஏனைய பொருட்கள் குப்பைகளைப் போல் வீசப்பட்டுக் கிடக்கின்றன. தொல்லியல் ஆய்வுகளுக்கு தங்கள் சொந்த நிலங்களை அளித்தவர்கள் கண்ணீர் வடிக்கிறார்கள்.

மதுரையிலிருந்து திருப்புவனம் செல்லும் வழியில் சிலைமான் எனும் ஊரில் இறங்கி கெந்தகை செல்லும் குண்டும் குழியுமான சாலையில் இரண்டு கிலோமீட்டர் பயணித்தால் வருகிறது கீழடி பள்ளிச்சந்தை. முஸ்லீம்கள் மட்டுமே வசிக்கும் சிறிய கிராமம். மட்ட மதிய நேரம். மண்டையைப் பிளக்கும் வெயில். கண்ணுக் கெட்டியிய தூரம் வரையில் யாருமே தென்படாமல் சாலை கேட்பாரற்றுக் கிடந்தது. சிறிது நேரத்துக்குப் பிறகு பள்ளிச் சீருடையில் ஒரு சிறுவன் தென்பட்டான். அகழாய்வு செய்த இடம் என்று சொன்னால் தெரியுமா? எனும் ஐயத்துடன் கேட்டால் மலர்ச்சியுடன் ‘வாருங்கள் நானே வழி காட்டுகிறேன்’ என்றான். முகம்மது தாஹா எனும் ஏழாம் வகுப்பு படிக்கும் அந்தச் சிறுவன் வழிகாட்ட மட்டுமல்ல, புகைப்படம் எடுக்கும் போது என் கைப்பையை வைத்திருப்பது, ஊர் நிலவரங்களைச் சொல்வது என்று கடைசி வரை என்னுடன் கூடவே இருந்தது மட்டுமல்லாமல் மாலையில் ஒரு கிணற்றுக்கு அழைத்துச் சென்று வெயிலில் அலைந்ததற்கு இதமாக குளிக்கவும் ஏற்பாடு செய்தான்.

பள்ளிச்சந்தை கிராமத்தின் வெளியே மேட்டுப் பகுதியில் தோராயமாக 110 ஏக்கருக்கு மேல் தொல்லியல் துறை அகழாய்வுப் பணிகளுக்காக அடையாளப் படுத்தியிருக்கிறார்கள். அடையாளம் காணப்பட்ட நிலம் எதையும் அரசு கையகப்படுத்தவோ அல்லது ஆய்வுக்கான வேறு முயற்சிகளையோ செய்யவில்லை. இதில் சோணைமுத்து என்பவரின் மகன் சந்திரன் என்பவரும், அப்துல் ஜப்பார் என்பவரின் மகன் திலீப்கான் என்பவரும் தங்களுக்குச் சொந்தமான இரண்டு ஏக்கர் நிலங்களை நீங்கள் தாராளமாக ஆய்வு செய்து கொள்ளுங்கள் என்று வழங்கியிருக்கிறார்கள். அந்த இரண்டு ஏக்கர் நிலத்திலும் மொத்தம் ஐம்பது செண்ட் அளவிலான மூண்டு தனித்தனி துண்டு நிலங்களில் மட்டும் தான் அகழாய்வுப் பணிகள் நடைபெற்றிருக்கின்றன.

ஊரில் பேசிய அனைவரிடமும் அந்த வேதனை பளிச்சென்று தெரிகிறது. இரண்டாயிரம் மூன்றாயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முன்பிருந்தே எங்கள் ஊரில் எங்கள் முன்னோர்கள் சீரும் சிறப்புமாக வாழ்ந்திருக்கிறார்கள் என்பது எங்களுக்குப் பெருமிதம் தான். என்றாலும், இந்த தொல்லியல் ஆய்வுப் பணிகளால் பொருளாதார ரீதியாக எங்களுக்கு நட்டமே தவிர லாபமில்லை. எங்கள் தென்னந் தோப்புகளை வழங்கியிருக்கிறோம். காய்க்கும் பருவத்தில் இருந்த தேன்னை மரங்களை வெட்டிச் சாய்த்திருக்கிறோம். இந்த ஊரில் எந்த இடத்தில் நீங்கள் ஆய்வு செய்ய வேண்டுமென்றாலும் தாராளமாக செய்யுங்கள் என்று அனுமதி அளித்திருக்கிறோம். இன்றைக்கு ‘அம்போ’வெனக் கிடக்கும் அந்த நிலங்களை என்ன செய்யப் போகிறார்கள்? மீண்டும் அந்த இடங்களைப் பயன்படுத்தலாமா? அல்லது பின்னர் ஆய்வுகளுக்கு பயன்படுமா? யார் விடை சொல்வது? ஏன் இந்த நிலங்களை எங்களுக்கு இழப்பீடு தந்து அரசே எடுத்துக் கொண்டு பாதுகாக்கக் கூடாது எனும் அவர்களின் கேள்வியில் நியாயம் இல்லை என எண்ணுகிறீர்களா?

எந்த இடத்திலும் கிணறு வெட்டினாலும் பானை ஓடுகள் எலும்புகள் கிடைப்பது வழக்கம் தான். எங்கள் ஊரில் கொஞ்சம் அதிகம் கிடைக்கிறது என்று தான் நினைத்துக் கொண்டிருந்தோம். ஆனால் இருபத்தைந்து ஆண்டுகளுக்கு முன்னர் முழுதாக ஒரு பெரிய பானையில் மொச்சைப் பயறு கிடைத்தது. அதன் பிறகு தான் எங்கள் ஊருக்கு அடியில் ஏதோ இருக்கிறது என்று நாங்கள் பேசிக் கொள்வோம் என்கிறார் கமருதீன் என்பவர்.

நிலத்துக்கு அடியில் ஒரு பூதம் வாழ்ந்ததாகவும் அது கோபமடைந்து ஊரை அழித்து விடாமலிருக்க வீட்டுக்கு ஒருவர் என்று தினம் ஒருவரை அந்த பூதத்துக்கு உணவாக அனுப்பியதாகவும் நாங்கள் சிறு வயதில் கதை பேசிக் கொள்வோம் என்று தன் பழைய ஞாபகங்களை கிளறுகிறார் பெரியவர் அப்துல் அஜீஸ். யார் கண்டது அந்த பூதத்தை கொன்று ஊரைக் காப்பாற்றினார் என்று ஏதாவது இந்துக் கடவுளின் பெயரால் வரலாற்று ஆதாரங்களை இந்த தொல்லியல் துறை கண்டுபிடித்தாலும் ஆச்சரியப்படுவதற்கில்லை. அப்படியான ஆதாரங்களை கண்டுபிடிப்பதற்காகத் தான் ஆய்வுகள் நிறுத்தப்பட்டிருக்கிறதா? இது சாத்தியம் இல்லாத கற்பனை என ஒதுக்கி விட முடியாது.

இயற்கையாக கடலில் ஏற்பட்ட மணல் திட்டைகளை இராமர் பாலம் என நீதி மன்றம் ஏற்றுக் கொள்ளவில்லையா? அயோத்தியில் பாபர் செய்த இடிபாடுகள் கிடைக்கின்றனவா என்று தொல்லியல் துறை ஆய்வுகள் செய்யவில்லையா? பார்ப்பனிய அரசியல் எதையும் செய்யும்.

மோடி தலைமையிலான காவிக் கும்பல் அதிகாரத்தைக் கைப்பற்றியதில் இருந்தே இந்தியாவின் பன்முகத்தனமையை அழிக்கும் வேலைகள் பல முனைகளிலும் மிக வேகமாக நடைபெற்று வருகின்றன. வேதகாலம், வேத கலாச்சாரம் என்று கூறிக் கொண்டு புளித்த பானைக்குள் ஊறவைக்கப்பட்ட மூடநம்பிக்கைகள் பாடநூல்களில் புகுத்தப்படுகின்றன. சமஸ்கிருதமும், இந்தியும் இந்தி பேசாத மாநிலங்கள் அனைத்திய்லும் திணிக்கப்படுகின்றன. இந்து, இந்தி, இந்தியா என்று ஒற்றைக் கலாச்சாரத்தை நோக்கி தறிகெட்டு செலுத்திக் கொண்டிருக்கிறார்கள் நாட்டை. இந்த அயோக்கியத்தனங்களுக்கு தடையாக கீழடி கண்டுபிடிப்புகள் ஆப்பறைந்திருக்கின்றன.

இன்றைக்கு மூன்றாயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முன்பே தமிழர்கள் அகலமான சுட்ட செங்கற்களைக் கொண்டு கட்டிடங்கள் கட்டியுள்ளார்கள் என்று நிரூபிக்கிறது கீழடி கண்டுபிடிப்புகள். கண்டெடுக்கப்பட்டுள்ள பொருட்களில் கடவுளோடு தொடர்புடைய எதுவும் இல்லை என்பதிலிருந்தே தமிழர்களின் பெருவாழ்வும், ஆரியர்கள் வந்தேறிகளே என்பதை நிரூபிக்கின்றன.  மட்டுமல்லாது ஆரியர் வருகைக்கு முன்பே தமிழர்கள் உச்ச நாகரீகத்துடனும், அறிவியல் கண்டுபிடிப்புகளோடும் வாழ்ந்திருக்கிறார்கள் என்பதையும் சேர்த்தே நிரூபிக்கின்றன. கீழடியில் கண்டுபிடிக்கப்பட்டுள்ள மட்பாண்டங்களில் பொறிக்கப்பட்ட எழுத்துகள் செத்த மொழியான சமஸ்கிருதத்துக்கும் அதற்கு முன்னோடியான பிராகிருதத்துக்கும் முன்பே தமிழர்கள் மொழி வளத்துடன் வாழ்ந்திருக்கிறார்கள் என்பதை நிரூபிக்கின்றன. தெளிவாகச் சொன்னால் வேதகாலமே பெருமிதம் மிக்கது, சமஸ்கிருதமே உயர் மொழி என நிருவ எத்தனிக்கிறார்களே இந்த காவி பயங்கரவாதிகள், அவர்களின் முகத்தில் செருப்பால் அடித்து அவர்களின் புரட்டுகளை அம்பலப்படுத்தி இருக்கிறது.

மக்களின் தொடர்ந்த எதிர்ப்பை அடுத்து கடந்த 28/04/2017 அன்று மத்திய அமைச்சர் மகேஷ் சர்மா கீழடிக்கு வந்து பார்த்து விட்டு ஆய்வுகள் தொடரும் என்று பேட்டி கொடுத்து விட்டுச் சென்றிருக்கிறார். ஆனால் இன்னொரு அமைச்சரான நிர்மலா சீதாராமன் கேட்டுள்ள திமிர்த்தனமான கேள்விகள் வெறுமனே ‘ஆய்வுகள் தொடரும்’ என்று கூறி விட்டுச் சென்றிருப்பதன் பொருள் என்ன என்பதை உணர்த்துகின்றன. அமர்நாத் ராமகிருஷ்ணன் மட்டும் தான் அகழாய்வு செய்ய வேண்டுமா? சீராம் என்றொருவரைப் போட்டிருக்கிறோம். அவர் தமிழை ஓரளவு புரிந்து கொள்வார், அவர் அகழாய்வு செய்ய மாட்டாரா? என்றெல்லாம் கேட்டிருக்கிறார்.

3 ஆண்டுகள் தொடர்ச்சியாக ஓரிடத்தில் பணி செய்யும் ஒருவரை மாற்றுவது நிர்வாக விதிகளில் உள்ளது தான் என்கிறார்கள். இந்த விதி ஏன்? பொதுவாக நீர்வாக பணிகளில் இருப்பவர்களை இது போன்று இடமாறுதல் செய்வார்கள். காரணம், நீண்டநாட்கள் ஒரே இடத்தில் பணி செய்தால் லஞ்ச ஊழல் பெருக்கும் என்றும் அதை ஒழிப்பதற்குத்தான் இடமாறுதல் என்றும் ஒரு வியாக்கியானல் சொல்வார்கள். தொல்லியல் துறை நிர்வாகப் பணியா? இதில் தொடர்ந்து இருந்தால் அது ஊழலுக்கு வழி வகுக்குமா? இதுவரை 3 ஆண்டுகளில் பணிமாறுதல் செய்யப்பட்ட தொல்லியல் ஆய்வாளர்களின் அட்டவணை தர முடியுமா? ஆய்வுக்கு தலைமையேற்பவரை மாறுதல் செய்வது விதி என்றால் கீழடியில் வேலை செய்த அத்தனை பேரையும் ஒரே நேரத்தில் ஒட்டு மொத்தமாக பணி மாறுதல் என்ற பெயரில் சிதறடித்தது ஏன்? 2017ம் ஆண்டு ஆய்வுக்கான நிதி ஒதுக்கீடு உள்ளிட்ட தொடக்கப் பணிகள் பிற அகழாய்வு இடங்களில் டிசம்பர் 2016 லேயே முடிந்து விட்டிருக்க கீழடியில் மட்டும் ஏப்ரல் வரை எதுவும் நடக்கவில்லையே ஏன்? இந்த தாமதத்திற்கான காரணம் என்ன? தாமதத்துக்கு பொறுப்பேற்றுக் கொள்வது யார்? இப்போது நியமிக்கப்பட்டிருக்கும் சீராம் என்பவர் இது போன்ற ஆய்வுப் பணிகளில் ஈடுபட்ட அனுபவம் இல்லாதவர் என்பதோடு மட்டுமல்லாமல் கடந்த 20 ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக அவர் தொல்லியல் அருங்காட்சியக பொறுப்பாளராகவே பணியில் இருந்திருக்கிறார். அகழாய்வு செய்து அனுபவமில்லாத, கடந்த 20 ஆண்டுகளாக அருங்காட்சியக பொறுப்பாளராக இருந்த ஒருவரை அகழாய்வு தலைமைப் பணிக்கு கொண்டு வந்தது ஏன்? இது போன்ற கேள்விகளுக்கு நிர்மலா சீதாராமன் பதில் சொல்வாரா?

கேள்விகள் பலவாறாக இருந்தாலும் பதில் ஒன்று தான். சித்தர்கள் தொடங்கி தந்தை பெரியார் ஊடாக பார்ப்பனியத்துக்கு தொடர்ந்து சம்மட்டி அடி கொடுத்துக் கொண்டிருக்கும் மண் இது. அனைத்து முனைகளிலும் தமிழகம் புறக்கணிக்கப்படுவதற்கும், நாசகார திட்டங்கள் அனைத்தும் தமிழகத்தில் பரிசோதித்துப் பார்ப்பதற்கும் ஒரே காரணம் அது தான். காவி பயங்கரவாதிகள் பெரும்பான்மை பலத்தோடு மோடி தலைமையில் அமர்ந்திருக்கும் இந்த வேளையை பயன்படுத்தி இந்தியாவெங்கும் பார்ப்பன நச்சு வித்துக்கள் விதைக்கப்பட்டுக் கொண்டிருக்கின்றன. அந்த விதைகளில் அமிலம் ஊற்றும் கண்டுபிடிப்பு தான் கீழடி பள்ளிச் சந்தையில் வெளிக் கொண்டுவரப் பட்டிருக்கிறது. இதை எப்படி அவர்களால் பொறுத்துக் கொண்டிருக்க முடியும்? இதைத் தவிர வேறேதும் காரணம் இருக்க முடியுமா?

பழந்தமிழ் இலக்கியங்கள் அனைத்திலும் கடல்கோள் குறித்த செய்திகள் ஏராளம் காணக் கிடைக்கின்றன. இவை வெறும் இலக்கியச் செய்திகள் மட்டுமல்ல, மெய்யாக இருக்கவும் கூடும் என்பதற்கு மாமல்லபுரம் கரையோர கடலினுள் கட்டிட இடிபாடுகள் தற்செயலாக கண்டுபிடிக்கப்பட்டுள்ளது ஆதாரமாக இருக்கிறது. ஆனாலும் செவ்வாயை எட்டிப்பிடிக்கப் போவதாக பீற்றிக் கொண்டிருக்கும் இந்திய அரசு அந்த கடல்கோள்களைப் பற்றிய ஆய்வுகள் எதனையும் இதுவரை செய்ய முன்வரவில்லை. செய்யவும் வேண்டாம். ஆய்வு செய்து இராமன் கட்டிய பாலம், பீமன் சாப்பிட்ட இடம், அர்ச்சுனன் ஆய் போன இடம் என்று எதையாவது ஆய்வு என்ற பெயரில் கூறாமல் இருக்க வேண்டுமே. நிலத் தொல்லியல் ஆய்வானாலும் கடலினுள் துரப்பண ஆய்வானாலும் அதை நேர்மையாக உள்ளதை உள்ளபடி மக்களுக்கு தெரிவிக்கும் பொறுப்பு ஒரு மக்கள் அரசுக்குத் தான் இருக்கும். மக்கள் விரோத அரசுகளுக்கு இருக்காது. அவ்வாறான மக்கள் அரசுகள் அமையும் வரை இந்த பார்ப்பன பயங்கரவாதிகள் அவைகளை அழித்து நாசமாக்காமல் காக்க வேண்டும். அந்தக் கடமை தான் நம்முன் நிற்கிறது.

கீழடி அகழாய்வுப் பணிகள்

DSC_0305FB_IMG_1440905490013gallerye_014432330_1604820gallerye_014446678_1604820gallerye_014456475_1604820India_01Pipeline1Untitled_2509755f

 

அகழாய்வு இடங்களின் இன்றைய நிலை

20170419_14230220170419_14232120170419_14252620170419_14255520170419_14293920170419_14561020170419_145625

 

கண்டுபிடிக்கப்பட்டிருக்கும் தொல்பொருட்களில் சில

20170419_14322920170419_14325420170419_143418Daily_News_3559948205948Daily_News_9072643518448kizhadi

 

வீணடிக்கப்பட்டிருக்கும் மிச்சங்கள்

20170419_14345120170419_140228

 

மின்னூலாக(PDF) தரவிறக்க‌

மக்கள் போராட்டங்களை ஒன்றிணைப்போம்!

may1

8 மணிநேர வேலை உரிமைக்கான போராட் டம் துவங்கி 130 ஆண்டுகளாகி விட்டது. அதற்கு முன்னதாகவே பல போராட்டங்கள் நடந்திருந்தாலும், மே முதல் தினத்தன்று நடந்த போராட்டம் நூற்றுக்கணக்கான தொழிலாளர்களது இரத்தத்தில் நனைந்து தியாக வரலாறாக பதிவாகி இருக்கிறது. இந்தியாவில் தொழிற்சங்கம் துவங்குவதற்கான சட்டம் போடப்பட்டு 90 ஆண்டுகளாகி விட்டது. இந்த சட்டமும் பல்லாயிரக்கணக்கான தொழிலாளர்களது தியாகத்தால் போடப்பட்டதுதான்.

8 மணிநேர வேலை என்கிற உரிமையும், தொழிற்சங்க உரிமையும் நடைமுறையில் இருக்கிறதா? இல்லை.. இல்லை.. இல்லவே இல்லை ! தொழிற்சங்கம் துவங்கியதற்காக கொலைப்பழியோடு வாழ்நாள் சிறையில் தள்ளப்பட்டுள்ள மாருதி ஆலைத் தொழிலாளர்களும், முதலீட்டாளர்களது இலாபவெறிக்காக ஒருமணிநேர அவகாசத்தில் வேலையை விட்டே துரத்தப்பட்ட ஆயிரக்கணக்கான காக்னிசண்ட் ஐடி நிறுவன ஊழியர்களும் மிகச்சமீபத்திய உதாரணங்கள். இரண்டு பிரிவிலும் வேலைமுறைதான் வெவ்வேறாக இருக்கிறதே தவிர, துயரங்கள் ஒன்றாகத்தான் இருக்கிறது. வாழ்நாள் சிறையும், வேலைபறிப்பும் சாராம்சத்தில் ஒரே மாதிரியான தண்டனைதான்.

எல்லா வேலைகளும் காண்டிராக்ட்மயமாகி விட்டதால் எப்போது வேலை பறிபோகும் என்பதை யாராலும் சொல்ல முடியாது. எந்த வேலைக்கும் உத்தரவாதம் இல்லை. வேலை கிடைப்பதே அரிதாகி வருகிறது. கிடைக்கிற காண்டி ராக்ட் வேலைக்கும் போட்டிகள் அதிகரித்து வருகிறது. எத்தனை மணிநேர வேலைக்கும் தயார்; எவ்வளவு குறைந்த சம்பளத்துக்கும் தயார், எந்த வேலைக்கும் தயார் என்றெல்லாம் இறங்கி வந்து, கிடைத்த காண்டிராக்ட் வேலையை காப்பாற்றிக் கொள்ள குட்டகுட்ட குனிந்து நிற்க வேண்டி இருக்கிறது.

தனியார்மயம் – தாராளமயம் – உலகமயம் என்பதை உள்ளடக்கிய மறுகாலனியாக்கக் கொள்கையை மத்திய – மாநில அரசுகள் கடந்த 25 ஆண்டுகளாக தீவிரமாக அமல்படுத்தியதால் முதலாளித்துவ இலாபவெறிக்கு தொழிலாளி வர்க்கம் மட்டும் பலியாகவில்லை. விவசாயிகள், சிறுவணிகர்கள், நெசவாளர்கள் உள்ளிட்ட அனைத்து வர்க்கங்களும் பேரழிவை சந்தித்து வருகின்றன. நாட்டின் இயற்கை வளங்கள், தாது வளம், ஆயிரக்கணக்கான சிறுதொழில்கள் ஆகிய அனைத்து வாழ்வாதாரங்களையும் சூறையாடி வருகிறது, மறுகாலனியாக்க நடவடிக்கைகள்.

மறுகாலனியாக்கக் கொள்கையானது இந்திய விவசாயத்தை குறிவைத்து அழித்து வருகிறது. விவசாயத்துக்கு தரப்படுகின்ற சலுகைகள் அனைத்தையும் வெட்டுவது, விவசாயக் கடன்கள் மறுப்பு, நீராதாரங்களை வணிக நோக்கத்துக்கு பயன்படுத்துவது, விளைபொருட்களுக்கு கட்டுப்படியாகக்கூடிய ஆதாரவிலையை நிர்ணயிக்க மறுப்பது, உரம், விதைகள் உள்ளிட்ட இடு பொருட்களை பன்னாட்டு நிறுவனங்களது ஆதிக் கத்துக்கு விட்டுவிடுவது, வீரிய, மரபணு மாற்றம் செய்யப்பட்ட விதைகளை கட்டாயமாக்கி, விதைகளுக்காக பன்னாட்டு விதைக்கம்பெனி களை சார்ந்து நிற்பது, ஒப்பந்த விவசாயம் என்கிற பெயரில் சிறுவிவசாயிகளையும், உணவுப்பயிர் விவசாயத்தையும் ஒழித்துக்கட்டுவது போன்ற பல்வேறு நடவடிக்கைகள் மூலம் விவசாயத்துக்கு சாவுமணி அடிக்கப்பட்டுள்ளது. இத்தனை ஆண்டுகாலம் நம்பி இருந்த விவசாயம் கைவிட்டுப்போன நிலையில் கடன் தொல்லை தாங்க முடியாமலும், பிழைப்புக்கு வழி தெரியாமலும் தற்கொலை செய்து கொள்ளுகின்ற விவசாயிகள் மத்தியில், பிழைப்பு தேடி நகரத்துக்கு வந்தால் காண்டிராக்ட் வேலையைத் தவிர வேறு வழியில்லை.

ஆன்லைன் வர்த்தகம், ஒற்றை முத்திரை – பல் முத்திரை வணிகம் ஆகிய அனைத்துக்கும் அனுமதி அளித்து சிறுவணிகத்தை ஏகபோக வர்த்தகத்துக்கு பலியிட்டுள்ளது, அரசு. நவீனமயமாக்கல், காப்புரிமை போன்ற பல்வேறு நடவடிக்கைகளால் சிறுதொழில்கள் சுடுகாட்டுக்கு அனுப்பப்பட்டுள் ளன. பலகோடி பேருக்கு வேலைவாய்ப்பினை தந்து கொண்டிருந்த சிறுவணிகமும், சிறுதொழில்களும் ஒழிக்கப்பட்ட நிலையில், இவற்றை சார்ந்திருந்த மக்களின் கதி என்ன?

காடுவளம், தாதுவளம், நீர்வளம், கடல்வளம் ஆகிய அனைத்தும் இலாபத்துக்காகவே என்கிறது, அரசின் கொள்கை. குடிப்பதற்கு தண்ணீரின்றி தவித்தாலும், கோக்-பெப்சிக்கு தண்ணீர் தந்தாக வேண்டும். ஆண்டாண்டு காலமாக வாழ்ந்து வருகின்ற பழங்குடி மக்களை துரத்திவிட்டு, காடுகள், மலைகளை கார்ப்பரேட் கம்பெனிகளது சூறையாடலுக்கு அனுமதிக்க வேண்டும். கடலன்னை மீன்வளத்தை வாரிக்கொடுத்தாலும் பன்னாட்டுக் கம்பெனிகளுக்கே அவை சொந்தம்.

சொந்த நாட்டு மக்களைவிட கார்ப்பரேட் கம்பெனிகளது இலாபவேட்டை முக்கியம் என்கிறது, அரசு. கார்ப்பரேட் கம்பெனிகளுக்கு வரிச்சலுகை, மானியங்கள், பொதுத்துறைகள் தாரைவார்ப்பு, மின்சாரம் உள்ளிட்ட எல்லா அடிப்படை துறைகளிலும் தொழில் துவங்க அனுமதி, கல்வி, மருத்துவம் போன்ற சேவைகளை வணிகமாக்கிக் கொள்ள அனுமதி, இயற்கை வளங்களை அள்ளிக் கொள்ள அனுமதி, தொழிலாளர் நலச்சட்டங்கள் திருத்தம், நில அபகரிப்பு ஆகிய அனைத்தையும் செய்து முடிக்கிறது.

வாழ்வதாரங்கள் பறிக்கப்பட்ட நிலையில் எங்கு போனாலும் வேலையின்மையும், விலைவாசி உயர்வும் நம்மை துரத்திக் கொண்டு தானிருக்கின்றன. கார்ப்பரேட் காட்டாட்சி நாட்டையும், வீட்டையும் நாசப்படுத்திக் கொண்டிருப்பதை என்னதான் பிழைப்புக்கு வழியில்லை என்றாலும் எத்தனை காலத்துக்கு இந்த கொடுமைகளை சகித்துக் கொண்டிருப்பது ? மறுகாலனியாக்க கோரத்தாண்டவத்தை ஆடினாலும், இந்து மதவெறியர்கள் உழைக்கும் மக்களை தேசபக்தி போதையில் மூழ்கடித்து வருகின்றனர்.

இத்தனை நெருக்கடியிலும் மக்கள் தங்களது வாழ்வுரிமைகளைப் பாதுகாக்க போராட்டக்களம் புகுந்துள்ளனர். குறிப்பாக, மெரீனா எழுச்சிக்குப் பின்னர் போராட்டமே தமிழகத்தின் முகவரியாகி உள்ளது. இந்தியாவிலேயே தமிழகத்தில் தான் அதிக போராட்டங்கள் நடந்திருப்பதாக மத்திய அரசின் புள்ளிவிபரங்கள் சொல்லுகின்றன. குறைந்தபட்ச போராட்டமே மறியலும், முற்றுகையும்தான் என்கிற அளவுக்கு தமிழக மக்களது போராட்டங்கள் வீச்சாக நடந்து வருகின்றன.

இந்த போராட்டங்களை ஒடுக்குவதற்கு போலீசு விதவிதமான அடக்குமுறைகளை ஏவி விட்டுள்ளது. நியாயம் கேட்டு நீதிமன்றம் போனால், நீதிமன்ற பாசிசம் மக்களது  ஜனநாயக உரிமைகளைக்கூட பறிக்கிறது. அரசு என்பது அனைவருக்கும் பொதுவானதாக சொல்லிக் கொண்டாலும், நடந்து கொண்டிருப்பது முதலாளிகளது அரசுதான் என்பதை ஒவ்வொரு நடவடிக்கையும் நிரூபிக்கின்றன. மக்கள்நலன், நாட்டுநலன் என்கிற பேச்சுக்கே இடமில்லை. எந்த கட்சி ஆட்சி செய்தாலும் கார்ப்பரேட் முதலாளிகள் போடுவதே சட்டம் என்றாகிவிட்டது. உழைக்கும் மக்கள் வாழ வேண்டும் என்றால் இந்த அரசு தூக்கியெறியப்பட வேண்டும் என்பது காலத்தின் கட்டாயமாகிவிட்டது.

மக்களுக்கான அரசு தேவை என்றால், அங்கு கார்ப்பரேட்டுகளது அதிகாரம் ஒழிக்கப்பட்டு மக்களது அதிகாரம் நிலைநாட்டப்பட வேண்டும். முதலாளித்துவ இலாபவெறிக்காக திணிக்கப்பட்டு வருகின்ற மறுகாலனியாக்கத்துக்கும், அதனைப் பாதுகாப்பாக சுமந்து செல்கின்ற பார்ப்பன இந்துமதவெறி பாசிசத்துக்கும் முடிவுகட்டுகின்ற ஆற்றல் கம்யூனிஸ்டுகளுக்கு மட்டுமே இருக்கிறது. போராடுவது எந்த அளவுக்கு முக்கியமோ அந்த அளவுக்கு முக்கியமானது, அந்த போராட் டங்கள் புரட்சிகர அரசியலை ஏந்தி நிற்பதும், புரட்சிகர அமைப்பால் வழிநடத்தப்படுவதும். தமிழகத்தின் மூலைமுடுக்குகளெங்கும் நடந்து வருகின்ற மக்கள் போராட்டங்களை புரட்சிகர அமைப்புகளது தலைமையின்கீழ் ஒருங்கிணைப் போம். போராட்டக்களத்தில் செங்கொடி ஏந்தி முன்னேறுவோம். மேதினத்தின் போராட்ட பாரம்பரியத்தையும், மே தினத் தியாகிகளது நினைவையும் உயர்த்திப்பிடிப்போம்!

முதற்பதிவு: வினவு

%d bloggers like this: