பகத்சிங் நினைவு நாளில் மாணவர் கடமை என்ன?

ஓங்கட்டும் நாட்டுப்பற்று!                       ஒழியட்டும் மறுகாலனியாக்கம்!

மார்ச்-23 பகத்சிங் நினைவுநாள்; மறுகாலனியாக்க எதிர்ப்பு தினம்!

 

ன்பார்ந்த மாணவர்களே, இளைஞர்களே,

தனியார் கல்வி நிறுவனங்களில் மாணவர்கள் மீதான தாக்குதல்கள், தற்கொலைகள், படுகொலைகள் நாளுக்கு நாள் அதிகரித்துக்கொண்டே வருகின்றன. விழுப்புரம் கள்ளக்குறிச்சி எஸ்.வி.எஸ் மருத்துவக் கல்லூரி நிர்வாகத்தால் 3 மாணவிகள் படுகொலை செய்யப்பட்டது நாட்டையே உலுக்கியெடுத்தது. ஆனாலும் தனியார் கல்லூரிகளின் கொட்டம் அடங்கவில்லை. கடந்த ஒரு வாரத்தில் மட்டும் 5 க்கும் மேற்பட்ட மாணவர்கள் தற்கொலைக்குத் தள்ளப்பட்டிருக்கிறார்கள்.

இத்தனை கொடுமைகளுக்கும் காரணம் என்ன? இந்த அரசு நடைமுறைப்படுத்தும் தனியார்மயக் கொள்கைதான். வளர்ச்சி, முன்னேற்றம் என்ற பெயர்களில் நடைமுறைப்படுத்தப்பட்டு வந்த தனியார்மயம், தாராளமயம், உலகமயம் எனும் மறுகாலனியாக்கக் ( நாட்டை மீண்டும் அடிமையாக்கும் ) கொள்கையின் விளைவாகத்தான் கல்வி படிப்படியாக தனியார் கைக்கு மாறி கடைச்சரக்கானது. சாராயம் விற்ற ரவுடிகளும்கூட கல்வித் தந்தைகளானார்கள். கொஞ்சம் கொஞ்சமாக இரத்தம் குடித்த தனியார்மய காட்டேரியின் அடங்காத பசிக்கு மொத்த கல்வித்துறையையுமே படையல் போட்டுள்ளது பார்ப்பன பாசிச மோடி அரசு.

கடந்த டிசம்பர் – 15 ந்தேதி கென்யா நாட்டின் தலைநகர் நைரோபியில் நடைபெற்ற உலக வர்த்தக கழகத்தின் மாநாட்டில் காட்ஸ் ஒப்பந்தத்தின்படி கல்வித்துறையை மொத்தமாக தனியாருக்கு திறந்துவிட சம்மதம் தெரிவித்து கையெழுத்துப் போட்டுவிட்டு வந்திருக்கிறது.

இனி என்ன நடக்கும்? உள்நாட்டு – வெளிநாட்டு கார்ப்பரேட் முதலாளிகள் கல்வித் தந்தைகளாக காட்சியளிப்பார்கள். பன்னாட்டு கம்பெனிகள், வெளிநாட்டுப் பல்கலைக்கழகங்கள் இங்கே கல்விக் கடையை விரிப்பார்கள். மாணவர்களுக்கான இலவசக் கல்வி ரத்து செய்யப்படும். அரசுக் கல்லூரிகள், நிதி தன்னாட்சி (Financial autonomous) நிறுவனங்களாக மாற்றப்படும். கல்லூரிகளே மாணவர்களிடமிருந்து எவ்வளவு வேண்டுமானாலும் கட்டணம் வசூலித்துக்கொள்ளும். “டீச் இன் இந்தியா” திட்டம் மூலம், வெளிநாட்டு கல்வியாளர்கள், துறைசார் வல்லுநர்களை இறக்குமதி செய்து மாபெரும் திறந்தவெளி இணைய பாடத்திட்டங்கள் MOOCs (Massive Online Open Course) தயாரிக்கப்படும், உள்நாட்டு ஆசிரியர்களின் வேலைகள் ஒழிக்கப்படும், டிஜிட்டல் இந்தியா திட்டத்தின் மூலம் கல்லூரிக்குச் செல்லாமல் கல்வி கற்பிக்கப்படும். மாணவர்களின் உரிமைகள் அனைத்தும் பறிக்கப்படும்.

இப்படி, ஒட்டுமொத்த கல்வித்துறையையும் வெளிநாட்டு பல்கலைக் கழகங்கள், தனியார், கார்ப்பரேட் கொள்ளையர்களுக்காக மாற்றுவதுதான் காட்ஸ். இனி கல்வி பற்றி முடிவெடுக்க இந்திய நாடாளுமன்றத்திற்கு எவ்வித சட்ட உரிமையும் கிடையாது. இதற்குப் பெயர் இறையாண்மையா?march23-baghat-singh-martyr-day-rsyf

கல்வித்துறையை மட்டுமல்ல, மனிதன் உயிர் வாழ்வதற்கு அடிப்படையான மருத்துவம், சுகாதாரம், குடிநீர் உள்ளிட்ட சேவைத்துறைகள் அனைத்தும் காட்ஸ் – ன் காலடியில் அடகு வைக்கப்பட்டிருக்கிறது. ஏற்கனவே அரசு பொதுத்துறை நிறுவனங்கள் பல தனியாருக்குத் தாரைவார்க்கப்பட்டுவிட்டன. மீதமிருக்கும் ஒன்றையும் விடாமல் பன்னாட்டு கார்ப்பரேட் முதலாளிகளுக்கு தூக்கிக் கொடுத்து வருகிறார் மோடி.

பன்னாட்டுக் கம்பெனிகள் நம் தொழிலாளர்களை காண்ட்ராக்ட் ஊழியர்கள் எனும் பெயரில் கொத்தடிமைகளாக கசக்கிப் பிழிகிறார்கள். வேலைபறிப்பு, ஆலை மூடல் என தொழிலாளர்கள் தற்கொலைக்குத் தள்ளப்படுகிறார்கள். ஐ.டி ஊழியர்களும் இதற்கு விதிவிலக்கல்ல. நமது விவசாய நிலங்கள் பன்னாட்டு நிறுவனங்களுக்காக பறிக்கப்படுகிறது, விவசாயிகள் விவசாயத்திலிருந்தே விரட்டப்படுவதோடு, பட்டினி போட்டுக் கொல்லப்படுகிறார்கள். காடு, மலை, ஆறு, மணல் உள்ளிட்ட இயற்கை வளங்களும், கனிம வளங்களும் கார்ப்பரேட் முதலாளிகள் சூறையாட திறந்துவிடப்பட்டிருக்கிறது. மொத்தமாக, நாடே மறுகாலனியாக்கப்பட்டு வருகிறது.

சுருக்கமாகச் சொன்னால், 1947 க்கு முன்னால் நாடு எப்படிப்பட்ட அடிமைத்தனத்தில் இருந்ததோ அதேபோல்தான் இன்றும் உள்ளது. அது காலனி, இது மாறுகாலனி அவ்வளவுதான் வித்தியாசம். அன்று, ஆங்கிலேய கிழக்கிந்தியக் கம்பெனியின் ஆட்சியை இந்தியாவில் நிலைநாட்ட வங்காளத்தின் தளபதி மீர்ஜாபர் விசுவாசமாக சேவை செய்தான். இன்று அமெரிக்கா உள்ளிட்ட ஏகாதிபத்தியங்களுக்கு நாட்டை மறுகாலனியாக்க விசுவாசமாக வேலை செய்கிறார் பார்ப்பன பாசிச மோடி.

நாம் என்ன செய்யப்போகிறோம்? ஆங்கிலேய காலனியாதிக்கத்தில் இருந்து நாட்டை மீட்டெடுக்க தனது உடல், பொருள், ஆவி அனைத்தையும் அர்ப்பணித்துக் கொண்டான் 23 வயது இளைஞன் பகத்சிங். அவன் தனது போர்க்குணமிக்க போராட்டங்களால் ஆங்கிலேய ஆட்சியை நிலைகுலையச் செய்த மாவீரன். வெள்ளையர்களை அடித்து விரட்டி வென்றெடுக்க வேண்டிய விடுதலையை, உண்ணாவிரதம், அறவழிப்போராட்டங்கள் என கெஞ்சிப் பெற வேண்டிய பிச்சையாக்கினார் காந்தி. ஆனால், விடுதலையை போராடி சாதிக்க வேண்டும் என்று கொதித்தெழுத்த பகத்சிங்கும் அவரைச் சார்ந்த மாணவர்களும், இளைஞர்களும் காந்திய காரிருளை கிழித்து போர்க்குணமிக்க போராட்டங்களை முன்னெடுத்தனர். பீதியடைந்த ஆங்கிலேய அரசு இந்திய விடுதலைப்போரை வீழ்த்த பகத்சிங், சுகதேவ், ராஜகுரு ஆகியோரை தூக்கிலேற்றியது. அதன் நினைவுநாள்தான் மார்ச்-23. நாட்டின் விடுதலைக்காக தூக்குக் கயிற்றை முத்தமிட்ட இவர்கள்தான் நம்முடைய கதாநாயகர்கள். பகத்சிங்தான் நம் ரோல்மாடல். அவர் நினைவை நெஞ்சிலேந்துவோம்! பகத்சிங் நினைவுநாளை மறுகாலனியாக்க எதிர்ப்பு தினமாக பிரகடனப்படுத்துவோம்!

’’அநீதிகளுக்கெதிரான இந்தப் போர் எங்களோடு தொடங்கவும் இல்லை, எங்கள் வாழ்நாளோடு முடியப்போவதுமில்லை’’ என்று நாட்டின் விடுதலையை சாதிக்கும் கடமையை நம்மிடம் விட்டுச் சென்றிருக்கிறார் பகத்சிங். மறுகாலனியாக்கத்தை வீழ்த்தாமல் நமக்கு விடுதலை இல்லை. நாட்டின் விடுதலையை நேசிக்கும் மாணவர்கள், இளைஞர்களாகிய நாம் பகத்சிங் பாதையில் பயணிப்போம்! தேச விடுதலைப் போரை முன்னெடுப்போம்!

புரட்சிகர மாணவர் – இளைஞர் முன்னணி,
தமிழ்நாடு – 944512675

 

முதல் பதிவு: வினவு

கேஜரிவால், நோட்டோ – வழுக்குப் பாறைகள்

220px-None_of_the_above_in_India

அண்மையில் நடந்து முடிந்த நான்கு மாநில தேர்தல் முடிவுகளின் மூலம் ஆம் ஆத்மி அரவிந்த் கேஜரிவாலும், யாருக்கும் வாக்களிக்க விருப்பமில்லை என்பதை வாக்காக அளிக்கலாம் எனும் நோட்டோ முறையும் விவாதத்தைக் கிளப்பி வரவேற்பை பெற்றிருகின்றன. தேர்தல் காலங்களில் வரிசையில் நின்று வாக்களிக்கும் மக்களிடம் இவை புதிய நம்பிக்கையை தோற்றுவித்திருக்கின்றன. அரசும் கட்சிகளும் அப்படித்தான் மக்களிடம் பிரச்சாரம் செய்ய விரும்புகின்றன. ஆனால் உண்மை வேறு விதமாக இருக்கிறது.

 

அறுபது ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக மக்கள் தேர்தலில் வாக்களித்து, ஜனநாயகக் கடமையை ஆற்றி விட்டதாக மகிழ்ந்து கொண்டிருக்கிறார்கள் என்பது ஒருபுறம். மறுபுறம் யதார்த்தம் அவர்களை குத்திக் கிழித்துக் கொண்டிருக்கிறது. முகத்திலடிக்கும் சமூக அவலங்கள், வயிற்றிலடிக்கும் விலைவாசி உயர்வு, மூளையை அரிக்கும் வேலையின்மை, இதயத்தை விழுங்கும் உறவுச் சீர்கேடுகள் என கூரிய நகங்கள் தங்கள் உடலை கிழித்துப் போடுவதன் வலியிலிருந்து மக்கள் அனுபவங்களைப் பெற்றிருக்கிறார்கள். இவைகளுக்கெல்லாம் மறுகாலனியாக்கக் கொள்கை தான் காரணம் என்பதை முழுமையாக புரிந்திருக்கிறார்கள் என்று கூற முடியாது. ஆனாலும் இந்த ஓட்டுக்கட்சி அரசியல்வாதிகள் இதற்காக எதுவும் செய்ததில்லை, செய்யப் போவதில்லை என்பதை தெளிவாக உணர்ந்திருக்கிறார்கள். எல்லோருமே திருடர்கள் தான் என வெளிப்படையாகவே கூறுகிறார்கள். ஆனாலும் தேர்தலில் ஓட்டுப் போடுவது என்பது நமக்குள்ள உரிமை. நான் இந்தியனாக இருப்பதின் அடையாளம். ஓட்டுப் போடாவிட்டால் ஏதோ ஒரு விதத்தில் நாம் தகுதியில் குறைந்து விடுவோம் என்பன போன்ற எண்ணங்களினால் தான் ஓட்டுப் போடுகிறார்கள். ஆனால் இது இப்படியே நீடித்து விடுமா? தங்கள் வாழ்வின் யதார்த்தம் அவர்களை வேறு பக்கமாக நெட்டித் தள்ளிக் கொண்டிருக்கிறது.

 

நடந்து முடிந்த வடமாநில சட்டமன்ற தேர்தல்களில் தில்லியில் அரவிந்த் கேஜரிவால் இரண்டாம் இடத்தை பெற்றிருக்கிறார். இதைக் கொண்டு யதார்த்த நிலமைகளுக்கு எதிரான பிரச்சாரம் செய்யப்படுகிறது. இந்த தேர்தல்களில் வேறு வழியில்லாமல் காங்கிரசுக்கு மாற்றாக பாஜக தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டதை எப்படி மோடி அலை வீசுவதாக பொய்ப் பிரச்சாரம் செய்யப்படுகிறதோ; அதேபோல ஆம் ஆத்மி கட்சியின் தில்லி தேர்தல் வெற்றியை நல்ல மாற்றத்தின் அறிகுறியாக நடுத்தர வர்க்க அறிவுஜீவிகள் பொய்யாக உருவகப்படுத்துகிறார்கள். ராலேகாவ்ன் சித்தியில் அன்னா தன் நாடகத்தின் அடுத்த காட்சியை தொடங்கிவிட்ட இந்த வேளையில் முந்திய காட்சியில் சக நடிகராக இருந்த கேஜரிவாலின் பாத்திரம் என்ன? ஸ்பெக்ட்ரம், நிலக்கரி என ஊழல்கள் சந்திசிரித்த நாட்களில் ஊழல் எதிர்ப்பு போராளிகளாக வெளிச்சத்திற்கு வந்தார்கள். ஆனால் இவர்கள் எதை ஊழல் என்கிறார்கள்? எதை நிர்வாகக் கொள்கை என்று ஏற்கிறார்கள்? இவர்களின் தீர்வு என்ன? என்று பார்த்தாலே போதும், இவர்களின் நாடகத்திற்கு தயாரிப்பாளர் யார் என்பதை உணர்ந்து கொள்ளலாம்.

 

ஸ்பெக்ட்ரம், நிலக்கரி, சவப்பெட்டி போன்ற ஊழல்கலெல்லாம் அறியப்பட்ட ஊழல்கள் அறியப்படாமல் எவ்வளவோ ஊழல்கள் அமுங்கிக் கிடக்கின்றன. என்றாலும் இவைகளில் எது ஊழலாக கருதப்படுகிறது என்பது முதன்மையான அம்சம். ஸ்பெட்ரம் ஊழலை எடுத்துக் கொள்வோம். அ.ராசா ஏலம் போட்டு கொடுக்கவில்லை, குறிப்பிட்ட நிருவனங்களுக்கு கொடுப்பதற்காக விதிகளை வளைத்தார் என்பது தான் ஊழலாக கருதப்படுகிறது. தனியார் நிறுவனங்களுக்கு ஏன் கொடுக்க வேண்டும்? என்றோ அரசு நிறுவனமான பி.எஸ்.என்.எல் ஏன் விலக்கப்பட்டது என்பதோ ஊழலாக கருதப்படுவதில்லை. அதனால் தான் தன் எண்ணெய் தேவைக்கு இறக்குமதியை சார்ந்திருக்கும் இந்தநாட்டில் கண்டுபிடிக்கப்பட்ட எண்ணெய் இருப்பு ரிலையன்ஸுக்கு வழங்கப்பட்டது எப்படி? எனும் கேள்வி எழவும் இல்லை, அது ஊழலாக கருதப்படவும் இல்லை. அது மட்டுமின்றி இந்த ஊழல்களால் ஆதாயமடைந்த முதலாளிகள் மீது சுட்டு விரல் கூட நீட்டப்படவில்லை என்பதையும் கவனிக்க வேண்டும். இந்தப் பார்வை ஆம் ஆத்மிக்கும் இல்லை, அன்னாவுக்கும் இல்லை. அவர்களைப் பொருத்தவரை ஸ்பெக்ட்ரம் தான் ஊழல், ரிலையன்ஸுக்கு வழங்கப்பட்ட எண்ணெய் இருப்புகள் ஊழலல்ல.

 

சரி, இந்த அறியப்பட்ட ஊழகளையும் கூட ஒழிப்பதற்கு முன்வைக்கப்படும் தீர்வுகள் என்ன? புதிதாக ஒரு சட்டம் இயற்றுவது தான். மேற்குறிப்பிட்டவைகள் எதனால் அங்கீகாரம் வழங்கப்பட்டிருக்கிறதோ அதில் கூடுதலாக ஒரு சட்டத்தையும் அதற்கான அமைப்பையும் சேர்த்துவிட்டால் ஊழல் ஆவியாகிவிடும் என்பது தான் ஊழமை ஒழிப்பதற்கு இவர்கள் வைத்திருக்கும் தீர்வு. இதைத்தான் மேல் நடுத்தர வர்க்கம் உச்சிமோர்ந்து கொண்டாடுகிறது. ஏனென்றால் அவர்கள் ஆராதிக்கும் முதலாளித்துவத்திற்கும், உடலுழைப்பை கேவலமாக எண்ணுகின்ற மனோபாவத்திற்கும் அது தான் பொருந்திப் போகிறது. இப்படி அவர்களுக்கு பொருந்திப் போவதை மெழுகுவர்த்தி எரித்து கொண்டாடிவிட்டு அது ஊழலை ஒழிக்கும் என்று நம்மை நம்பச் சொல்கிறார்கள். தொலைத்த இடம் இருட்டாக இருக்கிறது என்பதற்காக வெளிச்சமான இடத்தில் தேடிவிட்டு காணாமல் போனது கிடைத்துவிடும் என்று நாமை நம்பச் சொல்கிறார்கள். ஏற்க முடியுமா?

 

இதே போலத்தான் நோட்டோவையும் முன் தள்ளுகிறார்கள். 49ஓ என்றொரு ஏற்பாட்டை முன்பு கொண்டு வந்தார்கள். ஆனால் அதில் அலுவலர்களிடம் கையெழுத்து வாங்கிக் கொடுக்க வேண்டும் என இருப்பது சிரமமாக இருக்கும், ஏற்க மாட்டார்கள் என்பதால், சுலபமாக ஓட்டுப் போடும் எந்திரத்திலேயே ஒரு பொத்தான் அமைத்திருக்கிறார்களாம். யாருக்கும் ஓட்டுப் போட விருப்பமில்லை என்றால் அந்த பொத்தானை அழுத்தி பதிவு செய்து விடலாம் என்கிறார்கள். ஓட்டுக்கட்சி அரசியல்வியாதிகளின் ஆட்டங்களையும், அவர்கள் தமக்குச் செய்யும் துரோகங்களையும் கண்டு ஆற்றாமையால் ஒதுங்கத் தொடங்கியிருக்கிறார்கள் மக்கள். இந்த ஆற்றாமை அரசின் மீதான கோபமாக திரும்பி விடக்கூடாதே என்பதற்காக கண்டுபிடிக்கப்பட்ட குறுக்கு வழி தான் இந்த மாய்மாலங்கள். ஆனால் இதையே ஜனநாயகத்திற்கான, நம்முடைய ஜனநாயகத்திற்கான மேன்மை என்று பறை சாற்றுகிறார்கள்.

 

இது ஒருபுறமென்றால் மறுபுறத்தில் இந்த வட மாநில தேர்தல்களில் மொத்தம் 16 லட்சம் வாக்குகள் நோட்டோவுக்கு விழுந்திருக்கின்றன. இது இந்த அரசு அமைப்பின் மேல் மக்கள் வெறுப்பு கொண்டு வருகிறார்கள் என்பதன் அடையாளம் என்கிறார்கள். மேலோட்டமாக பார்க்கும் போது இது சரியானது போல் தோன்றினாலும், இது சரியானதல்ல. இந்த அரசமைப்பு நமக்கானதல்ல என்பதை மக்கள் தங்கள் சொந்த அனுபவங்களின் மூலம் உணர்ந்து வருகிறார்கள். அதேநேரம் அந்த அனுபவங்களிலிருந்து தமக்கான வெற்றியை தேடிக் கொள்வது எப்படி எனும் வழி அவர்களுக்கு புலப்படவில்லை. அதனால்தான் தங்களுக்கு எளிதாகத் தெரியும் வழிகளில் செல்லத் தொடங்கி விடுகிறார்கள். அப்படி அவர்கள் தவறாக பயணிக்கும் வழிகளில் ஒன்று தான் இந்த நோட்டோ. எந்த அரசமைப்பு தமக்கானதல்ல என்று தம் சொந்த அனுபவங்களின் மூலம் உணர்ந்திருக்கிறார்கலோ அந்த அரசமைப்புள்ளேயே தீர்வு இருக்கிறது எனும் மயக்கத்தைத்தான் இந்த நோட்டோ ஏற்படுத்துகிறது. அதாவது மக்களின் தேவை இந்த அரசமைப்பை நீக்கிவிட்டு அந்த இடத்தில் பாட்டாளி மக்களை பிரதிநிதித்துவப்படுத்தும் அரசமைப்பு தேவையாய் இருக்க; அந்த தேவையை நோக்கி பயணிக்கும் வழியாக அவர்கள் தேர்ந்தெடுப்பது அந்த அரசமைப்பை தக்க வைக்கும் ஏற்பாட்டை. இது எவ்வளவு பெரிய அபாயம்?

 

கேஜரிவாலுக்கு வாக்களிப்பதாய் இருக்கட்டும், அல்லது நோட்டோவை பயன்படுத்துவதாக இருக்கட்டும் இந்த இரண்டுமே நடப்பு ஓட்டுக்கட்சி அரசியல் முறையை எதிர்த்து செய்யப்படும் முயற்சியே. ஆனால் இந்த இரண்டும் அதே ஓட்டுக்கட்சி அரசியல் முறைகளுக்குள் மக்களை தள்ளிவிடும் வேலையையே செய்கின்றன. பயணிக்கும் பாதை தாங்கள் விரும்பும் ஊருக்கு கொண்டு சென்று சேர்க்காது என்பதை அறியாமல் இருப்பது எவ்வளவு பெரிய சோகம். தாங்கள் அனுபவித்துக் கொண்டிருக்கும் அத்தனை துன்ப துயரங்களுக்கும் அரசின் மறுகாலனியாக்க கொள்கையே காரணம் என்பதை உணந்து, அதற்கு எதிராக போராட முன்வரும் போது தங்களை பழைய குட்டைக்குள்ளேயே மூழ்கடிக்கும் இந்த வழுக்குப் பாறைகள் உடைந்து தூளாவது உறுதி.

மின்னூலாக(PDF) தரவிறக்க‌

மார்ச் 8 – உலக உழைக்கும் பெண்கள் தினம்!

working woman

அன்பார்ந்த உழைக்கும் பெண்களே !

     முதன் முதலில் மார்ச் 8 படைத்த பெண்கள் ஏதோ வேலைக்கு சம ஊதியம் என்ற கூலி உயர்வு பிரச்சனைக்காக போரடிய நாள் மட்டும் அல்ல. ஆண்களுக்கு இணையான ஊதியம், நிர்ணயித்த வேலை நேரம், வாக்குரிமை என தங்கள் அரசியல் உரிமைக்காக போரடிய நாள் தங்களுடைய உரிமைகளைப் பெற போராட வேண்டும், அமைப்பாக திரள வேண்டுமென பெண்கள் தங்களே உணைர்ந்த நாள். உலகிற்கும் உணர்த்திய நாள்.

     டென்மார்க்கின் தலைநகர் கோபன்ஹெகனில் 1910ம் ஆண்டு நடைபெற்ற சோசலிசத்துக்கான இரண்டாவது அனைத்துலக மாநாட்டில், ஜெர்மனியின் தொழிலாளர் தலைவர் தோழர் கிளாரா ஜெட்கின் முன்மொழிந்ததன் அடிப்படையில், மார்ச்-8ம் நாள் அனைத்துலக பெண்கள் தினமாக பிரகடனம் செய்யப்பட்டு 1911-ம் ஆண்டிலிருந்து பின்பற்றப்படுகிறது.

     இந்நாளில் தான் சமூக அமைப்பினாலும், குடும்ப நிறுவனத்தாலும் அடிமைப்படுத்தபட்ட பெண்கள் தங்கள் விடுதலைக்கான கடந்த கால போரட்டங்களின் தோல்விகளிலிருந்து பாடம் பெறவும், காயங்களை ஆற்றிக்கொள்ளவும், பெற்ற வெற்றிகளிலிருந்து வீரம் பெறவும், புத்துணர்வு பெறவும், விடுதலைக்கான திசைவழியைத் தீர்மானிக்கவும், தங்களை புதுப்பித்துக் கொள்ளவுமான நாள் தான் மார்ச்-8.

     சமூக வரலாற்றில் கால்நடை வளைப்பு, விவசாயத்தைக் கண்டரிந்த்தது, முதன்முதலில் நெருப்பை உருவாக்கியது போன்றவற்றை பெண்கள் கண்டறிந்து தந்ததால்தான். மனித குலம் இன்றைய நாகரீக கட்டத்திற்கு வந்துள்ளோம். ஒவ்வொரு சமூகக் கட்ட உழைப்பில் மட்டுமல்லை, வரலாற்றில் பெண் வாடையில்லாத போரட்டம் ஏதுமில்லை.. பெண் கை கொடுக்காமல் புரட்சிகள் ஜெயித்ததுமில்லை. அனைத்திற்கும் மேலாக பெண்கள் மனிதகுலத்தை பேணிகின்ற மறுஉற்பத்தித் திறனை தனக்குள் கொண்டுள்ள பெண்ணினத்தை சமூகம் கொண்டாட வேண்டும்.

     ஆனால் ”இந்தியாவில் ஒவ்வொரு 22 நிமிடத்திலும் ஒரு பெண் பாலியல் பலாத்காரத்துக்கு உள்ளாக்கப் படுகிறார். ஒவ்வொரு 7வது நிமிடத்திலும் பெண்கள் மீது வன்முறை கட்டவிழ்த்துவிடப்படுகிறது. ஒவ்வொரு 43 நிமிடத்திற்கும் ஒரு பெண் கடத்தப்படுகிறார். ஒவ்வொரு 42 நிமிடத்திலும் ஒரு வரதட்சிணை சாவு நடக்கிறது. பெண்கள் மீதான வன்முறைக் குற்றங்களாக பதிவாகியுள்ள ஏறத்தாழ 93,000 வழக்குகள் இன்னமும் விசாரனைக்கு வரவில்லை”-இது தான் இந்தியத் தாய் நாடு. நமது தாய்மார்களை நடத்தும் விதம்.

     காலம் காலமாக வீட்டு வேலை, குடும்ப பராமரிப்பு என சமூகத்திற்கு தங்களது உழைப்பை செலுத்தி வந்த பெண்களை தனியார்மயம் – தாராளமயம் வேலைக்கு செல்ல வேண்டிய கட்டாயத்திற்கு தள்ளியது.

     கூடுதலான வேலை, குறைவான கூலி, சங்கமாக திரளமாட்டார்கள் போன்ற காரணங்களால் உருவான புதிய வேலைவாய்ப்புகள் பெண்களை வீடுகளிலிருந்து வீதிக்கு இழுத்து வந்தது.

     ஹோட்டல் சப்ளையர்களாக, நகை, ஜவுளிக்கடை விற்பனையாளர்களாக, பஞ்சலை, ஆயத்த ஆடை தொழிலாளர்களாக, நோக்கியா போன்ற மின்னணுத் தொழிலகங்களில் ஒப்பந்த கூலிகளாக, I.T. நிறுவனத்தில், வங்கிகளில் ஊழியர்களாக, மருத்துவமனை நர்சுகளாக, பெட்ரோல் பல்கிலும், வீட்டிலும் வேலைகாரர்களாக என எங்கெங்காணினும் பெண் உழைப்பாளர்களால் தான் தற்போதைய நவீன உலகம் இயங்கிக் கொண்டிருக்கிறது.

     ஒருபுறம் சலிப்பூட்டும் வீட்டு வேலை, குழந்தைப் பராமரிப்பு என்றால், மறுபுறம் உடலையும், மனதையும் சக்கையாக பிழியும் மூலதனச் சுரண்டல். மறுகால்ணியாக்கம் பெண்களின் உழைப்புச் சுரண்டலை மட்டுமில்லை அவர்களின் உடலையும் விற்பனைச் சரக்காக்கி உள்ளது.

     பெண்களின் அங்கங்களை கடைபரப்பும் தகவல் தொப்ழில் நுட்பம். தொலைபேசி நிறுவனங்கள் பெண்களை வைத்து நடத்தும் சரச சல்லாப உரையாடல் “சேவைகள்”. அந்நிய செலாவணிக்காக சுற்றுலா பொருளாதாரம் என்ற பெயரில் நடக்கும் விபச்சாரம்.

     குத்துப்பாட்டையும், பொறுக்கித்தனத்தையும் கொண்டாடும் சினிமாக்கள், “ஆண்டிகளை மடக்கும்” வக்கிரங்களை எழுதி இளைஞ்சர்களையும், மாணவர்களையும் சீரழிக்கும் ”டைம்பாஸ்” மஞ்சள் பத்திரிக்கைகள், கள்ளக்காதல் சீரியல்கள், “மானாட மயிலாட” என “குத்தாட்ட” நடனங்களால் ஆண்களை உசுப்பேற்றும் சேனல்கள், இவற்றால் வெறியூட்டப்பட்ட ஆண்கள் பொது இடம், வீடு என்று எல்லா இடங்களிலும் பெண்களை பாய்ந்து குதறுகிறார்கள்.

     ஒருபுறம் பன்னாட்டு நிறுவனங்கள் லாபவெறிக்காக அம்பிகாக்களின் இரத்தத்தை, உயிரை உறிஞ்சினால், மறுபுறம் ஆணாதிக்கம் தனது காமவெறிக்கு நிர்பயாக்களையும், வினோதினிகளையும் கடித்து குதறுகிறது.

     பாலியல் வல்லுறவு குற்றங்கள் மட்டும் அதிகரிக்கவில்லை. ஆசிட் வீச்சு, வரதட்சனை கொலை, “கெளரவக்” கொலைகளும், பெண் கருக்கொலை பெண் சிசுக் கொலைகளும் அதிகரித்துள்ளது என மக்கள் தொகை கணக்கெடுப்பு அமல்படுத்தியுள்ளது.

     ஒரு பெண் எந்த குற்றமும்செய்ய வேண்டியதில்லை.அவள் ஒரு பெண்ணாக இருக்கிறாள் என்பத்ற்காகவே வன்முறை குற்றங்கள் ஏவிவிடப்படுகின்றன.

 பெண்களுக்கு எதிரான இத்தகைய குற்றங்கள் சிவில் சமூகத்தின் உதிரி கிரிமினல்களால் தான் ஏற்படுகிறது என பலரும் கருதுகின்றார்கள். ஆனால், பெண்களுக்கு பாதுகாப்பு அளிப்பதாக கூறப்படும் அரசு எந்திரமே பெண்களுக்கு எதிராகத்தான் உள்ளது.

வாச்சாத்தி, சின்னாம்பதி, சிதம்பரம் பத்மினி என போலீசின் யோக்கியதைக்கு எவ்வளவோ உதாரணங்கள் சொல்லலாம்.

காஷ்மீரிலும், வடகிழக்கு மாநிலங்களிலும் இராணுவம் நடத்திய காமவெறி – கொலைவெறி அட்டூழியங்களை மணிப்பூர் தாய்மார்கள் “எங்களையும் வல்லுறவு கொள் இந்திய இராணுவமே!” என நிர்வாணமாக போராடி இராணுவத்தின் முகத்தில் காறி உமிழ்ந்தார்கள். இராணுவத்தின் பாலியல் குற்றம் அம்பலமானாலும் அரசு எந்த நடவடிக்கையும் எடுப்பதில்லை. பாலியல் குற்றத்தில் ஈடுபடும் இராணுவத்தினரை சிவில் கோர்ட்டுகளில் கிரிமினல் சட்டங்களின் கீழ் தண்டிக்க வேண்டும் என்பது உள்ளிட்ட நீதிபதி வர்மா கமிட்டி பரிந்துரைத்த முக்கியமான சில சீர்த்திருத்தங்களை கூட அரசு ஏற்கவில்லை.

நீதித்துறையோ பன்வாரிதேவி என்ற ஒடுக்கப்பட்ட சாதியை சேர்ந்த பெண்ணை ஆதிக்க சாதி வெறியர்களால் கும்பல் பாலியல் வல்லுறவுக்கு ஆளாக்கப்பட்ட வழக்கில் நீதிமன்றம் “தாழ்த்தப்பட்ட பெண்ணை மேல் சாதி மக்கள் தீண்டவே மாட்டார்கள் எனவே வல்லுறவு நடந்தது என்பது பொய்” என தீர்ப்பு கூறி ஆதிக்க சாதி காமவெறியர்களை விடுதலை செய்தது, பின் அடுத்த வழக்கு உயர்நீதிமன்றத்திற்கு சென்றது. அடுத்த 15 ஆண்டுகளில் அந்த வழக்கு ஒரே ஒரு முறைதான் விச்சரனைக்கு வந்தது. ஒரு பாலியல் வல்லுறவு வழக்கு 20,25 ஆண்டுகளாக இழுத்தடிக்கும் ஒரே தேசம் இந்தியாவாகத்தான் இருக்கும்.

wwday

பெண்கள் காதலித்தால் இந்துவ பரிவாரங்கள், ஜாட், யாத்வ், வன்னிய, தேவர், கவுண்டர் சாதிய அரசியல்வாதிகள் அரிவாளோடும் தீவெட்டியோடும் நிற்கிறார்கள்.

ஓட்டுக்கட்சிகளில் பெரும்பாலும் ஆணாதிக்க வாதிகளாகவே இருக்கின்றனர். காமவெறி காளியாட்டங்களில், சின்னவீடு சமாசாரங்களில், பாலியல் புற்றங்களில் சட்டமன்ற – நாடாலுமன்ற உறுப்பினர்கள் பட்டியல் வெளிவந்து அம்பலமானது. கர்நாடக சட்டசபையில் பா.ஜ.க. சட்டசபை உறுப்பினர்கள் செல்போனில் ஆபாசபடம் பார்த்தது மீடியாக்களில் அம்பலமாகி நாறியது.

இவை அனைத்தும் இது ஜனநாயக அரசு அல்ல, பெண்களை சமத்துவமாக நடத்தும் அரசியல் அமைப்பும் அல்ல என்பதை மீண்டும் மீண்டும் நிரூபித்துக் காட்டுகின்றன. வேலை வாய்ப்பில், நாடாளுமன்றத்தில் பெண்களுக்கு கூடுதல் இட ஒதுக்கீடு, பெண் போலீசு, பெண் நீதிபதிகள், மகளிர் காவல் நிலையங்கள் போன்றவற்றால் இன்றைய அரசியல் அமைப்பின் கீழ் தொடரும் பெண்கள் மீதான வன்கொடுமைகளைத் தடுத்துவிடத்தான் முடியுமா ? முடியாது !

நிலபிரபுத்துவ தந்தைவழி சமூக அமைப்பு, மறுகாலணியாக்கம் என இரு நுகத்தடிகளையும் அடித்து நொறுக்காமல் பெண்கள் மீதான வன்முறைகளை தடுத்து நிறுத்த முடியாது. இவ்விரு நுகத்தடிகளையும் கட்டி காத்து வருகின்ற இன்றைய சமூக, பொருளாதார, அரசியல், கலாச்சார அமைப்பை அடியோடு மாற்றியமைக்க வேண்டும். அந்த திசையில் குடும்பத்தில், கல்வியில், அரசியல், கலாச்சார நிறுவனர்களில், தொழிலகங்களில் என சமூகத்தின் சகல அரங்குகளிலும் ஜனநாயகத்தை நிர்ணயிக்கும் போராட்டங்களை கட்டியமைப்போம். இன்றைய அரசியல் அமைப்பு முறையை வீழ்த்தி விட்டு புதிய ஜனநாயக அரசியல் அமைப்பு போரட்டங்களை வளர்த்தெடுப்போம்! பெண்களின் உரிமைகளை, விடுதலையை உறுதி செய்வோம்.

பெண்களை போகப்பொருளாய் ஆணுக்கு சேவை செய்யும் அடிமையாய் நடத்தும் ஆணாதிக்க நிலவுடைமைப் பண்பாட்டை அறுத்தெறிவோம்!

 ஆபாச வக்கிரங்களை கடைவிரித்து பெண்களுக்கு எதிரான பாலியல் வன்முறையைத் தூண்டும் ஏகாதிபத்திய சீரழிவுக் கலாச்சாரத்தை துடைத்தெறிவோம்!

மனித இனத்தை உருவாக்கிப் பேணுகின்ற பெண்ணினத்தின் மேன்மையை உயர்த்திப் பிடிப்போம்!

பாலியல் துன்புறுத்தல்களை அவமானமாக கருதி ஆணாதிக்க பொறுக்கிகளை அடையாளம் காட்டுவோம்! அடித்து நொறுக்குவோம்!

மறுகாலணியாக்க சதிக்கு  எதிராக போராடும் அனைத்து பிரிவு மக்களோடும் கரம் சேர்ப்போம்!

புதிய ஜனநாயக புரட்சியை வென்றெடுப்போம்!

மாவட்ட ஆட்சியர் அலெக்ஸ் பால் மேனன் கடத்தல் தவறா?

சுக்மா மாவட்ட ஆட்சியர் அலெக்ஸ் பால் மேனன் மாவோயிஸ்டு கொரில்லாக்களால் கடத்தப்பட்டிருக்கும் சம்பவம், அரசு மற்றும் ஆளும் வர்க்க ஊடகங்களிடம் ஆத்திரத்தையும் வெறியையும் கிளப்பியிருக்கிறது. “அரசாங்கம் இனிமேலாவது முதுகெலும்புடன் நடந்து கொள்ளவேண்டும்” என்று ஓய்வு பெற்ற இராணுவ அதிகாரிகள் நரைத்த மீசைகளின் ஊடாக ஆங்கில சானல்களில் உருமுகிறார்கள்.

“தங்களுக்கு ஜனநாயகத்தில் நம்பிக்கை இல்லையென்று மாவோயிஸ்டுகள் நிரூபித்துவிட்டதால், எதிரி நாட்டுப் படையாகக் கருதி மாவோயிஸ்டுகளை ஒடுக்கவேண்டும்” என்று தலையங்கம் தீட்டியிருக்கிறது தினமணி. இத்தகைய வழிமுறையைக் கையாண்டிருப்பதன் மூலம், உன்னதமான இலட்சியத்துக்குப் பாடுபடுபவர்கள் என்று கூறிக்கொள்வதற்கான அருகதையை மாவோயிஸ்டுகள் இழந்துவிட்டதாக கூறுகிறது, இந்து நாளேடு.

இதுகாறும் மாவோயிஸ்டுகளுக்கு ஆதரவு காட்டி வந்ததைப் போலவும், இந்தக் கடத்தல் நடவடிக்கை காரணமாக மேற்படி ஆதரவை திரும்பப் பெறுவது போலவும் நடிக்கின்றன ஊடகங்கள். நேற்று வரை மாவோயிஸ்டுகளிடம் அரசு மிகுந்த இரக்கம் காட்டியதைப் போலவும், இனி மனதைக் கல்லாக்கிக் கொண்டு அவர்களை ஒடுக்குவதைத் தவிர வேறு வழியில்லை என்பதாகவும் ஒரு பொய்ச்சித்திரம் தீட்டப்படுகிறது.

இந்தக் கடத்தலுக்கான காரணம் விளங்கிக் கொள்ள முடியாததல்ல. பல்வேறு பொய்வழக்குகளின் கீழ் ஆண்டுக் கணக்கில் சிறை வைக்கப்பட்டிருக்கும் பழங்குடி மக்களையும் தமது தோழர்களையும் விடுவிக்கவேண்டும் என்பதுதான் மாவோயிஸ்டுகளின் கோரிக்கை. பிணை மனு, வாய்தா, வழக்கு என்று அலைந்து சட்டபூர்வமான வழிகளில் நிவாரணம் பெறவேண்டுமேயன்றி, இப்படி ஆள்கடத்தலில் ஈடுபடுவது ஜனநாயக முறையல்ல என்பது ஊடகங்கள் மாவோயிஸ்டுகளுக்கு கூறும் அறிவுரை.

“அக்யூஸ்டை பிடிக்க முடியாவிட்டால், அவன் பெண்டாட்டியை, பிள்ளையைக் கடத்து” என்பதுதான் போலீசு ஆத்திச்சூடியின் ‘அறம் செய விரும்பு’. ஆள்கடத்தல் என்பது போலீசின் அன்றாடப்பணி. இந்தியாவில் ஆள்கடத்தலே நடக்காத ஒரு போலீசு நிலையத்தைக் ‘கடவுளாலும் ‘ காட்ட முடியாது. குற்றவியல் நடைமுறைச் சட்டம் உள்ளிட்ட எல்லா புனிதச் சட்டங்களையும், அவற்றை மீறியதற்காக மாண்புமிகு நீதிமன்றங்கள் தெரிவித்துள்ள கடும் கண்டனங்களையும் கால் தூசாகக் கருதி, கடத்தல், சித்திரவதை, வன்புணர்ச்சி, கொலை போன்ற குற்றங்களை போலீசும் இராணுவமும் தொடர்ந்து செய்து வருகின்றன.

ஆள் கடத்தல் என்பதை போலீசின் இயல்பாக அங்கீகரித்து, அத்தகைய கடத்தல் நடவடிக்கைகளுக்குச் சட்டம் போட்டிருக்கும் கடிவாளமல்லவோ ‘ஹேபியஸ் கார்ப்பஸ்’ எனப்படும் ஆட்கொணர்வு மனு. இந்திய உயர் நீதிமன்றங்களின் நாட்குறிப்புகளில் ஹேபியஸ் கார்ப்பஸ் மனு தாக்கல் செய்யப்படாத நாள் ஒன்றை யாரேனும் காட்ட இயலுமா? “இந்த ஜனநாயகத்தின் மீது தங்களுக்கு நம்பிக்கையில்லை, இல்லை, இல்லவே இல்லை” என்று யர் நீதிமன்ற நீதிபதிகளின் ‘தலையில் அடித்து’ சத்தியம் செய்ததே சென்னை போலீசு, அதைத் தொலைக்காட்சிகளில் இந்த நாடே காணவில்லையா?

மக்களுக்கும்கூட இந்த ஜனநாயகத்தின் மீது நம்பிக்கை இல்லைதான். தங்களுக்கு எதிராக அடுக்கடுக்காக அநீதி இழைக்கப்பட்ட போதிலும், இந்த நாட்டின் மக்கள் கலகம் செய்யாமலிருப்பதற்குக் காரணம் சட்டத்தின் காவலர்கள் எனப்படுவோர் மீது அவர்கள் கொண்டிருக்கும் அச்சமேயன்றி, ஜனநாயகத்தின் மீது அவர்கள் வைத்திருக்கும் நம்பிக்கையல்ல. நீதி பெறுவதற்கு வேறு வழியறியாத காரணத்தினால் அடங்கிப் போகும் மக்களின் முன், இந்த அரசைப் பணிய வைப்பதற்கான வழியை மாவோயிஸ்டுகள் காட்டியிருக்கிறார்கள்.

ஜனநாயகத்தில் மாவோயிஸ்டுகளுக்கு நம்பிக்கை இல்லாததால், அவர்கள் மீது போர் தொடுக்கவேண்டும் என்கிறது தினமணி. ஜார்கண்டு மாநிலச் சிறைகளில் 6000 பழங்குடி மக்கள் விசாரணைக் கைதிகளாக அடைபட்டிருக்கிறார்கள். சட்டீஸ்கரின் ஜகதால்பூர் சிறையில் மட்டும் 612 பழங்குடி மக்கள் மாவோயிஸ்டுகளுக்கு உதவியதாக அடைக்கப்பட்டிருக்கிறார்கள். இவர்கள் வேறெந்த கிரிமினல் குற்றத்துக்காகவும் சிறையில் இல்லை. டாடா, ஜின்டால் போன்ற கார்ப்பரேட் கொள்ளையர்களுக்கு தங்களது நிலத்தைத் தாரைவார்க்க மறுத்த குற்றத்துக்காகப் பொய் வழக்குகளில் சிறை வைக்கப்பட்டிருக்கிறார்கள்.

இந்த மக்களெல்லாம் ‘ஜனநாயகத்தின் மீது தாங்கள் கொண்டிருக்கும் நம்பிக்கையை’ நிரூபிக்க வேண்டுமானால், நிலத்தைக் கொடுத்துவிட்டு ஓடிவிடவேண்டும். அல்லது ராம் ஜெத்மலானி போன்ற வழக்குரைஞர்களை அமர்த்தி உச்ச நீதிமன்றத்தில் வாதாடி பிணையில் வெளியே வந்து, அதன் பின்னர் ‘ஜனநாயக முறைப்படி’ வாய்தாவுக்கு அலைய வேண்டும். காஷ்மீரில் போலீசின் மீது கல்லெறிந்ததாக குற்றம் சாட்டப்பட்டிருக்கும் 20,000 சிறுவர்கள் ஆண்டுக்கணக்கில் வாய்தாவுக்கு அலைவதாக சமீபத்திய பி.பி.சி. செய்தி கூறுகிறது.

கூடங்குளத்தில் அமைதி வழியில் தமது எதிர்ப்பை தெரிவித்த ஆயிரக்கணக்கான மக்கள் மீது சுமார் 180 பொய் வழக்குகள் போடப்பட்டிருக்கின்றன. அவற்றில் ஓரிரு வழக்குகளில் மட்டும் கைது செய்யப்பட்ட 200 பேர், ஒரு மாதம் சிறையிலிருந்து, பின்னர் பிணையில் வெளியே வந்து தற்போது அன்றாடம் போலீசு நிலையத்தில் கையெழுத்துப் போட்டுக் கொண்டிருக்கிறார்கள். போராட முனைந்தால் பொய்வழக்குகள் இருநூறும் உயிர்த்தெழும்.

பொய் வழக்கு என்பது மக்களுடைய நெற்றிப் பொட்டில் அழுத்தப்படும் துப்பாக்கி. ‘சத்தம்போடாமல் நிலத்தைக் கொடு, காட்டைக் கொடு, அணு உலையை ஒப்புக்கொள்’ என்று வாயில் துணி அடைத்துப் பணிய வைக்கும் வன்புணர்ச்சி. இந்த அரசு சொல்கிறது மாவோயிஸ்டுகளின் கடத்தல் என்பது அரசை மிரட்டிப் பணியவைப்பதாம், அது ஜனநாயக வழிமுறை இல்லையாம்!

ஆயுதப் போராட்டப் பாதையைக் கைவிட்டு நாடாளுமன்ற அரசியல் நீரோட்டத்தில் கலக்குமாறு மாவோயிஸ்டுகளுக்கு வேண்டுகோள் விடுபவர்களும், இந்த ஜனநாயகத்தின் மீது பெருமதிப்பும், ஜனநாயக வழிமுறைகளின் மீது பெரும்பக்தியும் கொண்டவர்களுமான வலது கம்யூனிஸ்டு கட்சியினருக்கு நேர்ந்திருப்பது என்ன? மாவோயிஸ்டுகள் என்ற பெயரில் சட்டீஸ்கரில் அவர்களும் சிறை வைக்கப்பட்டிருக்கிறார்கள். சல்வா ஜூடும் என்ற கூலிப்படையினரும் போலீசும் இணைந்து மக்களுக்கு எதிராக நிகழ்த்திய படுகொலைகளையும் வன்முறைகளையும் விசாரிக்கக் கோரி உச்ச நீதிமன்றத்தில் மனு தாக்கல் செய்த கர்தம் ஜோகா என்ற வலது கம்யூனிஸ்டு தலைவர் மீது “மாவோயிஸ்டு கொரில்லாக்களுடன் சேர்ந்து மத்திய ரிசர்வ் போலீசு படையினர் மீது தாக்குதல் தொடுத்ததாக” வழக்கு போட்டுச் சிறை வைத்திருக்கிறது போலீசு.

வலது கம்யூனிஸ்டு தலைவர்களான ஏ.பி.பரதன், டி.ராஜா போன்றோர் ஜனநாயக முறைப்படி பல தடவை கண்டனம் தெரிவித்தும், நீதிமன்றங்களில் மனுச்செய்தும் சட்டீஸ்கர் அரசு இவரை விடுவிக்கவில்லை. தற்போது மாவோயிஸ்டுகள் வெளியிட்டிருக்கும் விடுவிக்கவேண்டியவர்கள் பட்டியலில் கர்தம் ஜோகாவும் வலது கம்யூனிஸ்டு கட்சியினரும் இருக்கின்றனர். ஜனநாயகப் பூர்வமற்ற வழியில் தனக்குக் கிடைக்கக்கூடிய இந்தப் பிணையில் கர்தம் ஜோகா வெளியே வரலாமா, அல்லது ஜனநாயக வழிமுறையின் மீது தான் கொண்டிருக்கும் விசுவாசத்தை நிரூபிப்பதற்காக அவர் சிறையிலேயே காத்திருக்க வேண்டுமா?

“இந்திய மக்களைக் கண்டு அந்நியர்களான பிரிட்டிஷார் அஞ்சியதைக் காட்டிலும் அதிகமாக, சுதந்திர இந்தியாவின் அரசு அஞ்சுகிறது. தங்களது ஆட்சியைத் தூக்கியெறிய வேண்டுமென்று போராடிய இந்தியர்கள் மீது, அரசியல் ரீதியான வழக்குகள் அன்றி வேறு பொய் வழக்குகளை பிரிட்டிஷ் அரசாங்கம் கூடப் போட்டதில்லை” என்கிறார் அவுட்லுக் (19.12.2011) கட்டுரையாளர் நீலப் மிஸ்ரா.

போஸ்கோவுக்கு எதிராக அமைதி வழியில் போராடி வரும் வலது கம்யூனிஸ்டு கட்சித் தலைவர் அபய் சாஹூவின் மீது பாலியல் வன்முறை, தலித்துகளுக்கு எதிரான வன்கொடுமை, வரதட்சிணைக் கொலைக்கு தூண்டுதல், திருட்டு முதலான 50 பொய்வழக்குகளைப் போட்டிருக்கிறது ஒடிசா போலீசு. போஸ்கோ எதிர்ப்பு போராட்டத்தின் முன்னணியாளர்கள் 800 பேர் மீது மட்டும் 200 பொய்வழக்குகள் ஒடிசாவில் போடப்பட்டிருக்கின்றன.

சென்ற ஆண்டு சட்டீஸ்கர் சென்ற சுவாமி அக்னிவேஷ் தாக்கப்பட்டது தொடர்பாக விசாரிப்பதற்கு, உச்சநீதிமன்ற உத்தரவின் பேரில் சட்டீஸ்கர் சென்ற சி.பி.ஐ. அதிகாரிகள் மீது, சட்டீஸ்கர் துணைப்படை (பெயர் மாற்றப்பட்ட சல்வா ஜுடும்) துப்பாக்கிச் சூடு நடத்தியிருக்கிறது. சுமார் 2 மணி நேரம் துப்பாக்கிச் சண்டை நடத்தி மத்திய ரிசர்வ் போலீசு படையினர் தங்கள் உயிரைக் காப்பாற்றியதாகவும், இனிமேல் போதிய பாதுகாப்பு ஏற்பாடுகள் இல்லாமல் தாங்கள் விசாரணைக்குச் செல்ல இயலாது என்றும் உச்ச நீதிமன்றத்தில் மனு தாக்கல் செய்திருக்கின்றனர் சி.பி.ஐ அதிகாரிகள். (டைம்ஸ் ஆப் இந்தியா, 14.3.2012) ஆயுதப்படைப் பாதுகாப்பு இல்லாமல் சி.பி.ஐ. அதிகாரிகளே நடமாட முடியாத இடத்தில், சாதாரண பழங்குடி மக்களுக்கு கிடைக்கும் நீதி எத்தகையதாக இருக்கும்?

நிலைமை இவ்வாறிருக்க, இந்தக் கடத்தல் நடவடிக்கையையே அரசுக்குக் கிடைத்த மாபெரும் வெற்றியாகச் சித்தரித்திருக்கிறார் மத்திய ஊரக வளர்ச்சித்துறை அமைச்சர் ஜெய்ராம் ரமேஷ். அலெக்ஸைப் போன்ற இளம் அதிகாரிகளின் அர்ப்பணிப்புமிக்க செயல்பாட்டினால் ஈர்க்கப்படும் மக்கள், தங்களைப் புறக்கணித்து விடுவார்களோ என்ற அச்சத்தின் காரணமாகத்தான் மாவோயிஸ்டுகள் அவரைக் கடத்தியிருக்கிறார்களாம்! அமைச்சர் சொல்வதுதான் உண்மையென்றால், மாவோயிஸ்டுகள் தம் சொந்த செலவில் சூனியம் வைத்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள் என்று விட்டுவிட வேண்டியதுதானே! எதற்காக மீட்பு நடவடிக்கைகள், கண்டனங்கள், வேண்டுகோள்கள்?

“பழங்குடி மக்களுக்காகப் போராடுவதாக கூறிக்கொள்ளும் மாவோயிஸ்டுகள், அவர்களுக்கு வளர்ச்சித்திட்ட உதவி வழங்கச் சென்ற அதிகாரியைக் கடத்தலாமா? ஆயுதம் ஏந்தாத ஒரு ஆட்சியரைக் கடத்தலாமா?”என்று கேள்வி எழுப்புகின்றன ஊடகங்கள். ஏதோ ஆயுதப் போராட்டத்தின் நியாயத்தை அரசு அங்கீகரித்திருப்பதைப் போலவும், யுத்த தருமம் வழுவி நிராயுதபாணியைக் கடத்தியதுதான் பிரச்சினை என்பது போலவும் வெட்கமே இல்லாமல் பேசுகின்றன. தோழர் ஆசாத்தோழர் கிஷன்ஜி உள்ளிட்ட நூற்றுக்கணக்கான மாவோயிஸ்டு முன்னணியாளர்களையும், சாதாரணப் பழங்குடி மக்களையும், மோதல் என்ற பெயரில் நிராயுதபாணியாக நிற்க வைத்து சுட்டுக் கொன்றிருப்பதுதான் இந்த அரசின் யோக்கியதை. சல்வா ஜுடும் செய்த நூற்றுக்கணக்கான கொலைகள், வழக்குகளாக நீதிமன்றங்களில் உறங்குகின்றன. காஷ்மீரிலோ தோண்டுமிடத்திலெல்லாம் பிணங்கள் ஊற்றெடுக்கின்றன. காஷ்மீர் மாநில அரசே அதிகாரபூர்வமாக ஒப்புக் கொள்ளும் கணக்கின்படி, இராணுவம் அழைத்துச் சென்று அதன்பின் காணாமல் போனவர்களின் எண்ணிக்கை 1200 க்கும் மேல்!

போலீசு நடத்தியிருக்கும் ஆள் கடத்தல்களையும் போலி மோதல் கொலைகளையும் மறுக்க முடியாதென்பதால், “அரசைப் போலவே நீங்களும் நடந்து கொள்ளலாமா?” என்று நைச்சியமாக கேள்வி எழுப்புகிறது இந்து நாளேடு. மாவோயிஸ்டுகள் அப்படி நடந்து கொள்ள எண்ணியிருந்தால் ஆட்சியர் அலெக்ஸை தண்டகாரண்ய காடுகளில் ‘காணாமல் போக‘ச் செய்திருக்கலாம். மாறாக, அவரைப் பிணைக்கைதியாக வைத்துக் கொண்டு கோரிக்கை வைத்திருக்கிறார்கள்.

கைதிகளை விடுவிக்கக் கோரும் அவர்களது கோரிக்கைகளில் நீதி இருக்கிறது. “எனினும் அவ்வாறு விடுவிப்பது சட்டத்துக்கு விரோதமானது” என்கிறார்கள் வல்லுநர்கள். உண்மைதான். ‘நீதி’ சட்டவிரோதமானதாகவும், அநீதிகள் சட்டபூர்வமானவையாகவும் நிலைநாட்டப்பட்டிருக்கும் நாட்டில், சட்டப்படி நீதியைப் பெறுவது கடினம்தான்.

காடுகள், மலைகள், ஆறுகள் அனைத்தும் சமூகத்தின் பொதுச்சொத்துகள் என்பதே, மனிதகுலம் இதுகாறும் கடைப்பிடித்துவரும் நீதி. அந்த நீதியை இன்று சட்டவிரோதமாக்கி விட்டது தனியார்மயக் கொள்கை. அதனால்தான் மாவோயிஸ்டுகளுக்கு ஆதரவு தெரிவிப்பதே சட்டவிரோத நடவடிக்கையாகக் கருதப்படுகிறது.

பழங்குடிகளை, அவர்களது பாரம்பரிய வாழ்விடத்திலிருந்து விரட்டியடிப்பதன் மூலம், சொத்து என்ற சொல்லையே கேள்விப்பட்டிராத அம்மக்களின் மீது தனிச் சொத்தின் ஆவி இறக்கப்படுகிறது. வன்புணர்ச்சிக்கு ஆட்படுத்துவதன் வாயிலாக கற்பின் மேன்மை அவர்களுக்கு கற்பிக்கப்படுகிறது. நாகரிகத்தின் பொருளையும் நல்லாட்சியையும் (கிராம சுரக்ஷா அபியான்) அவர்களுக்கு சொல்லிக் கொடுக்க உலகவங்கி நிதி ஒதுக்குகிறது.

சாலை, மின்சாரம், கல்வி, மருத்துவம் போன்ற பரிசுப் பொதிகளை மோட்டார் சைக்கிளில் சுமந்து கொண்டு முதலில் அலெக்ஸ் பால் மேனன் வருகிறார். அடுத்து தானியங்கித் துப்பாக்கிகளைச் சுமந்தபடி சி.ஆர்.பி.எஃப். விஜயகுமார் வருகிறார். “யாரை முதலில் அனுப்புவது, விஜயகுமாரையா, அலெக்ஸையா? எது முதலில், காட்டு வேட்டையா, வளர்ச்சித் திட்டமா?” என்ற விவாதத்தில் இறுதி முடிவு எடுக்கப்படாததால், சில இடங்களுக்கு அவரும், சில இடங்களுக்கு இவரும் முதலில் அனுப்பப்படுகிறார்கள்.

இரண்டையும் அக்கம்பக்கமாகவே பயன்படுத்தி கூடங்குளம் போராட்டத்தை முடக்கிவிட்டதாக டில்லி முதல்வர்கள் மாநாட்டில் பெருமையடித்துக் கொண்டார் ஜெயலலிதா. “500 கோடி ரூபாய் வளர்ச்சித் திட்டத்தில் புறங்கையை நக்க வேண்டும். மறுத்தால், 200 பொய் வழக்குகளில் சிறை செல்லத் தயாராக வேண்டும். இரண்டில் எது மக்களின் தெரிவாக இருப்பினும், அணு உலை மட்டும் இயங்கியே தீரும்.” — இதுதான் கூடங்குளம் தந்திரம்.

அலெக்ஸ் பால் மேனனின் சொந்த ஊரான நெல்லை மாவட்டத்தில் ஜெ அரசு எதைச் செய்து வருகிறதோ, அதைத்தான் ராமன் சிங் அரசு சட்டீஸ்கரில் செய்கிறது. நலத்திட்டத்தைக் கடை விரித்து அணு உலை எதிர்ப்புப் போராட்டத்தை உடைக்கின்ற கைக்கூலிகளான ஊராட்சி மன்ற உறுப்பினர்களை இடிந்தகரை மக்கள் தாக்கியிருக்கின்றனர். அங்கே அலெக்ஸ் கடத்தப்பட்டிருக்கிறார்.

அவர் நேர்மையாளர், சேவை மனப்பான்மை கொண்டவர் என்கிறார்கள். இருக்கலாம், அவையெல்லாம் அவரது தனிப்பட்ட விழுமியங்கள். அவ்வளவுதான். நேர்மையற்ற ஒரு அரசமைப்பை அவர் தாங்கிப் பிடித்துக் கொண்டிருக்கிறார் என்ற உண்மையை, அவருடைய தனிப்பட்ட நேர்மை ரத்து செய்துவிடுவதில்லை. இந்த உண்மை அவர் அறியாததுமல்ல. மக்களை நாற்புறமும் சுட்டெரிக்கும் இந்த அநீதிகளின் மத்தியில், குற்றவுணர்வின்றி ஆட்சியராகப் பணியாற்றும் மனவலிமையை அவருக்கு வழங்கியிருப்பது அவருடைய தனிப்பட்ட நேர்மைதான் என்றால், அந்த நேர்மை ஆபத்தானது.

அவர் இந்தக் கொலைகார அரசின் கோரைப்பற்களை மறைக்கும் மனித முகம். அறம் கொன்று அம்மணமாய் நிற்கும் ஆளும் வர்க்கத்தின் மானத்தை மறைக்கக் கிடைத்த கோவணம். முழு நிர்வாணப் பாசிசமாய் மக்கள் முன் காட்சியளிப்பதற்கு ஆளும் வர்க்கம் இப்போதைக்கு விரும்பவில்லை என்பதால், ‘கோவணம்’ காப்பாற்றப்படும் என்று நாம் எதிர்பார்க்கலாம்.

வேறொரு கோணத்தில், ஆளும் வர்க்கத்தின் இந்த அவல நிலையைப் படம் பிடித்துக் காட்டுகிறது தினமணியின் தலையங்கம். “ஆளும் கட்சியும், எதிர்க்கட்சியும் கைவிடும் நிலையில், மக்களின் பிரச்சினைக்காகக் குரலெழுப்ப ஒரு மாற்றுக் கட்சியும் இல்லாமல் போனால், அந்த வெற்றிடத்தை நிரப்ப மாவோயிஸ்டுகள் போன்ற தீவிரவாதிகள் நுழைந்து விடுவார்கள் என்கிற ஆபத்து இந்தியாவின் எல்லா மாநிலங்களிலுமே இருக்கிறது”

ஆபத்துதான். என்ன செய்வது? பாரதிய ஜனதாவும் காங்கிரசும் பன்னாட்டு நிறுவனங்களை விரட்டினால், மாவோயிஸ்டுகளிடமிருந்து பழங்குடிகளை மீட்டுவிடலாம். முதலாளி வர்க்கம் சொத்துடைமையைத் துறந்து விட்டால் கம்யூனிசத்தையே ஒழித்துவிடலாம். நடப்பதில்லையே!

‘குறைகுடம்’ எனும் தன்னுடைய வலைப்பூவில் செப்டம்பர், 4, 2008 அன்று ஒரு கவிதை எழுதியிருக்கிறார் அலெக்ஸ் பால் மேனன்.

எம் அடிமைத்தனம் பெரிது ,
எமைப் பிணைத்திருக்கும் விலங்குகளோ வலிது,
பின்
உடைத்தெடுக்கும் அடிகள் மட்டும் ,
எப்படி
மெதுவாய்?
வலிக்காமல் ?

_________________________________________
– புதிய ஜனநாயகம், மே-2012
_________________________________________

முதல் பதிவு: வினவு

 

மின்னூலாக(PDF) தரவிறக்க‌

இடிந்தகரை மக்களின் கம்யூனிசப் பண்பாடு

கூடங்குளம் அணு உலைக்கு எதிரான மக்கள் போராட்டம் மீண்டும் உச்ச நிலைக்கு வந்திருக்கிறது. கடந்த மே 1 உழைப்பாளர் தினத்திலிருந்து காலவரையற்ற உண்ணாவிரதம் தொடங்கப்பட்டிருக்கிறது. இன்றிலிருந்து ஐநூறு பெண்களையும் உள்ளடக்கி நான்காவது நாளாக போராட்டம் தொடர்கிறது. மக்கள் எந்த சஞ்சலமும் அற்று போராட்டக் களத்தில் நிற்கிறார்கள். போராடும் மக்கள் மீது, அரசுக்கு எதிராக போர் தொடுத்தது, ராஜதுரோகம் செய்தது போன்ற கருப்புச் சட்டங்களை வீசி மிரட்டிப் பார்த்தது அரசு; ஐநூறு கோடிகளுக்கு நலத்திட்ட உதவிகள் என்று எலும்புத் துண்டுகளை வீசி  ஆசை காட்டிப் பார்த்தது அரசு; போராட்டத்தைக் கைவிட்டுவிட்டு வந்தால் தகுந்த அரசு வேலை வேண்டிய உதவிகள், சலுகைகள் என்று தனித்தனியாக லஞ்சம் கொடுக்கும் அளவுக்கு தரம் தாழ்ந்து கருங்காலிகளை உருவாக்க நினைத்தது அரசு; எதற்கும் மசியாமல் மக்கள் தங்கள் போராட்டப் பண்பை இறுகப்பற்றி உரத்து நிற்கிறார்கள்.

 

அணு உலைக்கு எதிராக அந்த மக்கள் ஏன் போராடுகிறார்கள்? அதன் அபாயங்கள், அரசியல், அடிமைத்தனம் உள்ளிட்ட அனைத்து கூறுகளையும் விளக்கி பலரும் எல்லா ஊடகங்களிலும் எழுதிக் குவித்திருக்கிறார்கள், தேவைப்படும் விதத்தில் அவை தொடரவும் செய்யும். எனவே அவைகளை தவிர்த்துவிட்டு அந்த மக்கள் தங்களுக்குள் எப்படி இருக்கிறார்கள்? போராட்டம் அவர்களை எப்படி மாற்றியிருக்கிறது? என்பதை அறிவதும் அவசியப்படுகிறது. மட்டுமல்லாது போராட்டம் என்றாலே அது தனிப்பட்ட இழப்புகளின் கூட்டுக் கலவை, தேவையில்லாதது, சொந்த விசயங்களை கவனிக்க விடாமல் முடக்கி வைத்துவிடும், முன்னேற விருப்பமில்லாதவர்களின் கையாலாகாத்தனம் என்றெல்லாம் மத்தியதர வர்க்க முன்ஜாக்கிரதை முத்தண்ணாக்கள் பொதுப்புத்தியை புனைந்து வைத்திருக்க, போராடும் மக்களோ பாட்டாளி வர்க்கப் பண்பாட்டை இயல்பாக வெளிப்படுத்திக் கொண்டிருக்கிறார்கள். கம்யூனிசம் சாத்தியமில்லை என்று தங்கள் ஆசையை ஆய்வாக வெளிப்படுத்திக் கொண்டிருப்பதை விலக்கிவிடுவோம், கம்யூனிச சமூகத்தில் வாழ்வதே பெரும் தண்டனையாக இருக்கும் என்பது போன்று மொழிந்து வைத்திருக்கும் அந்த முத்தண்ணாக்களுக்கு இடிந்தகரை மக்கள் தங்கள் போக்கில் லேசாக பதிலடி தந்திருக்கிறார்கள்.

 

எத்தனையோ இடையூறுகள், அரசின் அடக்குமுறைகள், அவதூறு பரப்புரைகள் அனைத்தையும் கடந்து பல மாதங்களாக போராடிக் கொண்டிருக்கிறார்கள். கடலுக்குள் சென்று மீன் பிடிப்பது தான் அவர்களின் ஒரே வாழ்வாதாரம். அவர்களுக்குள் பேதங்கள் இல்லாமலில்லை. பகுதிவாரி முரண்பாடுகள், பிற மீனவ கிராமங்களுக்கிடையான பிரச்சனைகள், மதச் சச்சரவுகள் என்று அனேகம் இருந்தன. உலகமயமாக்கல் நுகர்வுக் கலாச்சார சீரழிவுகள், அரசியலற்ற, சமூக அக்கரையற்ற தன்னலப் போக்குகள் என்று எல்லாமும் அவர்களுக்குள் இருந்தன, இருக்கின்றன. ஆனாலும் பொதுநோக்கான போராட்டம் அவர்களிடையே செலுத்தியிருக்கும் தாக்கம் சற்றே வீரியமானது தான்.

 

அப்படி என்ன செய்துவிட்டார்கள் அவர்கள்? தங்கள் ஊருக்கான பொறுப்பை தங்களே ஏற்றுக் கொண்டார்கள். அந்த ஊரை பிற பகுதிகளோடு இணைக்கும் இரண்டு சாலைகளையும் உளவாளிகள் ஊடாடி விடாமல் கண்காணிக்கிறார்கள். அரசு அத்தியாவசியப் பொருட்கள் கூட கொண்டு செல்ல முடியாமல் பொருளாதரத்தடை ஏற்படுத்திய போது பிற பகுதி மக்களுடன் தொடர்பு கொண்டு கடல் வழியாக தேவையான பொருட்களை தருவித்தார்கள். சின்னச் சின்ன சச்சரவுகளை தங்களுக்குளேயே தீர்த்துக் கொண்டார்கள். மக்கள் மன்றங்களை ஏற்படுத்தி, அந்தந்த ஊரின் பிரதிநிதிகளே அந்தந்த ஊரின் பொறுப்புகளை ஏற்றுக் கொண்டு காரியமாற்றுவது தானே உயர்ந்த ஜனநாயகமாக இருக்க முடியும்.

 

அவர்களுக்கிடையேயான பகைமைகள் அனைத்தும் மறைந்து போனது. மத, ஜாதி வேறுபாடுகளைக் களைந்து அனைவரும் ஒன்றுபட்டு நிற்கிறார்கள். எந்த இருவர் சந்தித்துக் கொண்டாலும் போராட்டம் குறித்து விசாரிக்கிறார்கள். தன்னால் செய்யக்கூடிய போராட்டப் பணிகள் ஏதாவது இருக்கிறதா என ஆர்வத்துடன் விசாரிக்கிறார்கள். சின்னக் குழந்தை முதல் கண் இடுங்கிய பாட்டி வரை தெளிவாக அணு அரசியல் பேசுகிறார்கள். அன்றைய செய்தி முதல் அணு உலை குறித்த செய்திகள் அனைத்தும் அறிந்து வைத்திருக்கிறார்கள், பேசுகிறார்கள், விவாதிக்கிறார்கள். தங்களுக்கான தெரிதல் எது என்பதை தெரிந்து முன்னெடுத்துச் செல்லும் இடத்தில் தானே சமூகக் கல்வி இருக்க முடியும்.

 

தங்களின் வாழ்வாதரம் முதல் அனைத்தும் பறிபோகவிருக்கிறது என்பதற்காக பல மாதங்களாக போராடிக் கொண்டிருக்கிறார்கள். ஆனால் அவர்களைச் சென்று சந்திக்கவோ, ஆதரவளிக்கவோ முன்வராத ஓட்டுக் கட்சிகள் மக்களுக்காக மெழுகாக ஒளி தருகிறோம் என்று இதுகாறும் ஏமாற்றிக் கொண்டிருந்ததை உணர்ந்து, அதற்கு பதிலடியாய் ஓட்டுக் கட்சிகளின் கொடிக்கம்பங்களை வெட்டிச் சாய்த்திருக்கிறார்கள். சுற்றியுள்ள பல ஊர்களில் அவர்கள் துடைக்கப்பட்டிருக்கிறார்கள். சுயத்தின் மீதான பற்று இற்றுப் போகாமல், சமூகத்தின் மீது அக்கரையில்லாமல் தார்மீகக் கோபம் வெடிக்குமா? யார் நண்பன்? யார் எதிரி? என்பதை தெளிவாக அறிந்து வைத்திருப்பது தானே முன்னேற்றத்தின் முதல் படி.

 

சமையல் வேலைகள் என்பது பெண்களை முன்னேற விடாமல் தடுத்து, வேறு சிந்தனைகள் தோன்ற விடாமல் முடக்கி வைப்பதில் பெரும் பங்காற்றுகிறது. ஒவ்வொரு குடும்பமும் பத்து நிமிடங்கள் உண்டு முடிப்பதற்கு ஒரு பெண் இரண்டு மணி நேரம் உழைக்க வேண்டியதிருக்கிறது. இடிந்தகரையில் கடந்த பல மாதங்களாக பொதுச் சமையல் நடந்து கொண்டிருக்கிறது. ஏற்றத் தாழ்வுகளற்று ஒரே மாதியான தட்டுகளில் ஒரே உணவை ஒரே இடத்தில் அமர்ந்து அனைவரும் சப்பிட்டுக் கொண்டிருக்கிறார்கள். தொழிலுக்குச் செல்லாமல் இருக்கும் நிலையில், அவர்களுக்கிடையேயான பொருளாதர ஏற்றத்தாழ்வுகளை மறந்து ஒருவரை ஒருவர் தங்கிப்பிடிப்பது மட்டுமல்லாமல் போராட்டத்திற்கு ஆதரவு தெரிவிக்க வரும் அனைவரையும் ஒரு வேளையாவது சாப்பிட்டு விட்டுத்தான் செல்ல வேண்டும் என்றும் உபசரிக்கிறார்கள். சமையல் வேலைகளிலிருந்து விடுதலை பெற்ற பெண்களும் ஆண்களுடன் போரட்டங்களுக்கான முனைப்புகளில் பங்கெடுக்கிறார்கள். இங்கிருந்து தானே ஆண் பெண் சமத்துவம் தொடங்க முடியும்.

 

போராட்டப் பந்தலுக்கு அருகே ஒரு தனியார் பள்ளி, தங்கள் பள்ளியில் இருப்பதாக நம்ப வைக்க முயலும் வசதிகளைப் பட்டியலிட்டு உங்கள் பிள்ளைகளை எங்கள் பள்ளியில் சேர்த்து உங்களைக் கொள்ளையடிக்க எங்களுக்கு உதவுங்கள் என்று பெரிய விளம்பரத் தட்டி ஒன்றை வைத்துவிட்டுச் சென்றிருந்தது. மக்களின் இந்த போராட்டம் குறித்து அந்த தனியார் பள்ளிக்கு ஏதேனும் கவலை இருக்குமா? அனைவரும் போராட்டத்திற்காக ஒன்றுகூடும் இடத்தில் தன் பள்ளியை விளம்பரம் செய்ய முயலும் எண்ணம்; உங்களுக்கு என்ன பிரச்சனை இருந்தாலும் என் லாபத்துக்கு உத்திரவாதம் தர வேண்டும் எனும் எண்ணம் முதலாளிகளைத் தவிர வேறு யாருக்கு வரும்? இதைப் பார்த்து முகம் சுழித்த சில இளைஞர்கள் உடனே ஊர்க் குழுவை கண்டு தெரிவிக்க அங்கேயே அதற்கான முடிவு எடுக்கப்படுகிறது. விளம்பரத்தட்டி அகற்றப்பட்டு அதற்கு பொருத்தமான இடமான குப்பைக்குச் செல்கிறது.

 

இடிந்தகரைக்கு அருகிலுள்ள ஒரு ஊரில் உள்ள பள்ளிக்கூடத்தில் அந்த ஊரில் படித்து தகுதியுடன் இருக்கும் அனைவருக்கும் வேலை வழங்கி வருகிறார்கள். ஒவ்வொருவருக்கும் ஐந்து ஆண்டுகள் காலம் அனுமதி. எந்த முன்பணமோ, லஞ்சமோ பெறாமல் வேலை வழங்குகிறார்கள். ஐந்து ஆண்டுகள் கழிந்ததும், அவர் விரும்பும் எந்த இடத்திலும் சென்று வேலை செய்து கொள்ளலாம். அந்த இடத்தில் வேறொரு புதியவருக்கு வேலை வழங்கப்படும். சுழற்சி முறையில் தகுதியுள்ள அனைவருக்கும் வேலை கிடைக்கிறது.

 

தங்களுக்கு ஆபத்தை விளைக்கும் எதையும், தாங்கள் விரும்பாத எதையும், தங்கள் மத்தியில் அனுமதிக்க முடியாது என்பதில் உறுதியாக இருக்கிறார்கள் அவர்கள். தங்கள் வீட்டில் பிறரால் வெடிகுண்டு வைக்கப்படுவதை விரும்பாத எவரும் அணு உலைக்கு எதிரான இந்த போராட்டத்தை ஆதரிக்க கடமையுள்ளவர்கள் அல்லவா? போராட்டம் மறந்து போன சிறப்பான பண்பாட்டு விழுமியங்களை எல்லாம் நமக்கு மீட்டித்தரும் என்பதற்கு இடிந்தகரை மக்கள் வாழும் சான்றாக இருக்கிறார்கள். அவர்களுக்கான நம்முடைய கடமையை நாம் எப்போது செய்யப் போகிறோம்?

தொடர்புள்ள பதிவுகள்:

கூடங்குளத்திடன் போர்தொடுத்திருக்கும் தமிழ்நாடு

பன்னாட்டு முதலாளிகளின் லாபவெறிக்கான அணு உலைகளை மூடுவோம்

கூடங்குளம் ஆபத்து பாதுகாப்பில் மட்டும் தானா?

மின்னூலாக(PDF) தரவிறக்க‌

குற்றவாளிகளைப் போல் மக்களை உளவும் அரசுகள்

சில நாட்களுக்கு முன்னர் ஒரு வாரம் இருமுறை இதழில் ஒரு செய்தி வந்திருந்தது. சென்னை தரமணியில் நுண்ணலை பொறியியல் மற்றும் ஆராய்ச்சி நிறுவனம் (சமீர்) மத்திய அரசின் தகவல் தொழில்நுட்பத் துறையின் கீழ் செயல்பட்டு வருகிறது. அமெரிக்காவின் ஜார்ஜியா தொழில்நுட்ப நிறுவனத்துடன் இணைந்து செல்லிடப்பேசி, மின்னணுவியல் பொருட்களை மிகச்சிறிய அளவில் தயாரிக்கும் இதில் நடந்த 20 கோடி ரூபாய் ஊழல் குறித்து அந்தச் செய்தி தொடர்கிறது. நீங்களும்கூட இந்தச் செய்தியை படித்து கடந்திருக்கக் கூடும். ஆனால், மத்திய அரசின் கீழ் இயங்கும் ஒரு நிறுவனமும் ஒரு அமெரிக்க நிறுவனமும் இணைந்து செல்லிடப்பேசி மின்னணு கருவிகளை மிகச் சிறிய அளவில் தயாரிக்க வேண்டிய அவசியமென்ன?

 

இந்தியா மட்டுமல்ல, பாதுகாப்பு நிறுவனங்கள் என்ற பெயரில் இது போன்ற நிறுவனங்கள் அமெரிக்க ஐரோப்பிய நாடுகளில் ஏராளம் இயங்குகின்றன. அமெரிக்காவின் s.s.8, blue coat, பிரான்சின் vupen, செக் குடியரசின் phonexia,  ஜெர்மனியின் ipoque போன்ற நிறுவங்கள் அரசுகளின் உதவியுடன் கணிணி நச்சு நிரல்களை பரப்புவது தொடங்கி, மக்கள் செல்லிடப்பேசிகளில் எடுக்கும் புகைப்படங்கள், பேச்சுக்களை அரசுக்கு விற்பது வரை அனைத்தையும் செய்கின்றன. அரசுகள் ஏன் இவைகளை செய்கின்றன?

 

நாட்டு மக்களை கண்காணிப்பது என்பது தொடக்க காலம் முதல் அரசுகள் செய்து வருவது தான். மக்களின் பாதுகாப்பு, எச்சரிக்கை என பல காரணங்கள் இதற்காக கூறப்பட்டாலும், அரசு குறித்து மக்கள் என்ன கருத்துக் கொண்டுள்ளார்கள் என்பதை அறிவது தான் ஆதார நோக்கம். தொழில்நுட்ப அறிவும், பொருட்களும் அதிகரிக்க, அதிகரிக்க அரசுக்கு தெரியாமல் மக்கள் எதையும் செய்ய முடியாது என்ற நிலையை ஏற்படுத்தியிருக்கிறது. தனி மனித உரிமை குறித்து மக்களுக்கு வகுப்பெடுக்கும் அரசுகள், அவர்களின் படுக்கையறை வரை கண்களை நுழைத்து வேவு பார்க்கின்றன. அடிப்படை வசதிகளான சுகாதாரம், குடிநீர், சாலை வசதிகளை செய்து தர மறுக்கும், பொருளாதார நெருக்கடி என்ற பெயரில் அற்ப மானியங்களைக் கூட வெட்டும் அரசு இது போன்ற கண்காணிப்புகளுக்காக ஆயிரக்கணக்கான கோடிகளைக் கொட்டியிறைக்கின்றன.

 

இந்தியாவில் உலகமயம் தீவிரமாக செயல்பாட்டுக்கு வந்த பிறகு மூன்று லட்சத்திற்கும் அதிகமான விவசாயிகள் தற்கொலை செய்து மாண்டு போயிருக்கிறார்கள், பல லட்சம் விவசாயிகள் விவசாயத்தை விட்டு துரத்தப்பட்டிருக்கிறார்கள். கைத்தறி நெசவின் சிறப்பு ரகங்கள் நீக்கப்படுகின்றன என்ற ஒற்றை உத்தரவினால் பல்லாயிரக் கணக்கான கைத்தறி நெசவாளர்கள் நெசவுத்தொழிலை விட்டு துரத்தப்பட்டார்கள். சிறு குறுவீத உற்பத்தியாளர்கள் அரசின் பல்வேறு திட்டங்களினால், அறிவிப்புகளினால் அவர்களின் தொழில்களிலிருந்து விரட்டி விடப்பட்டிருக்கிறார்கள். சில்லரை விற்பனையாளர்கள், சிறு வணிகர்கள் நேரக்கணக்கின்றி உழைப்பதின் மூலம் தங்கள் வாழ்வை நகர்த்துவதைக் கூட அன்னிய முதலீட்டை கொண்டு வந்து அழிக்கத்துடிக்கிறது அரசு. மட்டுமல்லாது நாட்டின் கனிம வளங்களை சிலர் கொள்ளையடிப்பதற்காக தலைமுறை தலைமுறையாக அங்கு வாழ்ந்து வரும் மக்களை பச்சையாக வேட்டையாடுகிறது. இந்தியாவில் மட்டுமல்ல உலகம் முழுவதும் ஏகாதிபத்தியங்களால் செயல் படுத்தப்பட்டுவரும் மறுகாலனியாக்கத்தினால் மக்கள் தொழில்களை இழந்து வாழ்விழந்து வெறுமை சூழ்ந்த இயலாமையில் வெதும்பிக் கொண்டிருக்கிறார்கள். இவர்கள் எங்கு எப்போது என்ன செய்வார்களோ என்று எல்லா அரசுகளுமே அஞ்சிக் கிடக்கின்றன. அவர்களை கட்டுக்குள் வைக்க துடிக்கின்றன.

 

அண்மையில் துனீசியாவில் தொடங்கி லிபியா ஈறாக அரேபிய ஆப்பிரிக்க நாடுகளிலும், கிரேக்கம், இங்கிலாந்து முதலான ஐரோப்பிய நாடுகளிலும், அமெரிக்க வால் ஸ்ட்ரீட் முற்றுகையுமாய் உலகெங்கும் அரசுக்கெதிராக வெடித்துக் கிளம்பி கலவரம் செய்து வருகிறார்கள் மக்கள். அதை முளையிலேயே கண்டுபிடித்து கிள்ளி எறிவதற்காக மக்கள் யாருடன் பேசுகிறார்கள்? என்ன பேசுகிறார்கள்? என்ன செய்கிறார்கள்? அவர்களின் செயல்பாடு என்ன? சிந்தனை என்ன? பொழுபோக்குகள் எப்படி? என அவர்களின் ஒவ்வொரு அசைவையும் அறிவதற்காக  எந்த எல்லைக்கும் செல்வதற்கு தயாராக இருக்கின்றன அரசும் ஆளும் வர்க்கமும்.

 

அதேநேரம் இது வெளிப்படையாக மக்களுக்கு தெரிந்தால் அதுவே எண்ணெய் வார்க்கும் என்பதால் தொழில்நுட்ப ஆராய்ச்சி என்ற போர்வையிலும், தனியார் நிறுவனங்களைக் கொண்டும் அதையும் மீறி மக்களுக்கான நல்வாழ்வுத் திட்டங்களாகவும் செயல் படுத்தப்படுகின்றன. அப்படியான ஒரு திட்டம் தான் இந்தியாவில் சில ஆண்டுகளுக்கு முன் தொடங்கப்பட்ட ஆதார் அடையாள அட்டை திட்டம். கடந்த ஆண்டில் இந்த தேசிய அடையாள அட்டை வழங்கலை தொடங்கிவைத்த மண்மோகன் சிங் இந்த அட்டையின் பயன்களை விளக்கினார். பொது விநியோகத்தில் நடந்து வரும் முறைகேடுகள் களையப்படும், கிராமப்புற வேலை உறுதித் திட்ட நிதி மக்களைச் சென்றடையும், அனைவருக்கும் கல்வி கிட்டும், உள்நாட்டிலேயே இடம் பெயர்ந்து வாழும் மக்களுக்கு ஓர் அடையாளம் தரப்படும், அரசின் நலத் திட்டங்கள் மக்களை முறையாகச் சென்றடையும், அதிகாரிகளின் ஊழல்-முறைகேடுகள் கட்டுப்படுத்தப்படும், நாட்டுக்கு பாதுகாப்பு கிடைக்கும், …. என்று தண்டவாளத்தில் பயணிக்கும் தொடர்வண்டி போல் நீட்டிக் கொண்டு சென்றார். ரேசன் கடைகளில் நடக்கும் முறைகேடுகளை, அதிகாரிகளின் ஊழல்களை இந்த அட்டை விசயகாந்து போல காலால் எகிறி அடித்து தடுக்குமோ? 

 

இந்த அட்டைக்கு மக்கள் தங்கள் பத்து விரல்களின் கை ரேகைகள், கண்ணின் விழித்திரை ரேகை, புகைப்படம், பெயர், முகவரி, குடும்ப உறுப்பினர்களின் விபரம், தொழில் குறித்த விபரங்கள் போன்றவற்றை பதிவு செய்ய வேண்டும். பின்னர் இந்த அட்டை புகைப்படம், 12 இலக்க எண், தகவல்கள் அடங்கிய மின்னணு சில் போன்றவற்றை உள்ளடக்கியதாக வழங்கப்படும். மட்டுமல்லாது, இந்த தகவல்கள் வங்கி, காவல் நிலையம், விமான நிலையம் உள்ளிட்ட ஏனைய வெளித்தகவல்களுடன் ஒன்றிணைக்கப்பட்டு கணிணி சேமிப்புக் கிடங்குகளில் சேமிக்கப்படும்.  இந்த திட்டம் முழுமையாக பயன்பாட்டுக்கு வந்தால் அனைவரும் இந்த அட்டையை கண்டிப்பாக உடன் வைத்திருந்தே ஆக வேண்டும் என்பதால் தில்லியில் இருந்து கொண்டே திருக்கணாம்பட்டி அய்யாவு எந்த இடத்தில் சென்று கொண்டிருக்கிறார் என்பதை அறிய முடியும். நாகரீகம், வசதி, முன்னேற்றம் என்ற பெயரில் செல்லிடப் பேசி உள்ளிட்ட மின்னணுவியல் பொருட்களை கைகளில் திணித்து வருவதால், திடீரென உங்கள் முன் காவல்துறையினர் தோன்றி கடந்த ஞாயிறு மாலை 6.15.28 மணி நேரத்தில் மன்மோகன் சிங் என்பதற்குப் பதிலாக மண்மோகன் சிங் என்று உச்சரித்தீர்கள் எனவே நீங்கள் காவலில் எடுக்கப்படுகிறீர்கள் என்று கூறலாம். சில நாட்களுக்கு முன்னர் தலைவர்கள் கடுமையாக விமர்சிக்கப் படுவதால் ஃபேஸ்புக் போன்ற சமூக தளங்களுக்கு கட்டுப்படுகள் விதிப்பது குறித்து அரசு விவாதித்து வருகிறது என்று மண்மோகன் சிங் கூறியதை இதனுடன் இணைத்துப் பார்த்து புரிந்து கொள்ளலாம்.

 

அரச வன்முறை வெறியாட்டங்களை பொது வெளியில் கூற முனைந்தால் போலி மோதல்களில் துப்பாக்கிக் குண்டுகள் பரிசாக கிடைக்கும் என்பது நடைமுறையாகி வருகிறது. காஷ்மீர் என்று இந்தியாவுடன் இருந்தது என்று கேட்டதற்காக அருந்ததி ராய் போன்றவர்கள் குறிவைக்கப் பட்டார்கள். சத்திஸ்கர் பழங்குடியினருக்கு விழிப்புணர்வு ஏற்படுத்தியதற்காக மருத்துவர் பினாயக் சென்னுக்கு ஆயுள் தண்டனை விதிக்கப்பட்டது. மக்களைத் திரட்டி போராடினால் தீவிரவாதிகளாய் சுட்டுக் கொல்லப்படுகிறார்கள். சில நாட்களுக்கு முன் மக்கள் தலைவர் தோழர் கிஷன் ஜியை சித்திரவதை செய்து கொன்று வீதியில் வீசினார்கள்.

 

அரசு அமைப்புக்கு எதிராக சுட்டுவிரல் நீட்டினாலும் கொன்று குவிப்பது ஒருபுறமென்றால்,மறுபுறம் மக்கள் அரசியலை நோக்கி திரும்பும் அத்தனை வழிகளையும் அடைத்து வருகிறார்கள்.  உழைக்கும் மக்களின் ஒரே பிரச்சார உத்தி, சுவரொட்டி ஒட்டுவதும் தெருமுனை கூட்டங்கள் நடத்துவதும் தான். நகரின் அழகு குலைகிறது என்று சுவரொட்டி ஒட்டுவதை தடுக்கிறார்கள்.  யார் பேசுவார்கள் என்ன பேசுவார்கள் என்று இரண்டு நாட்களுக்கு முன்னர் உள்ளூர் காவல் நிலையத்தில் எழுதிக் கொடுக்க வேண்டும் என்று மிரட்டுகிறார்கள். ஆக மக்கள் எந்த அரசியல் உணர்வும் இல்லாத, தங்களுக்கு தலையசைக்கும் மந்தைகளாக இருக்க வேண்டும் என்று தான் ஆளும் வர்க்கங்கள் விரும்புகின்றன. மீறினால் கழிப்பறை செல்லும் நேரங்களையும் விட்டுவைக்காமல் கண்காணித்து வாய்ப்புக்காகவும், தருணத்திற்காகவும் அலைகிறது.

 

நடக்கும் அனைத்தும் மக்களை அரசியலை நோக்கியே தள்ளிக் கொண்டிருக்கிறது. சேவாக்கின் இருநூறுக்காக கொண்டாடுவதும், கொலைவெறி பாடலை வெறிபிடித்து ரசிப்பதும் போதுமானது அல்ல என்பதை உரத்து உணர்த்திக் கொண்டிருக்கிறது.

 

தொடர்புடைய இடுகைகள்

புரிந்தவர்களுக்கு ஆபரேசன் கிரீன் ஹண்ட், புரியாதவர்களுக்கு…?

கொடியேற்று, கொண்டாடு, குடியரசு தினம்

 

மின்னூலாக(PDF) தரவிறக்க‌

கூடங்குளம் ஆபத்து பாதுகாப்பில் மட்டும் தானா?

கடந்த பத்து நாட்களாக நடைபெற்றுவந்த உண்ணாவிரதப் போராட்டம் ஜெயாவின் வாக்குறுதிகளை நம்பி முடிவுக்கு வந்திருக்கிறது.  கடந்த சில ஆண்டுகளாகவே அரசுசாரா அமைப்புகள் அணு உலைகள் ஆபத்தானவை என்று கூடங்குளம் பகுதிகளில் மக்களிடையே செயல்பட்டு வந்திருக்கின்றன.  இந்த ஆண்டின் தொடக்கத்தில் ஜப்பானில் ஏற்பட்ட நிலநடுக்கமும், சுனாமியும் அதனைத் தொடந்து அணு உலைகள் வெடித்துச் சிதறியதும் அந்த மக்களிடையே மிகுந்த பய உணர்வை தோற்றுவித்தது.  அதுபோன்ற இயற்கைச் சீற்றங்கள் ஏதேனும் இங்கும் நடந்தால் என்ன நடந்தது என்பதை உணர்வதற்குக் கூட நாம் மிச்சமிருக்க மாட்டோம் எனும் அச்ச உணர்வே அவர்களை போராட்ட உணர்வுக்குள் உந்தித் தள்ளியிருக்கிறது.

அமைச்சரவைக் கூட்டத்தில் தீர்மானம் நிறைவேற்றி மைய அரசுக்கு அனுப்பிவைத்தால் அதற்கு என்ன மதிப்பிருக்கும் என்பது ஒரு புறம் இருக்கட்டும்.  இரண்டு நாட்களுக்கு முன்னர் அணு உலை பாதுகாப்பாகவே இருக்கிறது, மக்கள் அச்சப்படத் தேவையில்லை என அறிக்கைவிட்ட ஜெயாவை உள்ளாட்சித் தேர்தல் ஞாபகங்களே தீர்மானம் நிறைவேற்றும் உணர்வுக்குள் உந்தித் தள்ளியிருக்கும் என்பதில் யாருக்கும் ஐயமிருக்கப் போவதில்லை. மட்டுமல்லாது தினம் ஒரு ஓட்டுக் கட்சித் தலைவர்கள் உண்ணாவிரதமிருந்த மக்களை பார்த்து முழக்கமிட்டதிலும் இந்த உணர்வைத்தவிர வேறு ஒன்றும் தொழிற்பட்டிருக்காது என்பதிலும் ஐயமொன்றுமில்லை.

வளர்ச்சியடைந்த நாடுகள், வளரும் நாடுகள், மூன்றாம் உலக நாடுகள் என்று உலக நாடுகளை மூன்றாக பிரித்திருக்கிறார்கள்.  இதில் வளர்ச்சியடைந்த வல்லாதிக்க நாடுகள் எதிலும் கடந்த முப்பது ஆண்டுகளில் புதிதாக எந்த அணு உலையும் தொடங்கப்படவில்லை.  உலகிலேயே யுரேனிய வளம் அதிகம் கொண்டிருக்கும் ஆஸ்திரேலியாவில் ஒரு அணு உலை கூட கிடையாது.  வளரும் நாடுகளும் மூன்றாம் உலக நாடுகளிலுமே மின்சார பற்றாக்குறையை சமாளிக்க என்று காரணம் கூறிக் கொண்டு தொடர்ச்சியாக அணு உலைகள் அமைக்கப்பட்டு வருகிறது.  அமெரிக்க, ரஷ்ய ஏகாதிபத்தியங்கள் பனிப்போரின் போட்டியால் உருவாக்கி குவித்து வைத்திருக்கும் அணு ஆயுத அழிவுச் சமன்பாடுகளை உலகிற்கு விற்பதற்காக மின்சாரத்தை காரணமாகக் காட்டி உலக நாடுகளின் தலையில் அணு தொழில் நுட்பங்களை இறக்கி வருகின்றன.  வல்லரசு கனவில் இந்த நாடுகளும் மின்சாரம் எனும் திரை மறைவில் அணு ஆயுதங்களை பிரசவிக்கின்றன.

மின்சாரத்தை உற்பத்தி செய்ய அணுத் தொழில் நுட்பம் சிறப்பான பங்களிப்பைச் செய்யும் என்று எந்த அறிவியலாளரும் ஒப்புக் கொண்டதில்லை.  உலகம் முழுவதிலிருக்கும் மொத்த அணு உலைகளும் அவற்றின் மொத்தத் திறனில் சிக்கலின்றி மின்சாரத்தை உற்பத்தி செய்தாலும், மொத்த உலகத் தேவையில் 17 நூற்றுமேனியை (சதவீதம், விழுக்காடு)  மட்டுமே நிறைவு செய்திருக்கும். ஆனால் அந்த 17 நூற்றுமேனி மின்சாரத்தை உற்பத்தி செய்ய; மரபுசார்ந்த தொழில்நுட்பங்களின் மூலம் 70 நூற்றுமேனி மின்சாரத்தை உற்பத்தி செய்ய எவ்வளவு செலவு செய்திருக்க் வேண்டுமோ அந்த அளவுக்கு செலவு செய்தாக வேண்டும். மட்டுமல்லாது, அணுநுட்பத்தில் மின்சாரம் உற்பத்தி செய்யப்படுவதினால் ஏற்படும் கழிவுகளை ஆயிரக்கணக்கான ஆண்டுகளுக்கு பாதுகாத்தாக வேண்டும். அணுநுட்பத்தை ஆதரிக்கும், ஏகாதிபத்தியங்களுக்கு அடிவருடும் எந்த அயோக்கியர்களும் இந்தக் கழிவுகளைப் பாதுகாக்க என்ன வழிமுறையை வைத்திருக்கிறார்கள் என்று வெளிப்படையாக மக்களுக்கு அறிவித்ததில்லை.  இதற்காக ஆகும் செலவுகளையெல்லாம் கொண்டு கூட்டிப்பார்த்தால் இந்தியா போன்ற நாடுகள் மின்சாரத்திற்காக அணுநுட்பத்தை பயன்படுத்துவது, வெளிச்சம் இல்லை என்பதால் கூரையை எரிப்பதைவிட படு முட்டாள்தனமான செய்கை.

 

அமெரிக்காவின் மூன்றுமைல் தீவு விபத்தும், ரஷ்யாவின் செர்னோபில் விபத்தும், ஜப்பானின் புக்குஷிமா விபத்தும் நிகழ்வதற்கு முன்னர் மிக்குயர் திறன் கொண்ட பாதுகாப்பு அமைப்புகளை செயல்படுத்தி வருகிறோம் என்று தான் உலகிற்கு கூறிக் கொண்டிருந்தார்கள்.  ஆனால் நிகழ்ந்த பின்போ, எதிர்வரும் தலைமுறைகளும் கதிர்வீச்சின் கோரத்தில் சிக்கிக் கொண்டிருப்பதை மீட்க எதுவும் செய்ய இயலாமலிருக்கிறார்கள், முயலாமலுமிருக்கிறார்கள்.  மக்களின் இருப்பையே அசைத்துப் பார்க்கும் இதில் பாதுகாப்பு அமைப்புகளில் இவர்கள் காட்டும் அலட்சியம் எந்த எண்ணத்தில் இருந்து முளைக்கிறது?  எந்த எல்லை வரை பாதுகாப்பு ஏற்பாடுகள் செய்தாலும் கட்டுப்படுத்த முடியாத இந்த நுட்பங்களை உலகெங்கும் ஏற்றுமதி செய்யத் தூண்டிய அடிப்படை என்ன? பிரதமரோ, முதல்வரோ அல்லது யாரோ சில அதிகாரிகளோ தந்து செல்லும் சில உறுதி மொழிகளால் அமைதியடைந்துவிட முடியுமா? ஆபத்து எனும் அச்சம் மட்டும் இது போன்ற போராட்டங்களுக்கு உரமாயிருக்க போதுமா? ஆனால், இடிந்தகரையில் தன்னார்வக் குழுக்களால் ஒழுங்கு செய்யப்பட்டு, 127 பேர் மேற்கொண்ட சாகும் வரை உண்ணாவிரதமும் ஆயிரக்கணக்கான மக்கள் மேற்கொண்ட தொடர் உண்ணாவிரதமும் பாதுகாப்பு பயங்களைத் தாண்டி மேலெழுந்து வரவே இல்லை.

1986 ல் நடந்த செர்னோபில் விபத்தின் இரண்டு ஆண்டுகளுக்குள்ளாகவே 1988ல் கோர்பசேவ் ராஜிவ் காந்தி இடையே அதே அணுநுட்பத்தில் கூடங்குளம் அனு உலைக்கான ஒப்பந்தம் கையெழுத்தாகிறது. அணு தொழில் நுட்பத்திலும் கணநீர் பயன்பாட்டிலும் ஏற்றுமதி செய்யும் தகுதியுள்ள நாடாக இருந்தும், காலாவதியான தொழில்நுட்பம் அணு ஆற்றல் ஒப்பந்தம் எனும் பெயரில் இந்தியாவின் மீது திணிக்கப்படுகிறது.  போபால் நச்சுவாயு கசித்து கொத்துக் கொத்தாய் மக்கள் மடிந்து விழுந்து கொண்டிருக்கும் போது அதற்கு காரணமானவனை பாதுகாப்பாக தப்பிக்க வைத்த நாடு இது. அதே அடிச்சுவடியில் அணு விபத்து நடந்தால் அந்த தொழில்நுட்பத்தை தந்தவர்கள் இழப்பீடு எதுவும் தரவேண்டியதில்லை என்று சட்டம் வகுக்கிறார்கள்.  இவைகளின் பின்னாலிருக்கும் அரசியல் காரணங்களை வரித்துக் கொள்ளாமல், அழிந்து விடுவோம் எனும் அச்சம் மட்டும் பேரளவான நிதித் திட்டமிடலுடன் நடத்தப்படும் இது போன்ற திட்டங்களுக்கு எதிரான ஆயுதங்களைத் தந்துவிடுமா?

மின்சாரம் எனும் இன்றியமையாத தேவையின் பின்னே மறைந்து வரும் மறுகாலனியாக்கத்தை நிகழ்விலிருந்தே கண்டு கொள்ளலாம். இருக்கும் மின்சாரத்தை மக்களுக்கு வெட்டி விட்டு பன்னாட்டு நிறுவனங்களுக்கு கொட்டிக் கொடுப்பதை தொழில் வளர்ச்சி என்று நம்பச் சொல்கிறார்களே,  அதன் மீது கேள்வி எழுப்பாத யாருக்கும் மின்சாரத்தின் பின்னிருப்பதை அறிவதில் துல்லியமிருக்காது.  அதனால் தான் அணு உலைகளின் பாதுகாப்பு மட்டுமே முதன்மைப்படுத்தப் படுகிறது. கடந்த பத்து நாட்களில் ஒருமுகப்பட்ட மக்கள் ஓட்டுக் கட்சிகளின் வாக்குறுதிகளில் ஒதுங்கிவிடலாகாது.  அடுத்த சுற்றுக்கு ஆயத்தமாவோம். அப்போது உண்ணாமல் அமர்ந்துவிடாமல் நம் அரசியலைக் கூர்தீட்டி எழுந்து நிற்போம், அதிகார ஆயுதம் வைத்திருப்போரை பதில் கூறவைப்போம்.

மின்னூலாக(PDF) தரவிறக்க‌

%d bloggers like this: