தீப்பொறியின் நாவுகள் பேசட்டும்

dellikkaddu

கடந்த ஒரு வாரமாக ஜல்லிக்கட்டு எனும் முகாந்திரத்துடன் அரசுகளுக்கு எதிராக நடந்த மாணவர்கள், இளைஞர்களின் மாபெரும் போராட்டம் அரசு ரவுடிகளின் வக்கிரமான வன்முறை வெறியாட்டத்தால் முடிவுக்கு கொண்டுவரப் பட்டிருக்கிறது. அமைதியான, அறவழியிலான, இந்தியாவுக்கே முன்மாதிரி எனக் குறிப்பிடப்பட்ட போராட்டம் அரசினால் திட்டமிட்டு தீய்க்கப்பட்டிருக்கிறது.

அரைநாள் நேரம் கொடுங்கள் நாங்களே கலைந்து செல்கிறோம் என்று மாணவர்கள் கோரினார்கள்,  பத்து மணி வரையாவது நேரம் கொடுங்கள் என்று கேட்டுப் பார்த்தார்கள். இரண்டு மணி நேரம் மட்டுமாவது கொடுங்கள் என்று கெஞ்சிப் பார்த்தார்கள். அரசு லத்திக் கம்புகள் மூலம் மட்டுமே பேச முடிவு செய்திருந்தது அப்போது அங்கே வெட்ட வெளிச்சமாகியது. சென்னை மெரினாவில் மட்டுமல்ல. மதுரை, கோவை, திருச்சி, சேலம், என அனைத்து இடங்களிலும் அரசு ஒரே மாதிரியாக தன் பாசிச முகத்தைக் காட்டியது.

போராட்டத்தில் ஈடுபட்டவர்களை அடித்து நொறுக்கினார்கள், வெகுண்டெழுந்து வந்த பொது மக்களை தடுத்து விரட்டியடித்தார்கள், உணவு, குடிநீர் கொண்டுவந்தவர்களை அவைகளை பிடிங்கிக் கொண்டு விரட்டினார்கள். கடல் வழியாக உணவு கொண்டு வந்தவர்களை கடலோர ரோந்துப் படகுகள் விரட்டின. வீடுகளில் புகுந்து பெண்கள் குழந்தைகளையும் கூட தாக்கினார்கள். சாலைகளில் நிறுத்தி வைக்கப்பட்டிருந்த வாகனங்களை அடித்து உடைத்து தீவைத்துக் கொழுத்தினார்கள். ஆட்டோக்களை, குடிசைகளை தீமூட்டி எரித்தார்கள். இன்னும், இன்னும் .. .. ..

இப்படியெல்லாம் அராஜகம் செய்வதற்கு பொறுக்கித்துறைக்கு அதிகாரம் கொடுத்தது யார்? என்று கேள்வி எழுப்புவது வெகு எளிது. ஆனால் அப்படி கேள்வி எழுப்புவது அறியாமை என்பது தான் உண்மை. இப்படியான அராஜகங்களை செய்வதற்காக பயிற்சியளித்து உருவாக்கப்பட்டிருப்பது தான் அந்த கிரிமினல் துறை. வரலாறெங்கும் இதற்கான ஆதாரங்கள் கொட்டிக் கிடக்கின்றன. அண்மையில் ரூபாய்தாள்கள் மதிப்பிழப்புக்கு எதிரான ஆர்ப்பாட்டத்தில் பாலியல் வக்கிரத்துடன் நடந்து கொண்டு, அதற்கு எதிராக எந்த நடவடிக்கையும் இன்றி தெனாவெட்டாக சுற்றித் திரிகின்றனவே. அது ஒன்று போதாதா? இத்தனை நாட்கள் அவர்கள் அனுமதித்ததும், திங்களன்று அவர்கள் வன்முறை வெறியாட்டம் ஆடியதும் திட்டமிட்ட நடவடிக்கைகளே. அதற்கான தயாரிப்புகளை முதல் நாளே தொடங்கி விட்டார்கள். இன்று அவர்கல் குதறிப் போட்டிருப்பதற்கு எதிராக சட்டப்படி எதுவும் செய்துவிட முடியாது.  நீதி மன்றங்களின் கதவை முட்டி முட்டித் திறந்தாலும், அவர்கள் லத்தியை வீசும் போது அதன் குறுக்கே உடலைக் காட்டியது உங்கள் தவறு தான் என்று தீர்ப்பெழுதப்படும். ஒரு போராட்டம் என்பது இதனைப் புரிவதிலிருந்தே தொடங்கப்பட வேண்டும். சரிதான். ஊடகங்களின் கதி என்ன?

அனைத்து ஊடகங்களும், “படுத்தே விட்டானய்யா” என்பது போல் காவலர்கள் போராட்டக்காரர்களைக் கலைக்கிறார்கள் என்றும், மாணவர்கள் கலைந்து செல்கிறார்கள் என்றும் கூறின, காட்டின. இதற்கு மேல் போனால் அம்பலப்பட்டு விடுவோம் எனும் எல்லையில் தான் மிகுந்த எச்சரிக்கை உணர்வுடன் போராட்டக்காரர்களுக்கு எதிரான காவல்துறையின் நடவடிக்கைகளை காட்டின. இன்றைய செய்தித்தாளகளை புரட்டிப் பாருங்கள். எந்த நாளிதழும் காவல்துறையின் வன்முறை வெறியாட்டத்தைக் கண்டிக்கவே இல்லை. கூத்தாடிகளும், அறிவுஜீவிகள் என தங்களை கூறிக் கொள்வோரும் போராட்டக்காரர்கள் வன்முறையில் ஈடுபட வேண்டாம் என அறிவுறுத்தினார்கள். என்ன மாதிரியான சமூகத்தில் நாம் வாழ்ந்து கொண்டிருக்கிறோம் என்பதை விளங்குவதற்கு இதைவிட தூலமாக வேறு எதுவும் தேவையில்லை.

ஆனாலும் மாணவர்கள், இளைஞர்கள், பொது மக்களின் இந்த போராட்டம் வெற்றியடைந்திருக்கிறது. அவர்களின் முகாந்திரமான கோரிக்கை ஏற்கப்பட்டிருக்கிறது. அவர்கள் இது தொடக்கம் தான் என்றும் இனி போராட்டங்கள் தொடரும் என்றும் அறிவித்திருக்கிறார்கள். மத்திய மாநில அரசுகள் அரண்டு போய்க் கிடக்கின்றன. அரசுகளுக்கு எதிரான போராட்டத்துக்கு உழைக்கும் மக்கள் எல்லா விதத்திலும் பேராதரவு வழங்குவார்கள் என்பது நீரூபிக்கப்பட்டிருக்கிறது. போராட்டத்தின் நோக்கங்களுக்கு அப்பட்டமான எதிரிகள் கூட போராட்டத்தை புகழாமல் (நடிப்பாகவேனும்) நகர்ந்து செல்ல முடியாது எனும் நிலை ஏற்பட்டிருக்கிறது. அரசு எத்தனை கொடூரமானது என்பதை மக்கள் மீண்டும் ஒருமுறை நேரடியாக உணர்ந்திருக்கிறார்கள். இதை விட போராடுபவர்களுக்கு வேறு என்ன வெற்றி வேண்டும்? ஆனால், இதற்கு அவர்கள் கொடுத்திருக்கும் விலை, இதிலிருந்து கிடைத்திருக்கும் பாடம். இவைகளை உணராமல் அடுத்த கட்டத்துக்கு நகர்ந்து விட முடியாது.

புரட்சி சாத்தியமா? கம்யூனிசத்துக்கு எதிராக இப்படி ஒரு கேள்வி வெகுகாலமாக நீட்டப்பட்டுக் கொண்டே வந்திருக்கிறது. இதற்கு தத்துவார்த்த ரீதியாக, வரலாற்று ரீதியாக தொடர்ந்து பதிலளிக்கப்பட்டுக் கொண்டே வந்திருக்கிறது. என்றாலும், இந்த மெரீனா போராட்டம் புரட்சி சாத்தியம் தான் என்பதை கண்முன்னே நிகழ்த்திக் காட்டி விட்டுச் சென்றிருக்கிறது. இரவு பகல் பார்க்காமல் லட்சக் கணக்கானோர் தங்கள் நோக்கத்திற்காக விடாப்படியாக கூடியிருந்தார்கள். சென்னையில் மட்டுமல்லாமல் தமிழகத்தில் அனைத்துப் பெருநகரங்களிலும், சிறு நகரங்களிலும், கிராமங்களிலும் கூட போராட்டங்கள் நடைபெற்றன. சிறு வணிகர்கள் தொடங்கி தரைக்கடை வியாபாரிகள் வரை போராடுபவர்களுக்கு உணவும் குடிநீரும் வழங்குவதற்கு அவ்வளவு ஆர்வத்துடன் செயல்பட்டார்கள். சில இடங்களில் போராட்ட இடத்துக்கு போக வேண்டும் என்றதும் பணமே வாங்காமல் ஆட்டோக்கள் கொண்டு சென்று சேர்த்திருக்கின்றன. மேல்தட்டு வர்க்கத்தினரைத் தவிர ஏனைய அனைத்து பிரிவு மக்களும் இந்தப் போராட்டத்தில் தங்களுடைய பங்களிப்பு ஏதாவது ஒரு விதத்தில் இருக்க வேண்டும் என்று ஆர்வத்துடன் முன்வந்திருக்கிறார்கள். இதைத்தான் புரட்சி கோருகிறது. அறிவியலாளர்கள் வேதியல் ஆய்வுக் கூடங்களில் செயற்கையாக ஒரு சூழலை ஏற்படுத்தி வினைபுரிய வைப்பார்களே, அதேபோல நெருக்கடியான காலகட்டத்தில் எப்படி செயல்பட வேண்டும் என்பதை மக்கள் இங்கே இந்தப் போராட்ட சூழலில் நிகழ்த்திக் காட்டியிருக்கிறார்கள். பல பதில்களால் விளக்கியும் புரட்சி சாத்தியா? என மீண்டும் மீண்டும் முணுமுணுத்தவர்கள், எந்தப் பதிலும் சொல்லப்படாத நிலையிலும் ஆம் புரட்சி சாத்தியம் தான் என வாய் திறக்கிறார்கள்.

மனிதர்கள் சுயநலம் மிக்கவர்கள், தனக்கு நேரடியான, உடனடியான பலனைத் தராத எதிலும் அவர்கள் கலந்து கொள்ள மாட்டார்கள். அப்படியே கலந்து கொண்டாலும் எதோ ஒரு நிர்ப்பந்தத்தினால் செய்வார்களே தவிர உள்ளார்ந்த விருப்பத்துடன் கலந்து கொள்ள மாட்டார்கள் இப்படி ஒரு பட்டியலே வாசிப்பார்கள். இது போன்ற அனைத்துக்கும் செருப்படி கொடுத்திருக்கிறது இந்த டில்லிக்கட்டு போராட்டம். மகிழ்ச்சி என்றால் போராட்டம், போராட்டம் என்றால் மகிழ்ழ்சி என்று ஆசான் அன்று சொன்னதற்கேற்ப இந்தப் போராட்டத்தில் கலந்து கொண்ட அத்தனை பேரும் தங்கள் சொந்தக் குடும்பத்தில் நடக்கும் திருவிழா போல அத்தனை மகிழ்ச்சியுடன் கலந்து கொண்டார்கள். எந்தப் பிரச்சாரமும் செய்யப்பட்டிருக்காத நிலையிலும் தாய்மார்கள் தங்கள் கைக்குழந்தைகளுடன் வந்து போராட்டத்தில் பங்கெடுத்துக் கொண்டார்கள். அவசர வேலையாக வெளியூர் செல்பவர்கள் ஆர்வமாக வந்து பத்து நிமிடம் அமர்ந்து முழக்கம் எழுப்பிவிட்டுச் சென்றார்கள். கைத்தடி இல்லாமல் நடக்க முடியாத முதியவரும் கூட தன் பொக்கைவாய் கொள்ளாத மகிழ்வுடன் போராட்டத்தில் கலந்து கொண்டார். ஒரு கருத்து மக்களை பற்றிக் கொண்டால் அது பௌதீக சக்தியாக மாறும் என்பதற்கு நடைமுறை எடுத்துக்காட்டாக இருந்தது மெரீனா போராட்டம்.

போராட்டம் என்ற பெயரில் கடைகளை உடைத்து கொள்ளையிடுவதையும் அண்டாவுடன் சேர்த்து பிரியாணியை திருடித் தின்பதையும் வழிமுறையாகக் கொண்ட கும்பல்களை, இந்தப் போராட்டத்தின் ஒழுங்கும் கட்டுப்பாடும் காரி உமிழும்படி செய்திருக்கிறது. மனிதர்கள் அரசு என்ற ஒன்று இல்லாமல் மக்கள் சுய கட்டுப்பாட்டுடன் நடந்து கொள்ள முடியுமா? என்ற கேள்விக்கும் சம்மட்டியின் வீரியத்துடன் பதிலை இறக்கியிருக்கிறது இந்தப் போராட்டம். தலைமை என்றும் வழிநடத்தும் குழு என்றும் எதுமிலாத போதும் எந்த அறிவுறுத்தலும் இல்லாமல் இந்த ஒழுங்கும் கட்டுப்பாடும் சாத்தியப்பட்டிருக்கிறது. பெண்கள் என்றாலே போகப் பொருள் என்றெண்ணும் சாம்பிராணிகள், எப்போதும் உடனிருந்த பெண்களும் ஆண்களும் உயரிய நோக்கங்களினால் உந்தப்பட்ட உணர்வுடன் நடந்து கொண்டார்களே, இதைக்கண்டு வெட்கித் தலைகுனிய வேண்டும். எந்தவித அரசுகளும் தந்திரமுடியாத உச்சகட்ட ஜனநாயகமும் இங்கு தழைத்தது. ஒரு கல்லூரி விரிவுரையாளர் இந்தப் போராட்டம் ஏன் என்பதை விவரித்தார். அடுத்து பேசவந்த சைக்கிளில் வாழைப்பழம் விற்பவர் இந்தப் போராட்டத்தில் நான் ஏன் கலந்து கொண்டேன் என்பதை உணர்ச்சிக் கொந்தளிப்புடன் விவரித்த போது விலையுயர்ந்த உடையுடன் இருந்த அந்தக் கல்லூரி விரிவுரையாளர் அழுக்கு ஆடையுடன் இருந்த வாழைப்பழக்காரரை கட்டிப்பிடித்து தூக்கிக் கொண்டார். உடலுழைப்பை மூளை உழைப்பு அங்கு கொண்டாடியது. விரும்பும் அனைவரும் பேசினார்கள், போக்குவரத்தை ஒழுங்குபடுத்தினார்கள், குப்பை அள்ளினார்கள், வந்த உணவுப் பொதிகளையும், திண்பண்டங்களையும் குறித்து வைத்து, கணக்குப் பார்த்து வினியோகித்தார்கள். சாதி, மத பேதங்களுக்கு இடமே இல்லாத, போலியாகக் கூட ஆணாதிக்கம் எட்டிப் பார்க்காத சமூகமாக சில நாட்கள் வாழ்ந்து காட்டினார்கள். முதலாளித்துவ கசடுகள் இன்னும் மனதில் இருந்து அழித்தொழிக்கப்பட்டிராத நிலையிலும் ஓர் அரசற்ற அரசாக தங்களைத் தாங்களே ஒழுங்குபடுத்திக் கொள்ள முடியும் என்றால், இதுவரை இருந்த ஆதிக்க மனப்பான்மை உருவாக்கி வைத்திருக்கும் அத்தனை கசடுகளையும் நீக்கியிருக்கும் கம்யூனிச சமூகத்தில் மக்கள் எவ்வளவு உயரிய, மகோன்னத நிலையில் இருப்பார்கள். திறனுள்ளவர்கள் சிந்திக்க மாட்டார்களா?

அரபுலக நாளிதழ் ஒன்று மெரீனா போராட்டத்தை தஹ்ரீர் சதுக்க போராட்டத்துடன் ஒப்பிட்டு எழுதியிருந்தது. சமூக ஊடகங்கள் மூலம் அரசுக்கு எதிராக ஒலித்த ஓங்கிய குரல் அந்தப் போராட்டம்.  ஆனால் அதன் தற்போதைய நிலை என்ன? எந்த ஏகாதிபத்திய அடிவருடி அரசை எதிர்த்து எகிப்திய மக்கள் போராடினார்களோ அதே ஏகாதிபத்திய அடிவருடிகள் வேறு வடிவத்தில் மீண்டும் அங்கே அதிகாரத்தில் இருக்கிறார்கள். உணர்வெழுச்சியுடன் போராடிய மக்கள் எவ்வாறு ஏமாற்றப்பட்டார்கள் என்பதை உள்வாங்காமல் இன்னொரு தஹ்ரீர் அங்கு சாத்தியமா?

இன்னொரு எடுத்துக்காட்டை பார்க்கலாம். 80களின் தொடக்கத்தில் அஸ்ஸாமில் மாணவர் எழுச்சி ஏற்பட்டது. மாணவர் தலைவரான பிரபல்ல குமார் மகந்தா புதிய கட்சியை தோற்றுவித்தார். அடுத்து வந்த தேர்தலிலேயே அஸ்ஸாம் கணபரிசத் எனும் அந்தக் கட்சி ஆட்சிக்கு வந்தது. இன்று அதன் நிலை என்ன? ஓட்டுக் கட்சிகளில் பத்தோடு பதினொன்றாய் அழுகி நாறிக் கிடக்கிறது. அந்த மாணவர் எழுச்சியின் பலன் ஏன் இப்படி உருத்திரிந்தது?

மெரீனா போராட்டத்தை அனைவரும் விதந்தோதுவதன் மையச் சரடு அது அரசியல் கட்சிகளின் கலப்பில்லாமல் நடந்தது என்பது தான். போராட்டம் நடந்த பல இடங்களில் அரசியல் பேச வேண்டாம் என கோரிக்கை வைக்கப்பட்டது. இங்கு எந்தச் செயலும் அரசியல் கலப்பில்லாமல் இல்லை. புரட்சிகர அரசியலும், ஓட்டுக்கட்சி அரசியலும் ஒன்றல்ல எனும் யதார்த்தம் புரியாத இடங்களில் அரசின் பூச்சாண்டிகள் கோலோச்சுகின்றன. பொறுக்கித்துறை அதிகாரிகள் தொடர்ந்து அறிக்கை வெளியிட்டுக் கொண்டிருக்கிறார்கள். உங்கள் பிள்ளைகளின் புது தொடர்புகளைக் கண்காணியுங்கள். தோழர் என அழைத்துப் பேசினால் அவர்களின் தொடர்புகளைத் துண்டியுங்கள் என்று வெளிப்படையாக கோரிக்கை வைக்கிறார்கள். சமூக விரோதிகள் புகுந்து விட்டார்கள் என்கிறார்கள். இதன் பொருள் என்ன? மாணவர்களின் போராட்டத்தை ஒழுங்குபடுத்தியவர்கள் அரசியல் பேசவேண்டாம் என விடுத்த கோரிக்கைக்கும், இப்போது அதிகாரிகள் விடுக்கும் கோரிக்கைக்கும் இடையே உள்ள வித்தியாசம் என்ன? இதற்கான பதிலில் தான் மேலே குறிப்பிடப்பட்ட இரண்டு போராட்டங்களும் தூர்ந்து போனதற்கான விடை இருக்கிறது.

புரட்சிகர இடதுசாரி இயக்கங்கள் தான் மக்களுக்கான போராட்டங்களை தொடர்ந்து முன்னெடுத்து நடத்திக் கொண்டிருக்கின்றன. மக்களுக்கான கோரிக்கைகள் அவர்களின் கைகளில் தான் தீர்க்கப்படும். அவர்களோடு கை கோர்ப்பது மட்டுமே போராட்டங்களை சரியான திசையில் கொண்டு செல்லும். மக்களுக்கான விடுதலையை பெற்றுத்தரும். இனி அடுத்தடுத்து பயணப்பட வேண்டியிருக்கிறது.

மின்னூலாக(PDF) தரவிறக்க‌

ஜல்லிக்கட்டும் பொங்கலும் விவசாயிகளுக்கு உயிர் தருமா?

uzavar

ஜல்லிக்கட்டு தடைக்கு எதிராக தமிழகம் முழுவதும் மாணவர்களும் இளைஞர்களும் போராடி வருகிறார்கள். தமிழகத்தின் அனைத்து கட்சிகளும் ஜல்லிக்கட்டு தடைக்கு எதிராக குரல் கொடுத்துக் கொண்டிருக்கின்றன. இடையே பொங்கல் விடுப்பு விடுபட்டதும் வந்து போனது. ஆனால் இப்படி பொங்கி எழுந்து போராடும் அளவுக்கு ஜல்லிக்கட்டுக்கு என்ன கனம் இருக்கிறது? வீர விளையாட்டு, நாட்டு மாடுகள், தமிழர் அடையாளம் இத்யாதி, இத்யாதிகளை.. .. .. கொஞ்சம் ஒதுக்கி வைத்து விட்டு பார்ப்போம். மாட்டுக் கொம்பின் கூர்ப்பில் கண்டுபிடிக்கப்பட்ட வீரமா? கொத்துக் கொத்தாய் மடிந்து போன விவசாயிகளின் தற்கொலையில் தென்படாத ஈரமா? எது முதன்மையானது? மாணவர்களே! கனியிருப்பக் காய் கவர்ந்தற்று என்றானே ஒரு கிழவன். அவனை தமிழன் இல்லை என அறிவித்து விடலாமா?

 

சர்வ நிச்சய்மாக உங்கள் போராட்ட உணர்வை குறைத்து மதிப்பிட விருப்பமில்லை. ஆனால் உங்கள் போராட்டம்.. .. ? ஜல்லிக்கட்டில் ஓராயிரம் கேள்விகள் இருக்கின்றன. அவைகளை இங்கு எழுப்பவில்லை. நூற்றுக்கும் மேற்பட்ட விவசாயிகள் கருகிய பயிர்களைப் போல் தாங்களும் கருகி வீழ்ந்து கிடக்கிறார்களே, இதை விட ஜல்லிக்கட்டு எந்த விதத்தில் இன்றியமையாததது?

 

நாடு முழுவதிலும் கடந்த 25 ஆண்டுகளில் தோராயமாக 3 லட்சம் விவசாயிகள் தற்கொலை செய்து மாண்டு போயிருக்கிறார்கள். இவ்வளவு பெரிய இந்தப் பிரச்சனை வெகு மக்களிடம் எந்த தக்கங்களையும் ஏற்படுத்தாமல் கடந்து போயிருக்கிறது. அதாவது கடந்து செல்ல வைக்கப்பட்டிருக்கிறது. தீவிரவாதம், குண்டு வெடிப்பு முதல் தேசபக்தி வரை பல்வேறு செய்திகள் இந்த கடந்து போதலுக்கு பக்கமேளமாக ஆகியிருக்கின்றன. உங்கள் போராட்டமும் அவ்வாறான ஒரு பக்கமேளமா எனும் மெல்லிய ஐயம் இழையோடுகிறது.

 

எந்த ஒரு அரசியல் இயக்கமோ, அமைப்போ முன்னெடுக்காமல் சமூக வலைத்தளங்களின் உந்துதலால் மட்டுமே ஆயிரக்கணக்கான இளைஞர்கள், மாணவர்கள் அணிதிரண்டிருக்கிறார்கள். அரசுக்கு எதிரான செய்திகள் சத்தமில்லாமல் நீக்கப்படுவதும், திடீரென ஒரு செய்தி வைரலாகி இணையத்தை கலக்குவதும் இயல்பானது போன்ற ஒப்பனையுடன் உலாவருகின்றன. அண்மை ஆண்டுகளில் மத்திய தரைக்கடல் நாடுகளில் நடத்தப்பட்ட வானவில் புரட்சிகள் நிழலாடுகின்றன. அந்தப் போராட்டங்களில் எதை எதிர்த்து மக்கள் திரண்டார்களோ அது தான் இப்போதும் கோலோச்சிக் கொண்டிருக்கிறது. போராடிய மக்கள் அமைதியாக பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள். ஏகாதிபத்தியத்துக்கு அடிமைத்தனம் மட்டுமல்ல, அவ்வப்போது கிளர்ச்சிகளும் தேவைப்படுகின்றன.

 

காவிரி கழிமுக பகுதிகளில் கொத்துக் கொத்தாக மடியும் விவசாயிகள் அச்சு, காட்சி ஊடகங்களிலோ, வெகுமக்களிடமோ பெரிதாக கவனம் ஈர்க்கவில்லை என்பதன் உள்ளீடு, அதன் பின்னே ஏகாதிபத்தியம் இருக்கிறது என்பதில் மையம் கொண்டிருக்கிறது.

 

கடந்த சில ஆண்டுகளாக காவிரியில் தண்னீர் திறந்து விடப்படவில்லை என்பதன் பின்னே மீத்தேன், நியூட்ரினோக்களும், ஷெல்கேஸ், கெயில்களும் இல்லை என்று கூற முடியுமா?

அந்நிலங்களை பாழ்நிலங்களாக வைத்திருக்க வேண்டிய தேவை அவர்களுக்கு இருக்கிறது. போஸ்கோவுக்கு எதிராக நியாம்கிரி மக்கள் நடத்திய போராட்டங்கள் எதிர்மறையாக அவர்களுக்கு கற்றுக் கொடுத்த பாடங்கள் அவை. நேர்மறையாக நாம் எடுத்துக் கொள்ள வேண்டிய பாடங்கள் எங்கே? ஜல்லிக்கட்டு போராட்டங்கள் யாருக்கு உதவுவதற்காக?

 

நூற்றைம்பது விவசாயிகள் வரை தங்களை மாய்த்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள். மிகவும் தாமதமாக கர்நாடகா, கேரளாவுக்குப் பிறகு வறட்சி மாநிலம் அறிவிப்பை வெளியிட்ட தமிழக அரசோ 17 விவசாயிகள் மட்டுமே உயிரிழந்திருப்பதாக கூறியுள்ளது. மரணமடைந்த விவசாயிகளுக்கு 3 லட்சம் நிவாரணமகவும், ஏக்கருக்கு 5500 இழப்பீடாகவும் அறிவித்து எச்சைக்கையால் காக்காய் விரட்டியிருக்கிறது. விவசாயிகளை தூக்குக் கயிற்றின் முன்னே நிருத்தி, அவர்களின் தலையை சுருக்கினுள் மாட்டி விட்ட செயல் வரை இந்த அரசுகளும் அதன் கொள்கைகளும் செய்தவை. ஆற்று மணல் கொள்ளை தொடங்கி, நீர்நிலைகளை நாசமாக்கியது, இருக்கும் சொற்ப நீராதாரத்தையும் பன்னாட்டு நிறுவங்களுக்கு தாரை வார்த்தது, எந்த வரைமுறைகளும் இல்லாமல் தொழிற்சாலைகளை அமைக்க அனுமதித்து சுற்றுச் சூழலை நாசமாக்கியது, கனிம வளங்களை எடுக்கிறோம் என்ற பெயரில் காடுகளை மொட்டையடித்தது என அனைத்தும் சேர்ந்து தான் மழை வளத்தை அரித்தது. எல்லாவற்றையும் முதலாளிகளின் நலன் எனும் அடிப்படையிலிருந்து செய்து விட்டு, இயற்கை பொய்து விட்டது, வயோதிகத்தால் இறந்தார்கள் என்று இப்போது சொல்கிறதே இந்த அரசு. ஆளும் கட்சி எதிர்க்கட்சி வித்தியாசமில்லாமல் அனைத்து வண்ண தனியார்மய தாசர்களும் ஜல்லிக்கட்டை ஆதரித்து நிற்கிறார்களே. என்றால் இந்த ஜல்லிக்கட்டு போராட்டம் யாரைக் காப்பாற்ற?

 

பொங்கல் என்றால் அது அறுவடைத் திருவிழா. பாளம் பாளமாய் நிலம் வெடித்து அந்த வெடிப்பின் வழியே விவசாயிகளின் உயிர் காய்ந்து கொண்டிருக்கும் இந்த வேளையில் பொங்கல் கொண்டாடுவது என்பதன் பொருள் என்ன? இழவு வீட்டில் கொண்டாட்டமா என்பது ஒரு புறம் இருக்கட்டும். உண்ணாவிரதப் போராட்டம் நடத்தும் இடத்துக்கு எதிரே உண்ணும் விரதம் நடத்துவது போல், இந்த நேரத்தில் பொங்கல் கொண்டாடுவது செத்துப் போன அந்த விவசாயிகளைக் கேலி செய்வது போல் இல்லையா?

 

இதோ, செத்துப்போன விவசாயிகளுக்கு நீதி வேண்டும் என்று குடந்தை அரசு கலைக் கல்லூரி மாணவர்கள் போராட்டத் தீப்பொறியை பற்ற வைத்திருக்கிறார்கள். கல்லூரிகளில் தீ பரவட்டும்.

மின்னூலாக(PDF) தரவிறக்க‌

ஈழத்தமிழ் அகதிகளுக்கு இரட்டைக்குடியுரிமை

அன்பார்ந்த உழைக்கும் மக்களே,

சிங்கள இனவெறிப் பாசிஸ்டு ராஜபக்சேவுக்கு எதிராக தமிழக மாணவர் போராட்டம் தோற்றுவித்த பொதுக் கருத்தைத் தமக்குச் சாதமாகப் பயன்படுத்திக் கொண்டு, வரவிருக்கும் நாடாளுமன்றத் தேர்தலில் ஓட்டுப் பொறுக்குவதற்காக, தாங்களும் மாணவர் கோரிக்கைகளை ஆதரிப்பது போல எல்லா ஓட்டுக் கட்சிகளும் நடிக்கின்றனர். தமிழக முதல்வர் ஜெயலலிதாவோ, “இலங்கையின் மீது பொருளாதாரத் தடை, போர்க்குற்ற விசாரணை, பொது வாக்கெடுப்பு” என்று அடுத்தடுத்து சட்டமன்றத் தீர்மானம் நிறைவேற்றி, நடிப்பில் மற்றெல்லா ஓட்டுக் கட்சிகளை விஞ்சுகிறார்.

இராஜபக்சேவுக்கு எதிரா இந்த சவடால் தீர்மானங்கள் நிறைவேற்றப்படுகின்ற இதே காலகட்டத்தில்தான், சிறப்பு முகாம் என்ற சிறையிலிருந்து தாங்களை விடுதலை செய்யுமாறு ஈழ அகதிகள் போராடிக் கொண்டிருக்கின்றனர். ‘கணவனைப் பார்க்க வேண்டும்’ என்ற ஒரு மிகச் சாதாரணக் கோரிக்கைக்காக தனது இரு பிள்ளைகளுடன் சிறப்பு முகாம் எதிரில் உண்ணாவிரதம் இருக்கிறார் ஒரு ஈழத்தமிழ்ப் பெண். போராட்டம் நடத்திய குற்றத்திற்காக பிள்ளைகளுடன் அவரைக் கைது செய்து சிறை வைக்கிறது ஜெ அரசு. மனைவிக்கு நேர்ந்த கொடுமையை அறிந்து சிறப்பு முகாமிலிருந்த கணவன் தூக்க மாத்திரை தின்று தற்கொலைக்கு முயற்ச்சித்திருக்கிறார்.

எந்த விதக் குற்றமும் இழக்காத ஈழத்தமிழ் அகதிகள், சிறப்பு முகாம்கள் என்ற பெயரிலான தமிழகத்தின் முள் வேலிச் சிறையில் ஆண்டுக்கணக்கில் அல்லல்பட்டு வருகிறார்கள். இவர்களை விடுவிப்பதற்க்கு முதல்வர் ஜெயலலிதாவின் கையொப்பமிட்ட ஒரு அரசாணையே போதுமானது. ஆனால், சிங்கள அரசிடமிருந்து விடுதலை வாங்கித்தருவதாக சட்டமன்றத்தில் தீர்மானம் போடும் ஜெயலலிதா, சிறப்பு முகாம்கள் எனும் இந்த கொடும் சிறையிலிருந்து ஈழத்தமிழ் மக்களை விடுவிக்க மறுக்கிறார். சுமார் இருபது ஆண்டுகளுக்கு முன் சிறப்பு முகாம்கள் எனும் சித்திரவதைக் கூட்டங்களை இழத்தமிழருக்காக உருவாக்கியது யார் தெரியுமா ? இன்று ஈழத்தாய் வேடமேற்றிருக்கும் ஜெயலலிதாவின் அரசுதான். இன்று ஈழத்தமிழ் மக்களுக்கு ஆதரவாக குரல் கொடுப்போர் பலருக்கு, கடந்த பல ஆண்டுகளாக ஈழ அகதிகளுக்கு இங்கே இழைக்கப்பட்டு வரும் கொடுமைகளைப் பற்றித் தெரியாது. தற்போது தமிழகத்தில் சுமார் ஒரு லட்சத்திற்கு மேற்பட்ட ஈழத் தமிழ் அகதிகள் வாழ்கின்றனர். தமது உடமைகளைத் துறந்து, ஏதிலிகளாக வந்திறங்கிய இம்மக்களில் சுமார் 70000 பேர் தமிழகமெங்கும் உள்ள சுமார் நூற்றுக்கும் மேற்பட்ட அகதி முகாம்களில் தங்க வைக்கப்பட்டுள்ளனர். மற்றவர்கள் தம் சொந்தப் பொறுப்பில் வெளியே வீடு எடுத்து தங்கியிருக்கின்றனர். இலங்கையிலிருந்து இங்கே வந்திறங்கும் ஈழத் தமிழ் மக்களை தமிழக அரசின் அதிகாரிகளும் போலீசும் அனுதபத்துக்குறிய அகதிகளாகக் கருதுவதில்லை. சந்தேகத்துக்குறிய குற்றவாளிகளாகவே நடந்துகிறார்கள். நக்சல்பாரி இயக்கத்தினரை உளவு பார்ப்பதற்கென்றே தமிழக போலீசு உருவாக்கியிருக்கும் கியூ பிரிவு உளவுத்துறை தான் அகதிகள் அனைவரையும் கண்காணிக்கிறது. கட்டுப்படுத்துகிறது. ஈழ விடுதலை இயக்கத்தை நசுக்குவது என்ற இந்திய அரசின் நோக்கத்துக்கு ஏற்ற வகையில்தான் தி.மு.க., அ.தி.மு.க. அரசுகள் ஈழ அகதிகள் அனைவரையும் ஒடுக்கி வருகின்றன.

சிங்கள இராணுவத்தின் தாக்குதலுக்கு ஆளாகி காயம்பட்டவர்கள், குண்டடி, ஷெல்லடி பட்டவர்கள் யாராக இருந்தாலும், படகில் வந்து இறங்குபவர்களின் உடம்பில் காயம் இருந்தால், அவர்களின் மீது புலி என்ற முத்திரை குத்தி சிறப்பு முகாமுக்கு அனுப்புகிறது கியூ பிரிவு போலீசு. இது மட்டுமல்ல, லஞ்சம் கொடுக்க முடியாதவர்களுக்கும், எதிர்த்து கேள்வி கேட்பவர்களுக்கும் போலீசு விதிக்கும் தண்டனை சிறப்பு முகாம். தமிழகத்தில் உள்ள ஆறு சிறப்பு முகாம்களில் வைக்கப்பட்டிருக்கும் அகதிகளுக்கு, சிறைக்கைதிக்குரிய உரிமைகள் கூடக் கிடையாது. வெளியுலகத் தொடர்பிலிருந்து முற்ரிலுமாகத் துண்டிக்கப்பட்டு, மனைவி மக்களைக்கூட பார்க்க முடியாமல் இவர்கள் தடுக்கப்படுகிறார்கள். மருத்துவ சிகிச்சைக்கு அழைத்துச் செல்லப்படும் அகதிகள், கைகால்களில் விலங்கிடப்பட்டு கொடிய கொலைக்குற்றவாளியைப் போலவே கொண்டு செல்லப் படுகிறார்கள். பல பத்தாண்டுகள் ஆனாலும் இந்த முகாம்களில் இருப்பவர்களுக்கு பிணை என்பது கிடையாது. வழக்கு, விசாரணை, விடுதலை எதுவும் கிடையாது. இது ஒருவகை ஆயுள் தண்டனை.

சிற்ப்பு முகாம்களில் மட்டுமன்றி, தமிழகம் முழுவதும் உள்ள நூற்றுக்கும் மேற்பட்ட பிற முகாம்களில் உள்ள அகதிகளும் நிரந்தரமாகவே போலீசு மற்றும் அதிகார வர்க்கத்தின் கண்காணிப்பின் கீழ் தான் வைக்கப்பட்டுள்ளனர். ஒரு அகதி இரண்டு நாட்களுக்கு மேல் முகாமுக்கு வெளியே செல்வதென்றால், வட்டாட்சியரின் அனுமதியைப் பெற வேண்டும். அனுமதியின்றி சென்றால் முகாமிலிருந்து நிரந்தரமாக வெளியேற்றப்படுவர். அனுமதி வாங்க வட்டாட்சியரையே பார்க்க முடியாத காரணத்தினால், பிற முகாம்களில் தங்கியிருக்கும் தமது பெற்றோர் இறந்து போகும் போது, பிள்ளைகளால் இறந்தவர் முகத்தைக் கூட பார்க்க முடிவதில்லை. பெண்கள் வேறு முகாமில் இருக்கும் தம் பெற்றோர் வீட்டுக்கு பிரசவத்துக்காக சென்று திரும்பினால், முகாமிலிருந்து வெளியேற்றப்படுகின்றனர். வேலைக்கு செல்பவர்கள் மாலை ஆறு மணிக்குள் முகாமிற்கு திரும்ப வேண்டும் என்ற விதியின் காரணமாக, குறைந்த கூலிக்கு உள்ளூரில் மட்டும் தான் இவர்கள் வேலை செய்ய முடிகிறது. தொழில் திறமை இருப்பவர்கள் கூட நகரங்களுக்குச் சென்று நல்ல ஊதியம் ஈட்ட முடியாது.

மண்டபம், புதுச்சேரி தவிர தமிழகத்தில் உள்ள நூற்றுக்கும் மேற்பட்ட முகாம்கள் எதிலுமே முறையான வீடு கிடையாது. பத்தடிக்கு பத்தடி அளவில் தகரம் அல்லது, பாலிதீன் காகிதத்தினால் வேயப்பட்ட கூரை; பராமரிப்பில்லாமல் நாற்றமெடுத்த கழிவறைகள்; மின்கம்பங்கள் ஏதும் நிறுவப்படாததால், குறுக்கும் நெடுக்குமாகத் தொங்கும் மின்சார கம்பிகள்; பகல் முழுவதும் மின்வெட்டு இரவு மட்டும் தான் மின்சாரம் என ராஜபக்சே அரசின் மேனிக் பார்ம் முள்வேலி முகாமோடு போட்டி போடுகின்ற தமிழகத்தின் அகதி முகாம்கள். முகாம்களில் பள்ளியோ ஆஅரம்ப சுகாதார நிலையமோ கூட கிடையாது. அருகாமையில் உள்ள போலீசு நிலையங்களின் போலீசார், தங்களுக்கு தேவைப்படும் போதெல்லாம், ஏதாவது ஒரு வழக்கில் “குற்றத்தை ஒப்புக்கொண்டு சிறைத்தண்டனை அனுபவிப்பதற்கு” முகாமிலிருந்து ஆளனுப்புமாறு மிரட்டுவார்கள். பெண்களுக்கு எதிராக பாலியல் வன்கொடுமை இழைப்பார்கள். இவையெல்லாம் அகதிகளுக்கு எதிராக போலீசால் கேட்பாரின்றி இழைத்து வரும் குற்றங்கள்.

இத்தகைய கொடுமைகளை தாங்க முடியாமல் தான், உயிரைப் பணயம் வைத்து ஆஸ்திரேலியாவுக்கு படகில் தப்பிச்செல்ல முயல்கிறார்கள் அகதிகள். அவர்களையும் மடக்கி கைது செய்து சிறையில் அடைக்கிறது தமிழக போலீசு. இவ்வாறு பயணம் மேற்கொண்ட சுமார் ஐநூறுக்கும் மேற்பட்டோர் கடலிலேயே மூழ்கி மடிந்துள்ளனர். தாய்த் தமிழகம் ஈழத்தமிழ் அகதிகளுக்கு பேய்த்தமிழகமாக இருந்து வருகிறது. தொப்புள்கொடி உறவு என்று வசனம் பேசாத பிரான்சு, பிரிட்டன், கனடா, ஆஸ்திரேலியா போன்ற நாடுகள் தான் ஈழ அகதிகளை கௌரவமாக நடத்துகின்றன. ஏழு ஆண்டுகளுக்குப் பின்னர் விரும்புவோருக்கு குடியுரிமையும் வழங்குகின்றன.

ஆனால், இங்கோ எதுவும் கிடையாது. அகதிகள் பிரச்சனை எழுப்பப்படும் போதெல்லாம், அவர்களுக்கு வழங்கப்படும் புழுத்த அரிசியையும், உதவித் தொகையையும் கொஞ்சம் கூட்டிக் கொடுப்பதற்க்கு மேல் திமுக, அதிமுக அரசுகள் எதுவும் செய்வதில்லை. முக்கியமாக உரிமையும் சுயமரியாதையும் கொண்ட மனிதர்களாக அவர்களை அங்கீகரிப்பதிலை. இந்திய அரசு அகதிகளுக்கான ஐநா உடன்பாட்டில் கையொப்பமிடவில்லை என்பதால் ஐநா அதிகாரிகளை அகதி முகாம்களுக்குள் தமிழக அரசு அனுமதிப்பதில்லை.

ஒரு பேச்சுக்கு இங்குள்ள ஈழத்தமிழர்களை அகதி என்று அழைத்த போதிலும், இந்திய அரசைப் பொருத்தவரை ஈழத்தமிழ் அகதிகள் அனைவரும் எல்லை தாண்டி ஊடுருவியிருக்கும் சட்டவிரோத குடியேறிகள். இந்த நிலைமை காரணமாக, இலங்கை மண்ணையே காண்ணால் பார்த்திராத, அகதி முகாமிலேயே பிறந்து வளர்ந்து படித்து பட்டம் பெற்ற இளைஞர்களுக்கு இங்கே அரசு நிறுவனமோ, தனியார் நிறுவனங்களோ வேலை தருவதில்லை.

அகதிகள் தமிழகத்தைச் சேர்ந்த ஓர் ஆணையோ பெண்ணையோ திருமணம் செய்து கொண்டால், பிறக்கும் குழந்தைகளுக்கு இரண்டு நாட்டின் குடியுரிமையும் கிடைக்காது. ஈழத்தவரையே திருமணம் செய்து குழந்தை பிறந்தால், இலங்கை துணைத் தூதரகத்திற்கு தெரிவித்து குடியுரிமைக்கு பதிவு செய்து கொள்ள வேண்டும்.

2009 இறுதிப் போருக்குப் பின் நாடு திரும்பிச் செல்ல விரும்பிய சிலர், ஈழம் சென்றனர். அங்கே தமது வீடோ, நிலமோ இல்லாத நிலையைக் கண்டு அதிர்ச்சியுற்று மீண்டும் தமிழகம் திரும்பினர். ஆனால் அவர்கள் முகாமை விட்டு ஒருமுறை வெளியேறி விட்டதால் மீண்டும் அகதியாக உள்ளே சேர்க்க முடியாது என்று கூறி, பதிவிலிருந்து அவர்கள் பெயரை எடுத்ததுடன் அவர்களுக்கு வழங்கி வந்த சலுகைகளையும் நிறுத்தி விட்டது ஜே அரசு. முகாமிலுள்ள மனைவி குழந்தைகளுடன் சேர்ந்து வாழக் கூட இவர்களுக்கு அனுமதி மறுக்கப்படுகிறது.

இலங்கையில் போர் முடிந்த பின்னரும் ஈழத்தமிழ் மக்களை இராணுவத்தின் கட்டுப்பாட்டிலேயே வைத்திருக்கிறது ராஜபக்சே அரசு. ஆனால், ஜெயா அரசு ஈழ அகதி முகாம்களை ஏன் இன்னமும் போலீசின் கட்டுப்பாட்டில் வைத்திருக்க வேண்டும்? ஏனென்றால் ஈழத்தமிழர் அனைவரையும் சந்தேகத்திற்குரிய தீவிரவாதிகளாகவே கருதுகிறது ஜெயா அரசு. ராஜிவ் கொலையைத்க் தொடர்ந்து ஆயிரக்கணக்கான ஈழ அகதிகளை கட்டாயமாக இலங்கைக்கு கப்பலேற்றி அனுப்பியவர் ஜெயலலிதா. ஈழத்தமிழ் குழந்தைகளை பள்ளியில் சேர்ப்பதற்கும் தடை விதித்தவர் ஜெயலலிதா. இன்றைக்கும் ஈழத் தமிழ் அகதிகளுக்கு இங்கே குடியுரிமை வழங்க வேண்டும் என்ற கோரிக்கையை எதிர்ப்பவர். ஜெயலலிதாவின் இந்த நிலைப்பாடும், இந்திய அரசின் நிலைப்பாடும் வேறல்ல.

நாம் ஈழத்தமிழ் மக்களின் தன்னுரிமைக்கு குரல் கொடுக்கும் அதே நேரத்தில், தமிழகத்தில் தஞ்சமடைந்திருக்கும் ஈழத்தமிழ் அகதிகளின் உரிமைக்கும் கண்ணியமான வாழ்க்கைக்கும் குரல் கொடுக்க வேண்டும். அகதிகளாக மேலை நாடுகளில் தஞ்சம் புகுந்த ஈழத்தமிழர்கள் விரும்பினால் அந்நாட்டுக் குடியுரிமை பெறுகின்றனர். இந்தியாவில் தஞ்சம் புகுந்திருக்கும் ஈழத்தமிழ் மக்களுக்கு, இலங்கைக் குடியுரிமையுடன், இந்தியக் குடியுரிமையும் வழங்கப்பட வேண்டும். தஞ்சம் புகுந்த நாட்டின் குடிமகனாவதா, சொந்த நாட்டுக்கு திரும்புவதா என்பதை அவர்கள் தான் தீர்மானிக்க வேண்டும்.

இந்த உரிமையை இந்தியாவும் வழங்க நிர்ப்பந்திக்க வேண்டுமானால், இந்திய அரசை அகதிகளுக்கான ஐநா உடன்பாட்டில் கையொப்பமிடச் செய்ய வேண்டும். சிறப்பு முகாம்கள் எனும் சித்திரவதைக் கூடங்களிலிருந்து ஈழத்தமிழ் அகதிகள் அனைவரையும் விடுவிக்கவும், பொய் வழக்குகளை இரத்து செய்யவும், அம்மக்களுக்கு கவுரவமான வீடுகள், வேலைவாய்ப்பு வழங்கவும் கோரி, தமிழக அரசிடம் நாம் போராட வேண்டும். இந்த போராட்டங்கள் ஈழ மக்களுக்காக நீலிக்கண்ணீர் வடிக்கும் ஓட்டுக்கட்சிகளையும், அவர்களுக்கு காவடி தூக்கும் சந்தர்ப்ப வாதிகளையும் அடையாளம் காட்ட வேண்டும்.

இந்திய அரசுதான் ஈழ மக்களின் போராட்டத்தை கருவிலேயே சிதைத்தது. அந்தக் கொள்கையின் தொடர்ச்சி தான் அகதிகள் மீதான இந்த அடக்குமுறை. அவர்களுடைய உரிமைகளை உத்திரவாதம் செய்வது சர்வதேச பாட்டாளி வர்க்கம் எனும் முறையில் நமது கடமை.

 சிறப்பு அகதிமுகாம் எனும் முள்வேலிக்குள் சிறை வைக்கப்பட்டிருக்கும் ஈழத்தமிழ் அகதிகளை விடுதலை செய்!
 அனைத்து ஈழத்தமிழ் அகதிகளுக்கும் இரட்டைக்குடியுரிமை வழங்கு!
 ஈழத்தமிழ் அகதிகள் மீதான போலீசு கண்காணிப்பு கட்டுப்பாடுகளை நீக்கு!
 கவுரவமான வேலை வாய்ப்பு, குடியிருப்பு வழங்கு!

இனி வீதிதான் மாணவர்க்குப் பள்ளி! போராட்டமே அவர்களின் கல்வி!!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

இனி வீதிதான் மாணவர்க்குப் பள்ளி ! போராட்டமே மாணவர்களின் கல்வி ! சமச்சீர் பாடநூல்களை ஜூலை 22 ஆம் தேதிக்குள் விநியோகித்து முடித்து, ஆசிரியர்கள் பாடம் நடத்தத் தொடங்கிவிட வேண்டும் என்று சென்னை உயர்நீதிமன்றம் ஜூலை 18 ஆம் தேதி உத்தரவிட்டது. தமிழக அரசு விநியோகிக்கவில்லை. சமச்சீர் நூல்களை விநியோகிப்பதற்கு கூடுதல் அவகாசம் வேண்டும் என்று உச்சநீதிமன்றத்திடம் கேட்டது.

“சென்னை உயர்நீதிமன்றம் உத்தரவிட்டுள்ளபடி சமச்சீர் பாட நூல்களை உடனே விநியோகிப்பதுடன், வகுப்புகளைத் தொடங்குவதற்கும் தமிழக அரசு ஏற்பாடு செய்யவேண்டும்; ஆகஸ்டு 2 ஆம் தேதிக்குள் புத்தக விநியோகத்தை முடித்து விட வேண்டும்” என்று உச்ச நீதிமன்றம் ஜூலை 21 ஆம் தேதியன்று உத்தரவிட்டது. தமிழக அரசோ இந்தக் கணம் வரை மாணவர்களுக்கு பாடநூல்களைக் கொடுக்கவில்லை.

பாடநூல்களை அடுக்கி வைத்திருக்கும் டி.இ.ஓ அலுவலகத்தின் வாசலிலேயே அமர்ந்து“எங்களுக்கு பாடநூலைக் கொடு” என்று விருத்தாசலம் மேனிலைப் பள்ளி மாணவர்கள் போராட்டம் நடத்தியிருக்கின்றனர். அதற்கும் அரசு அசையவில்லை. உச்சநீதி மன்றத்தின் உத்தரவைக் காட்டினாலும், எங்களுக்கு அரசிடமிருந்து உத்தரவு வரவில்லை என்கிறார்கள் கல்வித்துறை அதிகாரிகள்.

“ஜூலை 26 அன்று டில்லி உச்ச நீதிமன்றத்தில் இறுதி விசாரணை தொடங்குகிறது. தீர்ப்பு அரசுக்கு சாதகமாகவும் அமையக் கூடும். முடிவு தெரிவதற்கு முன்னால் அவசரப்பட்டு சமச்சீர் புத்தகங்களை விநியோகிக்க வேண்டாம் என்று அம்மா எண்ணியிருப்பார்” என்று விளக்கம் கூறினார் ஒரு அதிமுக அல்லக்கை.

அம்மாவின் சிந்தனை குறித்த அல்லக்கையின் கணிப்பில் தவறேதும் இல்லை. ஆனால் தான் செய்யவிருப்பது என்ன என்ற உண்மையை அம்மா, உள்ளது உள்ளபடியே நீதிமன்றத்தில் ஏன் உரைக்கவில்லை என்பதுதான் பிரச்சினை.

“மை லார்ட், கேஸ் முடியும்வரை நாங்கள் புத்தகங்களை கொடுப்பதாக இல்லை” என்று உச்ச நீதிமன்றத்தில் வெளிப்படையாக அறிவிக்காமல், “விநியோகிப்பதற்கு அவகாசம் வேண்டும்” என்று அங்கே ஏன் பொய்யுரைக்க வேண்டும்? இங்கே புத்தக கட்டுகள் வைக்கப்பட்டிருக்கும் அறையின் வாசலில் உட்கார்ந்து “புத்தகத்தைக் கொடு” என்று கேட்கும் பள்ளி மாணவர்களை, போலீசை வைத்து ஏன் துரத்த வேண்டும்?

அம்மாவின் கணக்குப்படி தீர்ப்பு அரசுக்கு சாதகமாக வருவதாகவே இருக்கட்டும். அதற்கு முன்னால் சமச்சீர் புத்தகங்களை மாணவர்களுக்கு விநியோகிப்பதால் அரசுக்கு ஏற்படும் இழப்பு என்ன? அவர்கள் அவற்றைப் புரட்டிப் பார்த்து விட்டால் இந்த தேசத்துக்கோ அல்லது மாணவர் சமூகத்துக்கோ ஏற்பட்டு விடக்கூடிய ஆபத்து என்ன?

அம்மா நியமித்த வல்லுநர்கள் கூட சமச்சீர் பாடப்புத்தகங்கள் “தரமானதாக இல்லை” என்றுதானே சொல்லியிருக்கிறார்கள். படத்தை ரிலீஸ் செய்! படம் தரமா, தரமில்லையா என்பதை மாணவர்கள் தீர்மானிப்பார்கள். படச்சுருளை மாணவர்களின் கண்ணிலேயே காட்டாமல் பெட்டியிலேயே பூட்டி வைத்துக் கொண்டு பூச்சாண்டி காட்டுவதற்கு, அது என்ன “மாமனாரின் இன்ப லீலைகள்” சினிமாவா?

அந்தப் புத்தகங்களை மாணவர்களின் கண்ணில் காட்டுவதற்கே அம்மாவின் அரசாங்கம் ஏன் அஞ்சி நடுங்குகிறது? இணைய தளத்திலிருந்து அவற்றை ஏன் அவசர அவசரமாக அப்புறப்படுத்துகிறது? “சமச்சீர் கல்வி என்ற வார்த்தையையே ஆசிரியர்கள் உச்சரிக்க கூடாது” என்று மாவட்ட கல்வி அதிகாரிகள் மூலம் சுற்ற்றிக்கை அனுப்பி மிரட்டுவது ஏன்?

அது சமச்சீர் புத்தகமா, இல்லை, சரோஜாதேவி புத்தகமா?

தரமில்லை என்பது இந்த அரசாங்கத்தின் கருத்து. அதுவே அறுதி உண்மை அல்ல. சமச்சீர் புத்தகங்கள் தரமா தரமில்லையா என்று வல்லுநர் படித்துப் பார்ப்பார், நீதிபதி படித்துப் பார்ப்பார், எவன் வேண்டுமானாலும் பார்ப்பான், மாணவர்கள் மட்டும் அந்தப் புதுப் பாடநூல்களை ஆசையாகத் தொட்டு..முகர்ந்து பார்க்கக் கூடாதா?

அந்த நூலைத் தொட்டாலே மாணவர்களுடைய தரம் வீழ்ந்து விடுமா?

தரமில்லாத ஒரு ரூவா அரிசிச் சோற்றைத் தின்று, தரமில்லாத அரசுப் பேருந்துகளில் தொங்கி, தரமில்லாத அரசுப்பள்ளிகளில் படிக்கும் “தரமில்லாத” ஏழை மாணவர்கள், அந்த தரமில்லாத பாடநூல்களை ஒரு முறை புரட்டித்தான் பார்க்கட்டுமே! என்ன கெட்டுவிடும்?

ஒருவேளை உச்ச நீதிமன்றம் அம்மாவுக்கு ஆதரவாகத் தீர்ப்பளித்து விட்டால், 200 கோடி செலவு செய்து அம்மா அச்சடித்து வைத்திருக்கும் பழைய பாடத்திட்ட நூல்களையும் மாணவர்களிடம் விநியோகிக்கட்டும்!

“இனிமேல் இதுதான் பாடநூல். ஏற்கெனவே கொடுத்த சமச்சீர் பாடநூல்களை எடைக்குப் போட்டுவிடுங்கள்” என்று மாணவர்களிடம் அறிவிக்கட்டும்! அதில் என்ன நட்டம்? எல்லா புத்தகத்தையும் மொத்தமாக அரசாங்கமே பழைய பேப்பருக்குப் போடுவதற்குப் பதிலாக, தனித்தனியாக மாணவர்கள் போடப்போகிறார்கள். மேற்படி பழைய பேப்பர் விற்பனையில் கிடைக்கக்கூடிய வருவாயை அரசு இழக்க நேரிடும் என்பதைத் தவிர வேறென்ன நட்டம்?

“சமச்சீர் பாடநூல்கள் தரமற்றவை, அவை கருணாநிதியின் குடும்ப விளம்பரங்கள்” என்ற அம்மாவின் கூற்று உண்மையாயின், அந்தப் புத்தகங்களை மாணவர்களுக்கு படிக்கத் தருவதன் மூலம் தானே கருணாநிதியின் முகத்திரையைக் கிழிக்க முடியும்?

“கருணாநிதியின் முகத்திரையை மாணவர்களிடம் கிழித்துக் காட்டிய பிறகு, புத்தகங்களையெல்லாம் கிழித்து தீ வைத்துக் கொளுத்த வேண்டும்” என்று தலைமை ஆசிரியர்களுக்கு உத்தரவிட்டால், அவர்கள் என்ன மறுக்கவா போகிறார்கள்? வள்ளுவனின் முகத்திலேயே பசை தடவிக் காகிதம் ஒட்டக் கூசாத அந்தக் கைகள், கொளுத்துவதற்கா தயங்கும்?

சமச்சீர் பாட நூல்களைப் பற்றி அவர்கள் செய்து வரும் பிரச்சாரம் மிகைப்படுத்தப்பட்ட பொய்ப் பிரச்சாரம். அந்த நூல்கள் விநியோகிக்கப்பட்டு, அவற்றை மாணவர்கள் புரட்டிப் படித்து விட்டால், மாணவர்கள் அவற்றை விரும்பத் தொடங்கிவிடுவார்கள் என்று அரசு அஞ்சுகிறது.

அரசைப் பொருத்தவரை இது வெறும் பாடநூல் பிரச்சினை மட்டும் அல்ல. அந்தப் பாடநூல்களை மாணவர்கள் கையில் கொடுத்து விட்டால், “அம்மா கொடுத்த புத்தகமா, அய்யா கொடுத்த புத்தகமா எது சிறந்த பாடநூல்?” என்ற விவாதம் தவிர்க்க இயலாமல் தொடங்கி விடும். மாணவர்களின் முடிவு அம்மாவுக்கு சாதகமாக இருக்காது என்றும் அரசு அஞ்சுகிறது.

“அம்மா அய்யா ” பிரச்சினையோடும் இந்த விவகாரம் முடிந்து விடாது. எந்தப் பாடநூல் நன்றாக இருக்கிறது, ஏன் நன்றாக இருக்கிறது என்று யோசிப்பதற்கும் விவாதிப்பதற்கும் கருத்து தெரிவிப்பதற்கும் மாணவர்களுக்கு உரிமை வழங்குவது என்பது, புலிக்கு ரத்த வாடை காட்டுவதற்கு நிகரானது என்று அஞ்சுகின்றன அரசும் ஆளும் வர்க்கமும்.

பாடநூல் பற்றியும், பாடத்திட்டம் பற்றியும் விவாதிக்கும் வாய்ப்பை மாணவர்கள் பெற்றுவிட்டால் –

தரம், பாடத்திட்டம், பயிற்று முறை ஆகியவையெல்லாம் மாணவர்களும் பெற்றோரும் கருத்துக் கூறமுடியாத, அவர்களுடைய புத்திக்கு எட்டாத பிரம்ம ரகஸ்யங்கள் போலவும், அவற்றைப் பற்றி ஒப்பீனியன் ஷொல்லணுமானால் அவாள் மிஸஸ் ஒய்.ஜி.பி யாகவோ, மிஸ்டர் சோ ராமஸ்வாமியாகவோ இருந்தாகவேண்டும் என்றும் அவர்கள் டெவலப் பண்ணி வைத்திருக்கும் கதைகளும், கொடுத்து வரும் பில்டப்புகளும் உடைந்து விடும் என்பது இந்தக் கும்பலின் அச்சம்.

அதனால்தான் 1.25 கோடி மாணவர்களின் தலைவிதியோடு சம்மந்தப்பட்ட சமச்சீர் பாடநூல்களை மக்கள் மன்றத்தில் திறந்து காட்ட இந்த அரசு மறுக்கிறது. உச்ச நீதிமன்றத்தை ஏமாற்றுகிறது. ஆசிரியர்களை மிரட்டுகிறது. அறிவைப் பூட்டி வைத்து காவலுக்கு ஆயுத போலீசை நிறுத்தி வைக்கிறது.

 இந்த அரசு
தனியார் கல்விக் கொள்ளையர்களின் புரவலன்.
மெட்ரிக் பள்ளி முதலாளிகளின் கூட்டாளி.
இலவசக் கல்வியின் எதிரி.

“பாடநூலைக் கொடுக்க முடியாது” என்று மறுக்கும் அரசுக்கு,
“பள்ளிக்குச் செல்” என்று ஆணையிடும் உரிமை கிடையாது!

“வா” என்றால் வருவதற்கும், “போ” என்றால் போவதற்கும்
ஆடு மாடுகள் அல்ல மாணவர்கள்;

இனி வீதிதான் மாணவர்க்குப் பள்ளி! போராட்டமே மாணவர்களின் கல்வி!

சமச்சீர் கல்வியை முடக்குவதற்கு தமிழக அரசு இயற்றிய சட்டம் அரசியல் சட்டத்துக்கு விரோதமானது என்று தீர்ப்பளித்து,
சமச்சீர் பாடநூல்களை விநியோகிக்குமாறு சென்னை உயர்நீதி மன்றம் ஏற்கெனவே உத்தரவிட்டு விட்டது.
அந்த உத்தரவை எதிர்த்து தமிழக அரசு தொடுத்த வழக்கின் விசாரணை உச்சநீதிமன்றத்தில் செவ்வாய்க்கிழமை (ஜூலை 26) தொடங்குகிறது.

பாடநூல்களை விநியோகிக்காமல் மாணவர் சமுதாயத்தையும், உச்ச நீதிமன்றத்தையும் ஒரே நேரத்தில் ஏமாற்றும் இந்த அரசை திங்களன்றே (ஜூலை 25) வீதிக்கு இழுப்போம்!
இனி வீதிதான் மாணவர்க்குப் பள்ளி! போராட்டமே மாணவர்களின் கல்வி!

____________________________________________________________

ஜூலை 26 அன்று உச்ச நீதிமன்றத்தில் இவ்வழக்கின் இறுதி விசாரணை (Final hearing) தொடங்குகிறது.  இந்தப் போராட்டத்தைப் பொருத்தவரை இது இறுதிச் சுற்று. எதிரியின் பணபலத்தையும் அதிகார பலத்தையும், நியாயம் தானாகவே வென்றுவிடாது. நமது தரப்பிலும் மூத்த வழக்குரைஞர்களை அமர்த்த வேண்டும்.  இந்த வழக்கில் சமச்சீர் கல்வி பொதுப்பாடத்திட்டத்துக்கு ஆதரவாக வாதாடுவதற்கும், போராடுவதற்கும் உங்களிடம் வழக்கு நிதி கோருகிறோம்.

வழக்கு நிதி தாரீர் விபரங்களுக்கு

நன்றி: வினவு

%d bloggers like this: