ரீல் ஹீரோக்களும், ரியல் ஹீரோக்களும்!

reel real

 

ஜெயலலிதா செத்ததற்குப் பிறகு, கருணாநிதி செயல்பட முடியாமல் போனதற்குப் பிறகு, தமிழகமே தனக்கு ஒரு தலைவர் இல்லாமல் தவிப்பது போலவும், இக்கட்டான இந்த நேரத்தில் ரஜினியும், கமலும் விஜயும், விஷாலும் நம்மை காப்பாற்றி வாழவைக்க வரிசை கட்டி நிற்பதாகவும் ஊடகங்கள் பரபரப்பு ஏற்படுத்துகின்றன. அரசியலில் நமக்கான அடுத்த தலைமை யார்? என்பதை இவர்கள் வரையும் ஒரு வட்டத்துக்குள் நின்று நம்மை சிந்திக்க வைக்க பழக்குகின்றன ஊடகங்கள்.

“இனி எவன் வந்தாலும் நமக்கு ஒன்னும் ஆவப் போறதில்லை, இந்த கவர்மெண்டு சிஸ்டமே டோட்டல் வேஸ்ட்” என்று உழைத்து வாழும் ஒவ்வொரு மக்களும் தெளிவாக பேசிவரும் நிலையில், இதோ கமல் காட்டமாக கருத்து சொல்கிறார், ரஜினி போருக்கு தயாராகச் சொல்கிறார், விஷால் விளாசுகிறார், விஜய் மெர்சலாகிறார் என்று இன்னும் ஒரு ரவுண்டு போடலாம் வாங்க என்று போதையேற்றுகின்றன முதலாளிகளின் ஊடகங்கள். உழைத்து வாழும் தொழிலாளி வர்க்கமான நமக்கு தலைமை தாங்கும் தகுதி இவர்களுக்கு இருக்கிறதா? என்று கேள்வி கேட்கும் உரிமை நமக்கு உண்டு. இவர்களின் வர்க்கம் என்ன? வாழ்க்கை நடத்தை என்ன? அரசியல் சித்தாந்தம் என்ன? என்று ஆராய்ந்து எதிர் கொள்வது நமது கடமை.

மக்களுக்கு போராடும் குணம் வந்து விட்டது என்றால் அதற்கான அடிப்படை அரசியல் இவர்களிடம் வெளிப்படுகிறதா என்பதை நாம் உரசிப் பார்க்க வேண்டும். நேற்றுவரை ஊரைக் கெடுத்த மைனர் நம்ம வீட்டுக்கு வந்து, உன் பெண்ணை வாழ வைக்கிறேன் என்றால் நாம் நம்புவோமா? இல்லை, அவனை நெம்புவோமா? இப்படித்தான் இவர்களின் திடீர் மக்கள் பாசத்தையும் தொழலாளர்கள், மாணவர்களாகிய நாம் பகுத்தறிந்து பார்க்க வேண்டும். சிறு வணிகர்களாகவும்,  வாரக்கூலி, மாதக்கூலிகளாகவும் காலம் தள்ளும் நாமும், நம் குடும்பமும், மோடி அரசின் திடீர் பண மதிப்பிழப்பு நடவடிக்கையினால் தவித்து நின்ற போது, நம் பிள்ளைகள் பாலுக்கு தவித்து நின்ற போது, இது கருப்புப் பணத்தை ஒழிக்கும் நடவடிக்கை என்று ஆதரித்தவர்கள் இந்த சூப்பர் ஸ்டாரும், உலக நாயகனும். நம்மை சிக்க வைத்து சின்னபின்னமாக்கும் ஜி.எஸ்.டி வரி விதிப்பின் போதும் மோடியோடு ஜோடி சேர்ந்தவர் ரஜினி. இன்று ஆழ்வார் பேட்டையில் அரசு வணிக வளாகத்தில் மாநகராட்சி கட்டணத்தை உயர்த்தியதற்காக (25 ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு மாநகராட்சி கட்டணத்தை உயர்த்தியது) பழைய வாடகையான அதே 4500 ரூபாய் தான் தருவேன், கூடுதலான வாடகையை என்னால் தரமுடியாது. காரணம், ஜி.எஸ்.டிக்குப் பிறகு வருமானம் இல்லை என்று வாய் கூசாமல் கோர்ட்டில் புழுகியது ரஜினி குடும்பம். ஜி.எஸ்.டி ஊருக்குன்னா ஜெய ஹோ! தனக்கு என்றால் ஐய்யயோ! என்பது தான் ரஜினியின் அரசியல் யோக்கியதை. கமலும் இதில் விலக்கா என்ன? எல்லா முன்னணி நடிகர்களும் கருப்புப் பணத்தில் கை நனைப்பவர்கள் தான்.

முக்கியமாக, தமிழகத்து இபிஎஸ், ஓபிஎஸ் ஊழல் கிரிமினல் ஆட்சியை வெறுக்கும் மக்களிடம் ஒரு மாற்று புரட்சிகர அரசியல் உருவாகி விடக் கூடாது என்றும்; பழைய பாணியிலான திராவிட வாடை அடிக்கும் திமுக வந்துவிடக் கூடாது என்றும், தமிழக பார்ப்பனக் கும்பலும், மத்திய ஆரியக் கும்பலும் தவியாய் தவிக்கிறது. இவர்களின் நப்பாசை தயவிலும், உள்நோக்கத்தோடும் தான் மேற்கண்ட நடிகர்களின் அரசியல் பேச்சுக்களை பிரபலப்படுத்துகின்றன ஊடகங்கள்.

ஜல்லிக்கட்டு, மெரீனா போராட்டத்தில் அரசையும் ஆளும் வர்க்கத்தையும் நிர்ப்பந்தித்து பணிய வைக்கும் அரசியல் போராட்டத்தை தமிழக மாணவர்களும், இளைஞர்களும், மக்களும் ஒரு முன் மாதிரியாக படைத்துக் காட்டினார்கள். போதிய அரசியல் சித்தாந்தத் தெளிவு இல்லாத போதும், அரசியல் தலைமை இல்லாத போதும், மக்கள் பங்கேற்பு போராட்டம் என்ற அரசியல் தலைமைப் பண்பை உருவாக்கினார்கள். முதலில், இதற்கு ஈடு கொடுக்க ரஜினி, கமல், விஜய், விசாலுக்கு தகுதி உண்டா?

reel real 0

அன்றைய ஜல்லிக்கட்டு போல இன்று குமரி மீனவர்கள், உள்ளூர் உழைக்கும் மக்கள் ஓக்ஹி புயலுக்கு காணாமல் போன மீனவர்கள், பாதிக்கப்பட்ட மீனவர்கள் வாழ்வாதாரம் மீட்கக் கோரி ரயில் நிலையம் முற்றுகை, கலெக்டர் சிறைப்பிடிப்பு, ஆளுனர் முற்றுகை, அரசு அதிகாரிகளை துரத்தியடிப்பு என ஆள்பவர்களைன் அதிகாரத்தை கேள்வி கேட்டு, மக்கள் தங்கள் அதிகாரத்தை கையில் எடுத்துப் போராடும் அரசியல் தகுதிக்கு முன்பு ரஜினி, கமல், விஜய், விஷால் எல்லோரும் ஜீரோக்கள். உழைக்கும் மக்களும், மாணவர்களும் தான் உண்மையான அரசியல் ஹீரோக்கள். இது பெருமைக்காக சொல்லப்படுவது அல்ல, இது தான் உண்மை.

மக்கள் அதிகாரத்தை உயர்த்திப் பிடிக்கும் அரசியல் தான் மக்களுக்கு தேவையான பாதை. மீண்டும் மீண்டும் அதிகார வர்க்கத்தை நம்பி ஆளும் வர்க்கத்திடமே சரணாகதி அடையும் அடிமை அரசியலை உழைக்கும் மக்களும் மாணவர்களும் இனியும் விரும்பவில்லை. இந்த அரசியல் தகுதிக்கு குறைவானவர்களை இனி மக்கள் ஏற்கப் போவதும் இல்லை.

விவசாயிகளைப் பாதிக்கும் கதிராமங்கலம் நெடுவாசல் பிரச்சனையாக இருக்கட்டும், வணிகர்களைப் பாதிக்கும் ஆன்லைன் வர்த்தகம்,  ஜி.எஸ்.டி பிரச்சனையாக இருக்கட்டும், தொழிலாளர்களைப் பாதிக்கும் காண்டார்க் முறை, அவுட்சோர்சிங் முறை பிரச்சனையாக இருக்கட்டும், மாணவர்களைப் பாதிக்கும் கல்வியை கற்கமுடியாதபடி கட்டண உயர்வு, படித்த பிறகு வேலையின்மை பிரச்சனையாக இருக்கட்டும் போராட்டக்களத்தில் புதிய அரசியலைப் படைப்பது போராடும் வர்க்கமான உழைக்கும் மக்கள் தான். மக்களுக்கான உண்மையான தலைவர்கள் வசனத்திலிருந்து பிறப்பதில்லை, உழைக்கும் வர்க்கத்திலிருந்து பிறக்கிறார்கள்.

குடிநீரைத் துண்டித்த போதும், கழிப்பறைகளைப் பூட்டிய போதும், போலிசைக் குவித்த போதும் சென்னை டி.எம்.எஸ் வளாகத்தில் சளைக்காமல் போராடி அரசை மிரள வைத்த, நிர்ப்பந்திக்க வைத்த செவிலியர் போராட்டத்தின் வர்க்க அரசியல் தான் நம்மை தலைமை தாங்கும் தகுதி உடையது.  அந்த வீரச் செவிலியர்கள் தான் புதிய அரசியலின் கதாநாயகர்கள். கதிராமங்கலம் தொடங்கி கன்னியாகுமரி வரை ஆளும்வர்க்கத்தின் அதிகாரத்தை கேள்விக்குள்ளாக்கும் உழைக்கும் மக்களின் போராட்ட அரசியல் தான், நாம் கடைப்பிடிக்க வேண்டிய மாற்று.

தனது படம் ஓடாது என்று தெரிந்ததும் பின்வாசல் வழியாகச் சென்று ஆள்பவர்களை ஆளும் வர்க்கத்தை நயந்து சென்று பார்க்கும் இந்த சினிமா நாயகர்கள், ஓடாத நம் மீனவர் படகுகளுக்காக, ஓடாத நம் தறிக்காக, ஓடாத நம் சிறுவியாபாரத்துக்காக, படித்தும் கிடைக்காத நம்முடைய வேலைக்காக உழைக்கும் வர்க்கத்தின் போராட்டக் களத்தில் குதிக்கத் தயாராக இருப்பார்களா?

இந்தியன் தாத்தா கெட்டப்பில் பஞ்ச் டயலாக் பேசிய கமல், இந்தியர்களின் வயிற்றிலடிக்கும் கார்ப்பரேட் திட்டங்களை, ஊழல்களை ஏவிவிடும் இந்திய தா(த்)தா மோடியை கேட்வி கேட்கவாவது தயாராக இருப்பாரா?

மெரீனாவில் ஜனநாயக வழியில் போராடிய மாணவர்களை, மீனவர்களை மண்டையைப் பிளந்தது போலீசு. கதிராமங்கலத்தில் தங்களின் நிலத்திற்காக ஊன்றி நின்று போராடிய மக்களின் கால்களை முறித்தது அரசு. நாடெங்கும் மாட்டுக்கறியின் பெயரால் தலித், இஸ்லாமிய மக்களை நரவேட்டையாடியது பா.ஜ.க கும்பல். இந்த அரசு – ஆர்.எஸ்.எஸ் பயங்கரவாதத்துக்கு எதிராக போர்க்கொடி தூக்காத கமல், அரசியலில் நுழையும் போதே மக்களைப் பார்த்து நான் வன்முறையை ஏற்கமாட்டேன் என்பது எதைக் காட்டுகிறது? ஆளும் வர்க்கத்தின் அடக்குமுறைக்கு எதிராக போர்க்குணத்துடன் போராடும் மக்களின் அரசியலை ஏற்க மாட்டேன் என்பதைத் தானே காட்டுகிறது.

“அவனை நிறுத்தச் சொல் நான் நிறுத்துகிறேன்” என்று சினிமாவில் வசனம் பேசி நம்மிடம் கைதட்டல் வாங்கிய கமல், அரசு எவ்வளவு அடித்தாலும் தாங்கிக் கொண்டு சும்மா இருங்கள் என்று அரசியல் பேசுவதைக் கண்டு முதலாளிகள் கைதட்டுகிறார்கள்.

தனக்கான அரசியல் இலக்கை இனியும் தொழிலாளி வர்க்கம் சுரண்டும் வர்க்கத்திடம் பறிகொடுக்கத் தேவையில்லை என்பது தான் நடப்பு போராட்டங்கள் நமக்கு காட்டும் உண்மை. உலக நாயகன் கலக நாயகனாகி நான் அரசியலுக்கு வந்தால் எட்டு மணி நேரம் தான் வேலை, பணி நிரந்தரம், தொழிற்சங்கங்கள் அங்கீகரிக்கப்பட்டு, முறையான ஊதியம் என்பதை கொள்கையாக்குவேன் என அறிவிக்கத் தயாரா?

ஒரு பேச்சுக்குக் கூட நம் வாழ்க்கை நிலைமைகளை முன்வைக்கத் தயாராக இல்லாத இவர்களா நம் அரசியல் தலைமைகள்? இவர்கள் இவ்வாறு பேசாததற்கோ, சிந்திக்க முடியாததற்கோ காரணம் இவர்கள் வேறு வர்க்கத்தைச்  சேர்ந்தவர்கள் என்பது தான். உழைக்கும் வர்க்கத்துக்கும், மாணவர்களுக்கும், இளைஞர்களுக்கும் வழிகாட்டவோ, மாற்று அரசியலை உருவாக்கவோ இந்த வர்க்கத்துக்கு தகுதி இல்லை என்பது மட்டுமல்ல, அதற்கு தேவையும் இல்லை என்பது தான் நாம் புரிந்து கொள்ள வேண்டிய உண்மை.

மேலும், மாற்று அரசியல் என்று பொத்தம் பொதுவாக பேசுவதும் பிராடு.  எதில் மாற்று? எதற்கு மாற்று? முதலாளித்துவ சுரண்டல் கார்ப்பரேட்டுகளுக்கு இவர்கள் மாற்றா? சாக்கடையை ஒழிக்கத் திட்டமிடாத இந்த கொசுவர்த்தி வியாபாரிகளா நம் குல தெய்வங்கள்?

ஜெயலலிதா இருந்தவரை இவர்களுக்கு துணிவு இருந்ததா என்று ஒரு குரலும் பழைய பெருச்சாளியை நியாயப்படுத்தப் பார்க்கிறது. ஜெயலலிதா இருந்த போதே துணிச்சலுடன் போராடியது தொழிலாளி வர்க்கம். நெசவாளிகள், போக்குவரத்து தொழிலாளர்கள், சாலைப் பணியாளர்கள் என பாசிச ஜெயாவை மோதி வீழ்த்தியது தொழிலாளி வர்க்கம். ஜெயாவின் ஆணவ அதிகார போதையோடு, டாஸ்மாக் போதையையும் சேர்த்து காலி செய்தவர்கள் உழைக்கும் மக்கள். மக்களை வாழ வைக்க வக்கில்லாத ஆளும் வர்க்கத்தை கேள்விக்குள்ளாக்கும், அதிகாரத்தைக் கையில் எடுக்கும் உழைக்கும் மக்களின் அரசியல் தலைமை தான் நாட்டின் நம்பிக்கை நட்சத்திரமாக மின்னுகிறது. உழைக்கும் மக்களின் இந்த அரசியலோடு தலைமை தாங்க ‘தலைவா வா’ என அழைத்துப் பாருங்கள், டுவிட்டர் புலிகள் ‘எஸ்’ஸாகும் காட்சியை நீங்கள் இலவசமாகப் பார்க்கலாம்.

துரை சண்முகம்

புதிய தொழிலாளி டிச 2017

கூடங்குளம் போராட்டம்: மயிலைக் கண்ட சில வான்கோழிகள்

 

அமெரிக்கவின் மூன்று மைல் தீவு, ரஷ்யாவின் சொர்னோபில், ஜப்பானின் புக்குஷிமா போன்ற விபத்துகள் அணு உலைகளின் கொடூர முகத்தை வெளிக்காட்டியதுடன் அணு உலைக்கு அதிராக போராடும் உத்வேகத்தையும் மக்களுக்கு தந்திருக்கிறது. அந்த அடிப்படையில் கூடங்குளம் அணு உலையை எதிர்த்து இடிந்தகரையில் ஓர் ஆண்டுக்கும் மேலாக வெகுமக்கள் திரண்டு தொடர் போராட்டங்களை நடத்தி வருகிறார்கள். அந்த போராட்டங்களை மத்திய மாநில அரசுகள் மயிரளவுக்கும் கூட மதிக்க மறுக்கின்றன. மறுபுறம் இணைய அறிவுஜீவிகள் தங்கள் மேதமையால் நாராயணசாமிகளாய் மாறிக் கொண்டிருக்கிறார்கள். போராடும் மக்கள் கேட்கும் நியாயமான கேள்விகளூக்கு பதிலளிக்கவோ, அந்த கேள்விகளை எதிர்கொள்ளவோ திறனற்றவர்கள் தங்கள் வர்க்க விருப்பங்களை, சொந்தக் கதைகளை பொதுக் கேள்விகளாக மாற்றி உலா விடுகிறார்கள்.

 

கடற்கரை மணலில் இரண்டு நாட்களாக நடந்த முற்றுகைப் போராட்டத்தை சட்ட விரோத செயல் போல திரிக்கப் பார்க்கிறார்கள் இந்த எல்லாம் அறிந்த ஏகாம்பரங்கள். எது சட்ட விரோதம்? தங்களுக்கு பாதிப்பை ஏற்படுத்தும் என அஞ்சுகின்ற ஒரு ஆலையை தடுப்பதற்காக அமைதியான முறையில், அரசியல் சாசனம் அவர்களுக்கு வழங்கியுள்ள உரிமையைக் கொண்டு எந்த வன்முறையும் செய்யாமல் அமைதியாய் முற்றுகைப் போராட்டம் நடத்தியது சட்ட விரோதமா? ஜனநாயக ஆட்சிமுறை என்று தன்னைப் பீற்றிக் கொள்ளும் ஒரு நாடு, ஜனநாயக முறையில் ஒரு போராட்டத்தை நடத்திக் கொண்டிருக்கிறார்கள் என்பதற்காக ஐந்து மாதங்களுக்கு மேலாக 144 தடையுத்தரவு போட்டு வதைப்பது சட்ட விரோதமா?

 

முற்றுகைப் போராட்டம் என்ற பெயரில் வன்முறை செய்தார்களாம், போலிசார் அமைதியாக கையாண்டார்களாம் கதை விடுகிறார்கள் கதை சொல்லிகள். முற்றுகை என்று வெளிப்படையாய் அறிவித்து; அரிசி, பருப்பு முதல் அனைத்தையும் தயார் செய்து முற்றுகை நடத்த வந்தவர்கள் இரண்டு நாட்கள் அல்ல, இருபது நாட்களானாலும் முற்றுகையை தளர்த்தவோ கைவிடவோ மாட்டார்கள். அப்படிச் செய்தால் அவர்கள் நோக்கம் சிதைந்து போகும். ஆனால், மக்களை விட அதிகமாய் குவிந்திருந்த போலீஸ் படை லத்தி, துப்பாக்கி, முதல் கண்ளீர்புகை குண்டு, வஜ்ரா வரை அத்தனை ஆயுதங்களோடும் திரண்டிருந்தார்கள். முற்றுகையை இரண்டு நாட்கள் வரை விட்டதே அதிகம். ஏனென்றால், அவர்களின் நோக்கமே முற்றுகையை எந்தச் சிக்கலும் இல்லாமல் கலைப்பதே. அவர்களுக்கு இடப்பட்டிருக்கும் கட்டளையும் அது தான். ஆண்டுக்கணக்காக நீண்ட உண்ணாவிரதம் போல முற்றுகையும் நாட்கணக்காக நீண்டால் அரசுக்கு அது மிகப் பெரிய சிக்கலை ஏற்படுத்தியிருக்கும். அந்தச் சிக்கல் ஏற்பட்டுவிடக் கூடாது என்பது தான் போலீசு படைகளுக்கு இடப்பட்டிருக்கும் கட்டளை. அந்தக் கட்டளையைத் தான் அமைதியாக முற்றுகை நடத்திக் கொண்டிருந்த மக்கள் மீது தடியடி நடத்தி, கண்ணீர் குண்டுகளை வீசி கலைந்து போகச் செய்தார்கள். மண்ணள்ளி வீசும் புகைப்படத்தை போட்டு யார் வன்முறை செய்தார்கள் என்று கேள்வி கேட்க்கும் சிந்தனைச் சிற்பிகளுக்கு, யார் வன்முறை செய்தால் யாருக்கு லாபம்? எனும் கேள்வி மட்டும் சிந்தையில் உதிக்காமல் போனது எப்படி?

 

நீதி மன்றம் எரி பொருள் நிரப்பச் சொல்லி விட்டது, அரசு 144 தடையுத்தரவு போட்டிருக்கிறது இதை மீறி போராடுவது சரியாகுமா? கேட்கிறார்கள். மக்கள் அரசின் அடிமைகளா இல்லை குடிமக்களா? மக்களுக்காக சட்டங்களா? சட்டங்களுக்காக மக்களா? தொடக்க காலத்திலிருந்து அந்தப் பகுதி மக்கள் அணு உலை வேண்டாம் என்று போராடி வருகிறார்கள். மக்களின் கோரிக்கைக்கு தொடர்ந்து செவி சாய்க்க மறுக்கும் அரசுக்கு 144 போடும் அறுகதை உண்டா? சட்டங்களைப் பற்றி யார் பேசுவது? இந்த அரசும் நீதிமன்றங்களும் சட்டத்தை மதிக்கின்றனவா? எரிபொருள் நிரப்பும் அனுமதிக்காக செய்யப்பட்ட முறைகேடுகளை என்ன செய்வது? கடலில் கொட்டப்படும் அணுக்கழிவுகளின் வெப்பநிலை 37 செல்சியஸ் எனும் விதியை கூடங்குளத்திற்காக மாசுக்கட்டுப்பாட்டு வாரியம் தளர்த்தியதன் நோக்கம் என்ன? கடல்சார் ஒழுங்குமுறைச் சட்டங்களிலிருந்து கூடங்குளத்திற்கு மத்திய அரசு விலக்களித்த மர்மம் என்ன? ஃபுகுஷிமா விபத்துக்குப் பிறகு இந்திய அணு உலைகள் பாதுகாப்பு நிபுணர்கள் பரிந்துரைகளை நிறைவேற்றிய பிறகே செயல்படுத்தப்படும் என்று நீதிமன்றத்திடம் அணுசக்தி ஒழுங்குமுறை ஆணையம் உறுதிமொழி அளித்திருந்தது. ஆனால் அந்த பரிந்துரைகள் இன்னும் செயல்படுத்தப் பட்டிருக்காத போதும் கூட நீதிமன்றம் எரிபொருள் நிரப்ப அனுமதி அளித்ததின் பின்னணி என்ன? அணு உலையில் எரிபொருள் நிரப்பப்படும் முன்னர் 30கிமி தூரத்துக்கு உட்பட்ட அனைத்து மக்களுக்கும் பேரிடர் மேலாண்மை பயிர்ச்சி வெளிப்படையாக நடத்தப்பட்டிருக்க வேண்டும் என்பது விதி. ஆனால் யாருக்கும் தெரியாமல், பத்திரிக்கையாளர்கள் யாரையும் அழைக்காமல், எந்த விபரமும் இல்லாமல் நக்கனேரி கிராமத்தில் ரகசியமாக பயிற்சி நடத்தியதாக காட்டியதை அணுசக்தி ஒழுங்குமுறை ஆணையம் அங்கீகரித்தது எந்த அடிப்படையில்? அணு உலை அழுத்தக் கலனில் இரண்டு பற்றவைப்புகள்(வெல்டிங் ஒட்டு) இருப்பதாக 2008ல் அணுசக்தி ஒழுங்குமுறை ஆணையம் அளித்த அறிக்கையில் சுட்டிக் காட்டியிருந்தது. இந்த பற்றவைப்புகள் அணுக் கதிர்வீச்சை தாக்குபிடிக்கும் திறன் கொண்டவையா? என்று சோதனை செய்யாமலேயே எரிபொருள் நிரப்ப அனுமதி தந்தது என்ன காரணத்துக்காக? மக்களின் முன் சட்டத்தை நீட்டும் மகோன்னதமானவர்கள் யாராவது இவ்வளவு விதிகளை மீறியது ஏன் என்று அரசையும், நீதி மன்றங்களையும், அணுசக்தி ஆணையத்தையும் கேட்பார்களா? மக்கள் உயிர் என்ன கிள்ளுக் கீரையா?

 

முற்றுகை நடத்திய மக்களிடம் காவல்துறை அதிகாரிகளும் மாவட்ட ஆட்சியரும் பேச்சுவார்த்தை நடத்தினார்களாம், நியாயவான்கள் கூறுகிறார்கள். அவர்கள் பேசிய விபரம் என்ன? வெளியிடுவார்களா? 10 நிமிடத்தில் கலைந்து செல்லாவிட்டால் நாங்கள் தடியடி நடத்தி கலைப்போம் என்று கூறுவது மிரட்டலா? பேச்சுவார்த்தையா? கடலுக்குள் மனிதச் சங்கிலி அமைத்து போராடியவர்களில் மீனவர் சகாயத்தை விமானத்தை தாழப் பறக்கச் செய்து கொன்றதை நலம் விசாரிக்கத்தான் விமானத்தில் தாழப் பறந்தார்கள் என்று கூறுவார்களோ!

 

 

மக்களின் அமைதியான போராட்டத்துக்கு முகம் கொடுக்க முடியாமல், தொடர்ச்சியான போராட்டத்தை கட்டுப்படுத்தவும் முடியாமல் அரசு அன்றிலிருந்து இன்றுவரை போராட்டத் தலைமை மீது அவதூறு கற்பிப்பதையே வழிமுறையாக கடைப்பிடித்துவருகிறது. வெளிநாட்டிலிருந்து பணம் வருகிறது, கைக்கூலி, விசுவாசி என்று ஏதேதோ. அரசிடம் அதிகாரம் இல்லையா? வசதி வாய்ப்புகள் இல்லையா? கூறலாமே, இந்த நாட்டிலிருந்து, இன்ன அமைப்புகளிலிருந்து பணம் வந்தது நாங்கள் கைப்பற்றி வைத்துள்ளோம் என்று. ஆண்டுக்கணக்கில் வெளிநாட்டிலிருந்து பணம் வருகிறது என்று கூறுபவர்கள், ஏன் எங்கிருந்து வருகிறது என்பதை கண்டறிய முயலவில்லை? இந்திய நாட்டின் முடிவை எதிர்த்து போராடுபவர்களுக்கு  பணம் அனுப்பும் செயல் என்பது இறையாண்மையையே கேள்விக்குள்ளாக்கும் செயலல்லவா? போராடிய மக்கள்மீது தேசத்துரோக வழக்குகளைப் போட்ட இந்த அரசு, பணம் அனுப்பும் நாடுகளின் தூதரக உறவை ஏன் துண்டிக்கக் கூடாது? தொடர்ச்சியாக பதிவெழுதி விமர்சிப்பவர்கள் இதை அரசுக்கு கோரிக்கையாக வைத்து ஒரு பதிவேனும் எழுதுவார்களா?

 

விஞ்ஞானி அப்துல் கலாமே சொல்லிவிட்டார் உங்களுக்கு இன்னும் என்ன பயம் என்கிறார். போலிமருத்துவர் சொன்னால் பயங்கொள்ளாமல் எப்படி இருப்பது? அப்துல்கலாம் ஒரு ராக்கெட் தொழில்நுட்ப விஞ்ஞானி. ரியாக்டர்கள் இயங்கும் விதம் குறித்தும் அதன் பாதுகாப்பு குறித்தும் அவர் எப்படி சான்றிதழ் கொடுக்க முடியும்? காவிரிக் கரையில் சிறுநீரகக் கோளாறுக்கு தோல் மருத்துவரிடம் ஆலோசனை கேட்பார்களோ!

 

உதயகுமார் காந்தி வழியில் போராடுகிறாரா? அஹிம்சை என்பது போராட்ட வடிவமா? என்பதெல்லாம் அப்பாற்பட்ட கேள்விகள். அணு உலைகளின் ஆபத்து அதன் பாதிப்புகளில் மட்டும் இல்லை, அதன் அரசியலிலும் இருக்கிறது. அணு உலையின் நோக்கம் மின்சாரத் தயாரிப்பல்ல, பன்னாட்டு முதலாளிகளின் லாபவெறிக்கு சொந்த நாட்டு மக்களைப் பலியிடுவது. அணு மின்சாரம் குறித்த பல புள்ளிவிபரங்கள், பல கட்டுரைகள் இணையப் பரப்பில் கிடைக்கின்றன. அவை குறித்த தேடல் எதுவும் இல்லாது தம் சொந்த விருப்பிலிருந்து எழுதுவதும் பேசுவதும் உண்மைகளுக்கு அருகில் கூட வருவதில்லை.

 

மின்னூலாக(PDF) தரவிறக்க‌

பெயரில் குடியரசு செயலில் முடியரசு

 

வரிசையான பண்டிகை கொண்டாட்டங்களுக்கு மத்தியில் இன்னுமொரு பண்டிகையாக வந்திருக்கிறது குடியரசு தினம். ஆனால் ஏனைய பண்டிகைகளை விட இந்த பண்டிகைக்கு அரசு காட்டும் முனைப்பு மக்களிடையே பீதியூட்டுவதாக இருக்கும். தொடர்ந்து அப்படித்தான் இருந்து கொண்டிருக்கிறது. குடிமக்களுக்கான அரசு இது அதை குலைப்பதற்காக தீவிரவாதிகள் முயல்கிறார்கள், அவர்களிடமிருந்து மக்களை பாதுகாக்கவே இத்தகைய கெடுபிடிகள் என்பது வழக்கமாக அரசு கூறும் காரணம். சென்னையில் மட்டும் கடந்த சில நாட்களில் 800 க்கும் அதிகமானோர் கைது செய்யப்பட்டுள்ளனர். இந்தியாவெங்கும் பாதுகாப்பு நடவடிக்கைகள் என்ற பெயரில் இப்படியான கைதுகளும், சித்திரவதைகளும், பொதுமக்களுக்கு சிரமங்களும் செய்யப்பட்டு வருகின்றன. மட்டுமல்லாது ஒவ்வொரு ஆண்டும் இந்த பாதுகாப்பு கெடிபிடிகள் அதிகரித்துக் கொண்டே செல்கின்றன. குடிமக்களுக்கான அரசை அதன் குடிகளில் சிலரே ஏன் தகர்க்க நினைக்கிறார்கள்?

 

இந்தக் கேள்வி இந்தியாவுக்கு மட்டுமானதல்ல. உலக நாடுகள் அனைத்திலும் பரிசீலிக்கப்பட வேண்டியதும், பரிசீலிக்கப் படாமல் ஒதுக்கப்படுவதுமான கேள்வி. குடிமக்களில் பெரும்பாலானோர் அரசுகளின் மீது கோபமாகவும் வெறுப்பாகவுமே இருக்கிறார்கள். ஏனென்றால், அரசின் திட்டங்களும், செயல்பாடுகளும் நேரடியாகவும் மறைமுகமாகவும் அவர்களை பாதிக்கிறது. அவர்களை தங்கள் வாழ்நிலைகளிலிருந்து கீழிறக்குகிறது. அதனால், தனித்தனி குழுக்களாக வெவ்வேறு பிரச்சனைகளுக்காக அரசை எதிர்த்து தினமும் போராடிக் கொண்டிருக்கிறார்கள். பெரும்பான்மையான மக்களை போராடத் தூண்டும்படியாக நடந்து கொண்டிருக்கும் அரசை குடி மக்களுக்கான அரசு என்று கூற முடியுமா? ஆனால், பலர் அப்படி கூறிக் கொள்ள விரும்புகிறார்கள். அதனால் தான் குடியரசு தினம் இன்னும் கொண்டாட்டமாய் நீடிக்கிறது. அரசின் திட்டங்களும் செயல்களும் அதன் பொருட்டே மக்களுக்கானதாக விளம்பப்படுகிறது. ஆனால் மெய்யில் அப்படி இருக்கிறதா?

 

இதை தற்போது மக்களிடையயே கொதிப்பில் இருக்கும் மீனவர் பிரச்சனையினூடாக பார்க்கலாம். கடந்த கால் நூற்றாண்டாக தோராயமாக 600 தமிழக மீனவர்கள் இலங்கை கடற்படையினரால் கொல்லப்பட்டிருக்கிறார்கள். இதற்கு எதிராக தன் சொந்த குடிமக்களை பாதுகாக்கும் வகையில் இந்தியா செய்ததென்ன? எல்லா முதலாளித்துவ நாடுகளும் தம் சொந்த மக்களை தன்னுடைய நோக்கத்திற்கு இடையூறாக இருப்பதாக கருதும் போது கொன்று குவிக்க தயங்குவதில்லை. ஆனால் பிற நாடுகள் தம் குடிமக்களை கொல்லும் போது தன் பிம்பத்தை காத்துக் கொள்ள கொஞ்சமாவது எதிர்ப்பை காண்பிக்கும். ஆனால், ஐநூறுக்கும் அதிகமானோர் இலங்கை கடற்படையினரால் கொல்லப்பட்டிருந்தும், அதற்கு எதிராக எதுவும் செய்யாமல் கிடப்பது தான் ஒரு குடியரசின் இலக்கணமா?

 

இதை இன்னும் அணுகிப் பார்த்தால் இந்திய குடியரசின் லட்சணம் என்ன என்பது வெளிப்படையாகிவிடும். மீனவர்கள் தொடர்ந்து தனித்தனியான பல அடையாள போராட்டங்களை நடத்தி சோர்ந்து நீதிமன்றத்தை அணுகினார்கள். நீதிமன்றத்தில் அரசு தாக்கல் செய்திருக்கும் பதிலில் மீனவர்கள் எல்லை தாண்டுவதால் தான் கொல்லப்படுகிறார்கள் என்று கூறியிருக்கிறது. தொடக்கத்தில் விடுதலைப் புலிகளுக்கு உதவுகிறார்கள் என்று கூறிக் கொண்டு இலங்கை இதைச் செய்தது. தற்போது விடுதலைப் புலிகள் இல்லாத நிலையிலும் இது தொடர்கிறது, மட்டுமல்லாது அதிகரித்திருக்கிறது. என்றால் அதன் நோக்கம் காரணங்களுக்கு அப்பாற்பட்டு அந்தக் கடல் பகுதியில் மீனவர்கள் நடமாட்டத்தை இரண்டு அரசுகளுமே தடுக்க நினைக்கின்றன என்பதாகத் தான் இருக்க முடியும்.

 

90களில் நரசிம்மராவ் தொடங்கிய வெளிப்படையான மறுகாலனியாக்கத்தில் இந்திய இலங்கை கடற்பகுதியில் பன்னாட்டு மீன்பிடி நிறுவங்களுக்கு மீன்பிடித்துக் கொள்ளும் அனுமதியை வழங்கியது. பாரம்பரிய மீனவர்களின் மீன்பிடித்தல் என்பது மீன்வளத்தை அழிக்கும் தன்மை கொண்டதல்ல மாறாக தகவமைதலை பயன்படுத்தி மீன்வளத்தை காக்கும். ஆனால், பன்னாட்டு நிறுவனங்களின் மீன்பிடித்தல் என்பது முட்டைகள் குஞ்சுகள் தொடங்கி கடல்வாழ் உயிரினங்கள் அனைத்தையும் ஒட்ட வழித்தெடுப்பதால் மீன்வளத்தை அழிக்கிறது. உலகமயமாக்க சூரையாடல்களால் உயர்ந்து வரும் பொருளாதாரத் தேவைகளை ஈடுகட்டவும், பன்னாட்டு மீன்பிடி கப்பல்களை எதிர்கொள்ள முடியாமையும் இணைந்து மீனவர்களை எல்லை தாண்டவும், தடுக்கப்பட்ட வலைகளை, மீன்பிடி முறைமைகளை பயன்படுத்த தூண்டுகிறது. இந்த காரணங்களால் இலங்கை மீனவர்களுக்கும், தமிழக, இலங்கை மீனவர்களுக்கிடையேயும் பிரச்சனைகளை ஏற்படுத்துகிறது. இது போன்ற பிரச்சனைகள் இந்திய மாநிலங்களுக்கிடையேயும், உலகமெங்கும் ஏற்பட்டுக் கொண்டுதான் இருக்கின்றன.

 

இதை மீனவர்களை கொல்வதன் மூலமும், தொடர்ச்சியாக படகுகளை வலைகளை தாக்கி சேதப்படுத்துவதன் மூலமும் அச்சத்தையும், நிலையற்ற தன்மையையும் ஏற்படுத்தி அந்த கடற்பகுதியிலிருந்து மீனவர்களை அப்புறப்படுத்தும் வேலையை இலங்கை செய்கிறது. அதற்கு முழுமையான ஆசியையும், ஆதரவையும் இந்தியா வழங்குகிறது. இதை மறைப்பதற்கு இந்தியா எல்லை தாண்டுவதையும், இலங்கை மீனவர்களிடையேயான பிரச்சனைகளையும் முன்னிருத்தி திசை திருப்புகின்றன.

 

இந்தியா பெயரில் மட்டுமல்ல தன்மையிலும் குடியரசாக இருக்க வேண்டுமென்றால் என்ன செய்திருக்க வேண்டும்? இரு தரப்பு மீனவர்களின் வாழ்வாதாரத்தை அழித்து பிரச்சனைகளை ஏற்படுத்தும் பன்னாட்டு மீன்பிடி கப்பல்களுக்கு வழங்கப்பட்ட அனுமதியை ரத்து செய்ய வேண்டும். 40 கிலோமீட்டர் கொண்ட குறுகிய கடற்பரப்பை இரு தரப்பு மீனவர்களும் பயன்படுத்தும் வண்ணம் எல்லை கட்டுப்பாட்டை தளர்த்த வேண்டும். எந்த மாதிரியான மீன்பிடி முறையை பாவிப்பது என்பது குறித்து இரு தரப்பு மீனவர்களும் உகந்த இணக்கமான முடிவை எடுப்பதற்கு அரசு உதவ வேண்டும். குடிகளுக்கான அரசாக இருந்தால் இதைத்தான் செய்திருக்க வேண்டும்.

 

ஆனால் இந்தியா செய்திருப்பதென்ன? பன்னாட்டு மீன்பிடி கப்பல்களுக்கு அனுமதி வழங்கி அதனை பாதுகாக்கிறது. எல்லையை வறையறை செய்யாமலும், அதேநேரம் எல்லை தாண்டாதே என்றும் குழப்புகிறது. மீன்பிடியை ஒழுங்கு செய்வதற்கு என்று சட்டம் கொண்டு வந்து பாரம்பரிய மீனவர்களுக்கு ஏற்க முடியாதபடி பலவிதமான கட்டுப்பாடுகளைச் சுமத்துகிறது. மீறினால் ஆயிரக்கணக்கில் தண்டத்தொகை வசூலிக்கவும், படகை பறிமுதல் செய்யவும் வழிவகை செய்யும் அதேநேரம் பன்னாட்டு கப்பல்களுக்கு எந்தவித கட்டுப்பாடுகளும் இன்றி கடலை வழித்தெடுக்க துணை நிற்கிறது. கடலோர மீனவர்களிடையே தொண்டு நிறுவனங்களை, சுய உதவிக் குழுக்களை களமிறக்கி மெழுகுதிரி செய்தல், பொம்மை செய்தல் என்று மாற்றுத் தொழில்களை பயிற்றுவித்து மீன்பிடித்தலிலிருந்து வெளியேற ஊக்குவிக்கிறது. நீளமான கடற்பரப்பை பெற்றிருக்கும் இந்தியா, பல்லாயிரக்கணக்கான மீனவ குடிமக்களுக்கு எதிராகவும், சில பன்னாட்டு மீன்பிடி நிறுவனங்களுக்கு ஆதரவாகவும் இவைகளைச் செய்திருக்கிறது. என்றால் இது குடியரசா?

 

மீன்பிடி தொழிலில் மட்டுமல்ல, உழவு, நெசவு உட்பட மக்களின் வாழ்வாதரமாக இருக்கும் அனைத்து தொழில்களிலும் திட்டங்கள் என்ற பெயரில் மக்களுக்கு எதிராகவும், பெருநிறுவனங்களுக்கு ஆதரவாகவுமே அரசு செயல்பட்டு வருகிறது. பொதுத்துறை நிறுவனங்கள், நாட்டின் கனிம வளங்கள் உள்ளிட்ட அனைத்திலும் அரசின் செயல்பாடு மக்கள் விரோதமாகத்தான் இருக்கிறது. மக்களுக்கு புதுப்புது வரிகளை அமல்படுத்துவதிலிருந்து இருக்கும் மானியங்களை வெட்டிக் குறைப்பது வரை, முதலாளிகளுக்கு வரிச்சலுகையிலிருந்து லாபத்திற்கான உத்திரவாதம் வரை மக்களுக்கு எதிராகவே அரசுகள் பொதுநிதியை கையாளுகின்றன. இவைகள் ஒன்றும் கமுக்கமான செய்திகளல்ல.

 

எப்படி மக்களை பட்டினி போடும் மசோதவுக்கு உணவு பாதுகாப்பு மசோதா என்று பெயர்சூட்டி மக்களை ஏமாற்ற எண்ணுகிறதோ அது போன்றே முதலாளிகளின் நலனில் மட்டுமே அக்கரை கொண்டு செயல்படும் அரசுக்கு குடியரசு என்று பெயர் சூட்டப்பட்டிருகிறது. மக்கள் சிந்திக்க வேண்டும், இப்படி தங்களைத் தாமே ஏமாற்றிக் கொள்வதற்கு கொண்டாட்டம் ஒரு கேடா என்று.

 

தொடர்புடைய பதிவுகள்

கொடியேற்று, கொண்டாடு. குடியரசு தினம்

புரிந்தவர்களுக்கு ஆபரேசன் கிரீன் ஹண்ட், புரியாதவர்களுக்கு குடியரசு தினம்

தமிழக மீனவர்களை கொல்லச் சொல்வது இந்திய அரசு தான்.

 

மின்னூலாக(PDF) தரவிறக்க‌

தமிழக மீனவர்களை கொல்லச்சொல்வது இந்திய அரசுதான்.


கடந்த ஏழாம்தேதி இரவு கோடியக்கரைக்கு தென்கிழக்கே கடலில் மீன்பிடித்துக்கொண்டிருந்த வேதாரண்யம் பகுதியைச் சேர்ந்த மீனவர் செல்லப்பன் என்பவர், இலங்கை கடற்படையினரால் அடித்துக் கொல்லப்பட்டிருக்கிறார். கடந்த காலங்களில் நாநூறுக்கும் மேற்பட்ட மீனவர்கள் இலங்கை கடற்படையினரால் கொல்லப்பட்டிருக்கின்றனர். படகுகளை சேதம் செய்வதும், வலைகளை அறுத்தெறிவதும், மீனவர்களை துன்புறுத்துவதும் கொல்வதும் தொடர்ந்துகொண்டே இருக்கின்றன. கருணாநிதி 3 லட்சம் கொடுத்தர், கண்டனக் கூட்டம் நடத்தினார், கடிதம் எழுதினார். வைகோ 25 ஆயிரம் கொடுத்தார். ஜெயலலிதா பதவி விலகச் சொன்னார். நாளிதழ்கள் இரண்டு நாள் எழுதின. அவ்வளவுதான் இனி அடுத்த கொலையோ, தாக்குதலோ நடக்கும் வரை மௌனம். இதுதான் வழக்கமாக நடந்து வருகிறது. சில வேளைகளில் மீனவர்கள் போராட்டம் நடத்துகிறார்கள், கடலுக்கு போகாமல் வேலை நிறுத்தம் செய்கிறார்கள். அரசுகளின் பாராமுகத்தால் வேறுவழியின்றி மீண்டும் கடலுக்கு திரும்புகிறார்கள். ஒரு நாட்டின் கடல் எல்லையைத் தாண்டி இன்னொரு நாட்டின் கடல் எல்லைக்குள் சென்று மீன்பிடிப்பது உலகம் முழுவதிலும் இருந்துவரும் ஒரு செயல் தான். இதற்காக எந்த நாடும் இன்னொரு நாட்டு மீனவர்களை துன்புறுத்துவதில்லை, படகுகளை, உடைமைகளை சேதப்படுத்துவதில்லை, கொல்வதில்லை. எந்த  நாடும் சொந்த நாட்டு மீனவர்கள் அன்னியக் கடற்படையால் கொல்லப்படுவதைக் கண்டு அமைதி காப்பதில்லை. ஆனால் இங்கு மட்டும் அது நடந்து கொண்டிருக்கிறது ஏன்?

இலங்கை கடற்படையில் இந்த அத்து மீறல்கள் நிகழும்போதெல்லாம், மைய, மாநில அரசுகளிடம் ஆயத்தமாக ஒரு பதிலிருக்கும், “மீனவர்கள் எல்லை தாண்டினார்கள்” பாகிஸ்தான் மீனவர்கள் குஜராத்வரை வருவதில்லையா? வங்கதேச மீனவர்கள் இந்திய எல்லைக்குள் பிடிபடவில்லையா? இந்திய மீனவர்கள் பாகிஸ்தானின் சிறைகளில் இல்லையா? ஏன் கொல்ல வேண்டும்? இந்தக் கேள்வியை எழுப்பாமல், அதற்கான பதிலைத் தேடாமல் தமிழகத்தில் சிங்களவர்களை நடமாட விடமாட்டோம் என்பதும், ஐ.நா சபை தமிழக மீனவர்களின் பாதுகாப்பை உறுதி செய்யவேண்டும் என்பதும் தமிழனுக்கென்று ஒரு தாயகம் இல்லாததுதான் காரணம் என்பதும் பிரச்சனையை திசை திருப்பி நீர்த்துப்போகச் செய்வதற்கே உதவும்.

இலங்கைக் கடற்படை தமிழக மீனவர்களை ஏன் கொல்லவேண்டும்? அதைக்கண்டு இந்தியா ஏன் முறுவல் பூக்கவேண்டும்? ஏனென்றால் இந்தியா மீனவர்களை கடல்புறத்திலிருந்து அப்புறப் படுத்த முயல்கிறது. அதனால்தான் இலங்கையை எதிர்த்து ஒரு வார்த்தை கூடப் பேசாமல் உதவிகளைச் செய்துகொண்டிருக்கிறது. தெளிவாய்ச் சொன்னால் இந்திய போட்டுக்கொடுத்த திட்டத்தின்படியே இலங்கை செயல்பட்டுக்கொண்டிருக்கிறது. மீனவர்களை விரட்டும் இலங்கையின் செயல் ஒரு முனைதான். இதன் மற்ற முனைகளையும் தெரிந்து கொண்டால்தான் இதன் முழு பரிமாணமும் விளங்கும் அத்தோடு இந்திய அரசின் கோரமுகமும் தெரியும்.

அண்மையில் இந்தியா மின்பிடி ஒழுங்குமுறை மசோதா என்றொரு மசோதாவைக் கொண்டுவந்தது. வெளியிலிருந்து இந்தியாவுக்குள் பயங்கரவாதிகள் கடல்வழியாக ஊடுருவி விடாமலிருப்பதற்காக என்று காரணமும் சொல்லப்பட்டது. ஆனால் அதன் சட்டவிதிகளைப் பார்த்தாலே புரிந்து போகும், அது பயங்கரவாதிகளை தடுப்பதற்காக அல்ல மீனவர்களை துரத்திவிட்டு அந்த இடத்தில் பயங்கரவாதிகளை கொண்டுவந்து நிறைப்பதற்காக என்பது.

மீன்பிடி கலங்கள் அனைத்தும், அது கட்டுமரமா, விசைப்படகா என்ற வேறுபாடின்றி அரசிடம் பணம் கட்டி அனுமதி பெற்றிருக்கவேண்டும், குறிப்பிட்ட கால இடை வெளியில் அதை தவறாமல் புதுப்பிக்கவும் வேண்டும். மீன்பிடிகலம் எதுவாக இருந்தாலும் அதன் நீளம் 12 மீட்டருக்கு அதிகம் இருக்கக்கூடாது. இருந்தால் தண்டமும், தண்டனையும் உண்டு. மீனவர்கள் என்று எங்கு என்னவகை மீன்பிடிக்கிறார்கள் என்பதை பதிவு செய்யவேண்டும். என்ன காரணத்திற்காக மீன்பிடிக்கிறார்கள் வயிற்றுப் பாட்டிற்கா, வணிகத்திற்காகவா, ஆய்வுக்காகவா என்று தெரிவித்திருக்க வேண்டும். 12 கடல் மைல்களைத்தாண்டி ஆழ்கடல் பகுதிக்குச் செல்லக்கூடாது. சென்றால் 9 லட்ச ரூபாய் அபராதம் மூன்று மாதம் சிறைத்தண்டனை. மீன்பிடி கலத்தினுள் பத்தாயிரம் ரூபாய் மதிப்பிற்கு அதிகமாக மீன்களை வைத்திருக்கக் கூடாது. எந்த வகை மீனைப் பிடிக்கவேண்டும், எந்த வகையை பிடிக்கக் கூடாது என வரையறை செய்யவும், மீன்பிடிப்பை ரத்து செய்யவும் அனுமதி மறுக்கவும் அரசுக்கு அதிகாரமும் உண்டு. இதை என்நேரமும் சோதனை செய்யலாம், சோதனை செய்வதை தடுப்பவர்களுக்கு பத்து லட்சம் அபராதம், மீன்பிடிகலம் பறிமுதல் செய்யப்படுவதுடன் அதில் இருக்கும் தொழிலாளர்கள் அனைவருக்கும் 25 ஆயிரம் வீதம் வசூலிக்கப்படும். பறிமுதல் செய்யப்பட்ட கலத்தை மீட்கவேண்டுமானால் கலத்தின் மொத்த மதிப்பில் பாதியை பிணைத்தொகையாக செலுத்தவேண்டும். இது அனைத்திற்கும் மேலாக  தவறாக நடவடிக்கை எடுக்கப்பட்டாலோ, தவறாக பறிமுதல் செய்யப்பட்டாலோ அதிகாரிகள் மீது நட்ட ஈடு கோரவோ, வழக்குதொடுக்கவோ முடியாது. இவைகள் ‘மீன்பிடி ஒழுங்குமுறை மசோதாவின்’ சில அம்சங்கள்.

இந்த மசோதா சொல்லும் சட்டங்களும் விதிமுறைகளும் வெளிப்படையாகவே அறிவிக்கின்றன, மீனவர்கள் கடலுக்குள் செல்லக்கூடாது என்று. கரையோரப் பகுதிகளில் மீன்வளம் குறைவதால், ஆழ்கடலுக்குள் செல்லவேண்டிய கட்டாய நிலையிலிருக்கிறார்கள் மீனவர்கள். கடலுக்குள் சென்று இரண்டு நாளோ மூன்று நாளோ தங்கியிருந்து மீன்பிடித்துத் திரும்பினால்தான் படகு உரிமையாளர்களுக்கு அளந்ததுபோக மீனவர்களுக்கும் கொஞ்சம் மிஞ்சும். இப்படி ஒருமுறை கடலுக்குள் சென்று வர மானிய விலையில் டீசல் தந்தும் ஒன்றரை லட்சம்வரை செலவாகிறது. ஆனால் மசோதா சொல்கிறது ரூபாய் பத்தாயிரத்துக்கு அதிகமாக மீன்கள் இருக்கக் கூடாது என்று. பத்தாயிரம் ரூபாய்க்கு அதிகமாக மீன் இருப்பதற்கும் பயங்கரவாதிகள் கடல்வழியாக ஊடுறுவதற்கும் என்ன தொடர்பு?

விசைப்படகோ, கட்டுமரமோ 12 மீட்டருக்கு அதிகமான நீளத்தில் இருக்கக் கூடாது என்கிறது சட்டம். நாள் கணக்கில் கடலுக்குள் இருப்பதென்றால், கடலுக்குள் செல்லும் தொழிலாளிகளுக்கான உணவு முதல் பிடிக்கும் மீன்களை வைத்திருப்பதற்கான இடம், அது கெட்டுப்போகாமலிருப்பதற்கான பனிக்கட்டிகள் வரை வைத்திருப்பதற்கு இடம் வேண்டும். இது எதைப் பற்றியும் கவலைப் படாமல் 12 மீட்டருக்குள் இருந்தாக வேண்டும் என்பது எந்த விதத்தில் பயங்கரவாதிகள் ஊடுறுவதை ஒடுக்கும்?

பத்தாயிரத்துக்கு அதிகமாக மீன் இருந்தாலோ, 12 மீட்டருக்கு அதிகமான நீளமிருந்தாலோ லட்சக்கணக்கில் அபராதம் விதித்து படகையும் பறிமுதல் செய்வது மீனவர்களை ஒடுக்குமா? இல்லை பயங்கரவாதிகளை தடுக்குமா? இந்தச் சட்டத்தின் கீழ் நடவடிக்கை எடுத்தாலோ, படகை பறிமுதல் செய்தாலோ, மீனவர்களை கைது செய்தாலோ அது தவறாக ஆதாரமற்றதாக இருந்தாலும் யாரும் கேள்விகேட்கமுடியாதபடி இந்தச்சட்டம் அதிகாரிகளை பாதுகாப்பது ஏன்?

கடற்புற மேலாண்மைத் திட்டம் என்று இன்னொரு சட்டமும் நடைமுறைப் படுத்தபடுகிறது. சில ஆண்டுகளுக்கும் முன்னர் ஓங்கலை (சுனாமி) வந்த சுருட்டிய பின்னர் மீனவர்களை பாதுகாக்கிறோம் என்று காரணம் கூறி இந்தத்திட்டம் கொண்டுவரப்பட்டது. அதன் படி கடற்கரையிலிருந்து அரைகிலோமீட்டர் தூரத்திற்குள் மீனவர்கள் குடிசை போடக்கூடாது என்று அடித்து விரட்டப்பட்டனர். கட்டிக்கொடுத்த சுனாமி குடியிருப்புகள் சில மாதங்களிலேயே பல்லிளித்துவிட்டன. ஆனால் மீனவர்களை விரட்டிவிட்டு கட்டப்பட்ட நட்சத்திர விடுதிகளும் பொழுதுபோக்கு மையங்களும் பளபளக்கின்றன. ஏன் சுனாமி குடிசைகளை மட்டும்தான் சுக்கலாக்குவேன் என்று சபதம் செய்துவிட்டு வருகிறதா? நட்சத்திர விடுதிகள் சுனாமியை தாங்கி நிற்கும் என்றால் கடலையே வாழ்க்கையாய் கொண்டிருக்கும் மீனவர்களை அதுபோன்ற விடுதிகளில் குடியேறலாமே கடலோரங்களிலிருந்து மீனவர்களை அப்புறப்படுத்திவிட்டு பணக்காரர்களும் முதலாளிகளும் சொகுசாய் பொழுதுபோக்குவதற்கு மீனவர்களை அசிங்கம் என அப்புறப்படுத்துகிறது அந்தத் திட்டம். இந்தியாவின் புரதத்தேவையில் பாதியை நிறைவேற்றும் மீனவர்கள் அசிங்கம் என்றால் அழகு என்பது எது?


மறுபக்கம் அதே சுனாமியை காரணம் காட்டி சுய உதவிக் குழுக்கள், தன்னார்வத் தொண்டு நிறுவனங்கள் கடலோரப்பகுதிகளில் களமிறக்கி விடப்பட்டுள்ளன. ரொட்டி தயாரிப்பு, கைவினைப் பொருட்கள், மெழுகுவர்த்தி, செங்கல் தயாரிப்பு என்று மீனவர்களுக்கு மாற்றுத்தொழில்களை அவை கற்றுக்கொடுக்கின்றன. ஒருபக்கம் சட்டம் போட்டு மீன்பிடிக்கப் போகாதே என்று தடுக்கிறது, இன்னொரு பக்கம் கடன் கொடுத்து ஆசை காட்டி கஷ்டப்பட்டு ஏன் மீன்பிடிக்கவேண்டும் சுலபமான வேறு தொழில்களைப் பார்க்கலாமே என மடை மாற்றுகிறது.

மீன்பிடிப்பதிலிருந்து மீனவர்களை அப்புறப்படுத்தி விட வேண்டும் என்று அரசு ஏன் துடிக்கவேண்டும்?  1990களின் தொடக்கத்தில் நரசிம்மராவ் அரசு ‘மீன்வளக் கொள்கை’ என்று ஒரு கொள்கையை கொண்டுவந்தது. அதன்படி பன்னாட்டு முதலாளிகள் இந்தியக் கடல் பகுதிகளில் மீன்பிடித்துக்கொள்ள அனுமதியளிக்கப்பட்டது. அவர்கள் மிகப்பெரிய இயந்திரங்களுடன் கூடிய கப்பல்களின் மூலம் கடலை அரித்துக்கொண்டிருக்கிறார்கள். விளைந்த மீன் குஞ்சு என்ற பேதமில்லாமல் முட்டைகளைக் கூட விட்டுவைக்காமல் உருஞ்சி எடுக்கிறார்கள். தேவையான ரகங்களைப் பிரித்தெடுத்துவிட்டு இறந்தவைகள் எஞ்சியவைகளை கழிவுகளாய் கடலுக்குள் தள்ளிவிடுகிறார்கள். சலித்தெடுத்த மீன்களை பதப்படுத்தி டப்பாக்களில் அடைத்து ஏற்றுமதி செய்கிறார்கள். இவைகள் நாகரீக உணவுகளாய் “ஃபிரஷ்” கடைகளில் அலங்கரிக்கப்பட்டு அமர்ந்திருக்கின்றன. இதுபோன்ற ஏற்றுமதியில் இந்தியாவும் ஈடுபடவேண்டுமென்றால் மீன்பிடித்தலை ஒழுங்குபடுத்தும் ஆணையம் இருக்கவேண்டும் என்று ஐரோப்பிய நாடுகள் நிர்பந்திக்கின்றன. அதனால் தான் ஒழுங்கு படுத்தல் என்ற பெயரில் நாட்டில் மீன்பிடி தொழிலை பாரம்பரியமாகச் செய்துவரும் பல லட்சம் மீனவர்களை கடலை விட்டு அப்புறப் படுத்தி சில முதலாளிகளை மிகப்பெரிய கப்பல்களில் மீன்பிடிக்க ஏற்பாடு செய்கிறது. பல லட்சம் மீனவர்களின் வாழ்வாதாரத்தைவிட சில முதலாளிகளின் லாபம்தானே அரசுக்கு முக்கியம்.

இதனால்தான் அரசு ஒரு முனையில் சட்டம் போட்டு மிரட்டுகிறது, இன்னொரு முனையில் தன்னார்வ குழுக்கள் மூலம் கடன் கொடுத்து கெஞ்சி விரட்டுகிறது, இதே காரணத்திற்காகத்தான் வேறொரு முனையில் இலங்கை கடற்படையை விட்டு கொல்லச்சொல்லி அச்சுறுத்துகிறது. இப்படி எல்லா முனைகளிலும் வாழ வழியற்று துரத்தப்படுவது மீனவர்கள் மட்டுமல்ல. அனைத்துப் பிரிவு மக்களுமே தங்கள் வாழ்வாதாரங்களிலிருந்து விரட்டப்படுகிறார்கள். அவர்கள் இனி இழப்பதற்கு ஒன்றுமில்லை என்பதை தங்கள் சொந்த அனுபவங்களின் மூலம் புரிந்திருக்கிறார்கள். ஒன்றிணைந்து போராடுவதைத் தவிர வேறு வழியில்லை என்பதை உணர்வது மட்டுமே மிச்சமிருக்கிறது.

தொடர்புடைய கட்டுரைகள்

மீனவர்கள் வலையில் சிக்காத கச்சத்தீவு

மீனவர்களே உங்கள் போராட்டம் எதை நோக்கி?

மே நாளில் சூளுரைப்போம்

அன்பார்ந்த உழைக்கும் மக்களே,


மே நாள்! தொழிலாளி வர்க்கம் தனது உரிமைகளை போராடி வென்ற நாள். 19 ஆம் நூற்றாண்டின் தொடக்கத்தில் அன்றைய தொழிலாளி வர்க்கம் நாளொன்றுக்கு 20 மணி நேரம் உழைக்கவேண்டும். முதலாளியிடம் கோரிக்கை வைக்கவோ, சங்கம் வைக்கவோ அவர்களுக்கு உரிமை கிடையாது. உழைப்பை விற்று உயிர் வாழலாம் அவ்வளவு தான்.

இந்த அடிமைத்தனத்திற்கு எதிராக 124 ஆண்டுகளுக்கு முன்பு அமெரிக்காவின் சிகாகோ வீதியில் ஆயிரக்கணக்கில் வெகுண்டெழுந்தார்கள் தொழிலாளர்கள். அவர்களது போராட்டத்தை அடக்க துப்பாக்கி ஏந்திய படையை ஏவினார்கள் முதலாளிகள். இரத்தத்தையும் உயிரையும் சிந்தினார்கள் தொழிலாளர்கள். சிவந்தது சிகாகோ வீதி. அந்த சிவந்த மண்ணிலிருந்து மே நாளில் முளைத்ததுதான் 8 மணிநேர வேலை, 8 மணிநேர ஓய்வு, 8 மணிநேர உறக்கம் என்கிற உரிமை. அமெரிக்க வீதியை மட்டுமல்ல, அகில உலகையும் பற்றிக்கொண்டது அந்த போராட்டத் தீ. அதன் பின் சிகாகோ வெற்றி உலகத் தொழிலாளர் வர்க்கத்தின் ஒட்டுமொத்த உரிமையாக நிலைநாட்டப்பட்டது.

ஆனால் இன்றோ, பெற்ற உரிமைகள் அத்தனையும் இழந்து நிற்கிறது தொழிலாளர் வர்க்கம். கையில் செல்போன், கடன்வாங்கிக் கட்டிய வீடு, எந்நேரமும் பிடுங்கப்படலாம் என்கிற நிலையில் உள்ள இருசக்கர வாகனம் இவற்றையெல்லாம் காட்டி தொழிலாளர்வர்க்கம் முன்னேற்றம் அடைந்து விட்டதாக ஆளும் வர்க்கமும் பத்திரிக்கைகள் தொலைக்காட்சிகள் உள்ளிட்ட ஊடகங்களும் பொய்யான தோற்றத்தை உருவாக்குகின்றன. முன்னேற்றம் எனும் மயக்கத்தில் உரிமை என்கிற உரிமை என்கிற உணர்வு மறக்கடிக்கப்படுகிறது.

உலகமயத்தின் இன்றைய விளைவாக 20 மணிநேரம் வரைகூட உழைக்க வேண்டியுள்ளது. சென்னை கோவை திருப்பூர் போன்ற நகரங்களில் உள்ள ஏற்றுமதிக்கான ஆயத்த ஆடைகள் தயாரிப்பு நிருவனங்கள் போன்றவற்றில் பணிபுரியும் ஆண் பெண் தொழிலாளர்கள் ஒரு நாளைக்கு இரண்டு தடவைக்கு மேல் சிறிநீர் கழிக்கக்கூடத் தடைவிதிக்கிறது முதலாளித்துவ அடக்குமுறை. கால்மணி நேரத்திற்கு மேல் சாப்பிடக்கூடாது என கட்டுப்பாடுகள் விதிக்கப்படுகின்றன.

நாடுமுழுவதும் நடைபெறும் கட்டுமானப் பணிகளில் ஈடுபடுத்தப்படும் பீகார், ஒரிஸ்ஸா, மேற்குவங்கம் போன்ற பிந்தங்கிய மாநிலத் தொழிலாளர்கள் ஓய்வு உறக்கம் இன்றி, ஓடிக்கொண்டிருக்கும் தானியங்கி எந்திரமாகவே மாற்றப்பட்டு விட்டார்கள்.

கொள்ளுப்பையை காட்டி குதிரையை ஓடவைப்பதைப் போல தாலியை காட்டி இளம் பெண்களின் உழைப்பையும், எதிர்காலத்தையும் உறிஞ்சும் ‘சுமங்கலித் திட்டம்’ இலட்சக்கணக்கான ஏழை இளம்பெண்களைக் கொத்தடிமைகளாய் பிணைத்துப் போட்டுக்கொண்டிருக்கிறது.

இப்படி, வேலைக்கும் சம்பளத்திற்கும், வாழ்க்கைக்கும் முதலாளிகளின் தயவை எதிர்பார்த்துக்கொண்டிருக்கும் கூலி அடிமைகளாய் இன்று கோடிக்கணக்கில் தொழிலாளர்கள்.  உலகையே தனது வியர்வையால் கட்டியெழுப்பிய தொழிலாளி வர்க்கம், இன்று பெற்ற உரிமைகள் அனைத்தையும் இழந்து நிற்கிறது. விலை உயர்வுக்கேற்ற சம்பள உயர்வு, மருத்துவப்படி, போனஸ், ஓய்வூதியம், வாரிசுக்கு வேலை போன்று போராடிப் பெற்ற உரிமைகள் அனைத்தும் பறிக்கப்படுகிறது. இவற்றையெல்லாம் தட்டிக்கேட்க சங்கம் அமைக்கக் கூட உரிமையில்லை. மொத்தத்தில் பெற்ற உரிமைகள் அனைத்தையும் சுனாமி போல் சுருட்டி 124 ஆண்டுகளுக்கு முந்திய நிலைக்கு இழுத்து தள்ளிவிட்டது முதலாளித்துவ பயங்கரவாதம்.

தொழிலாளர்களோ, புதிதாக எதையும் உரிமையாக கேட்கவில்லை. ஏற்கனவே போராடிப் பெற்ற உரிமைகளான சங்கம் கூடும் உரிமை, கோரிக்கைகளுக்காக போராடும் உரிமை இவற்றுக்காக போராட்டம் நடத்திக்கொண்டிருக்கிறார்கள். இந்தியா உட்பட உலகம் முழுவதும் சங்கம் வைக்க தொழிலாளர்களுக்கு உரிமையில்லை. குறிப்பாக சென்னையில் உள்ள தென்கொரிய நாட்டு ஹூண்டாய் கம்பனியில் சி.ஐ.டி.யு சங்கம் வைக்க அனுமதி மறுக்கப்படுகிறது. அதேபோல் பு.ஜ.தொ.மு செயல்படும் புதுச்சேரி லியோஃபாஸ்ட்னர்ஸ், மெடிமிக்ஸ் பவர் சோப், சென்னை நெல்காஸ்ட், கோவை எஸ்.ஆர்.ஐ, உடுமலை சுகுணா பவுல்ட்ரி ஃபார்ம் போன்ற கம்பனிகளில் சங்கம் வைக்க அனுமதி மறுக்கப்படுகிறது. மேற்கூறிய கம்பனிகளில் சங்கம்  வைத்ததற்காகவே தொழிலாளர்கள் வேலைநீக்கம் செய்யப் பட்டுள்ளனர். மேலும் ஆலை மூடல் அடியாட்கள் மூலம் கொலை மிரட்டல், போலீஸை ஏவி பொய்வழக்கு- சிறைவைப்பு என அடுக்கடுக்காக தொழிலாளர்கள் மீது அடக்குமுறை ஏவப்படுகிறது. தொழிலாளர்கள் உரிமை அனைத்தும் பறிக்கப்படுகிறது.

தொழிலாளர்களின் உரிமைகள் மட்டுமல்ல, விவசாயிகள், மீனவர்கள், பழங்குடிகள், மாணவர்கள், வழக்குறைஞர்கள் என அனைத்து பிரிவினரின் உரிமைகளும் பரிக்கப்படுகிறது. விவசாயிகள் பாரம்பரியமாக பயன்படுத்திவரும் விதைகளையும், விவசாயம் சார்ந்த அனுபவ அறிவையும் பயன்படுத்த தடை விதிக்கும் ‘தமிழ்நாடு வேளான்மன்ற சட்டம்’ எனும் கொடிய சட்டமும், அமெரிக்காவின் மான்சாண்டோ கம்பனியின் மரபணு மாற்று விதைகள் போன்றவற்றை எதிர்ப்போரை ஓர் ஆண்டு சிறையில் தள்ளவும், ரூ. 2 லட்சம் வரை அபராதம் விதிக்கவும் வகை செய்யும் ‘உயிரி தொழில் நுட்பவியல் ஒழுங்காற்று ஆணைய சட்டம்’ எனும் கருப்பு சட்டமும் மத்திய மாநில அரசுகளால் கொண்டுவரப்பட்டு விவசாயிகளின் வாழ்வுரிமை பறிக்கப்படுகிறது.

பன்னிரண்டு கடல் மைல்கள் தாண்டி மீன் பிடிக்கக் கூடாது என சட்டமியற்றி மீனவர்களின் வாழ்வுரிமை பறிக்கப்படுகிறது. வெளிநாட்டு வழக்குறைஞர்கள் இந்திய நீதிமன்றங்களில் வாதாடலாம் என சட்டமியற்றி வழக்குறைஞர்களின் வாழ்வுரிமை பறிக்கப்படுகிறது. வெளிநாட்டு பல்கலைக்கழக மசோதா நிறைவேற்றப்பட்டு மாணவர்களின் கல்வி கற்கும் உரிமை பறிக்கப்படுகிறது.

மண்ணுக்குள் புதைந்து கிடக்கும் பலகோடி மதிப்புள்ள கனிமவளங்களுக்கு பாதுகாப்பாய் இருந்துவருகிறார்கள் பழங்குடி மக்கள் போஸ்கோ, வேதாந்தா போன்ற பன்னாட்டு கம்பனிகள் அந்த தாதுப் பொருட்களையும் கனிம வளங்களையும் கொள்ளையடிக்க அப்பழங்குடி மக்கள் மீது ‘காட்டு வேட்டை’ எனும் பெயரில் தாக்குதல் நடத்தப்படுகிறது. ஒரு லட்சம் துணை ராணுவ வீரர்களை ஏவி அம்மக்களின் வாழ்வுரிமையும் உயிரும் பறிக்கப்படுகிறது.

தங்களின் வாழ்வுரிமை பறிப்புக்கு எதிராக அனைத்து தரப்பு மக்களும் தனித்தனியாக போராடுகின்றனர். போராடும் அம்மக்கள் மீது போலீஸ் மற்றும் ராணுவத்தை ஏவி கொடூரமான யுத்தம் நடத்தப்படுகிறது. அதாவது பன்னாட்டு முதலாளிகள் நம் விவசாயத்தையும், விளை நிலங்களையும் அபகரித்துக் கொள்ளவும், நமது கடல் வளங்களை அள்ளிச் செல்லவும், காடு மற்றும் கனிம வளங்களை கொள்ளையடிக்கவும் பாதுகாப்பு அரணாக செயல்படுகிறது மத்திய மாநில அரசுகள். இதனால் பாதிக்கப்பட்ட மக்கள் போராடினால் அந்த மக்கள் மீது போர் தொடுக்கப்படுகிறது. இவைகள் அனைத்தும் உலக வங்கி, உலக வர்த்தக கழகம் போன்றவற்றின் உத்தரவுப்படியே மத்திய மாநில அரசுகளால் நிறைவேற்றப்படுகிறது.

மக்களின் வாழ்வுரிமை பறிப்பும் தொழிலாளர்கள் மற்றூம் மக்கள் மீதான தாக்குதல்களும் ‘தேசத்தின் வளர்ச்சி’ என்ற பெயரால் நியாயப்படுத்தப்படுகிறது. பன்னாட்டு முதலாளிகளின் நலனுக்காக சொந்த நாட்டு மக்கள் மீதே நடத்தப்படும் தாக்குதலுக்கு எதிராக எந்த ஓட்டுக் கட்சிகளும், ஊடகங்களும் மூச்சு விடுவது இல்லை. காரணம் கொள்ளயடிக்கும் பணத்தில் ஓட்டுக் கட்சிகளுக்கும் ஊடக முதலாளிகளுக்கும் வாய்க்கட்டுப் போடுகின்றன பன்னாட்டு கம்பனிகள்.

தொழிலாளர்களின் உரிமைகள் அனைத்தையும் பறிப்பது, பன்னாட்டு முதலாளிகள் மற்றும் அவர்களுக்கு தரகு வேலை பார்க்கும் உள்நாட்டு முதலாளிகளின் கொத்தடிமைகளாக தொழிலாளர்களை மாற்றுவது, மக்களின் வாழ்வாதாரங்களை பறிப்பது, எதிர்த்து போராடும் மக்களை வாழ்விடங்களிலிருந்தே விரட்டியடிப்பது, நாட்டையே பன்னாட்டு கம்பனிகளின் வேட்டைக்காடாக மாற்றுவது, இதைத்தான் மறுகாலனியாக்கம் என்கிறோம். வாழ்வுரிமையை இழந்து போராடும் மக்கள், நாடு மறுகாலனியாகிறது – நமது பிரச்சனைகளுக்கு அதுதான் காரணம் எனப் புரிந்து கொள்ளவில்லை. அவ்வாறு மக்களுக்கு புரியவைப்பதும் மறுகாலனியாக்கத்திற்கு எதிராக மக்களை ஓரணியில் திரட்டுவதும் தொழிலாளி வர்க்கத்தின் கடமை. ஏனெனில் தனது நலனுக்காக மட்டுமின்றி பிற வர்க்கங்களின் நலனுக்காகவும் போராடும் மரபை கொண்டது தொழிலாளி வர்க்கம்.

அனைத்து உழைக்கும் மக்களின் உரிமைகளை பறித்து நாட்டையே அடிமையாக்கும் பன்னாட்டு முதலாளிகளுக்கு ஆதரவாக போலீஸ், ராணுவம், நீதிமன்றம், சட்டமன்றம், பாராளுமன்றம், ஓட்டுக்கட்சிகள், ஊடகங்கள் அனைத்தும் ஓரணியில் நிற்கின்றன. ஆனால் உரிமைகளை இழந்து நிற்கும் தொழிலாளி வர்க்கத்திற்கோ, தங்களைப்போல் வாழ்வுரிமை பறிக்கப்பட்டு போராடும் பிற மக்களை தங்களுடன் இணைத்துக்கொள்வதும், சிதறிக்கிடக்கும் தொழிலாளர்களை அமைப்பாக அணிதிரட்டுவதையும் தவிர வேறு வழியில்லை. ஒற்றுமை உணர்வும் ஓங்கிய கைகளும் தோற்றதாக வரலாறு இல்லை. தொழிலாளி வர்க்கமாய் ஒன்றிணைவோம்! முதலாளித்துவ பயங்கரவாதத்தை வீழ்த்துவோம்!

மே நாள் சூளுரை!

தொழிலாளி வர்க்கமாய் ஒன்றிணைவோம்!

போராடிப் பெற்ற உரிமைகளை மீட்டெடுப்போம்!

முதலாளித்துவ பயங்கரவாதத்தை முறியடிப்போம்!

போலி ஜனநாயக மயக்கத்தை விட்டொழிப்போம்!

நாடாளுமன்றத்தை புறக்கணிப்போம்!

புதிய ஜனநாயகப் புரட்சிக்கு திரண்டெழுவோம்!

நிகழ்ச்சி நிரல்:

மே 1 – 2010

பேரணி துவங்கும் நேரம்: மாலை 4 மணி
இடம்: பாக்கமுடையான் பட்டு,
கொக்குப்பாலம், புதுச்சேரி.

பேரணி துவக்கிவைப்பவர்:
தோழர் காதர் பாட்ஷா, அமைப்பாளர்,
புதிய ஜனநாயகத் தொழிலாளர் முன்னணி, புதுச்சேரி.

பொதுக்கூட்டம்

மாலை 6 மணி
சிங்காரவேலர் சிலை, ரோடியர் மில், புதுச்சேரி

தலைமை:
தோழர் அ. முகுந்தன், தலைவர்,
புதிய ஜனநாயகத் தொழிலாளர் முன்னணி, தமிழ்நாடு.

“போராட்டக் களத்தில் புதிய ஜனநாயகத் தொழிலாளர் முன்னணி”
நேருரைகள்: கோவை, ஓசூர், புதுச்சேரி தோழர்கள்

உலகமயமாக்கமும், தொழிலாளர் வர்க்கத்தின் மீதான அடக்குமுறையும்:
தோழர் சுப. தங்கராசு, பொதுச்செயலாளர்,
புதிய ஜனநாயகத் தொழிலாளர் முன்னணி, தமிழ்நாடு.

சிறப்புரை:


முதலாளித்துவ பயங்கரவாதத்தை வீழ்த்துவோம்!
மறுகாலனியாதிக்கத்தை முறியடிப்போம்!


தோழர் காளியப்பன், இணைச் செயலாளர்,
மக்கள் கலை இலக்கியக் கழகம், தமிழ்நாடு.

புரட்சிகரக் கலை நிகழ்ச்சி


மையக்கலைக்குழு, ம.க.இ.க., தமிழ்நாடு

__________________________________________________

மீனவர்கள் வலையில் சிக்காத கச்சத்தீவு.

மீனவர்கள் வலையில் சிக்காத கச்சத்தீவு.
மீண்டும் கச்சத்தீவு செய்திகளில் முக்கியத்துவம் பெறத்தொடங்கிவிட்டது. 1974ல் தொடங்கி இன்றுவரை ஓட்டுக்கட்சிகளுக்கு ஒரு உபரி வசதி போல் தேவைப்பட்டால் கைக்கொள்ளும் பிரச்சனை போல் இருந்துவருகிறது. தற்போது இலங்கையில் இனவெறிப்போர் முடிந்து விடுதலைப்புலிகளை அழித்துவிட்டோம் என்று அறிவிக்கப்பட்டுவிட்ட பின்னரும்; தமிழக மீனவர்களை சிங்கள ராணுவம் தாக்குவதும் சுட்டுவீழ்த்துவதும் தொடர்ந்து கொண்டிருப்பதால், கச்சத்தீவை மீட்பதன் அவசியம் குறித்த சொல்லாடல்கள் உலவத் தொடங்கியிருக்கின்றன. நூற்றுக்கணக்கான மீனவர்கள் சுட்டுக்கொல்லப்பட்ட போதினிலும், தினம் தினம் மீனவர்கள் தாக்குதலுக்குள்ளாகி வாழ்வு குலைகின்ற போதினிலும் இந்திய அரசு இது குறித்து எச்சரிக்கவோ குறைந்த பட்சம் பேசவோ கூட தயாரில்லை. தமிழக அரசோ கடிதம் எழுதுகிறது, அனைவரும் என்னை ஆதரித்தால் தீர்மானம் கொண்டுவருகிறேன் என்கிறது. இதுவரை கொண்டுவந்த தீர்மானங்களோ நீள் துயிலினிடையே சிரித்துக்கொள்கின்றன. மீனவர்கள் போராட்டம் நடத்திவிட்டார்கள், சாலைமறியல் செய்துவிட்டார்கள், உண்ணாவிரதம் இருந்தும் பார்த்துவிட்டார்கள் சிங்கள தோட்டாக்களின் வீரியத்தை குறைக்கமுடியவில்லை.
உலகெங்கும் மீனவர்கள் எல்லை தாண்டுவது நிகழத்தான் செய்கிறது. ஆனால் எல்லை தாண்டும் மீனவர்களை சுட்டுக்கொல்வது இலங்கை மட்டும் தான். காரணம் அந்தப்பகுதிக்கு மீனவர்கள் வரவே கூடாது என கருதுகிறது, இந்தியாவும் தான், அதனால் தான் கொல்லப்படுவது சொந்த நாட்டு மக்களென்றாலும் கண்டும் காணாமல் இருக்கிறது. அதற்கேற்றாற்போல் ராணுவ கண்காணிப்பு கோபுரம் நிறுவப்போவதாக செய்தி வந்த போதும் இந்தியா இலங்கையிடம் விளக்கம் கேட்கவில்லை. இலங்கையும் செய்தியை மறுத்திருக்கிறது. இவ்விடத்தில் கோத்தபாய வின் கூற்றை நாம்  நினைவுபடுத்துவது அவசியம், இனவெறிப்போரின் இறுதிப்பகுதியில் அவர் கூறியிருந்தார், “நாங்கள் இந்தியாவுக்கு தெரியாமல் எதையும் செய்யவில்லை.” இதுவரை 400க்கும் மேற்பட்டவர்கள் கொல்லப்பட்டிருக்கிறார்கள், 200க்கும் மேற்பட்டவர்கள் காயமடைந்திருக்கிறார்கள். ஆயிரக்கணக்கான மீன்பிடி படகுகள் சேதப்படுத்தப்பட்டிருக்கின்றன. ஒவ்வொரு முறையும் நாளிதழ்களில் செய்தி வருவதும் சில போதுகளில் மீனவர்கள் போராடுவதும் பின் அடுத்துஒரு நிகழ்வு நடக்கும் வரை மறந்திருப்பது என்பது தான் வழமையாக இருக்கிறது.  பலன்….?
முத‌லில், எல்லை தாண்டுதல் எனும் பிரச்சனையே இல்லை, ஏனென்றால் 74, 76 ஒப்பந்தங்களில் மீனவர்கள் தீவுப்பகுதியில் மீன் பிடிக்கவும், வலைகளை காயவைக்கவும், வழிபாடு நடத்த தீவுக்கு சென்று வருவதற்கும் இலங்கை அரசிடம் அனுமதி பெறவேண்டியதில்லை என்பது விதியாகவே சேர்க்கப்பட்டிருக்கிறது. விதியாக சேர்த்தபின்பு எல்லை தாண்ட வேண்டாம் என அறிவுரை சொல்கின்றன அரசுகள். ஏன் எல்லை தாண்ட வேண்டும்?  ஆழ்கடல் பகுதிகளில் மீன்பிடிக்க மீனவர்களால் இயலாது. கரையோரப்பகுதிகளிலோ மீன்வளம் குறந்துவருகிறது. இயற்கைச் சீற்றங்கள், கடல் உள்வாங்குதல், புயல், இனப்பெருக்க காலம், உள்ளூர் பிரச்சனைகள் என அநேக தடைகள் உள்ள நிலையில் மீன்களை தேடிச்செல்வது தவிர்க்க இயலாதது. இதிலும் ரெட்டை மடி ஒற்றை மடி என்று வலைப்பிரச்சனைகள் வேறு. இத்தனையையும் மீறி மீன்பிடித்துவந்தால் விலை, ஒரு பெரிய கேள்விக்குறி? மீனவர்களுக்கு கட்டுப்பாடுகளை விதிக்கும் அரசுகள் ஆழ்கடல் மீன்பிடி நிறுவனங்களை எதுவும் செய்ய செய்வதில்லை, செய்ய‌முடிவதுமில்லை. சிங்கள ராணுவம் சுடுவதும், ஆழ்கடல் மீன்பிடி இயந்திரங்கள் கடலை அரித்து மீன்வளத்தை சுரண்டுவதும் மீனவர்களின் வாழ்வை குடிக்கும் இரட்டைக்குழல்கள். ஆக இங்கு பிரச்சனைகள் கச்சத்தீவை மட்டும் சார்ந்ததல்ல.
அன்றிலிருந்து இன்றுவரை கச்சத்தீவுக்காக குரல் (மட்டும்) கொடுத்துவரும் ஓட்டுக்கட்சிகள் அதை தாண்டி ஏதாவது செய்துவிட முடியுமா? அவ்வாறு ஏதாவது செய்வதற்கு மாநில அமைப்புகளில் சாத்தியம் உண்டா? நடுவண் அரசு எல்லை தாண்டவேண்டாம் என்று கூறும் போது கச்சத்தீவுக்கு செல்வது ஒப்பந்தத்தின் படி எல்லை தாண்டுவதாகாது என மறுத்துக்கூறக்கூட இயலாமல் எல்லை தாண்டாதீர் என மீண்டும் வாந்தியெடுக்கும் மாநில அரசு  தீர்மானம் கொண்டுவருவதினால் மட்டும் பயன் விளைந்துவிடுமா?  இந்தியா பாக்கிஸ்தான் போர், அணுகுண்டு சோதனை நடத்தியது போன்றவற்றால் தனிமைப்படும் சூழலிலிருந்த இந்தியா அதை சமாளிப்பதற்கு கச்சத்தீவை இலங்கைக்கு கொடுத்து அதன் ஆதரவைப்பெற்றது. ராமநாதபுர  சேதுபதி மன்னர்களின் ஆட்சிக்கு உட்பட்டிருந்ததால் இந்தியாவிற்கு கிடைத்த கச்சத்தீவை தமிழகத்தின் அனுமதியின்றி இலங்கைக்கு கொடுத்தது சட்டவிரோதம். ஒப்பந்தத்தில் தமிழக மீனவர்களுக்கு உரிமை வழங்கப்பட்டிருந்தும் அதை மீறி நடந்துகொண்டிருக்கும் இலங்கையை கண்டிக்காதது ஒப்பந்தவிரோதம். சொந்த மக்களை தாக்கி கொன்று கொண்டிருக்கும்போதும் மவுனமாக இருப்பது துரோகம். இவைகளையெல்லாம் இந்திய அரசியலமைப்பு வரம்புக்குள் நின்றே ஒரு மாநில அரசு கேள்வி கேட்க முடியும், எதிர்க்க முடியும், நிர்ப்பந்திக்க முடியும். ஆனால் செய்ய‌முடிந்த இவைகளை செய்யாமல் தீர்மானம் கொண்டுவருகிறேன் என்னை ஆதரியுங்கள் என்பது எதற்கு? மீனவர்கள் பாதிக்கப்படுகிறார்கள். அவர்களின் கோபம் போராட்டமாக உருவெடுத்துவிடக்கூடாது. அப்படியே போராடினாலும் அது ஒன்றிணைந்த அளவில் சமரசமற்றதாக போய்விடக்கூடாது என்பது தான் ஓட்டுக்கட்சிகளின் கவலை. அதற்காகத்தான் அறிக்கைகளும் கடிதமெழுதுவதும் தீர்மானம் கொண்டுவருகிறேன் என்பதும். திமுக மட்டும் என்றில்லை எந்தக்கட்சி ஆட்சியிலிருந்தாலும் இதில் மற்றமொன்றும் இருக்கப்போவதில்லை.
என்றால் துப்பாக்கி தோட்டாக்களின் நடுவே எல்லைக்குட்பட்டு கிடைத்ததை பிடித்துக்கொண்டு முடிந்தால் வாழ்வதுதான் மீனவர்களின் முடிவா? கச்சத்தீவை மீட்டெடுப்பது மட்டுமல்ல ஆழ்கடல் மீன்பிடிப்பை பன்னாட்டு, உள்நாட்டு பெருநிறுவனங்கள் செய்வதை தடுத்து பாரம்பரிய மீனவர்களுக்கே அந்த உரிமை வழங்கப்படவேண்டும்  நவீன மீன்பிடி இயந்திரங்களையும் அதற்கான தொழில்நுட்ப பயிற்சிகளையும் அரசு வழங்கவேண்டும் என்பன போன்ற கோரிக்கைகளை வலியுறுத்தி சமரசமற்ற போராட்டங்களை ஓட்டுக்கட்சிகளை ஒதுக்கிவிட்டு வீரியத்தோடு செய்வதுதான் மீனவர்களை பாதுகாக்கும்.

மீண்டும் கச்சத்தீவு செய்திகளில் முக்கியத்துவம் பெறத்தொடங்கிவிட்டது. 1974ல் தொடங்கி இன்றுவரை ஓட்டுக்கட்சிகளுக்கு ஒரு உபரி வசதி போல் தேவைப்பட்டால் கைக்கொள்ளும் பிரச்சனை போல் இருந்துவருகிறது. தற்போது இலங்கையில் இனவெறிப்போர் முடிந்து விடுதலைப்புலிகளை அழித்துவிட்டோம் என்று அறிவிக்கப்பட்டுவிட்ட பின்னரும்; தமிழக மீனவர்களை சிங்கள ராணுவம் தாக்குவதும் சுட்டுவீழ்த்துவதும் தொடர்ந்து கொண்டிருப்பதால், கச்சத்தீவை மீட்பதன் அவசியம் குறித்த சொல்லாடல்கள் உலவத் தொடங்கியிருக்கின்றன. நூற்றுக்கணக்கான மீனவர்கள் சுட்டுக்கொல்லப்பட்ட போதினிலும், தினம் தினம் மீனவர்கள் தாக்குதலுக்குள்ளாகி வாழ்வு குலைகின்ற போதினிலும் இந்திய அரசு இது குறித்து எச்சரிக்கவோ குறைந்த பட்சம் பேசவோ கூட தயாரில்லை. தமிழக அரசோ கடிதம் எழுதுகிறது, அனைவரும் என்னை ஆதரித்தால் தீர்மானம் கொண்டுவருகிறேன் என்கிறது. இதுவரை கொண்டுவந்த தீர்மானங்களோ நீள் துயிலினிடையே சிரித்துக்கொள்கின்றன. மீனவர்கள் போராட்டம் நடத்திவிட்டார்கள், சாலைமறியல் செய்துவிட்டார்கள், உண்ணாவிரதம் இருந்தும் பார்த்துவிட்டார்கள் சிங்கள தோட்டாக்களின் வீரியத்தை குறைக்கமுடியவில்லை.

உலகெங்கும் மீனவர்கள் எல்லை தாண்டுவது நிகழத்தான் செய்கிறது. ஆனால் எல்லை தாண்டும் மீனவர்களை சுட்டுக்கொல்வது இலங்கை மட்டும் தான். காரணம் அந்தப்பகுதிக்கு மீனவர்கள் வரவே கூடாது என கருதுகிறது, இந்தியாவும் தான், அதனால் தான் கொல்லப்படுவது சொந்த நாட்டு மக்களென்றாலும் கண்டும் காணாமல் இருக்கிறது. அதற்கேற்றாற்போல் ராணுவ கண்காணிப்பு கோபுரம் நிறுவப்போவதாக செய்தி வந்த போதும் இந்தியா இலங்கையிடம் விளக்கம் கேட்கவில்லை. இலங்கையும் செய்தியை மறுத்திருக்கிறது. இவ்விடத்தில் கோத்தபாய வின் கூற்றை நாம்  நினைவுபடுத்துவது அவசியம், இனவெறிப்போரின் இறுதிப்பகுதியில் அவர் கூறியிருந்தார், “நாங்கள் இந்தியாவுக்கு தெரியாமல் எதையும் செய்யவில்லை.” இதுவரை 400க்கும் மேற்பட்டவர்கள் கொல்லப்பட்டிருக்கிறார்கள், 200க்கும் மேற்பட்டவர்கள் காயமடைந்திருக்கிறார்கள். ஆயிரக்கணக்கான மீன்பிடி படகுகள் சேதப்படுத்தப்பட்டிருக்கின்றன. ஒவ்வொரு முறையும் நாளிதழ்களில் செய்தி வருவதும் சில போதுகளில் மீனவர்கள் போராடுவதும் பின் அடுத்துஒரு நிகழ்வு நடக்கும் வரை மறந்திருப்பது என்பது தான் வழமையாக இருக்கிறது.  பலன்….?

முத‌லில், எல்லை தாண்டுதல் எனும் பிரச்சனையே இல்லை, ஏனென்றால் 74, 76 ஒப்பந்தங்களில் மீனவர்கள் தீவுப்பகுதியில் மீன் பிடிக்கவும், வலைகளை காயவைக்கவும், வழிபாடு நடத்த தீவுக்கு சென்று வருவதற்கும் இலங்கை அரசிடம் அனுமதி பெறவேண்டியதில்லை என்பது விதியாகவே சேர்க்கப்பட்டிருக்கிறது. விதியாக சேர்த்தபின்பு எல்லை தாண்ட வேண்டாம் என அறிவுரை சொல்கின்றன அரசுகள். ஏன் எல்லை தாண்ட வேண்டும்?  ஆழ்கடல் பகுதிகளில் மீன்பிடிக்க மீனவர்களால் இயலாது. கரையோரப்பகுதிகளிலோ மீன்வளம் குறந்துவருகிறது. இயற்கைச் சீற்றங்கள், கடல் உள்வாங்குதல், புயல், இனப்பெருக்க காலம், உள்ளூர் பிரச்சனைகள் என அநேக தடைகள் உள்ள நிலையில் மீன்களை தேடிச்செல்வது தவிர்க்க இயலாதது. இதிலும் ரெட்டை மடி ஒற்றை மடி என்று வலைப்பிரச்சனைகள் வேறு. இத்தனையையும் மீறி மீன்பிடித்துவந்தால் விலை, ஒரு பெரிய கேள்விக்குறி? மீனவர்களுக்கு கட்டுப்பாடுகளை விதிக்கும் அரசுகள் ஆழ்கடல் மீன்பிடி நிறுவனங்களை எதுவும்  செய்வதில்லை, செய்ய‌முடிவதுமில்லை. சிங்கள ராணுவம் சுடுவதும், ஆழ்கடல் மீன்பிடி இயந்திரங்கள் கடலை அரித்து மீன்வளத்தை சுரண்டுவதும் மீனவர்களின் வாழ்வை குடிக்கும் இரட்டைக்குழல்கள். ஆக இங்கு பிரச்சனைகள் கச்சத்தீவை மட்டும் சார்ந்ததல்ல.

அன்றிலிருந்து இன்றுவரை கச்சத்தீவுக்காக குரல் (மட்டும்) கொடுத்துவரும் ஓட்டுக்கட்சிகள் அதை தாண்டி ஏதாவது செய்துவிட முடியுமா? அவ்வாறு ஏதாவது செய்வதற்கு மாநில அமைப்புகளில் சாத்தியம் உண்டா? நடுவண் அரசு எல்லை தாண்டவேண்டாம் என்று கூறும் போது கச்சத்தீவுக்கு செல்வது ஒப்பந்தத்தின் படி எல்லை தாண்டுவதாகாது என மறுத்துக்கூறக்கூட இயலாமல் எல்லை தாண்டாதீர் என மீண்டும் வாந்தியெடுக்கும் மாநில அரசு  தீர்மானம் கொண்டுவருவதினால் மட்டும் பயன் விளைந்துவிடுமா?  இந்தியா பாக்கிஸ்தான் போர், அணுகுண்டு சோதனை நடத்தியது போன்றவற்றால் தனிமைப்படும் சூழலிலிருந்த இந்தியா அதை சமாளிப்பதற்கு கச்சத்தீவை இலங்கைக்கு கொடுத்து அதன் ஆதரவைப்பெற்றது. ராமநாதபுர  சேதுபதி மன்னர்களின் ஆட்சிக்கு உட்பட்டிருந்ததால் இந்தியாவிற்கு கிடைத்த கச்சத்தீவை தமிழகத்தின் அனுமதியின்றி இலங்கைக்கு கொடுத்தது சட்டவிரோதம். ஒப்பந்தத்தில் தமிழக மீனவர்களுக்கு உரிமை வழங்கப்பட்டிருந்தும் அதை மீறி நடந்துகொண்டிருக்கும் இலங்கையை கண்டிக்காதது ஒப்பந்தவிரோதம். சொந்த மக்களை தாக்கி கொன்று கொண்டிருக்கும்போதும் மவுனமாக இருப்பது துரோகம். இவைகளையெல்லாம் இந்திய அரசியலமைப்பு வரம்புக்குள் நின்றே ஒரு மாநில அரசு கேள்வி கேட்க முடியும், எதிர்க்க முடியும், நிர்ப்பந்திக்க முடியும். ஆனால் செய்ய‌முடிந்த இவைகளை செய்யாமல் தீர்மானம் கொண்டுவருகிறேன் என்னை ஆதரியுங்கள் என்பது எதற்கு? மீனவர்கள் பாதிக்கப்படுகிறார்கள். அவர்களின் கோபம் போராட்டமாக உருவெடுத்துவிடக்கூடாது. அப்படியே போராடினாலும் அது ஒன்றிணைந்த அளவில் சமரசமற்றதாக போய்விடக்கூடாது என்பது தான் ஓட்டுக்கட்சிகளின் கவலை. அதற்காகத்தான் அறிக்கைகளும் கடிதமெழுதுவதும் தீர்மானம் கொண்டுவருகிறேன் என்பதும். திமுக மட்டும் என்றில்லை எந்தக்கட்சி ஆட்சியிலிருந்தாலும் இதில் மற்றமொன்றும் இருக்கப்போவதில்லை.

என்றால் துப்பாக்கி தோட்டாக்களின் நடுவே எல்லைக்குட்பட்டு கிடைத்ததை பிடித்துக்கொண்டு முடிந்தால் வாழ்வதுதான் மீனவர்களின் முடிவா? கச்சத்தீவை மீட்டெடுப்பது மட்டுமல்ல ஆழ்கடல் மீன்பிடிப்பை பன்னாட்டு, உள்நாட்டு பெருநிறுவனங்கள் செய்வதை தடுத்து பாரம்பரிய மீனவர்களுக்கே அந்த உரிமை வழங்கப்படவேண்டும்  நவீன மீன்பிடி இயந்திரங்களையும் அதற்கான தொழில்நுட்ப பயிற்சிகளையும் அரசு வழங்கவேண்டும் என்பன போன்ற கோரிக்கைகளை வலியுறுத்தி சமரசமற்ற போராட்டங்களை ஓட்டுக்கட்சிகளை ஒதுக்கிவிட்டு வீரியத்தோடு செய்வதுதான் மீனவர்களை பாதுகாக்கும்.

%d bloggers like this: