அறுகதையற்றதை காட்டும் மழை

kada flo

பெருமழை! கன மழை!

மாதம் மும்மாரி பொழிகிறதா?

கேள்வி மாறி விட்டது.

ஏசி காரில்,

கண்ணாடியும் இறக்காமல்

மூன்று மாத மழை மூன்று நாளில்.

கேள்வி மட்டுமா?

மழையும் மாறிவிட்டது.

அம்மா வந்த சாலையில்

தேங்கவே இல்லையே மழை நீர்.

 

எல்லாருமே நடிகர்கள் தாம்.

முட்டிவரை ரப்பர் செருப்பில் ஒரு நடிகர்

தொடைவரை மடித்துக் கட்டி ஒரு நடிகர்

வாக்காளப் பெருங்குடி மக்களே என்றொரு நடிகர்

இந்த துன்பியல் நாடகத்தில்

மக்களுக்கு மட்டுமே சோகம்.

 

சில நீர் தள்ளும் பம்புகள்

வெள்ளை வேட்டியில் சில அமைச்சர்கள்

உணவுப் பொட்டலத்துடன் கொஞ்சம் இளிப்பு

இதன் பெயர் போர்க்கால நடவடிக்கை.

 

முன்னெச்சரிக்கை நடவடிக்கைகள்

என்று யாரோ சொல்லி விட்டார்களாம்.

அவசர அவசரமாய் அகராதியில்

பொருள் தேடிக் கொண்டிருக்கிறது அரசு.

 

எல்லாம் நனைந்த மக்களிடம்

மைக்கை நீட்டி அதை

விளம்பரங்களிடையே இடம் தேடிச் செருகி

பரபரப்பாய் பணம் பண்ணும் ஊடகங்கள்.

 

ஏரிகளில் ஆழமில்லை

பாதிக் கொள்ளளவில் நிரம்பி வழியுது.

ஆறுகளைக் காணோமென்று

வெள்ள நீர் தேடி அலையுது.

குளங்கள் எனக்குள் அடக்கமென

கமுக்கமாய் சிரிக்கின்றன கட்டடங்கள்.

ஆனாலும்,

இயற்கைச் சீற்றம் என்று தான் சொல்லுவோம்.

 

இன்று மட்டுமா இந்த

வரலாறு காணாத வெள்ளம்.

ஒவ்வொரு முறை வரும் போதும்

வரலாறும் காண மறுக்கிறது,

வாறுகின்ற வழியும் தெரிய மறுக்கிறது.

 

இந்த ஆட்சியில் தூர் வாறாததே குற்றம்,

அந்த ஆட்சியில் குளம் வெட்டாததே குற்றம்.

எந்த ஆட்சியிலும்

எதுவும் நடக்கப் போவதில்லை.

ஓட்டு போட்டது தான்

மக்களின் பாரிய குற்றம்.

 

விவசாயத்துக்கு நீரில்லை திறந்து விடுங்கள்

கெஞ்சிய விவசாயிகள்

கிள்ளுக் கீரையானார்கள் அரசிடம்

மழை வந்த போது

இரக்கமே இல்லாமல் ஏரியை திறந்ததால்

மடிந்து போன மக்கள்

வாக்குச் சீட்டுக்கு துருப்புச் சீட்டானார்கள்.

 

ஆற்று மணலை

ஒட்டச் சுரண்டும் அரசு

ஆக்கிரமிப்பை அகற்றாத காரணம் என்ன?

ரியல் எஸ்டேட் மாஃபியாக்கள் தரும்

நன்கொடைகளை விடவா

மக்கள் முக்கியமாகி விடுவார்கள்.

 

நிலத்தடி நீரை

கோலாவுக்கு விற்கும் அரசு

ஏரி கால்வாய்களை தூர்வாராத மர்மம் என்ன?

பன்னாட்டு எஜமானர்களின் பின்வாய்

உத்தரவுகளை விடவா

மக்களின் முன்வாய் முக்கியம்.

 

சாராயம் ஊற்றிக் கொடுக்க

திட்டம் போட்டு இலக்கு வைக்கும் அரசு

பெருமழைக்கு திட்டமிடாத நோக்கம் என்ன?

மக்களை போதை ஏற்றி

தள்ளாட வைக்கும் தேவையை விடவா

அவர்கள் நல்வாழ்வு முக்கியமாகி விடும்.

 

ஆறுகள் திருடப்படும்

ஏரி குளங்கள் காணாமல் போகும்

வளங்கள் கொள்ளையிடப்படும்

கனிமங்களும் உறிஞ்சப்படும்

ஏன்

விதை நெல்லையும் விட்டுவைக்க மாட்டார்கள்.

பட்டினியால் செத்தால் கூட

பத்துகாசு நிவாரணம் மட்டுமே மதிப்பு

ஏனென்றால்

இது முதலாளிகளின் அதிகாரம்.

 

இன்றே நாம்

மக்கள் அதிகாரத்துக்காக போராடாவிட்டால்

நாளை

கோமண நூலும் கூட

மிஞ்சப் போவதில்லை.

மின்னூலாக(PDF) தரவிறக்க‌

எவனடா புலியைக் காப்பது?

merku2

அடுத்த பசுமை வேட்டை – கிரீன் ஹண்ட் – தமிழ் நாட்டிலா?

நாட்டின் பல்வேறு இடங்களில் புலிகள் காப்பகம் செயல்பட்டுக் கொண்டிருக்கின்றன. வனங்களைக் காப்பது, வன விலங்குகளைக் காப்பது என்ற பெயரில் பல்வேறு திட்டங்கள் செயல்படுத்தப்பட்டுக் கொண்டிருக்கின்றன. திட்டங்கள் பலவாக இருந்தாலும், செயல்படுத்தப்படும் இடங்கள் பலவாக இருந்தாலும் அனைத்திலும் பாதிக்கப்படுவது அங்கு வாழும் பழங்குடியின மலைவாழ் மக்களே. தெளிவாகச் சொன்னால் வனம், காடுகள் மலைகள் தொடர்பாக தீட்டப்படும் திட்டங்கள் அனைத்தும் அங்கு கிடைக்கும் மரம் உள்ளிட்ட வனச் செல்வங்களையும், கனிம வளங்களையும் பெரு முதலாளிகள் சூறையாடுவதற்காகவே கொண்டுவரப்படுகின்றன.

 

அருவிகள், ஆற்றோர தரிப்பிடங்கள் போன்றவற்றில் உல்லாச விடுதிகளை கட்டுவதற்கும், அதற்கான சாலைகள் அமைப்பதற்கும் வனங்களை குறுக்கும் நெடுக்குமாக பிளந்து போடுகிறார்கள். இதனால் பாதிக்கப்படும் வன விலங்குகள் மலை கிராமங்களுக்குள் புகுந்து மக்களையும் விளை நிலங்களையும் தாக்கி சேதப்படுத்துகின்றன.

 

வங்களில், மலைகளில் கிடைக்கும் கனிம வளங்களைக் கொள்ளையிடுவதற்காக அங்கு வாழும் மக்களை இரக்கமே இல்லாமல் துடைத்தழிக்கிறார்கள். இதை எதிர்த்துப் போராடுவதால் தான் மலை வாழ் மக்களை மாவோயிஸ்டுகள் என்று சொல்லி அவர்களை அழிப்பதற்காக பசுமை வேட்டை நடத்தப்படுகிறது.

 

அண்மையில் ஆந்திராவில் செம்மரங்களை கடத்தி கோடிகளில் புரள்பவர்களுக்கு சலாம் போட்டு, அப்பாவி உழைக்கும் மக்கள் இருபது பேரை சுட்டுக் கொன்றார்கள்.  பல்லாயிரம் ஆண்டுகளாக அந்த வனங்களையும், வன விலங்குகளையும் பாதுகாத்து வந்த பழங்குடியின மலைவாழ் மக்களை துரத்தியடிப்பதை நோக்கமாகக் கொண்டு தான் வனங்களைக் காப்பது, வன விலங்குகளைக் காப்பது என்ற பெயரில் பல்வேறு திட்டங்கள் தீட்டப்படுகின்றன.

 

அவ்வாறான திட்டங்களில் ஒன்று தான் திடீரென அறிவிக்கப்பட்ட குமரி மாவட்ட புலிகள் வனச் சரணாலயம். இது களியல், குலசேகரம், வேளிமலை, அழகியபாண்டியபுரம், கடையல், பேச்சிப்பாறை, பொன்மனை, சுருளோடு, தடிக்காரன்கோணம் ஆகிய வனப்பகுதிகளை உள்ளடக்கியதாக அறிவிக்கப்பட்டிருக்கிறது. திற்பரப்பு அருவி இந்தப் பகுதிக்குள் அடங்குகிறது என்பது குறிப்பிடத்தக்கது. இந்தப் பகுதிக்களுக்குள் காணி என்றழைக்கப்படும் பழங்குடியின மக்கள் வசிக்கிறார்கள். புலிகள் காப்பகம் அமைப்பதற்காக இவர்களிடம் எந்தக் கருத்துக் கேட்பும் நடத்தவில்லை யாரும்.

 

இவர்களை அப்புறப்படுத்துவதற்கு அவர்களை பார்ப்பன நீரோட்டத்தில் இணைப்பதற்கான முயற்சிகள் ஒரு பக்கம் நடந்து கொண்டிருக்கின்றன. மறுபுறம் காட்டு விலங்குகளை வேட்டையாடி கொன்று தின்று விட்டு அந்தப்பழியை காணி இன மக்கள் மீது சுமத்தி வழக்குப் போட்டு கைது செய்து அச்சுறுத்தி இடம்பெயர்ந்து செல்லுமாறு நிர்ப்பந்திக்கப் படுகிறார்கள். ஆண்டாண்டு காலமாய் வாழ்ந்து வரும் இடத்தை விட்டு அவர்கள் எங்கு செல்வார்கள்? வனங்களை, வன விலங்குகளை பாதுகாப்பதையும் தங்கள் வாழ்வையும் பிரிக்க முடியாதபடி இயைந்திருக்கும் அந்த மக்களை விரட்டி விட்டு கொள்ளையர்களுக்கு வழி திறந்துவிடும் இந்த அரசை என்ன செய்வது?

 

அந்தக் காணி இனமக்கள் தங்களை விழிப்பூட்டிக் கொள்ளவும், ஒன்றிணையவும் பாடும் பாடல் ஒன்றிருக்கிறது. தங்கள் நம்பிக்கைகளையும், யதார்த்தத்தையும் எளிய சொற்களில் தெறித்தாற்போல் கூறும் இந்தப் பாடல் நிச்சயம் உங்களை ஈர்க்கும். அவர்களோடு இணைந்து, உளுத்துப் போன இந்த அரசை உலுக்கிப் போடுவது நம்முடைய கடமை,

 

[இந்த பாடலை தந்தவர் திரைப்பட நடிகர், பாடலாசிரியர் என்.டி. ராஜ்குமார்]

 

மலையரசன் கோட்டைக்குள்ள

மதவாதக் கூட்டம் வந்து

ஏதேதோ சொல்லுறானே மலையம்மா – எங்களை

குத்தம் செய்யத் தூண்டுறானே மலையம்மா .. .. .. மலையரசன்

 

மலவாகக் காட்டாளன் காலாட்டுப் பேயெல்லாம்

ஆடும் குலம் எங்க குலம் மலையம்மா

இங்கு ஏதேதோ சாமியின்னு

என்னென்னமோ பேச அந்த

கள்ளத்தனம் புரியுதே மலையம்மா – நம்ம

காணிகுலம் வீணாப் போகுது மலையம்மா .. .. .. மலையரசன்

 

தெங்கு நட்டோம் கமுகு நட்டோம்

சின்னச் சின்ன தோட்டமிட்டோம்

பாரஸ்டுகாரனப் போல் மலையம்மா அந்த

தெம்மாடிப் பாட்டக்காரன்

கண்டிருந்து தட்டிப் பறிச்சான்

குடும்பமும் அடகு போகுது மலையம்மா

எங்களோட கும்பி காந்துது மலையம்மா .. .. .. மலையரசன்

 

புலிகள் சரணாலம் கொண்டுவர வேணுமுண்டு

பண்ணிகள எருமகள வேட்டையாடி திண்ணுறான்

யானைகள கொண்ணுபுட்டு

தந்தங்கள திருடிப்புட்டு

எங்க மேல பழிய தூக்கிப் போடுறானே அவனே

எப்படி புலியக் காக்கப்போறான் மலையம்மா

 

மலையரசன் கோட்டைக்குள்ள

மதவாதக் கூட்டம் வந்து

ஏதேதோ சொல்லுறானே மலையம்மா – எங்களை

குத்தம் செய்யத் தூண்டுறானே மலையம்மா

மின்னூலாக(PDF) தரவிறக்க‌

ஆடு தாண்டும் காவிரியை மக்கள் தாண்டினால் .. .. ..

Mekedat

காவிரியின் குறுக்கே மேக்கே தாட்டு (ஆடு தாண்டும் காவிரி) எனும் இடத்தில் அணை கட்டுவது தொடர்பாக கர்நாடக அரசியல்வாதிகள் தொடர்ந்து பேசி வருகிறார்கள். இதற்கு எதிராக சில நாட்களுக்கு முன்னர் தமிழகத்தில் ஒரு நாள் கடையடைப்பு போராட்டம் நடைபெற்றது. தமிழகம் முழுவதிலும் இப்போராட்டம் வெற்றிகரமாக நடந்தது. பெரும்பாலான இடங்களில் முழுவதுமாக கடைகள் அடைக்கப்பட்டிருந்தன. என்றாலும், மக்களின் உணர்வுபூர்வமான பங்களிப்புடன் நடந்தது என்று கூற முடியவில்லை. ஏன் இது உணர்வுபூர்வமான பிரச்சனை இல்லையா? தமிழகம் கடைமடை மாநிலமாக இருப்பதன் விளைவை தொடர்ச்சியாக நாம் கண்டு வருகிறோம். காவிரியில் கர்நாடகம், பாலாற்றில் ஆந்திரா, முல்லைப் பெரியாற்றில் கேரளா என தமிழகத்தின் நீர் உரிமைகளுக்கே கடுமையான போராட்டம் தேவைப்பட்டிருக்கிறது, தேவைப்படுகிறது எனும் நிலையில் மேக்கே தாட்டுவுக்கு எதிரான போராட்டம் ஏன் மக்களின் கவனத்தை ஒருங்கே பெறவில்லை?

 

ஆற்றுநீர் பிரச்சனை தொடங்கி அனைத்தும் இங்கே தமிழ் தேசியத் தளங்களிலேயே விவாதிக்கப்பட்டுக் கொண்டிருக்கிறது. முல்லைப் பெரியாற்றுப் பிரச்சனை என்றால் மலையாளி தமிழனுக்கு தண்ணீர் தர மறுக்கிறான். பாலாற்றுப் பிரச்சனை என்றால் தெலுங்கன் தமிழனுக்கு தண்ணீர் தர மறுக்கிறான். காவிரி என்றால் கன்னடன் தமிழனுக்கு தண்ணிர் தர மறுக்கிறான். இப்படித்தான் ஒவ்வொன்றும் பார்க்கப்படுகிறது. கூடவே, காவிரிக்கு அதிகம் பாடுபட்டது யார் கருணாநிதியா? ஜெயலலிதாவா? எனும் பட்டிமன்றம்.

 

பெயரளவுக்கு சில அறிக்கை விடுவதைத் தாண்டி தமிழக ஓட்டுக் கட்சிகள் மேக்கே தாட்டு அணை பிரச்சனைக்கு எதிராக எதுவும் செய்துவிடவில்லை. திமுக ஆதரிப்பதாக கூறியது, அதிமுக எதுவும் கூறாமல் அதாவது ஆதரிப்பதாக போக்குக்காட்டி மறைமுகமாக எதிர்த்தது. கொம்பன் திரைப்படத்துக்கு எதிரிப்பு வலுத்தால் நாங்கள் போராடவும் தயங்க மாட்டோம் என்று வீராவேசம் காட்டிய நடிகர் சங்கம் அணைக்கு எதிரான கடையடைப்புக்கு ஆதரவில்லை என்றது. இதே கொம்பன் படத்துக்கு அறிக்கை விட்ட தம்ளர் சீமான் கடையடைப்பு போராட்டத்தை கண்டு கொள்ளவில்லை. விவசாயிகள் முன்னெடுத்த இந்தப்போராட்டத்துக்கு அனைத்து ஓட்டுக் கட்சிகளிடமும் ஆதரவு கேட்டிருந்தும் அவைகளின் அலட்சியம் செரிக்கக் கூடியதல்ல. இதன் விளைவு தான் பத்து நாடுகள் விளையாடிய உலககோப்பை கிரிக்கெட் போட்டிக்கு மக்கள் கொடுத்த முக்கியத்துவத்தில் பத்தில் ஒரு பங்கு கூட இந்த கடையடைப்பு போராட்டத்துக்கு கொடுக்கவில்லை.

 

ஒரு விசயத்துக்கு நாம் கொடுக்கும் ஆதரவும் எதிர்ப்பும் அந்த விசயத்தை நாம் எந்த அளவுக்கு அறிந்து வைத்திருக்கிறோம், அதன் மீது ஏன்ன கருத்து கொண்டிருக்கிறோம் என்பதிலிருந்தே வருகிறது. நம்முடைய அறிதலை கொண்டுவரும் அச்சு ஊடகங்களும், காட்சி ஊடகங்களும் இதில் நீள்துயிலில் இருக்கும் போது, மட்டைப் பந்தாட்டத்தில் மும்முரமாய் இருக்கும் போது வாழ்வாதாரம் குறித்த நினைவு மக்களுக்கு எழவில்லை.

 

உலக வர்த்தகக் கழகத்தின் கட்டளைக்கு ஏற்ப ஆறு, ஏரி, குளங்கள் என நீர்நிலைகள் அரசினால் புறக்கணிக்கப்பட்ட பின்னர், தனியார்மய குழாய்களை பூமியில் இறக்கி ஆலைகளும் குளிபான நிறுவனங்களும் நிலத்தடி நீரை உறிஞ்சிக் குடித்த பின்னர், திட்டமிட்டு விவசாய இடுபொருட்களின் விலை உயர்த்தப்பட்டு, விளைபொருட்களின் விலை குறைக்கப்பட்ட பின்னர் விவசாயம் கோமாவிலும் விவசாயி தற்கொலையிலும் வீழ்ந்தான். தண்ணீரின் தேவை குளிப்பதற்கும், குடிப்பதற்கும் என்று சுருங்கிப் போன இன்றைய நிலையில் பெரும் அணைகளின் பயன் என்ன? யாருக்காக அணைகள் கட்டப்படுகின்றன?

 

விவசாயப் பயன்பாட்டுக்காகவா? அரசின் கொள்கையும், திட்டங்களும் விவசாயத்தை வளர்க்கும் நோக்கில் இல்லை என்பதை ஒவ்வொரு விவசாயியும் தன் சொந்த அனுபவத்திலிருந்து புரிந்து வைத்திருக்கிறான். என்றால் அணைகள் கட்டுவது விவசாயத் தேவைகளுக்காக இருக்க முடியுமா? திட்டமிட்டு விவாசாயத்தை அழிக்கும் அரசு அணைகளை மட்டும் விவசாயத்திற்காக கட்டுமா? ஏற்றுமதிக்கு ஏற்றவாறு இந்தியப் பொருளாதாரம் மாற்றியமைக்கப்பட்ட பிறகு நிறுவப்பட்ட பன்னாட்டு, தரகு நிறுவனங்களுக்கும் ஆலைகளுக்கும் தேவைப்படும் நீரையும், மின்சாரத்தையும் வழங்குவதற்காகவே அணைகளும், அணுமின் நிலையங்களும், உள்நாட்டுக் கட்டமைப்பும் நாற்கர சாலைகளும் ஏற்படுத்தப்படுகின்றன. மறுபக்கம் இத்தகைய பெருந் திட்டங்களுக்கும், அணைகளுக்கும் தேவைப்படும் நிலப் பகுதிகளிலிருந்து தொந்தரவில்லாமல் அகற்றுவதற்காகத் தான் நில அபகரிப்புச் சட்டம் கொண்டுவரப் பட்டிருக்கிறது. இவ்வாறு அகற்றப்படுவதை மக்கள் எதிர்த்தாலோ, மறுத்தாலோ அவர்களை தீவிரவாதிகளாக்கி இராணுவம் எதிர் கொள்ளும். இப்படி அரசின் ஒட்டுமொத்த செயல்பாடும் பன்னாட்டு, தரகு முதலாளிகளுக்கானதாக இருக்கும் போது அணைகள் மட்டும் விவசாயத்துக்காக கட்டப்படுமா?

 

கர்நாடக நீர்பாசனத்துறை அமைச்சர் பாட்டீல் மேக்கேதாட்டு அணையைப் பற்றி குறிப்பிடும் போது கரும்பு விவசாயத்தை மேம்படுத்துவதற்காகவும் பெங்களூரு மக்களின் குடிநீர்த் தேவைகளுக்காகவும் அணை கட்டப்படவிருப்பதாக குறிப்பிட்டார். இது உண்மையா?

 

பெங்களூருவில் யாருக்கு குடிநீர் தட்டுப்பாடு? மால்கள், ஸ்டார் ஓட்டல்கள், பன்னாட்டுக் கம்பெனிகள், உல்லாச சுற்றுலா விடுதிகள், ஐ.டி. கம்பெனி, கேளிக்கைப் பூங்காக்கள், செயற்கை கடல், கோல்ப் மைதானங்கள், இரவு நேர கிளப்புகள், நட்சத்திர விடுதிகள், குதிரைப் பந்தய மைதானங்கள் ஆகியவைகளுக்குத் தான் முதன்மையாக குடிநீர் வினியோகம் செய்யப்படுகிறது. இவைகளுக்கு தண்ணீர் தட்டுப்பாடு இருந்ததே இல்லை. இவைகளுக்குப் போக மீதம் இருந்தால் மட்டும் தான் கூலி ஏழைத் தொழிலாளர்கள், நடுத்தர மக்கள், வியாபாரிகள், ஆசிரியர்கள் போன்ற கீழ்த்தட்டு மக்களுக்கு வழங்கப்படுகிறது. மட்டுமல்லாது மொத்தம் வழங்கப்படும் தண்ணீரில் பாதிக்கும் மேல் அதாவது 75கோடி லிட்டர் நீர் வீணாகிறது என்று மத்திய குடிநீர் கமிசன் கர்நாடக அரசை தொடர்ந்து குற்றம்சாட்டி வருகிறது. இப்போதும் அதிகரித்து வரும் பன்னாட்டு நிறுவனங்களின் தேவைகளை நிறைவேற்றுவது குறித்துத் தான் கர்னாடக அரசுக்கு கவலையே தவிர சாதாரண மக்களுக்கான தேவைகளை முன்னிட்டு அல்ல.

 

சரி, இதற்கு மேக்கே தாட்டு அணை மட்டும் தான் தீர்வா? பெங்களூருவில் ஓடும் ஆர்க்காவதி எனும் ஆற்று நீரை சுத்தீகரித்து வினியோகிக்கும் திட்டம் நீண்டகாலமாக கிடப்பில் போடப்பட்டிருக்கிறது. மாநகர எல்லைக்குள் இருக்கும் நூற்றுக்கணக்கான ஏரிகள் அவற்றுக்கு நீர்வரும் பாதைகள் பன்னாட்டு நிறுவனங்களின் கழிவுகளை கொட்டும் இடங்களாக மாற்றப்பட்டதால் தூர்ந்து கிடக்கின்றன. தேவை என்று கோடிக்கணக்கான லிட்டர் தண்ணீரை பெங்களூருவுக்குள் கொண்டு வந்துகொண்டே இருந்தால் கழிவு நீரை என்ன செய்வது? இப்படி சில கன்னட அமைப்புகள் கேள்வி எழுப்புகின்றன. ஆர்க்காவதி ஆற்று நீரை பயன்படுத்துவதும் அதற்கான கால்வாய்களை சீர் செய்வதும் மட்டுமே சரியான தீர்வு என்கின்றன அவை. உழைக்கும் மக்கள் ஒரு குடம் நீருக்காக அலைந்து கொண்டிருக்கையில் அழகுக்காக வளர்க்கப்படும் செடிகளுக்கும் கோல்ப் மைதானங்களுக்கும் நீரை இறைப்பது வக்கிரமா? இல்லையா?இதை சரி செய்யாமல் பெங்களூருவின் நீர்த் தேவை தீர்ந்து விடுமா?

 

கரும்பு விவசாயத்தை மேம்படுத்த மேக்கே தாட்டு அணை பயன்படப் போகிறதா? நாட்டிலேயே கரும்பு விவசாயிகள் அதிகம் தற்கொலை செய்து கொள்வது கன்னடத்தில் தான். இதற்கான கன்னட கரும்பு விவசாயிகள் பல போராட்டங்களை நடத்தியுள்ளனர். அவர்களின் கோரிக்கை என்ன? கரும்புக்கு உரிய விலை கொடுக்க வேண்டும். சர்க்கரை ஆலை முதலாளிகள் வைத்திருக்கும் நிலுவைத் தொகையை உடனடியாக விவசாயிகளுக்கு வழங்க வேண்டும். இடுபொருட்கள் தடையின்றிகிடைக்க வேண்டும். இவை தான் அவர்களின் கோரிக்கைகள். இந்த கோரிக்கைகள் குறித்து எதுவும் கூறாத அரசு அணை கட்டி கரும்பு விவசாயத்தை ஊக்குவிக்கப் போகிறதா?

 

இத்தனையையும் மீறி மேக்கே தாட்டுவில் கன்னட அரசு அணை கட்ட விரும்புவது ஏன்? விஷன் 2025 என்றொரு திட்டத்தை தமிழக அரசு வைத்திருப்பது போல் பெங்களூரு மாஸ்டர் பிளான் 2031 எனும் திட்டத்தை கன்னட அரசு வைத்திருக்கிறது. பெங்களூருவில் உள்ள உழைக்கும் மக்களை குடிசைவாசிகளை வெளியேற்றி ஆர்க்காவதி ஆறு தொடங்கி மேக்கே தாட்டு முடிய சுற்றுலா தலமாக மாற்றி கேளிக்கை விடுதிகளையும் தங்கும் விடுதிகளையும் அமைக்க திட்டமிட்டிருக்கிறது. இதற்காக நெதர்லாந்து நிறுவனம் ஒன்றிடம் புரிந்துணர்வு ஒப்பந்தம் போடப்பட்டுள்ளது. இதற்காகத் தான் காவிரி நீரைக் கொண்டுவரத் துடிக்கிறதே தவிர கரும்பு விவசாய மேம்பாட்டுக்காகவோ, மக்களின் குடிநீர் தேவைக்காகவோ அல்ல.

 

இப்போது மட்டுமல்ல, 1967ம் ஆண்டிலிருந்து மேக்கே தாட்டு அணை கட்டப் போவதாக கன்னட அரசு தொடர்ந்து கூறி வந்திருக்கிறது. ஆனால் கட்ட முடியவில்லை. காரணம் என்ன? அணையின் நீர்த் தேக்கப் பகுதி அடர்ந்த வனப்பகுதியில் 2500 ஏக்கர் வரையில் எடுத்துக் கொள்ளும் என்பதால் வன விலங்குகள் பாதிப்பு சுற்றுச்சூழல் உள்ளிட்ட காரணங்களால் மத்திய அரசின் குறிப்பிட்ட துறைகள் இத்திட்டத்திற்கு அனுமதி வழங்கவில்லை. ஆனால் தமிழகம் எதிர்ப்பதனால் மட்டுமே அணை கட்டுவதில் தாமதம் ஏற்படுவதாக கன்னட அரசு தொடர்ந்து கன்னட மக்களிடம் கன்னட தேசிய உணர்வை கிளறி வருகிறது. முல்லைப் பெரியாற்று விசயத்தில் கேரள அரசு அணை உடையப் போவதாக கிராபிக்ஸ் பயம் காட்டிய அதே உத்தி தான்.

 

தமிழகத்துக்கு தர வேண்டிய நீரை கொடுத்தது போக மீதமிருக்கும் உபரி நீரைத்தான் மேகே தாட்டு அணையில் சேமிக்க இருக்கிறோம் இதற்கு ஏன் தமிழகம் எதிர்ப்பு தெரிவிக்க வேண்டும்? கன்னட அரசின் முக்கியமான கேள்வி இது. தமிழகத்துக்கு முறையாக ஒவ்வொரு மாதமும் தர வேண்டிய நீரின் அளவை பல்வேறு காரணங்களைக் கூறி குறைத்து வருகிறது கன்னடம். மழைக்காலங்களின் வரும் மேலதிக நீரைத் திறந்து விடும் வடிகால் நிலமாகத்தான் தமிழகத்தை கன்னட அரசு கருதி வருகிறது. இந்த நிலையில் அந்த மழை நீரையும்தேக்கி வைப்பதற்கு தான் மேகேதாட்டு பயன்படுமேயன்றி, தமிழகத்துக்கான நீரைக் கொடுத்துவிடுவோம் என்பதெல்லாம் பொய்ப் பிரச்சாரம்.

 

மட்டுமல்லாது, தஞ்சை டெல்டா பகுதியில் செயல்படுத்தப்படவிருக்கும் மீத்தேன் எடுக்கும் திட்டத்துக்கு கடும் எதிர்ப்பு கிளம்பியிருக்கிறது. மேக்கே தாட்டு அணைகட்டி நீரைத் தடுத்தால் நீரின்றி தஞ்சை டெல்டா பகுதி பாலவனமாகி மீத்தேன் திட்டத்துக்கு எதிர்ப்பு குறையும் என்றும் கணக்கு போடுகின்றன கார்ப்பரேட் நிறுவனங்கள். இதுவும் மேக்கே தாட்டு அணையை கட்டத் துடிப்பதற்கான முக்கியமான காரணமாக இருக்கிறது. இவ்வாறு கார்ப்பரேட் நிறுவனங்களின் லாபத்துக்கான திட்டங்களைத் தீட்டி செயல்படுத்துவதைத் தான் நாட்டின் வளர்ச்சி என்கிறார்கள்.

 

கன்னட அரசு மட்டுமா இவைகளை செயல்படுத்துகிறது? தமிழகம் உட்பட எல்லா மாநில அரசுகளும் இப்படித்தான் செயல்படுகின்றன. அரசுகளின் திட்டம் எதுவானாலும் அவை மக்களுக்காக இருப்பதில்லை. கார்ப்பரேட் முதலாளிகளின் நலனிலிருந்தே அரசின் கொள்கைகள் தீர்மானிக்கப்படுகின்றன. உலக வங்கி, உலக வர்த்தக கழகம் உள்ளிட்ட பல சர்வதேச அமைப்புகள் மூன்றாம் உலக நாடுகளை ஏகாதிபத்திய பன்னாட்டு நிறுவனங்கள் சுரண்டுவதற்காகவே ஏற்படுத்தப்பட்டவை. இவைகளில் உத்தரவை மீறி எந்த அரசும் எதுவும் செய்து விட முடியாது. எரிவாயு மானியத்தை வாய்ப்புள்ளோர் முன்வந்து விட்டுக் கொடுக்க வேண்டும் என்று கோரும் மோடி, நிதிநிலை அறிக்கையில் ஆண்டுதோறும் ஒரு லட்சம் கோடி அளவில் முதலாளிகளுக்கு சலுகைகளும் வரித் தள்ளுபடியும் செய்து கொண்டிருக்கிறார். அதில் ஒரு பைசா குறைக்க முடியுமா?

 

அரசுகள் அனைத்தும் மக்களுக்கானது இல்லை. மேக்கே தாட்டு அணை தமிழக மக்களுக்கு மட்டுமின்றி கன்னட மக்களுக்கும் வாழ்வாதாரத்தை கேள்விக்குறியாக்குவது தான். கன்னட அரசு மக்கள் நலனிலிருந்து அணையை கட்டவில்லை, இன்றைய தமிழக அரசும் கார்ப்பரேட்டுகளின் நலனுக்காகவே கள்ள மௌனம் சாதிக்கிறது. எதிர்க்கும் ஓட்டுக் கட்சிகள் கூட வேறு வேறு காரணங்களுக்காகவே எதிர்க்கின்றன. அரசுகள் மட்டுமல்ல, அரசில் இன்று அங்கம் வகிக்கும், நாளை அங்கம் வகிக்கப்போகும் அத்தனை ஓட்டுக் கட்சிகளும் மக்களுக்கு எதிரானவைகளே. காவிரியில் மட்டுமல்ல ஏல்லாவற்றிலும் மக்கள் உரிமைகள் மீட்டெடுக்கப்பட வேண்டும் என்றால் மக்கள் களத்தில் இறங்காதவரை சாத்தியமில்லை.

 

மேக்கே தாட்டை ஆடு கடந்தால் மட்டும் போதாது, உழைக்கும் மக்களும் கடக்க வேண்டும். அப்பட்டமாகவே மக்கள் நலனை அலட்சியப்படுத்தி மீறும் அரசுகளை அதன் அமைப்புகளை நொறுக்குவதன் மூலம் அதை கடக்க வேண்டும். ஆற்றையே சுரண்டி விற்ற மணல் மாஃபியாக்களை எதிர்த்து கார்மாங்குடி கிராம மக்கள் ஒரு புதிய வரலாற்றையே படைத்துள்ளார்கள். இந்திய வரலாற்றிலேயே முதன் முறையாக தங்கள் வீரியமான போராட்டத்தின் மூலம் மணல் அள்ளுவதை தடுத்து நிறுத்தி குவாரியை மூடியது உழைக்கும் மக்களுக்கான முன்னுதாரணம். இது போல் எல்லா பகுதிகளிலும் ஓட்டுக் கட்சிகளின், அரசு அதிகாரிகளின் அதிகாரங்களை கேள்விக்கு உள்ளாக்க வேண்டும். அதன் மூலம் அதிகாரங்களை மக்கள் தங்கள் கைகளில் எடுக்கும் எல்லைக்கு உயர வேண்டும். அதுவரை நம் வாழ்வு நம் கைகளில் இல்லை.

மின்னூலாக(PDF) தரவிறக்க‌

தனியார்மயக் கொள்ளையைத் தடுப்போம் வாருங்கள்.

 

அன்பார்ந்த உழைக்கும் மக்களே,

 

மே தினம் – முதலாளி வர்க்கத்திற்கு எதிராக தொழிலாளி வர்க்கம் தனது உரிமைகளை ரத்தம் சிந்தி போராடி நிலை நாட்டிக் கொண்ட நாள். எட்டு மணிநேர வேலை என்ற உரிமை மட்டுமல்ல, குறைந்தபட்ச ஊதியம், பணி நிரந்தரம், இலவசக் கல்வி, இலவச மருத்துவம் உள்ளிட்ட பல்வேறு உரிமைகளை உலகெங்கும் மக்கள் போராடித்தான் பெற்றிருக்கிறார்கள். அவ்வாறு போராடிப் பெற்ற பல உரிமைகள் இன்று நேரடியாக பறிக்கப்படுவதுடன், பல மறைமுகமான வழிகளிலும் நம் மீதான சுரண்டலும் அடக்குமுறையும் தீவிரப்படுத்தப்பட்டுள்ளன.

 

தற்போது பால், பேருந்து, மின் கட்டண உயர்வு என்ற பெயரில் மாதந்தோறும் ஏழை நடுத்தரக் குடும்பம் ஒன்றிடமிருந்தும் ரூபாய் 2000க்கும் மேல் கசக்கிப் பிழிந்து கஜானாவை நிரப்பும் திட்டத்தை அறிவித்திருக்கிறார் பாசிச ஜெயலலிதா. கஜானாவை கருணாநிதி காலி செய்து விட்டதாகவும் அதனை நிரப்புவதற்கும், போக்குவரத்துக் கழகங்கள் மின் வாரியங்கள் போன்றவற்றை லாபத்தில் நடத்துவதற்கும் கட்டண உயர்வு தவிர்க்க இயலாதது என்றும் நியாயப்படுத்துகிறார். ஐந்து ஆண்டுகளுக்கு முன்னரே கட்டண உயர்வு என்ற பெயரில் இந்த வழிப்பறிக் கொள்ளையை கருணாநிதி நடத்தியிருக்க வேண்டுமென்றும், அவர் செய்யத் தவறிய இந்தப் புனிதக் கடமையை தான் நிறைவேற்றியிருப்பதாகவும் சொல்லிப் பூரிக்கிறார். இந்த வழிப்பறியை ஜெயலலிதாவின் துணிச்சல் என்றும் நிர்வாகத் திறமை என்றும் போற்றுகின்றன ஊடகங்கள்.

 

கஜானா காலி என்றவுடன் நாமும் அதிர்ச்சி அடைகிறோம். கட்டண உயர்வு தவிர்க்க முடியாதது என்று எண்ணிக் கொள்கிறோம். நம் வீட்டின் கஜானா காலியாகி கடனில் தவிக்கிறோமே, அதிரடியாக நாம் நமது சம்பளத்தை உயர்த்திக் கொள்ள முடியுமா? அரசாங்கம் தான் உயர்த்திக் கொடுக்குமா? இரண்டுமில்லை. எனவே, அதிரடியாக நம் வாழ்க்கைத் தரத்தைத் தான் குறைத்துக் கொள்கிறோம். இனி குறைக்கக் கூடிய செலவு எதுவும் இல்லை என்பதால் கூடுதலாக உழைக்கத் தொடங்குகிறோம். வீட்டு வேலை செய்யும் பெண்கள் கூடுதலாக இரண்டு வீடுகளில் வேலை செய்கிறார்கள். ஆட்டொ ஓட்டுனர்கள், கூலித் தொழிலாளர்கள் மேலும் சில மணி நாரம் உழைக்கிறார்கள். பலர் மனைவி பிள்ளைகளை வேலைக்கு அனுப்புகிறார்கள். கடன் வாங்குகிறார்கள். அடைக்க முடியாதவர்கள் தற்கொலை செய்து கொள்கிறார்கள்.

 

பால், தண்ணீர், உணவு, கல்வி, மருத்துவம், மின்சாரம், பேருந்து போன்றவையெல்லாம் சேவைத்துறைகள். மக்களுக்கு இச்சேவைகளை வழங்குவது அரசாங்கத்தின் கடமை. இலாபம் ஈட்டுவது இவற்றின் நோக்கமாக இருக்க முடியாது, இருக்கவும் கூடாது. இலாபமீட்டி கஜானாவை நிரப்புவதையே நோக்கமாகக் கொண்ட நிறுவனத்தின் பெயர் அரசாங்கமல்ல – கம்பெனி. “காசில்லாதவன் கடவுளே ஆனாலும் கதவைச் சாத்தடி” என்று கூறுபவரின் பெயர் முதல்வர் அல்ல – முதலாளி. கஜானாவை நிரப்பி தொழில் தொடங்கி, வேலைவாய்ப்பை பெருக்கி தமிழகத்தை முதல் மாநிலமாக்கும் உன்னதமான நோக்கத்துக்காகத்தான் இன்றைக்கு மக்களின் தாலியை அறுப்பதாக விளக்கமளிக்கிறார் அம்மா. ஆட்டுக்கு தீனி போட்டு வழர்ப்பது கறிக்காகத்தான். கட்டணத்தை ஏற்றுவதும், பொதுத்துறை நிறுவனங்களின் லாபத்தை உயர்த்துவதும் அவற்றை தனியார் மயமாக்குவதற்குத்தான். கணிசமாக லாபமீட்டுகின்ற பொதுத்துறை வங்கிகள், காப்பீடு, பெல், என்.எல்.சி போன்ற நிறுவனங்கள் அறுத்து கூறுகட்டி பன்னாட்டு முதலாளிகளுக்கு விற்கப்படுவதை நாம் காணவில்லையா?

 

இந்தக் கட்டண உயர்வால் உண்மையில் ஆதாயம் அடைபவர்கள் யார்? ஏற்கனவே லாபமீட்டிக் கொண்டிருந்த பேருந்து, பால்பண்ணை முதலாளிகளும் விலையை உயர்த்திவிட்டார்கள். அவர்களது இலாபம் பன்மடங்காகிவிட்டது. டாடா, அம்பானி, அடானி, அப்போலோ போன்ற கார்பரேட் மின் உற்பத்தி நிறுவனங்கள் மின்சாரத்திற்கு என்ன விலை கேட்கிறார்களோ அதனை மக்களிடமிருந்து வசூலித்துக் கொடுப்பதற்காகத் தான் மின் கட்டணம் உயர்த்தப்படுகிறது.

 

பத்து லட்சம் கோடி ரூபாய்க்கும் மேல் தள்ளுபடி செய்து அடிமாட்டு விலையில் நிலக்கரிச் சுரங்கங்களை கார்பரேட் முதலாளிகளுக்குத் தந்திருக்கிறது மன்மோகன் சிங் அரசு. நிலக்கரியை இலவசமாகக் கொடுத்துவிட்டு, முதலாளிகள் சொல்லும் விலைக்கு அவர்களிடமிருந்து மின்சாரத்தைக் கொள்முதல் செய்கிறது. எண்ணெய் கிணறுகளை அம்பானி போன்ற தரகு முதலாளிகளுக்குத் தந்துவிட்டு நம் பொதுச் சொத்தான எண்ணெயை சர்வதேச சந்தை விலையில் அம்பானியிடமிருந்து வாங்குகிறது. தமிழகத்தில் முதலீடு செய்திருக்கும் ஜப்பானிய முதலாளிகளுக்கும், அதிகாரிகளுக்கும் சென்னையில் தனியாக ஒரு நகரத்தையே அமைத்துக் கொடுக்கிறார் ஜெயலலிதா.பன்னாட்டு நிறுவனங்களுக்கு மானியமாகவும், வரிச் சலுகையாகவும் பல ஆயிரம் கோடிகளை திமுக அரசும் வாரி வழங்கியிருக்கிறது.

 

எனினும், முதலாளிகளுக்கு வாரிக் கொடுத்து கஜானாவைக் காலி செய்துவிட்டார் என்று ஒருபோதும் ஜெயலலிதா கருணாநிதியைக் குற்றம் சாட்டியதில்லை. கஜானாவை நிரப்புவதற்காக கார்ப்பரேட் நிறுவனங்களுக்கு கருணாநிதி வழங்கிய சலுகைகளை ரத்து செய்ததும் இல்லை. பன்னாட்டு நிறுவனங்களுக்கும், தரகு முதலாளிகளுக்கும் மக்களைக் கொள்ளையிடுவதற்கு வழிவகை செய்து கொடுக்கும் தரகனாகவும், கங்காணியாகவுமே ஜே அரசு செயல்படுகின்றது. முதலளிகளுக்கு வாரிக் கொடுப்பதற்காகவும், தனியார்மய, தாரளமய கொள்கைகளை எதிர்த்துப் போராடும் மக்களை ஒடுக்க, போலீசு படைகளை நவீனமாக்குவதற்காகவும் தான் கஜானாவின் பணம் பயன்படுத்தப்படுகிறது.

 

தனியார்மயம், தாராளமயம், உலகமயம் என்றழைக்கப்படுகின்ற மறுகாலனியாக்க கொள்கையை அமல்படுத்துவதில் ஓட்டுக் கட்சிகளிடையே எந்த வேறுபாடும் இல்லை. அது மட்டுமல்ல, இக்கட்சிகளின் உள்ளூர் தலைவர்களில் தொடங்கி அமைச்சர்கள், உயர் அதிகார வர்க்கத்தினர் வரை அனைவரும் இந்த மறுகாலனியாக்க கொள்கையில் தொழில் ரீதியில் கூட்டுச் சேர்ந்திருக்கிறார்கள். காண்ட்ராக்டர்களாக, மணல் மாஃபியாக்களாக, ரியல் எஸ்டேட் புரோக்கர்களாக, தண்ணீர் வியாபாரிகளாக, பேருந்து பால்பண்ணை முதலாளிகளாக இருக்கும் இவர்கள் கட்டண உயர்வு, விலை உயர்வு ஒவ்வொன்றிலும் ஆதாயம் அடைகிறார்கள். இன்றைக்கு ஆயிரம் கோடி லட்சம் கோடி எனசந்தி சிரிக்கும் ஊழல்கள் தனியார்மயம் என்பதே பகற்கொள்ளைதான் என நிரூபித்திருப்பதுடன் தரகு முதலாளிகளுடன் ஒட்டுப் பொருக்கிகள் வைத்திருக்கும் தொழில் ரீதியான கூட்டையும் அம்பலமாக்கியிருக்கின்றன.

 

உழைக்கும் மக்களிடமிருந்துகசக்கிப் பிழிந்து எடுக்கப்படும் பணம் அரசாங்க கஜானவை மட்டுமல்ல, முதலாளிகளின் பணப் பெட்டியையும் நிரப்புகிறது. டாடா, அம்பானி, மிட்டல் போன்ற கோடீசுவரர்களின் சொத்து என்ன வேகத்தில் உயர்கிறதோ அதே வேகத்தில் ஏழைகளின் எண்ணிக்கையும் உயர்கிறது. எனினும் பன்னாட்டு கம்பனிகளின் பொருட்களையும், ஆடம்பரங்களையும் நிஉகரும் வசதி கொண்ட மேல்தட்டுப் பிரிவினரைப் பற்றி மட்டுமே அரசு கவலைப்படுகிறது. இவர்களுக்கான மால்களும் புதுப் புது கார்களும், கேளிக்கை விடுதிகளும், நவீன நுகர்பொருட்களும் பெருகுவதைக் காட்டி நாடு முன்னேறுகிறது என்று நம்மையும் நம்பச் சொல்கிறது.

 

நாமும் நம்புகிறோம். கட்டண உயர்வு, விலைவாசி உயர்வு ஆகிய அனைத்துக்கும் ஏதோ ஒரு நியாயம் இருப்பதாகவும் கற்பித்துக் கொள்கிறோம். நம்மை நாமே வருத்திக் கொள்வதன் மூலம் இந்த துன்பத்திலிருந்து மீள முயல்கிறோம். நூறில் ஒரு நபருக்கு அரிதாக அடிக்கும் “அதிர்ஷ்டத்தை” பார்த்து அப்படி ஒரு வாய்ப்பு நமக்கும் கிடைக்காதா என ஏங்குகிறோம். 99 சதவீத மக்களின் நிரந்தரமான “துரதிஷ்டத்துக்கான” காரணத்தைக் காண மறுக்கிறோம். திமுக, அதிமுக என்று மாற்றி ஓட்டுப் போடுவதன் மூலம் நமது கோபத்தைக் காட்டுகிறோம்.

 

மக்களின் இந்த ஏமாளித்தனத்தைப் ப்யன்படுத்திக் கொண்டு தான் ஜெயலலிதா ஆட்சிக்கு வந்தார். இன்று திமுக அடுத்த வாய்ப்புக்காக ஆவலுடன் காத்திருக்கிறது. மற்ற ஓட்டுப் பொறுக்கிகளும் தேர்தல் எனும் பம்பர் குலுக்கலுக்காக காத்திருக்கிறார்கள். நம்மைக் கொள்ளையிடும் தனியார்மயம் தாராளமயம் தான் எல்லா ஓட்டுப் பொறுக்கி கட்சிகளின் கொள்கை. ஓட்டுப் பொறுக்கி அரசியல் மூலம் இந்த தனியார்மயத்தை ஒழித்துவிடப்போவதாக யாரேனும் சொன்னால் அதைவிடப் பெரிய பித்தலாட்டம் இல்லை. அப்படி பேசிவந்த போலி கம்யூனிஸ்டுகளும், தனியார்மயத்துக்கு எதிராக சவடால் பேசும் எல்லா ஓட்டுப் பொறுக்கிகளும் அம்பலமாகி நிற்கிறார்கள்.

 

இந்த ஓட்டுப் பொறுக்கி அரசியல் கட்சிகளின் மூலம் மக்கள் தமது பிரச்சனைகள் எதற்கும் தீர்வு காண முடியாது என்ற உண்மைக்கு கூடங்குளம் மக்கள் போராட்டமும், முல்லைப் பெரியாறு உரிமைக்காக தமிழக மக்கள் நடத்திய போராட்டமும் சான்று பகர்கின்றன. வெற்றியோ தோல்வியோ ஓட்டுப் பொறுக்கிகளை நம்பக்கூடாது என்கிற மக்களின் பொதுக்கருத்தை இப்போராட்டங்கள் பிரதிபலிக்கின்றன.

 

சட்டத்தின் ஆட்சி நீதிமன்றங்களின் மூலம் நீதியைப் பெறுவது என்ற முயற்சிகள் எல்லாம் தோற்றுப் பல்லிளித்துப் போய்விட்டன. காவிரி முல்லைப் பெரியாறு தீர்ப்புகளை மீறிய கர்நாடக கேரள அரசுகளின் ஒரு முடியைக் கூட உச்சநீதி மன்றத்தால் அசைக்க முடியவில்லை. தங்களைப் பணிநீக்கம் செய்தது செல்லாது என்று உச்சநீதி மன்றத்தில் வாதாடிப் பெற்ற மக்கள் நலப் பணியாளர்கள் இன்னும் தெருவில் தான் நிற்கிறார்கள். சென்னைஉயர்நீதி மன்றத்தை ஜெயலலிதா மதிக்கவில்லை. எந்த மாநில அரசும் எங்கள் தீர்ப்புகளை மதிப்பதில்லை என்று உச்சநீதி மன்ற நீதிபதிகளே கோமாளிகளைப் போல புலம்புகிறார்கள்.

 

பொய், பித்தலாட்டம், சட்டவிரோத, கிரிமினல் வேலைகள் ஆகிய அனைத்தையும் சட்டம் ஒழுங்கின் பெயரால் அரங்கேற்றுகிறது போலீசு. குற்றம் நிரூபிக்கப்படாமலேயே போலி மோதலில் சுட்டுக் கொன்றுவிட்டு செத்தவர்கள் கொள்ளையர்கள் என்று சாதிக்கின்றது. சட்டத்தின் ஆட்சியை மதிக்காத கேரள அரசை எதிர்த்துப் போராடினால், போராடும் மக்கள் மீது துப்பாக்கிச் சூடு நடத்துகிறார்கள் இந்த “சட்டத்தின் காவலர்கள்” அணு உலை வேண்டாம் என உண்ணாவிரதம் இருக்கும் மக்கள் மீது ராஜத்துரோகம், சதி, அரசுக்கு எதிராகப் போர் தொடுத்தல் போன்ற ஆயுள் தண்டனைக் குற்றங்களைச் சுமத்தி சிறையில் அடைக்கிறது போலீசு. அறவழி அமைதிவழி என்பதெல்லாம் காரியத்துக்கு ஆகாதவை மட்டுமல்ல, அவை நம்மை காயடிக்க மட்டுமே பயன்படுபவை என்றே நம் அனுபவங்கள் காட்டுகின்றன.

 

மாற்றுப் பாதை எது, மாற்றுப் போராட்ட முறை எது என்பதே நம்முன் உள்ள கேள்வி. கம்யூனிசத்திற்கு எதிராக கடைவிரிக்கப்பட்ட காந்தியம் உள்ளிட்ட எல்லா இசங்களும் பல்லிளித்து விட்டன. தலித்தியம் பெரியாரியம் என்ற பேச்செல்லாம் ஓட்டுப் பொறுக்கிப் பிழைப்பதற்கும், ஒடுக்கப்பட்ட மக்களை விற்பதற்குமே என்பது அம்பலமாகிவிட்டது. சொல்லிக் கொள்ளப்படும் தேர்தல் ஜனநாயகம் கிழிந்து கந்தலாகத் தொங்குகிறது.

 

நம்மையும் நம் உரிமைகளையும் இந்த நாட்டையும் காப்பாற்றவல்ல மாற்றுப்பாதை நக்சல்பாரிப் புரட்சிப் பாதை ஒன்றுதான். தொழிலாளி வர்க்கத்துக்கு மட்டுமல்ல, இந்த நாட்டின் மீது பற்றுக் கொண்ட அனைவருக்கும் நம்பிக்கை நட்சத்திரமாக விளங்குபவர்கள் நக்சல்பாரிகள் மட்டும் தான். ஜனநாயகம் என்ற பெயரில் முதலாளித்துவம் நடித்து வந்த நாடகம் அதன் கடைசிக் காட்சிக்கு வந்துவிட்டது. உலக முதலாளித்துவத்தின் தலைமையகமான அமெரிக்காவிலேயே “முதலாளித்துவம் ஒழிக” என்ற மக்களின் போர்க்குரல் முன் எப்போதும் இல்லாத கோபத்துடன் ஒலிக்கத் தொடங்கி விட்டது. பிரான்சு, பிரிட்டன், கிரீஸ், இத்தாலி, ஸ்பெயின் என காட்டுத்தீயைப் போல ஐரோப்பியக் கண்டம் முழுவதும் பற்றிப் படர்கிறது மக்கள் போராட்டம். முதலாளி வர்க்கம் மூர்க்கத்தின் கொடுமுடியில் வீற்றிருந்த அதன் துவக்க காலத்தில் தங்கள் இன்னுயிர் தந்து உலகத் தொழிலாளி வர்க்கத்தின் உரிமையை நிலை நாட்டினார்கள் மேதினத் தியாகிகள். இன்று மரணப் படுக்கையில் கிடக்கும் முதலாளித்துவம் தன் உயிரைக் காப்பாற்றிக் கொள்வதற்காகத் தொழிலாளி வர்க்கத்தின் உயிரை உறிஞ்சுகிறது. விலை உயர்வு, உரிமை பறிப்பு, சுரண்டல், அடக்குமுறை, பொதுச் சொத்துகள் அபகரிப்பு, ஆக்கிரமிப்புப் போர்கள் ஆகிய அனைத்தும் காட்டும் உண்மை இது தான்.

 

அன்று உலகத் தொழிலாளி வர்க்கத்தின் உரிமைக்காக நெஞ்சுரத்துடன் தூக்குமேடையை மிதித்தனர் சிகாகோ தொழிலாளர்கள். இன்று மரணத்திலிருந்து மீளத்துடிக்கிறது முதலாளித்துவம் எனும் மிருகம். அதன் நெஞ்சின் மீது ஏறி அமர்ந்து குரல்வளையை நெறித்து அதனை சவக் குழிக்கு அனுப்புவோம்!

 

கம்யூனிசம் வெல்க!

நக்சல்பாரியே அதற்கான பாதை என இம்மேநாளில் முழங்குவோம்!

 

மின்னூலாக(PDF) தரவிறக்க‌

தண்ணீர்: நாசமாக்கினால் பரிசு, குடித்தால் காசு.

 

சில பத்தாண்டுகளுக்கு முன் தாகத்திற்கு தண்ணீர் குடிப்பதற்கு காசு கொடுக்க வேண்டும் என்று மக்களிடம் கூறினால் வயிறு வலிக்கச் சிரித்திருப்பார்கள் அல்லது கண் சிவக்க கோபப்பட்டிருப்பார்கள். ஆனால் இன்று அது தான் யதார்த்தம். இதில் ஒரு அடி மேலே எடுத்து வைத்து ஏழையை மிதித்து இன்னும் கீழே தள்ளுவதற்கு அரசு தயாராகி விட்டது. அதன் அடையாளம் தான் ”தேசிய நீர் கொள்கை 2012” இதன் முதன்மையான ஒரு அம்சம் நிலத்திலிருந்து கிடைக்கும் நீர் அந்த நிலத்தின் உரிமையாளனுக்கு சொந்தமல்ல என்பது. அதாவது ஒரு விவசாயி தன் நிலத்தில் தன் சொந்த செலவில் வெட்டிய கிணற்றிலிருந்து அவன் விருப்பப்படி வயலுக்கு நீர் பாய்ச்ச முடியாது.  அதற்கும் மீட்டர் வைத்து அளந்து காசு கொடுக்க வேண்டும். அரசு யாருக்காக செயல்படுகிறது என்பதை தன் ஒட்டுக் கோமணத்தையும் அவிழ்த்துப் போட்டு அம்மணமாகக் காட்டி  ஆண்டுகள் பல கடந்து விட்டன. இந்த வரைவுச் சட்டத்தின் மூலன் தன் கோரைப் பற்களையும் இளித்துக் காட்டியிருக்கிறது.

 

”விவசாயத்துக்கு இலவச மின்சாரம் வழங்குவதால் விவசாயி தேவையின்றி நீரை வீணாக்குகிறான். அதனால் தான் தண்ணீர் பற்றாக்குறை ஏற்படுகிறது. அதற்கு விலை வைத்தால் தான் தண்ணீர் வீணாவது குறையும் தட்டுப்பாடும் நீங்கும்” இது இறக்குமதி செய்யப்பட்ட பிரதமர் மன்மோகன் சிங். ”இந்தியாவில் அடிமட்ட விலையில் விற்கப்படும் ஒரே பண்டம் தண்ணீர் தான். இதை மாற்றியமைக்க வேண்டும்” இது அமெரிக்க கைக்கூலி மாண்டேக் சிங் அலுவாலியா. மக்களைப் பற்றி கவலைப்படாத இந்த சாவி கொடுத்த பொம்மைகள் தான் மண்ணின் புதையல் எப்படி மக்களுக்கு சொந்தமில்லையோ அதேபோல் நிலத்தடி நீரும் அந்த மக்களுக்கு சொந்தமில்லை என்று ஒப்பிக்கின்றன. 

 

மேலோட்டமாகப் பார்த்தால் இது சரியானது போல் சிலருக்கு தோன்றலாம். ஆண்டாண்டு காலமாக குடியிருந்து கொண்டிருந்தாலும் அந்த நிலத்தின் அடியில் கனிம வளம் கண்டுபிடிக்கப்பட்டால் மக்கள் பணத்தில் இயங்கும் இராணுவத்தைக் கொண்டே அந்த மக்களை விரட்டிவிட்டு அந்த கனிம வளத்தை முதலாளிகளுக்கு அடிமாட்டு விலைக்கு கொடுக்கும். அதாவது மண்ணின் அடியிலிருக்கும் புதையல் அந்த மண்ணை உடைய மக்களுக்கு சொந்தமில்லை, அது முதலாளிகளுக்கே சொந்தம். அதுபோலத்தான் நிலத்தடி நீரும், அது முதலாளிகளுக்கே சொந்தம். இதை சுற்றி வளைத்து சட்டத்தனமான சொற்களால் கூறுவது தான் “தேசிய நீர் கொள்கை 2012”

 

பூமியின் ஒட்டு மொத்த நீர் வளத்தில் 99 நூற்றுமேனி நேரடியாக குடிக்க முடியாத கடல்நீர். மீதமுள்ள நன்னீரில் 96 நூற்றுமேனி துருவங்களில் பனிக்கட்டியாக உறைந்து கிடக்கிறது. எஞ்சிய 4 நூற்றுமேனியைத்தான் மொத்த மக்களும் பயன்படுத்திக் கொண்டிருக்கிறார்கள். உலக மக்கட் தொகையுடன் ஒப்பிட்டால் இந்த நீரே உலக மக்கள் அனைவருக்கும் தாராளமாக போதுமானது. என்றால் ஏன் குடிநீர் தட்டுப்பாடு ஏற்பட்டது? ஆறு, ஏரி, குளங்கள் உள்ளிட்ட நீர் நிலைகளை முறையாக பராமரிக்காமல் பாழ்படுத்தியது, நிலத்தடி நீரை கணக்கின்றி தனியார் பயன்படுத்த அனுமதித்தது, வரன்முறையின்றி காடுகளை அழித்து மழை பொழிவை கெடுத்தது, முன்னேற்றம் என்ற பெயரில் தொழிற்சாலைக் கழிவுகளை நீர்நிலைகளில் கொட்டி மாசுபடுத்தியது போன்ற காரணங்களினால் தான் குடிநீர் தட்டுப்பாடு ஏற்பட்டது. இவைகளைச் செய்தது யார்? எந்தவித ஐயத்திற்கும் இடமின்றி முதலாளிகளும், அவர்களுக்கு பக்க மேளம் வாசிக்கும் அரசுகளும் தான்.

 

1990களில் செய்யப்பட்ட புதிய பொருளாதாரக் கொள்கைகளின் முடிவால் அதுவரை அரைகுறையாக செய்துவந்த பாசனத்திற்கு நீர்வழங்குவது நீர்நிலைகளை பராமரிப்பது உள்ளிட்டவைகளை அரசு கைகழுவியது. 1960களின் பிற்பகுதியில் கொண்டுவரப்பட்ட பசுமைப்புரட்சியோ வேதி உரங்களைக் கொட்டி மண்ணை மலடாக்கி விவசாயிகளை தண்ணீர் தாகமெடுத்து அலைய வைத்தது. அதனுடன் நீர்நிலைகள் பராமரிப்பு கைவிடப்பட்டதும், பணப்பயிரை ஊக்குவித்ததனால் அது அதிக தண்ணீரை கோரியதும் சேர்ந்துகொள்ள வேறு வழியின்றி கினறுகளையும் ஆழ்துளைக் கிணறுகளையும் விவசாயிகள் நாடினர். இப்போது நிலத்தடி நீர்மட்டம் குறைந்து விட்டது என்றதும் அரசும் அறிவுத் துறையினரும் ஒருசேர விவசாயிகளை நோக்கி கை நீட்டுகின்றனர் இரக்கமின்றி.

 

தண்ணீர் தனியார்மயம் என்ற பெயரில் ஆறுகளை தனியாருக்கு தாரை வார்த்தது. அவர்கள் புட்டிகளில் அடைத்து, வறட்சியைப் பயன்படுத்தி விற்பனையை எகிறச்செய்து, இராட்சத ஆழ்துளைக் கிணறுகள் மூலம் புவியின் அடியாளம் வரை நிலத்தடி நீரை துரத்திச் சென்றது யார், விவசாயிகளா? முதலாளிகளா?

 

தொழிற்துறை முன்னேற்றம் என்ற பெயரில் ஆலைக் கழிவுகளை ஆறுகளிலும் நீர்நிலைகளிலும் கொட்டி அவைகளை நஞ்சாக்கியது யார் விவசாயிகளா? முதலாளிகளா?

 

புதுப்புது ஆலைகளையும் கேளிக்கை விடுதிகளையும் கட்டுவதற்கென்று காடுகளை வெட்டியழித்து மழையளவை குறைத்தது யார் விவசாயிகளா? முதலாளிகளா?

 

ரியல் எஸ்டேட் பெருக்கத்திற்காக பல்லாயிரக் கணக்கான ஏரிகளையும்,  குளங்களையும் காணாமல் போக்கி அவற்றில் காங்கிரீட் காடுகளை உருவாக்கியது யார் விவசாயிகளா? முதலாளிகளா?

 

எந்திரக் கரங்களால் சுரண்டிச் சுரண்டி மணலள்ளி ஆற்றங்கரைகளை புண்களாக்கி ஆறுகளை வறண்டு போகச் செய்தது யார் விவசாயிகளா? முதலாளிகளா?

 

விவசாயி தண்ணீரை நிலத்தில் தான் பாய்ச்சினான். முதலாளிகளோ தன் தனிப்பட்ட லாபத்திற்காக எல்லா நீர் நிலைகளையும் அழித்து நாசமாக்கினார்கள்.  நாசமாகிய முதலாளிகளின் கைகளிலேயே நீர்வளத்தை தூக்கிக் கொடுத்து மக்களைச் சுரண்ட வழி செய்து கொடுப்பது தான் தேசிய நீர் கொள்கை. ஏற்கனவே குடிநீர் பகிர்வில் தனியாரை நுழைத்து, புட்டிகளில் அடைத்து விற்கப்படுவது தான் தூய்மையானது ஏனைய மூலங்களிலிருந்து கிடைப்பது அனைத்தும் தூய்மையற்றது என்று அவதூறு பிரச்சாரம் செய்து கோடிகளில் குளித்துவருகிறார்கள் முதலாளிகள். தற்போது எல்லாவகையிலும் தண்ணீர் ஒரு வியாபாரப் பண்டமே என வெளிப்படையாக அறிவித்து, இருப்பவன் காசு கொடுத்துக் குடி இல்லாதவன் தொண்டை வறண்டு செத்துப்போ என்று அந்த முதலாளிகளுக்கு மேலும் வசதி செய்து கொடுப்பது தான் தேசிய நீர் கொள்கை.

 

மக்களுக்கு தண்ணீர் வழங்கும் பொறுப்பிலிருந்து அரசு முற்றாக விலக வேண்டும். அனைத்து வகைகளிலும் தண்ணீருக்காக வழங்கப்படும் மானியங்களை ரத்து செய்ய வேண்டும். இதற்கு மாற்றாக சமூகக் குழுக்களுக்கும், தனியார் துறையினருக்கும் அவற்றை கொடுக்க வேண்டும். அப்படிச் செய்தால் தேவையின்றி தண்ணீரை வீணாக்குவது குறைந்து, தண்ணீர் தட்டுப்பாடு நீங்கும் என்பது தான் தேசிய நீர் கொள்கை வரைவுத் திட்டத்தின் சாராம்சம். அதாவது, குடிக்கும் நீரில் சிறு குழந்தை கையை நுழைத்தாலே அடித்துத் தடுக்கும் மக்கள் தண்ணீரை வீணாக்குகிறார்கள். அதை சரி செய்ய, புவியின் நீர் வளங்களையெல்லாம் நாசமாக்கிய முதலாளிகளின் கையில் கொடுக்க வேண்டும். பின்னும் அந்த அறிக்கை கூறுகிறது, மாநில, உள்ளாட்சி அமைப்புகள் மக்களுக்கு குடிநீர் கிடைப்பதை உத்திரவாதப்படுத்த வேண்டும் என்று. இதன் பொருள் இருக்கும் தண்ணீர் வளங்களையெல்லாம் முதலாளிகளிடம் கொடுத்துவிட்டு, மக்களே தண்ணீர் தாரளமாக இருக்கிறது தேவைப்படும் போது காசு கொடுத்து வாங்கிக் கொள்ளுங்கள் என்று அந்த முதலாளிகளுக்கு விளம்பரம் செய்வது மாநில உள்ளாட்சி அமைப்புகளின் வேலை. அல்லது முதலாளிகளிடம் விலை கொடுத்து தண்ணீரை வாங்கி அதை மக்களுக்கு கொடுக்க வேண்டும். மின்சாரத்தை உற்பத்தி செய்வதிலிருந்து அரசு விலகி, தனியாரிடமிருந்து வாங்கி மக்களுக்கு கொடுக்கிறோம் எனும் அரசின் கொள்கையால் இன்று மக்கள் மின்வெட்டினாலும் மின் கட்டண உயர்வினாலும் அவதியுற்று வருகிறார்கள். இதே போன்ற நிலையில் தண்ணீரையும் தள்ளுவதற்குத்தான் துடிக்கிறார்கள் ஆட்சியாளர்கள்.

 

விவசாயத்தை வாழவைப்பதற்கு இலவச மின்சாரம் வழங்கிக் கொண்டிருப்பதாகவும், அதனால் அதிக நிதிச் சுமை ஏற்படுவதாகவும், அதை நீக்கினால் தான் நாடு முன்னேறும் என்றும் அரசுகள் பிதற்றிக் கொண்டிருக்கின்றன. மின்சாரம் கண்டு பிடிப்பதற்கு முன் விவசாயம் நடைபெறவில்லையா? விவசாயத்திற்கு பாசன வசதி செய்து தருவது அரசின் கடமை. அந்த அடிப்படையில் ஆயிரமாயிரம் ஆண்டுகளாக உருவாக்கி, பராமரித்து, பாதுகாத்து வந்த ஆறு, ஏரி,குளங்களை முதலாளிகளின் லாபத்துக்காக நாசமாக்கி விட்டு பாசனச் செலவுகளை தனிப்பட்ட விவசாயியின் தலையில் கட்டி, அதை மறைத்து ஏய்ப்பதற்குத்தான் இலவச மின்சாரம் என்றார்கள். இப்போது அதையும் ரத்து செய்வதற்கு நாட்டு முன்னேற்றம் என்று பசப்புகிறார்கள் இந்த அயோக்கியர்கள்.

 

இதை தடுப்பதற்கு வீதியில் இறங்கி போராடுவது அல்லது நாக்கு உலர்ந்து செத்துப்போவது என்ற இரண்டே வழிகள் தான் மக்கள் முன் இருக்கிறது. எந்த வழியைதேர்ந்தெடுக்கப் போகிறோம் நாம்?

தொடர்புடைய பதிவுகள்:

காவிரிச் சிக்கலும், கருணா ஜெயாவின் விக்கலும்

திருப்பூர் மிரட்டும் சாயப்பட்டரை முதலாளிகள்

மின்னூலாக(PDF) தரவிறக்க‌

எல்லோரும் ஜோரா கை தட்டுங்கள்: 2023 ல் ஏழைகளே இருக்க மாட்டார்களாம்

இந்தியாவில் அரசவைக் கோமாளி என்று ஒருவர் இருந்தார். போகுமிடமெல்லாம் தூங்குங்கள் கனவு காணுங்கள் என்று கூவிக் கொண்டிருப்பது தான் அவர் வேலை. மார்டின் லூதர் கனவு கண்டார்,விகடர் ஹியூகோ கனவு கண்டார் என்று கூறிக் கொண்டு தமிழ் நாட்டிலும் ஒருவர் தான் கனவு கண்டதாய் தொலைநோக்கு திட்டம் 2023 என்று அறிவித்திருக்கிறார். அதாவது ஆசிய வளர்ச்சி வங்கி போட்டுக் கொடுத்த திட்டத்திற்கு வாயசைத்திருக்கிறார்.

 

கிராமப் பகுதிகளில் கதை ஒன்று கூறுவார்கள். களத்து மேட்டில் அப்பாவும் மகனும் பேசிக் கொள்கிறார்கள். “யப்போவ், அதோ அந்த வட்டக் கெணறும் வயலும் நமக்கு இருந்தா எப்படி இருக்கும்” அவன் தலையில் தட்டிய அப்பன், “எலே!மூதி நெனக்கிறது தான் நெனக்க இந்த வயக்காடு பூரா நமக்கு இருந்தா எப்படி இருக்கும்னு நெனயேண்டா கூமுட்டைக்குப் பிறந்தவனே” என்றானாம். அப்போது வீசிய காற்று ஒட்டியிருந்த கோமணத்தையும் உருவிக் கொண்டு பறந்ததாம். இந்தியாவில் தீட்டப்படும் வளர்ச்சித் திட்டங்கள் அனைத்தும் இப்படி கனவு காண வைத்து கோமணத்தை உருவும் வேலையை கச்சிதமாக செய்திருக்கின்றன. விவசாயத்தில் மறுமலர்ச்சி காண கொண்டு வரப்பட்ட ’பசுமைப் புரட்சி’ திட்டம் ‘காட்’டுடன் கை கோர்த்துக் கொண்டு மூன்று லட்சத்திற்கும் மேற்பட்ட விவசாயிகளை தற்கொலைக்கு தள்ளிச் சென்றிருக்கிறது.

 

என்ன இருக்கிறது 2023 தொலை நோக்கில்? தனியார் மயம் இன்னும் தீவிரப்படுத்தப்படும் என்பதைத்தவிர வேறொன்றுமில்லை. தனியார்மயம் தீவிரப்படுத்தப்பட்டால் என்ன நடக்கும் என்பதை மறைப்பதற்கு சில வஜனங்களை அதில் சேர்த்திருக்கிறார்கள். தனிநபர் சராசரி வருமானம் ஆறுமடங்கு உயரும், எல்லோருக்கும் அடிப்படை வசதிகள், 25 லட்சம் வீடுகள், அனைவருக்கும் பாதுகாக்கப்பட்ட குடிநீர், மருத்துவ பாதுகாப்பு, உயர்கல்வி கற்கும் மாணவர்களின் எண்ணிக்கையை தற்போதைவிட 50 நூற்றுமேனி அதிகரிப்பது, தரமான சாலைகள் போன்றவை அந்த வஜனங்களில் சில. இதற்கு 15 லட்சம் கோடி முதலீடுகள் தேவை என மதிப்பிட்டிருக்கிறார்கள். தமிழகத்தின் ஒரு ஆண்டுக்கான வரவு செலவு திட்ட மதிப்பீடு தோராயமாக ஒரு லட்சம் கோடி. வேறு எதற்கும் ஒதுக்காமல் அப்படியே கொட்டினாலும் தொலை நோக்குத் தொட்டி நிரம்பாது.

 

நடப்பு வரவு செலவு திட்டத்தில் ஆயிரம் கோடி தொலை நோக்கிற்காக ஒதுக்கியிருக்கிறார்கள். இனி முதலீடு செய்யவிருக்கும் முதலாளிகளுக்காக சலுகைகளை மூட்டை கட்டி வைத்துக் கொண்டு காத்திருக்க வேண்டியது தான். ”இத்திட்டங்கள் நிறைவு பெறும் வரையில் நான் ஓய மாட்டேன், இடையில் நிறுத்த மாட்டேன் என்று மக்களிடம் நான் உறுதி கூறுகிறேன்” என கனவு திட்டத்தை அறிவிக்கும் போது ஜெயா பேசியிருக்கிறார். எந்த திட்டத்தை அறிவிக்கும் போது மக்களிடம் இது போல் உறுதி கூறியிருக்கிறார்? இதை ஏன் மக்களிடம் உறுதியாக கூற வேண்டும்? மக்களின் வளர்ச்சி என்றால் அதன் பொருள் முதலாளிகளின் வளர்ச்சி, இடையில் நிறுத்த மாட்டேன் முதலீடு செய்யுங்கள் என்று முதலாளிகளிடம் கூறியிருக்கிறார் என்பது தான் இதன் பொருள். முதலாளிகள் லட்சக்கணக்கான கோடிகளை முதலீடு செய்தால் அதில் மக்களின் நலன் துளியும் இருக்காது என்பதற்கு சான்றுகளும் வேண்டுமோ!

 

1994 ல் அரசால் பெருகிவரும் மின் தேவையை ஈடுகட்ட முடியவில்லை என்று தனியாரிடம் மின்சாரத்தை பெற்றார்கள். மொத்த மின்சாரத் தேவையில் 0.4 நூற்றுமேனி மட்டுமே அன்று தனியாரிடம் பெறப்பட்டது. அன்று மின் வாரியம் மிகுந்த லாபமீட்டிக் கொண்டிருந்தது. இன்று 35 நூற்றுமேனி மின்சாரம் தனியாரிடமிருந்து பெறப்படுகிறது. ஆனால் மின்வாரியமோ 56 ஆயிரம் கோடி கடனில் தள்ளாடிக் கொண்டிருக்கிறது. இதன் விளைவைத்தான் மின்வெட்டாகவும், மின் கட்டண உயர்வாகவும் மக்கள் அனுபவித்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள்.  உண்மை இப்படி இருக்க, ஜெயாவோ தனியாரிடம் 15 லட்சம் கோடி முதலீடு பெற்றால் ஏழ்மை ஒழிந்து விடும் என்கிறார். ஐந்தே நிமிடத்தில் ஏழை பணக்காரனாகிவிட இது என்ன திரைப்பட பாடல் காட்சியா?

 

இந்த தொலை நோக்குத் திட்டத்தின் மெய்யான பொருள் தமிழ்நாட்டை விற்பனை செய்வதற்கு 15 லட்சம் கோடி விலை நிர்ணயித்திருக்கிறார்கள் என்பது தான். மின்சாரம் தனியார் மயமாக்கப்பட்டதால் ஏற்பட்ட 56,000 கோடியை ஈடு கட்டுவது யார்? மின்கட்டண உயர்வு மூலம் மக்கள் தான் அதை கொடுக்கிறார்கள். தொலை நோக்கில் சொல்லியிருப்பதும் அதைத்தான். அடிப்படை கட்டமைப்பு வசதிகள், சுகாதார திட்டங்கள் உள்ளிட்ட அனைத்திலும் தனியார்மயத்தை தீவிரப்படுத்துவது தான். கவனிக்கவும் தீவிரப்படுத்துவது. ஏற்கனவே எல்லாத்துறைகளிலும் தனியார்மயம் நுழைக்கப்பட்டு விட்டது. அதை தீவிரப்படுத்தினால் அதுதான் தொலை நோக்கு.

 

இதன்படி 2023ல் தமிழகம் எப்படி இருக்கும்? இதற்கும் மின்சாரத்தையே எடுத்துக் காட்டாய் கொள்ளலாம். தனியார் மின் உற்பத்தி நுழைவதற்கு முன்னால் அனைவருக்கும் ஓரளவுக்கு தடையின்றி மின்சாரம் கிடைத்து வந்தது. தேவை அதிகரித்து விட்டதனால் பற்றாக்குறை என்பதின் பின்னால் இருக்கும் பன்னாட்டு நிறுவனங்களை யாரும் மக்களுக்கு நினைவூட்டுவதில்லை. தனியார் மின் உற்பத்தியாளர்கள் செய்யும் மின் உற்பத்தி எல்லாம் சலுகை விலையில் பன்னாட்டு இன்னாட்டு தரகு நிறுவனங்களுக்கே செல்கிறது. அதனால் ஏற்படும் மின் வெட்டும் கட்டண உயர்வும் தான் மக்களுக்கு. இதை அனைத்துக்கும் விரித்துப் பார்த்தால் 2023 பளிச் எனத் தெரியும். வெண்ணெயாய் வழுக்கும் சாலைகள் இருக்கும் அதில் பயணம் செய்ய மக்களிடம் பணம் இருக்காது. பல்வேறு ஆய்வுக்கூட வசதிகளுடன் கல்லூரிகளும் கல்விக்கூடங்களும் இருக்கும், அதில் பயில்வதற்கு மக்களிடம் பணம் இருக்காது. பஞ்சமின்றி குழாயைத் தொட்டால் தூய்மையான(!) தண்ணீர் காத்திருக்கும் ஆனால் திறந்து குடிக்க மக்களிடம் பணம் இருக்காது. எல்லாவகை உபகரணங்கள், கருவிகளுடன் மருத்துவமனைகள் இருக்கும், ஆனால் அதில் சென்று மருத்துவம் பார்க்க மக்களிடம் பணம் இருக்காது. இது தான் தொலை நோக்கு.

 

தனிநபர் சராசரி வருமானம் என்பதும் புரட்டு தான். ஒரு ஊரில் 100 பேர் இருக்கிறார்கள் என்று கொள்வோம். அதில் 5 பேருக்கு ஆண்டுக்கு தலா 100 கோடி வருவாய் வருகிறது. 20 பேருக்கு ஆண்டுக்கு 10 லட்சம் வருவாய் ஏனையோர் பட்டினி கிடக்கிறார்கள் என்று கொண்டால், அந்த ஊரில் ஒருவரின் சராசரி வருவாய் ஐந்து லட்சம். ஆனால் பெரும்பான்மையினரான 75 பேர் உண்ண உணவின்றி பட்டினி கிடந்து கொண்டிருப்பார்கள். இதைவிட மோசடி வேறு இருக்க முடியுமா? 2023ல் ஆறு மடங்கு சராசரி வருமானம் உயரும் என்றால் டாடா, அம்பானிகள் கொழுப்பார்கள், மக்கள்……..?

 

மைய அரசின் அறிக்கைகளும் ஏழ்மை குறைத்து விட்டதாக அறிக்கை அளித்துக் கொண்டிருக்கின்றன. நாளொன்றுக்கு 22 ரூபாய் ஒருவனால் சம்பாதிக்க முடிந்தால் அவன் வறுமைக் கோட்டுக்கு மேல் வந்து விடுவான் என்று கணக்கிட்டிருக்கிறார் அலுவாலியா.இதன்படி நாட்டின் வறுமைக் கோட்டுக்கு கீழே உள்ளவர்களின் எண்ணிக்கை 44 கோடியிலிருந்து 34 கோடியாக குறைந்துவிட்டது என்கிறார்கள். அதாவது ஏழ்மையை ஒழிப்பதற்கு பதிலாக ஏழ்மையின் அளவுகோலை குறைத்துவிட்டால் ஏழைகள் குறைந்து விடுவார்கள் என்கிறது மைய அரசு. இப்படி வறுமையைக் குறைத்தவர்களின் வரவு செலவுத்திட்ட பற்றாக்குறைய ஈடுகட்ட செய்திருக்கும் நடவடிக்கைகளை பார்க்கலாமா? சேவை வரி, சுங்க வரி, உற்பத்தி வரிகளை உயர்த்தியதன் மூலம் மக்களிடமிருந்து 46 ஆயிரம் கோடியை கறந்திருக்கிறார்கள். மட்டுமல்லாது பெட்ரோலியப் பொருட்களுக்கான மானியமாக கொடுக்கப்பட்டுவந்த  25 ஆயிரம் கோடியையும், உரமானியமாக கொடுக்கப்பட்டு வந்த 7 ஆயிரம் கோடியையும் வெட்டிக் குறைத்திருக்கிறார்கள்.  குறைந்த பட்சம் மக்கள் பலனடையும் மானியங்களை வெட்டிக் குறைத்து விட்டு, வரிகளை மடங்குகளில் உயர்த்திவிட்டு இராணுவத்திற்கு தோராயமாக 2 லட்சம் கோடி ஒதுக்கப்பட்டிருக்கிறது. அதேநேரம் மேட்டுக்குடி வர்க்கத்தினருக்கு 4500 கோடி வரிச் சலுகைகள் புதிதாக அளிக்கப்பட்டிருக்கின்றன. மட்டுமல்லாது கடந்த நிதி நிலை அறிக்கையில் அளிக்கப்பட்ட 5லட்சத்து 29 ஆயிரத்து 432 கோடியில் ஒற்றை ரூபாயைக் கூட குறைக்கவில்லை. இவர்கள் வறுமையைக் குறைப்பார்கள் என்றோ, மக்களை வாழ வைப்பார்கள் என்றோ நம்ப முடியுமா?

 

இப்படி உள்ளும் புறமும் முதலாளிகளின் ஏவலாளர்களாக இருந்து மக்களை திண்டாட்டத்தில் தள்ளுபவர்கள், கலர் கலராக கனவுகளை விதைப்பதற்கு தயங்குவதே இல்லை. மக்கள் தங்கள் கோமணத்தை காத்துக் கொள்ள வீதியில் இறங்க இதைவிட வேறு காலமும் இல்லை. 

தொடர்புடைய பதிவுகள்:

மின்வெட்டு: இருட்டும் வெளிச்சமும்

தொட்டுவிடு ஷாக் அடிக்கட்டும்

 

மின்னூலாக(PDF) தரவிறக்க‌

பெயரில் குடியரசு செயலில் முடியரசு

 

வரிசையான பண்டிகை கொண்டாட்டங்களுக்கு மத்தியில் இன்னுமொரு பண்டிகையாக வந்திருக்கிறது குடியரசு தினம். ஆனால் ஏனைய பண்டிகைகளை விட இந்த பண்டிகைக்கு அரசு காட்டும் முனைப்பு மக்களிடையே பீதியூட்டுவதாக இருக்கும். தொடர்ந்து அப்படித்தான் இருந்து கொண்டிருக்கிறது. குடிமக்களுக்கான அரசு இது அதை குலைப்பதற்காக தீவிரவாதிகள் முயல்கிறார்கள், அவர்களிடமிருந்து மக்களை பாதுகாக்கவே இத்தகைய கெடுபிடிகள் என்பது வழக்கமாக அரசு கூறும் காரணம். சென்னையில் மட்டும் கடந்த சில நாட்களில் 800 க்கும் அதிகமானோர் கைது செய்யப்பட்டுள்ளனர். இந்தியாவெங்கும் பாதுகாப்பு நடவடிக்கைகள் என்ற பெயரில் இப்படியான கைதுகளும், சித்திரவதைகளும், பொதுமக்களுக்கு சிரமங்களும் செய்யப்பட்டு வருகின்றன. மட்டுமல்லாது ஒவ்வொரு ஆண்டும் இந்த பாதுகாப்பு கெடிபிடிகள் அதிகரித்துக் கொண்டே செல்கின்றன. குடிமக்களுக்கான அரசை அதன் குடிகளில் சிலரே ஏன் தகர்க்க நினைக்கிறார்கள்?

 

இந்தக் கேள்வி இந்தியாவுக்கு மட்டுமானதல்ல. உலக நாடுகள் அனைத்திலும் பரிசீலிக்கப்பட வேண்டியதும், பரிசீலிக்கப் படாமல் ஒதுக்கப்படுவதுமான கேள்வி. குடிமக்களில் பெரும்பாலானோர் அரசுகளின் மீது கோபமாகவும் வெறுப்பாகவுமே இருக்கிறார்கள். ஏனென்றால், அரசின் திட்டங்களும், செயல்பாடுகளும் நேரடியாகவும் மறைமுகமாகவும் அவர்களை பாதிக்கிறது. அவர்களை தங்கள் வாழ்நிலைகளிலிருந்து கீழிறக்குகிறது. அதனால், தனித்தனி குழுக்களாக வெவ்வேறு பிரச்சனைகளுக்காக அரசை எதிர்த்து தினமும் போராடிக் கொண்டிருக்கிறார்கள். பெரும்பான்மையான மக்களை போராடத் தூண்டும்படியாக நடந்து கொண்டிருக்கும் அரசை குடி மக்களுக்கான அரசு என்று கூற முடியுமா? ஆனால், பலர் அப்படி கூறிக் கொள்ள விரும்புகிறார்கள். அதனால் தான் குடியரசு தினம் இன்னும் கொண்டாட்டமாய் நீடிக்கிறது. அரசின் திட்டங்களும் செயல்களும் அதன் பொருட்டே மக்களுக்கானதாக விளம்பப்படுகிறது. ஆனால் மெய்யில் அப்படி இருக்கிறதா?

 

இதை தற்போது மக்களிடையயே கொதிப்பில் இருக்கும் மீனவர் பிரச்சனையினூடாக பார்க்கலாம். கடந்த கால் நூற்றாண்டாக தோராயமாக 600 தமிழக மீனவர்கள் இலங்கை கடற்படையினரால் கொல்லப்பட்டிருக்கிறார்கள். இதற்கு எதிராக தன் சொந்த குடிமக்களை பாதுகாக்கும் வகையில் இந்தியா செய்ததென்ன? எல்லா முதலாளித்துவ நாடுகளும் தம் சொந்த மக்களை தன்னுடைய நோக்கத்திற்கு இடையூறாக இருப்பதாக கருதும் போது கொன்று குவிக்க தயங்குவதில்லை. ஆனால் பிற நாடுகள் தம் குடிமக்களை கொல்லும் போது தன் பிம்பத்தை காத்துக் கொள்ள கொஞ்சமாவது எதிர்ப்பை காண்பிக்கும். ஆனால், ஐநூறுக்கும் அதிகமானோர் இலங்கை கடற்படையினரால் கொல்லப்பட்டிருந்தும், அதற்கு எதிராக எதுவும் செய்யாமல் கிடப்பது தான் ஒரு குடியரசின் இலக்கணமா?

 

இதை இன்னும் அணுகிப் பார்த்தால் இந்திய குடியரசின் லட்சணம் என்ன என்பது வெளிப்படையாகிவிடும். மீனவர்கள் தொடர்ந்து தனித்தனியான பல அடையாள போராட்டங்களை நடத்தி சோர்ந்து நீதிமன்றத்தை அணுகினார்கள். நீதிமன்றத்தில் அரசு தாக்கல் செய்திருக்கும் பதிலில் மீனவர்கள் எல்லை தாண்டுவதால் தான் கொல்லப்படுகிறார்கள் என்று கூறியிருக்கிறது. தொடக்கத்தில் விடுதலைப் புலிகளுக்கு உதவுகிறார்கள் என்று கூறிக் கொண்டு இலங்கை இதைச் செய்தது. தற்போது விடுதலைப் புலிகள் இல்லாத நிலையிலும் இது தொடர்கிறது, மட்டுமல்லாது அதிகரித்திருக்கிறது. என்றால் அதன் நோக்கம் காரணங்களுக்கு அப்பாற்பட்டு அந்தக் கடல் பகுதியில் மீனவர்கள் நடமாட்டத்தை இரண்டு அரசுகளுமே தடுக்க நினைக்கின்றன என்பதாகத் தான் இருக்க முடியும்.

 

90களில் நரசிம்மராவ் தொடங்கிய வெளிப்படையான மறுகாலனியாக்கத்தில் இந்திய இலங்கை கடற்பகுதியில் பன்னாட்டு மீன்பிடி நிறுவங்களுக்கு மீன்பிடித்துக் கொள்ளும் அனுமதியை வழங்கியது. பாரம்பரிய மீனவர்களின் மீன்பிடித்தல் என்பது மீன்வளத்தை அழிக்கும் தன்மை கொண்டதல்ல மாறாக தகவமைதலை பயன்படுத்தி மீன்வளத்தை காக்கும். ஆனால், பன்னாட்டு நிறுவனங்களின் மீன்பிடித்தல் என்பது முட்டைகள் குஞ்சுகள் தொடங்கி கடல்வாழ் உயிரினங்கள் அனைத்தையும் ஒட்ட வழித்தெடுப்பதால் மீன்வளத்தை அழிக்கிறது. உலகமயமாக்க சூரையாடல்களால் உயர்ந்து வரும் பொருளாதாரத் தேவைகளை ஈடுகட்டவும், பன்னாட்டு மீன்பிடி கப்பல்களை எதிர்கொள்ள முடியாமையும் இணைந்து மீனவர்களை எல்லை தாண்டவும், தடுக்கப்பட்ட வலைகளை, மீன்பிடி முறைமைகளை பயன்படுத்த தூண்டுகிறது. இந்த காரணங்களால் இலங்கை மீனவர்களுக்கும், தமிழக, இலங்கை மீனவர்களுக்கிடையேயும் பிரச்சனைகளை ஏற்படுத்துகிறது. இது போன்ற பிரச்சனைகள் இந்திய மாநிலங்களுக்கிடையேயும், உலகமெங்கும் ஏற்பட்டுக் கொண்டுதான் இருக்கின்றன.

 

இதை மீனவர்களை கொல்வதன் மூலமும், தொடர்ச்சியாக படகுகளை வலைகளை தாக்கி சேதப்படுத்துவதன் மூலமும் அச்சத்தையும், நிலையற்ற தன்மையையும் ஏற்படுத்தி அந்த கடற்பகுதியிலிருந்து மீனவர்களை அப்புறப்படுத்தும் வேலையை இலங்கை செய்கிறது. அதற்கு முழுமையான ஆசியையும், ஆதரவையும் இந்தியா வழங்குகிறது. இதை மறைப்பதற்கு இந்தியா எல்லை தாண்டுவதையும், இலங்கை மீனவர்களிடையேயான பிரச்சனைகளையும் முன்னிருத்தி திசை திருப்புகின்றன.

 

இந்தியா பெயரில் மட்டுமல்ல தன்மையிலும் குடியரசாக இருக்க வேண்டுமென்றால் என்ன செய்திருக்க வேண்டும்? இரு தரப்பு மீனவர்களின் வாழ்வாதாரத்தை அழித்து பிரச்சனைகளை ஏற்படுத்தும் பன்னாட்டு மீன்பிடி கப்பல்களுக்கு வழங்கப்பட்ட அனுமதியை ரத்து செய்ய வேண்டும். 40 கிலோமீட்டர் கொண்ட குறுகிய கடற்பரப்பை இரு தரப்பு மீனவர்களும் பயன்படுத்தும் வண்ணம் எல்லை கட்டுப்பாட்டை தளர்த்த வேண்டும். எந்த மாதிரியான மீன்பிடி முறையை பாவிப்பது என்பது குறித்து இரு தரப்பு மீனவர்களும் உகந்த இணக்கமான முடிவை எடுப்பதற்கு அரசு உதவ வேண்டும். குடிகளுக்கான அரசாக இருந்தால் இதைத்தான் செய்திருக்க வேண்டும்.

 

ஆனால் இந்தியா செய்திருப்பதென்ன? பன்னாட்டு மீன்பிடி கப்பல்களுக்கு அனுமதி வழங்கி அதனை பாதுகாக்கிறது. எல்லையை வறையறை செய்யாமலும், அதேநேரம் எல்லை தாண்டாதே என்றும் குழப்புகிறது. மீன்பிடியை ஒழுங்கு செய்வதற்கு என்று சட்டம் கொண்டு வந்து பாரம்பரிய மீனவர்களுக்கு ஏற்க முடியாதபடி பலவிதமான கட்டுப்பாடுகளைச் சுமத்துகிறது. மீறினால் ஆயிரக்கணக்கில் தண்டத்தொகை வசூலிக்கவும், படகை பறிமுதல் செய்யவும் வழிவகை செய்யும் அதேநேரம் பன்னாட்டு கப்பல்களுக்கு எந்தவித கட்டுப்பாடுகளும் இன்றி கடலை வழித்தெடுக்க துணை நிற்கிறது. கடலோர மீனவர்களிடையே தொண்டு நிறுவனங்களை, சுய உதவிக் குழுக்களை களமிறக்கி மெழுகுதிரி செய்தல், பொம்மை செய்தல் என்று மாற்றுத் தொழில்களை பயிற்றுவித்து மீன்பிடித்தலிலிருந்து வெளியேற ஊக்குவிக்கிறது. நீளமான கடற்பரப்பை பெற்றிருக்கும் இந்தியா, பல்லாயிரக்கணக்கான மீனவ குடிமக்களுக்கு எதிராகவும், சில பன்னாட்டு மீன்பிடி நிறுவனங்களுக்கு ஆதரவாகவும் இவைகளைச் செய்திருக்கிறது. என்றால் இது குடியரசா?

 

மீன்பிடி தொழிலில் மட்டுமல்ல, உழவு, நெசவு உட்பட மக்களின் வாழ்வாதரமாக இருக்கும் அனைத்து தொழில்களிலும் திட்டங்கள் என்ற பெயரில் மக்களுக்கு எதிராகவும், பெருநிறுவனங்களுக்கு ஆதரவாகவுமே அரசு செயல்பட்டு வருகிறது. பொதுத்துறை நிறுவனங்கள், நாட்டின் கனிம வளங்கள் உள்ளிட்ட அனைத்திலும் அரசின் செயல்பாடு மக்கள் விரோதமாகத்தான் இருக்கிறது. மக்களுக்கு புதுப்புது வரிகளை அமல்படுத்துவதிலிருந்து இருக்கும் மானியங்களை வெட்டிக் குறைப்பது வரை, முதலாளிகளுக்கு வரிச்சலுகையிலிருந்து லாபத்திற்கான உத்திரவாதம் வரை மக்களுக்கு எதிராகவே அரசுகள் பொதுநிதியை கையாளுகின்றன. இவைகள் ஒன்றும் கமுக்கமான செய்திகளல்ல.

 

எப்படி மக்களை பட்டினி போடும் மசோதவுக்கு உணவு பாதுகாப்பு மசோதா என்று பெயர்சூட்டி மக்களை ஏமாற்ற எண்ணுகிறதோ அது போன்றே முதலாளிகளின் நலனில் மட்டுமே அக்கரை கொண்டு செயல்படும் அரசுக்கு குடியரசு என்று பெயர் சூட்டப்பட்டிருகிறது. மக்கள் சிந்திக்க வேண்டும், இப்படி தங்களைத் தாமே ஏமாற்றிக் கொள்வதற்கு கொண்டாட்டம் ஒரு கேடா என்று.

 

தொடர்புடைய பதிவுகள்

கொடியேற்று, கொண்டாடு. குடியரசு தினம்

புரிந்தவர்களுக்கு ஆபரேசன் கிரீன் ஹண்ட், புரியாதவர்களுக்கு குடியரசு தினம்

தமிழக மீனவர்களை கொல்லச் சொல்வது இந்திய அரசு தான்.

 

மின்னூலாக(PDF) தரவிறக்க‌
%d bloggers like this: