ஏன் சோசலிசம்? – ஐன்ஸ்டீன்

einstin

 

உலகப் புகழ்பெற்ற இயற்பியலாளரான ஆல்பர்ட் ஐன்ஸ்டைன் எழுதிய இந்தக் கட்டுரை, அமெரிக்காவின் ‘மன்த்லி ரிவியூ’ என்ற பத்திரிக்கையின் முதல் இதழில் (மே 1949) வெளியிடப்பட்டது.

பொருளாதார சமூக பிரச்சனைகளில் நிபுணராக இல்லாத ஒருவர் சோசலிசம் குறித்து தனது கருத்துகளை வெளியிடுவது சரி தானா? பல காரணங்களுக்காக அது சரி தான்  என்று நான் கருதுகிறேன்.

முதலில், அறிவியல் கண்னோட்டத்தில் இந்தக் கேள்வியைப் பரிசீலிக்கலாம். முதல் பார்வையில் வானவியலுக்கும்  பொருளாதாரவியலுக்கும் அடிப்படையில் முறையியல் வேறுபாடுகள் இல்லாதது போலத் தோன்றலாம். இரண்டு துறைகளிலுமே அறிவியலாளர்கள் தாம் ஆய்வுக்கு எடுத்துக் கொண்ட நிகழ்வுகள் தொடர்பான விதிகளைக் கண்டுபிடிக்க முயற்சிக்கின்றனர். அதன் மூலம் இந்நிகழ்வுகளுக்கு இடையேயான உள் உறவுகளை முடிந்தவரைக்கும் புரிந்து கொள்ள முயற்சிக்கின்றனர்.

ஆனால், உண்மையில் இரண்டு துறைகளுக்கும் இடையே முறையியல் வேறுபாடுகள் இருக்கத்தான் செய்கின்றன. தனியாகப் பிரித்து மதிப்பிட முடியாத பல காரணிகள் பொருளாதார நிகழ்வுகளைப் பாதிக்கின்றன என்பதால், பொருளாதாரவியல் துறையில் பொதுவான விதிகளைக் கண்டுபிடிப்பது சிக்கலானதாக உள்ளது.

மேலும் நாகரீக காலகட்டம் என்று அழைக்கப்படும் மனிதகுல வரலாற்றில் திரட்டப்பட்டுள்ள அனுபவங்கள் வெறும் பொருளாதார காரணிகளால் மட்டும் பாதிக்கப்பட்டு தீர்மானிக்கப்படவில்லை என்பது அனைவரும் அறிந்ததே.

உதாரணமாக, வரலாற்றில் தோன்றிய பேரரசுகளில் பெரும்பாலானவை நாடு பிடித்தலை அடிப்படையாகக் கொண்டிருக்கின்றன. வென்றடக்கும் தரப்பினர், வென்றடக்கிய நாட்டில் பொருளாதார ரீதியாகவும், சட்ட ரீதியாகவும் சலுகை பெற்ற வர்க்கமாக தம்மை நிலை நிறுத்திக் கொண்டார்கள். நிலவுடமை ஏகபோகத்தைக் கைப்பற்றிக் கொண்ட அவர்கள், தமது தரப்பிலிருந்தே மத குருக்களை நியமித்துக் கொண்டார்கள். கல்வியைத் தமது கட்டுப்பாட்டுக்குள் வைத்திருந்த இந்த மதகுருக்கள், சமூகம் வர்க்க ரீதியாகப் பிரிக்கப்பட்டிருப்பதை ஒரு நிரந்தர அமைப்பாக மாற்றினார்கள். மக்கள் தமது சமூக செயல்பாடுகளில் தம்மை அறியாமலேயே வழிநடத்தப்படும் வகையிலான ஒரு தார்மீகக் கட்டமைப்பை உருவாக்கினார்கள்.

இந்த வரலாற்றுப் பாரம்பரியம் நேற்றோடு முடிந்து போன கதை. இருப்பினும், நாம் இன்னும் தோர்ஸ்டெய்ன் வெப்லன் வேட்டையாடும் கட்டம் (மிருகங்களை வேட்டையாடுவதைப் போல பிற இனங்களைச் சேர்ந்த மனிதர்களையும் வேட்டையாடுகின்ற ஒரு வர்க்கம், தன்னைத்தானே சமூகத்தின் காவலாளனாக நியமித்துக் கொண்டு, சமூகத்தின் உழைப்பைச் சுரண்டி உல்லாசமாக வாழ்வதை வெப்லன் குறிக்கிறார். ஐன்ஸ்டைன் முதலாளித்துவத்தை அந்த வர்க்கத்துடன் ஒப்பிடுகிறார்) என்று அழைக்கும் மனிதகுல வளர்ச்சிக் கட்டத்தை எந்த நாட்டிலும் கடந்து விடவில்லை. இப்போது நாம் பார்த்துக் கொண்டிருக்கும் பொருளாதார நடைமுறைகள் அத்தகைய வேட்டையாடும் கட்டத்தைச் சேர்ந்தவை. இந்த நடைமுறைகளிலிருந்து நாம் வந்தடையக் கூடிய விதிகள், எதிர்காலத்தில் வரப்போகும் புதிய, மேம்பட்ட கட்டங்களுக்கு பொருந்தப் போவதில்லை.

மனிதகுல வளர்ச்சியின் வேட்டையாடும் கட்டத்தைத் தாண்டி முன்னேறிச் செல்வது தான் சோசலிசத்தின் உண்மையான நோக்கம். எனவே, பொருளாதார அறிவியல் அதன் இன்றைய நிலையில் எதிர்கால சோசலிச சமூகத்தைப் பற்றி விளக்கச் சாத்தியமற்று உள்ளது.

இரண்டாவதாக, சோசலிசம் ஒரு சமூக அறம் சார்ந்த இலக்கை நோக்கிய பயணம். ஆனால், அறிவியல் அத்தகைய இலக்குகளை உருவாக்கித் தரமுடியாது என்பதோடு, அறிவியல் மூலம் இலக்குகளை மனிதர்கள் ஏற்றுக் கொள்ளும்படி செய்வதற்கான சழத்தியம் இன்னும் குறைவு. அதிகபட்சமாக, குறிப்பிட்ட இலக்குகளை எட்டுவதற்கான வழிமுறைகளை மட்டுமே அறிவியல் வழங்க முடியும். ஆனால், அத்தகைய இலக்குகளை உயர்ந்த அறநெறி இலக்குகளைக் கொண்டிருக்கும் ஆளுமைகள் தான் உருவாக்குகின்றனர். அந்த இலக்குகள் குறைப் பிரசவமாகி விடாமல் உயிர்த்துடிப்போடும், சக்தியோடும் இருக்கும் போது, உணர்ந்தும் உணராமலும் தமது செயல்பாடுகளால் சமூகத்தின் பரிணம வளர்ச்சியை தீர்மானிக்கும் மனிதர்களால் அவை ஏற்றுக் கொள்ளப்பட்டு முன்னெடுத்துச் செல்லப்படுகின்றன.

எனவே, மனிதகுலம் எதிர்கொள்ளும் பிரச்சனைகளை ஆய்வு செய்யும் போது அறிவியலையும், அறிவியல் முறையியலையும் அளவுக்கு மீறி மதிப்பிட்டு விடாமல் கவனமாக இருக்க வேண்டும். சமூகத்தின் கட்டமைப்பைப் பாதிக்கும் கேள்விகள் தொடர்பாக துறை நிபுணர்கள் மட்டும் தான்கருத்து சொல்ல வேண்டும் என்று முடிவு செய்து விடக் கூடாது.

சமீப காலமாக மனித சமூகம் ஒரு நெருக்கடியைக் கடந்து சென்று கொண்டிருக்கிறது என்றும், சமூகத்தின் நிலைத்தன்மை மிக மோசமாக சிதறடிக்கப்பட்டிருக்கிறது என்றும் பல குரல்கள் ஆணித்தரமாக பேசிக் கொண்டிருக்கின்றன. இத்தகைய நிலையில் தனி நபர்கள் அவர்கள் சார்ந்திருக்கும் சிறு அல்லது பெரிய குழு தொடர்பாக விட்டேற்றியாக, ஏன் பகை உணர்வோடு இருப்பது ஒரு போக்காக உள்ளது. நான் சொல்வதை விளக்குவதற்கு என்னுடைய சொந்த அனுபவம் ஒன்றைக் குறிப்பிட விரும்புகிறேன்.

சமீபத்தில் புத்திசாலியான நல்லெண்ணம் படைத்த ஒருவரிடம் இன்னொரு போர் மூண்டு விடும் அபாயத்தைப் பற்றி பேசிக் கொண்டிருந்தேன். அத்தகைய போர் மனித குலத்தின் இருத்தலையே கேள்விக்குள்ளாக்கி விடும் என்றும், தேசங்களுக்கு அப்பாற்பட்ட கட்டமைப்பு ஒன்று தான் அத்தகைய அபாயத்திலிருந்து நம்மை பாதுகாக்க முடியும் என்றும் எனது கருத்தைத் தெரிவித்தேன். அதைக் கேட்டவுடன் அவர் மிக அமைதியாக பதட்டமின்றி, மனித இனம் அழிந்து போவதை ஏன் இவ்வளவு தீவிரமாக எதிர்க்கிறீர்கள்? என்று கேட்டார்.

ஒரு நூற்றாண்டுக்கு முன்பு கூட இப்படி ஒரு கருத்தை இவ்வளவு எளிமையாக யாரும் சொல்லியிருக்க மாட்டார்கள் என்பது உறுதி. தமக்குள் ஒரு சமநிலையை வந்தடைவதற்குப் போராடி தோற்றுப் போய், இனிமேலும் வெற்றி பெறுவோம் எனும் நம்பிக்கையை முற்றிலும் இழந்து விட்ட ஒரு மனிதரின் கருத்து அது. இன்று பலரையும் பிடித்துள்ள வலி மிகுந்த தனிமையின், ஒதுக்கி வைப்பின் வெளிப்பாடு அது. இதற்கு என்ன காரணம்? இதிலிருந்து விடுபட ஏதாவது வழி இருக்கிறதா?

இப்படிப்பட்ட கேள்விகளைக் கேட்பது எளிது. ஆனால் குறிப்பிடத்தக்க உறுதியுடன் அவற்றுக்கு விடை சொல்வது கடினமானது. இருப்பினும், என்னால் முடிந்த அளவு இந்தக் கேள்விக்கு பதில் சொல்ல நான் முயற்சிக்கிறேன். நமது உணர்ச்சிகளும், தேடல்களும் பல நேரங்களில் முரண்பட்டவையாகவும் தெளிவற்றவையாகவும் இருக்கின்றன என்பதையும், எளிதான, எளிமையான சூத்திரங்களாக அவற்றை வெளிப்படுத்த முடியாது என்பதையும் தெரிந்தே நான் இந்த முயற்சியில் இறங்குகிறேன்.

ஒரு மனிதர் ஒரே நேரத்தில் தனித்த பிறவியாகவும், சமூகப் பிறவியாகவும் இருக்கிறார். தனித்த பிறவியாக தனது வாழ்வையும், தனக்கு மிகவும் நெருக்கமானவர்களின் வாழ்வையும் பாதுகாத்துக் கொள்ளவும், தனது தனிப்பட்ட விருப்பங்களை நிறைவேற்றிக் கொள்ளவும், தனது உள்ளார்ந்த திறமைகளை வளர்த்துக் கொள்ளவும் முயற்சிக்கிறார்.  சமூகப் பிறவியாக தனது சக மனிதர்களின் அங்கீகாரத்தையும் அன்பையும் பெற முயற்சிக்கிறார், அவர்களது மகிழ்ச்சிகளில் பங்கெடுக்க விளைகிறார், அவரகளது துயரங்களுக்கு ஆறுதல் சொல்கிறார், அவர்களது வாழ்க்கை நிலையை மேம்படுத்த முயற்சைக்கிறார்.

பல்வகைப்பட்ட, பல நேரங்களில் ஒன்றோடொன்று முரண்படும் இத்தகைய முயற்சிகள் தான் ஒரு மனிதரின் தனிச்சிறப்பான தனமையைத் தீர்மானிக்கின்றன. ஒரு மனிதரின் வாழ்வில் அவற்றின் குறிப்பிட்ட சேர்க்கை, அவர் தனது உள்மன சமநிலையைப் பராமரித்து சமூகத்தின் நலனுக்கு பங்களிக்க முடியுமா என்பதைத் தீர்மானிக்கிறது.

இந்த இரண்டு உந்துதல்களின் ஒப்பீட்டு வலிமைகள் மரபு வழியில் தீர்மானிக்கப்படுவதற்கான சாத்தியம் இருந்தாலும், இறுதியாக வெளிப்படும் ஒரு மனிதரின் ஆளுமை அவர் வளர்ந்த சூழலாலும், வளர்ந்த சமூகத்தின் கட்டமைப்பாலும், அச் சமூகத்தின் பாரப்பரியங்களாலும், குறிப்பிட்ட வகையிலான நடத்தைகள் பற்றிய அச் சமூகத்தின் மதிப்பீடுகளாலும் தீர்மானிக்கப்படுகிறது.

ஒரு தனி மனிதரைப் பொருத்தவரை “சமூகம்” என்ற கருத்தாக்கம் சமகால மனிதர்களுடனும், முந்திய தலைமுறை மனிதர்களுடனும் அவருக்கு இருக்கும் நேரடி மறைமுக உறவுகளின் தொகுப்பைக் குறிக்கிறது. ஒரு தனி மனிதர் தானாகவே சிந்திக்கவும், உணரவும், முயற்சிக்கவும், வேலை செய்யவும் முடிகிறது. ஆனால், உடல் ரீதியாகும் அறிவு ரீதியாகவும் உணர்ச்சி ரீதியாகவும் சமூகத்தை அவர் பெருமளவு சார்ந்திருப்பதால், சமூகம் என்ற சட்டகத்துக்கு வெளியில் ஒரு மனிதரைப் பற்றி சிந்திப்பதோ, புரிந்து கொள்வதோ சாத்தியமற்றதாகிறது.

“சமூகம்” தான் மனிதருக்கு உணவு, உடைகள் வீடு போன்ற அத்தியாவசிய தேவைகளையும், வேலை செய்வதற்கான கருவிகளையும், மொழியையும், சிந்தனை வடிவங்களையும் சிந்தனையின் பெரும்பகுதி உள்லடக்கத்தையும் வழங்குகிறது. “சமூகம்” என்ற சிறு சொல்லின் பின் மறைந்திருக்கும்கடந்த காலத்தையும், சம காலத்தையும் சேர்ந்த கோடிக்கணக்கான மனிதர்களின் உழைப்பின் மூலமும், சாதனைகாளின் மூலமும் தான் ஒரு மனிதரது வாழ்கை சாத்தியமாக்கப்படுகிறது.

எனவே, சமூகத்தின் மீது தனி நபரின் சார்பு இயற்கை யதார்த்தமாக உள்ளது. எப்படி எறும்புகளையும், தேனீக்களையும் அவற்றின் சமூகத்திலிருந்து பிரிக்க முடியாதோ அதுபோல மனிதருக்கும் சமூகம் ஒரு பிரிக்க முடியாத அம்சமாக உள்ளது. எறும்புகளின் தேனீக்களின் வாழ்க்கையின் சின்னஞ்சிறு விபரங்கள் கூட, மாற்ற முடியாத, பாரம்பரியமாக பெறப்பட்ட உள்ளுணர்வுகளால் தீர்மானிக்கப்படுகின்றன.  ஆனால், மனிதர்களின் சமூக வடிவமைப்புகளும், அவர்களுக்கு இடையேயான உறவுகளும் மாறக் கூடியவையாகவும், மாற்றத்துக்கு உட்பட்டவையாகவும் உள்ளன.

மனிதர்களின் நினைவுத்திறன், புதிய சேர்க்கைகளைப் படைக்கும் திறன், மொழிவழி தகவல் பரிமாற்றம் ஆகியவை உயிரியல் அவசியங்களால் கட்டுப்படுத்தப்படாத முன்னேற்றங்களை சாத்தியமாக்கி இருக்கின்றன. அந்த முன்னேற்றங்கள் பாரம்பரியங்கள், நிறுவனங்கள் அமைப்புகள் போன்றவற்றிலும், இலக்கியத்திலும், அறிவியல் தொழில்நுட்ப சாதனைகளிலும், கலைப் படைப்புகளிலும் வெளிப்படுகின்றன. ஒரு மனிதர் குறிப்பிட்ட வகையில் தனது சொந்த நடத்தையை கட்டுப்படுத்த முடிவதையும், அவரது உணர்வுபூர்வமான சிந்தனையும், விருப்பங்களும் அதில் பங்களிப்பு செய்வதையும் இது விளக்குகிறது.

ஒரு மனிதர் பிறக்கும் போதே மரபு ரீதியாக ஒரு உடற்கட்டமைப்பைப் பெறுகிறார். மனித இனத்தின் இயல்பான இயற்கை உந்துதல்கள் உள்ளிட்ட அந்தக் கட்டமைப்பு நிலையானது, மாற்ற முடியாதது என்றே நாம் எடுத்துக் கொள்ள வேண்டும். இதற்கு மேல் தன் வாழ்நாள் முழுவதும் தகவல் தொடர்பு மூலமும் பிற வகை தாக்கங்களின் மூலமும் சமூகத்திலிருந்து ஒரு கலாச்சார கட்டமைப்பை அவர் வரித்துக் கொள்கிறார். காலப்போகில் மாற்றப்படக் கூடிய இந்தக் கலாச்சாரக் கட்டமைப்பு தான் ஒரு தனி நபருக்கும் சமூகத்துக்கும் இடையிலான உறவை முதன்மையாகத் தீர்மானிக்கிறது.

மானுடவியலின் புராதன சமூகங்கள் பற்றிய ஒப்பீட்டு ஆய்வுகள் மூலம் நிலவும் கலாச்சார வடிவங்களைப் பொறுத்தும் சமூகத்தில் ஆதிக்கம் செலுத்தும் அமைப்புகளின் தன்மையைப் பொறுத்தும் மனிதர்களின் சமூக நடத்தை பெறுமளவு வேறுபடலாம் என்று தெரியவருகிறது. மனித குலத்தின் நிலையை மேம்படுத்த முயற்சித்துக் கொண்டிருப்பவர்கள் இதில் தான் நம்பிக்கை வைக்க வேண்டும். உயிரியல் கட்டமைப்பின் காரணமாக ஒருவரை ஒருவர் அழித்துக் கொள்வதோ, குரூரமான, சுயமாக சுமத்தப்பட்டுக் கொண்ட விதியின் தயவில் வாழ்வதோ மனித குலத்தின் விதி இல்லை.

மனித வாழ்க்கையை அதிகபட்சம் நிறைவளிக்கக் கூடியதாக மாற்றுவதற்கு சமூகத்தின் கட்டமைப்பையும், மனிதர்களின் கலாச்சாரக் கண்ணோட்டத்தையும் எப்படி மாற்ற வேண்டும்? சில நிலைமைகள் நம்மால் மாற்றியமைக்கப்பட முடியாதவை என்ற உண்மையை நாம் எப்போதும் மனதில் வைத்திருக்க வேண்டும். முன்பு குறிப்பிட்டது போல மனிதரின் உயிரியல் இயல்புகள் நமது நடைமுறையைப் பொறுத்தவரை மாற்றப்பட முடியாதவை.

மேலும், கடந்த சில நூற்றாண்டுகளில் தொழில்நுட்பங்களும், மக்கள் தொகை பெருக்கமும் உருவாக்கியுள்ள நிலைமைகளை இல்லாமல் செய்துவிட முடியாது.

மக்களின் தொடர்ந்த இருத்தலுக்கு இன்றியமையாத பொருட்களுடன் கூடிய, ஒப்பீட்டளவில் மக்கள் நெருக்கம் அதிகமான பகுதிகளுக்கு, பெருமளவு உழைப்புப் பிரிவினையுடன் கூடிய மையப்படுத்தப்பட்ட உற்பத்திப் பொறியமைவு இன்றியமையாதது. தனி நபர்களும் ஒப்பீட்டளவில் சிறு குழுக்களும் தமது தேவைகளை தாமே நிறைவு செய்து கொள்ளும் வாழ்க்கையை நினைத்துப் பார்க்கும் போது சொர்க்கமாக் ஐனித்தாலும், அது இனிமேல் திரும்பி வரப் போவதில்லை. மாறாக, இப்போது இந்த மனிதகுலம் இந்த பூமிக் கோளம் தழுவிய உற்பத்தி, நுகர்வு சமூகமாக உள்லது என்று சொல்வது மிகையாகாது.

நமது காலத்தின் நெருக்கடியின் சாராம்சம் என்னவென்று சுருக்கமாக சுட்டிக்காட வேண்டிய கட்டத்துக்கு நான் வந்திருக்கிறேன். தனி மனிதர் சமூகத்துடன் கொண்டிருக்கும் உறவைப் பற்றியது அது. சமூகத்தின் மீது தனது சார்பை மனிதர் முன்னெப்போதையும் விட அதிகமாக உணர்ந்திருக்கிறார். ஆனால், இந்த சார்பை ஒரு நேர்மைறையான சொத்தாக உணராமல், தன்னைப் பாதுகாக்கும் சக்தியாக உணராமல் தனது இயற்கை உரிமைகளுக்கும், தனது பொருளாதார இருத்தலுக்கும் அச்சுறுத்தலாக அவர் பார்க்கிறார்.

மேலும், சமூகத்தில் அவர் வைக்கப்பட்டிருக்குமிடம், அவரது உயிரியல்கட்டமைப்பில் உள்ளார்ந்து இருக்கும் தான் என்ற தன்முனைப்பு போக்கை தீவிரப்படுத்துகிறது. இயல்பாகவே பலவீனமாக இருக்கும் சமூகப் போக்குகளை மேலும், மேலும் பலவீனப்படுத்துகிறது. சமூகத்தின் ஒவ்வொரு நிலையில் இருக்கும் மனிதர்களும் இந்த சீரழிவு நிகழ்முறையால் பாதிக்கப்பட்டுள்ளனர்.  தமது சொந்த அகந்தையில் சிறைப்பிடிக்கப்பட்டுள்ள அவர்கள் பாதுகாப்பற்றும், தனிமையாகவும் உணர்கிறார்கள். ஒருவகை அப்பாவித்தனமான, எளிமையான, பகட்டற்ற வாழ்வின் மகிழ்ச்சியை இழக்கிறார்கள். சமூகத்துக்கு தன்னை அற்பணித்துக் கொள்வதன் மூலமாகவே குறுகிய, அபாயங்கள் நிறைந்த தனது வாழ்க்கையின் உண்மையான பொருளை ஒரு மனிதர் கண்டு கொள்ள முடியும்.

இன்று நிலவும் முதலாளித்துவ சமூகத்தின் பொருளாதார அராஜகம் தான் தீங்குகளின் உண்மையான மூலம் என்பது எனது கருத்து. பெரும் எண்னிகையிலான உற்பத்தியாளர்கள் ஒருவரிடமிருந்து ஒருவர் அவர்களது உழைப்பின் பலன்களை பறித்துக் கொள்ள தொடர்ந்து முயற்சிப்பதை நாம் காண்கிறோம். அவ்வாறு பறித்துக் கொள்வது வன்முறையின் மூலம் நடக்கவில்லை. சட்டரீதியாக நிறுவப்பட்ட விதிகளை கவனமாக் கடைப்பிடிப்பதன் மூலமே நடக்கிறது. இதைப்பற்றி பேசும் போது, உற்பத்தி சாதனங்கள் – அதாவது நுகர்வு பொருட்களையும், கூடுதல் எந்திர சாதனங்களையும் உற்பத்தி செய்வதற்கான ஒட்டு மொத்த உற்பத்தித் திறன் – சட்டப்படியாகவும் நடைமுறையிலும் தனியார் சொத்தாக உள்ளன என்பதை நினைவில் வைத்திருக்க வேண்டும்.

விளக்குவதற்கு எளிமையாக இருக்கும் வகையில் பிவரும் விவாதத்தில், உற்பத்தி சாதனங்களின் உடமையில் பங்கு இல்லாத அனைவரையும் தொழிலாளர்கள் என்று நான் குறிப்பிடுகிறேன். அந்தச் சொல் வழக்கமாக இந்தப் பொருளில் பயன்படுத்தப்படுவதில்லை.

உற்பத்தி சாதனங்களை சொந்தமாக வைத்திருப்பவர், தொழிலாளர்களின் உழைப்பு சக்தியை வாங்கும் நிலையில் இருக்பயன்படுத்தும்கிறார். உழைப்பு சாதனங்களை பயன்படுத்தி உற்பத்தி செய்யும் புதிய பொருட்கள் முதலாளியின் சொத்தாக மாறிவிடுகின்றன. இந்த நிகழ்முறையின் சாராம்சமான விசயம் என்னவென்றால், தொழிலாளர் உற்பத்தி செய்வதற்கும், அவர் பெறும் ஊதியத்துக்கும் இடையேயான உறவு தான். இரண்டுமே உண்மையான மதிப்பின் அலகுகளில் அளவிடப்படுகின்றன.

உழைப்பு ஒப்பந்தம் சுதந்திரமானதாக இருந்தாலும் தொழிலாளர்களுக்குக் கிடைக்கும் வருமானம் அவர் உற்பத்தி செய்யும் பொருட்களின் உண்மை மதிப்பால் தீர்மானிக்கப்படுவதில்லை. மாறாக, அவரின் குறைந்தபட்ச தேவைகளாலும், முதலாளிகளின் உழைப்பு சக்திக்கான தேவையை நிறைவு செய்ய போட்டி போடும் தொழிலாளர்களின் எண்ணிக்கையாலும் தீர்மானிக்கப்படுகிறது. கோட்பாட்டில் கூட தொழிலாளர்களுக்கான ஊதியம் அவர் உற்பத்தி செய்யும் பொருட்களின் மதிப்பால் தீர்மானிக்கப்படுவதில்லை என்பதைப் புரிந்து கொள்ல வேண்டும்.

தனியார் மூலதனம் ஒரு சிலரிடம் குவியும் போக்கு காணப்படுகிறது. ஒருபக்கம் முதலாளிகளுக்கிடையேயான போட்டி இன்னொரு பக்கம் தொழில்நுட்ப முன்னேற்றமும், அதிகரிக்கும் உழைப்புப் பிரிவினையும் சிறு உற்பத்திக் கூடங்களை அழித்து விட்டு பெரும் தொழிற்சாலைகள் உருவாவதை ஊக்குவிப்பது இதற்குக் காரணமாகின்றன. இந்த வளர்ச்சிகளின் விளைவாக ஜனநாயக ரீதியில் அமைப்பாக்கப்பட்ட அரசியல் சமூகத்தால் கூட கட்டுப்படுத்த முடியாத தனியார் மூலதன் சி்று கும்பலின் சர்வாதிகாரம் தோன்றுகிறது.

சட்டமியற்றும் அவைகளின் உறுப்பினர்கள் அரசியல் கட்சிகளால் தேர்ந்தெடுக்கப்படுகின்றனர். தனியார் முதலாளிகள் அவர்களுக்குப் பெருமளவு நிதியுதவி அளித்து அவர்கள் மீது தாக்கம் செலுத்துகின்றனர். இதன் மூலம் அனைத்து நடைமுறை விசயங்களைப் பொருத்த வரையில் வாக்காளர்களை சட்டமியற்றும் அவையிலிருந்து பிரித்து வைத்து விடுகின்றனர். இதன் விளைவு என்னவென்றால், மக்களின் பிரதிநிதிகள் மக்கள் தொகையின் நலிவுற்ற பிரிவினரின் நலன்களைப் போதுமான அளவு பாதுகாப்பதில்லை.

மேலும் தனியார் முதலாளிகள் நேரடியாகவும் மறைமுகமாகவும் தகவல் தொடர்பில் முக்கியமான ஊடகங்களான பத்திரிக்கைகள், வானொலி, கல்வி போன்றவற்றைக் கட்டுப்படுத்துகின்றனர். எனவே, ஒரு தனிப்பட்ட குடிமகனின் புறநிலையை சரியாகப் புரிந்து கொண்டு முடிவு எடுப்பதும் தனது அரசியல் உரிமைகளை அறிவுபூர்வமாக பயன்படுத்துவதும் பெரும்பாலான நேரங்களில் மிகக் கடினமானதாகவோ, அல்லது சாத்தியமற்றதாகவோ உள்ளது.

மூலதனத்தின் தனியுடமை என்ற அடிப்படையிலான பொருளாதாரத்தில் நிலவும் நிலமை இரண்டு முக்கிய கோட்பாடுகளைக் கொண்டிருக்கிறது. முதலில், உற்பத்தி சாதனங்கள் (மூலதனம்) தனியாருக்கு சொந்தமானதாக உள்ளன. அவற்றின் உடமையாளர்கள் தம் விருப்பப்படி அவறைப் பயன்படுத்துகின்றனர். இரண்டாவதாக, உழைப்பு ஒப்பந்தம் சுதந்திரமானதாக உள்ளது.

இந்த வகையில் தூய்மையான முதலாளித்துவ சமூகம் என்ற ஒன்று நிச்சயமாக இல்லை தான். குறிப்பாக, தொழிலாளர்கள் நீண்ட, கடுமையான அரசியல் போராட்டங்கள் மூலம் குறிப்பிட்ட வகை தொழிலாளர்களுக்கு “சுதந்திர உழைப்பு ஒப்பந்தத்தின்” மேம்பட்ட வடிவத்தைப் பெறுவதில் வெற்றியடைந்திருக்கிறார்கள். ஆனால், ஒட்டு மொத்தமாக பார்க்கும் போது இன்றைய பொருளாதாரம், “தூய்மையான”முதலாளித்துவத்திலிருந்து பெருமளவு வேறுபடவில்லை என்று தெரிகிறது.

உற்பத்தி லாபத்துக்காக செய்யப்படுகிறது பயன்பாட்டுக்காக இல்லை.

வேலை செய்யும் திறமையும் விருப்பமும் உள்ள எல்லோருக்கும் வேலை கிடைப்பதற்கு எந்த வழிவகையும் இல்லை. வேலை இல்லாதவர்களின் படை ஒன்று எப்போதுமே இருக்கிறது.

எப்போது வேலை போகுமோ என்ற பயத்தில் தான் தொழிலாளர்கள் வாழ்ந்து கொண்டிருக்கிறார்கள்.

வேலை இல்லாதவர்களும், குறைவான சம்பளம் பெறும் தொழிலாளர்களும் லாபகரமான சந்தையாக அமைவதில்லை என்பதால் நுகர்வுப் பொருட்களின் உற்பத்தி மட்டுப்படுத்தப்படுகிறது. அதன் விளைவாக பெருமளவு சிரமங்கள் ஏற்படுகின்றன. தொழில்நுட்ப முன்னேற்றம் அனைவரது வேலைச் சுமையையும் குறைப்பதற்கு மாறாக கூடுதல் வேலை இழப்பை உருவாக்குகிறது. லாப நோக்கமும், முதலாளிகளுக்கிடையிலான போட்டியும், மூலதனத்தை ஒன்று குவிப்பதிலும் பயன்படுத்துவதிலும் நிலையற்ற தன்மைக்கு காரணமாக உள்ளது. இது கடும் பொருளாதார மந்தங்களுக்கு இட்டுச் செல்கிறது. கட்டற்ற போட்டி பெருமளவு உழைப்பை வீணாக்குவதற்கும், மேலே குறிப்பிட்ட தனி நபர்களின் சமூக உணர்வை முடக்கிப் போடுவதற்கும் இட்டுச் செல்கிறது.

தனி நபர்களை முடக்கிப் போடுவது முதலாளித்துவத்தின் மிக மோசமான தீங்கு என்று நான் கருதுகிறேன். தம் எதிர்கால வாழ்க்கைப் பணிக்குத் தயாராகும் மாணவர்கள், பொருள் ஈட்டுவதில் அடையும் வெற்றியை வியந்து வழிபடும் மனோபாவத்தின் அடிப்படையிலான, ஒரு அதீதமான போட்டி மனப்பான்மைக்கு பயிற்றுவிக்கப்படுகிறார்கள்.

இந்த சாகடிக்கும் தீங்குகளை ஒழித்துக்கட்டுவதற்கு ஒரே வழிதான் உள்ளது என்று நான் உறுதியாக நம்புகிறேன். சமூக இலக்குகளை நோக்கியதான் கல்வி முறையுடன் கூடிய ஒரு சோசலிச பொருளாதாரத்தை கட்டியமைப்பது தான் அந்த வழி. அத்தகைய ஒரு பொருளாதாரத்தில் உற்பத்தி சாதனங்கள் சமூகத்துக்கு சொந்தமாக்கப்பட்டு, திட்டமிட்ட முறையில் பயன்படுத்தப்படுகின்றன.

சமுகத்தின் தேவைக்கேற்ப உற்பத்தியை முறைப்படுத்திக் கொள்ளும் ஒரு திட்டமிட்ட பொருளாதாரம், வேலை செய்ய்த திற்னுடைய அனைவருக்கும் வேலையை பகிர்ந்து கொடுத்து, ஒவ்வொரு ஆண், பெண், குழந்தைக்கும் வாழ்வாதாரத்தை உறுதி செய்யும். ஒரு மனிதருக்கு வழங்கப்படும் கல்வி, அவரின் உள்ளார்ந்த திறமைகளை வளர்ப்பதோடு சக மனிதர்கள் மீதான பொறுப்புணர்வையும் வளர்க்கும். இப்போதைய சமூகத்தில் ஊக்குவிக்கப்படும் அதிகாரத்தையும் வெற்றியையும் வழிபடுவதற்கு மாற்றாக அது இருக்கும்.

இருப்பினும் திட்டமிட்ட பொருளாதாரம் மட்டுமே சோசலிசம் ஆகி விடாது என்பதை நினைவில் வைத்துக் கொள்ள வேண்டும். ஒரு திட்டமிட்ட பொருளாதார அமைப்போடு தனிநபரை முழுமையாக் அடிமைப்படுத்துவது இணைந்திருக்கலாம். உண்மையான சோசலிசத்தை சாதிப்பதற்கு மிகக் கடினமான சில சமூகப் பொருளாதாரப் பிரச்சனைகளுக்கு விடை தேட வேண்டியிருக்கிறது. அனைத்தும் தழுவிய அரசியல் பொருளாதார அதிகாரத்தின் மையப்படுத்தலை அமல் படுத்தும் போதே அதிகாரவர்க்கம் சர்வாதிகாரம் படைத்ததாகவும், அனைத்துக்கும் மேலே தன்னை நிறுத்திக் கொள்வதாகவும் மாறுவதை எப்படி தடுப்பது? தனி மனிதனின் உரிமைகளை எப்படி பாதுகாப்பது, அதன் மூலம் அதிகார வர்க்கத்தின் அதிகாரத்துக்கு ஒரு ஜனநாயக எதிர் சக்தியை உருவாக்குவதை எப்படி உறுதி செய்வது?

மாறிச் செல்லும் கட்டத்தில் இருக்கும் நமது காலத்தில் (1949 ல் எழுதியது) சோசலிசத்தின் நோக்கங்கள் குறித்தும், அது சந்திக்கும் பிரச்சனைகள் குறித்தும் தெளிவு ஏற்படுத்திக் கொள்வது மிகவும் முக்கியத்துவம் வாய்ந்த ஒன்று. இந்த பிரச்சனைகள் குறித்த சுதந்திரமான, தடையற்ற விவாதங்கள் முடக்கப்பட்ட இப்போதைய நிலமைகளில் (இரண்டாம் உலகப் போருக்குப் பின் சோசலிச ரஷ்யாவின் செல்வாக்கு உலகெங்கும் அதிகரித்திருந்த சூழலில், சோசலிசக் கருத்தை ஆதரித்தவர்கள் அனைவரையும் அமெரிக்காவின் எதிரிகள், ரசிய உளவாளிகள் என்று முத்திரை குத்தி ஒடுக்கியது அமெரிக்க அரசு, 1947-1956 காலகட்டத்தில் தலைவிரித்தாடிய மெக்கார்த்தியிசம் என்றழைக்கப்பட்ட இந்த அடக்குமுறையில் சாப்லின், ஐன்ஸ்டைன் உள்லிட்ட பலரும் குறிவைத்து மிரட்டப்பட்ட சூழலை அவர் குறிப்பிடுகிறார். இந்த அடக்குமுறைக்கு பணிய மறுத்தவர் ஐன்ஸ்டைன்) இந்தப் பத்திரிக்கையைத் (மன்த்லி ரிவ்யூ) தொடங்குவது மிக முக்கியமான பொதுச் சேவை என்று நான் கருதுகிறேன்.

 

மொழியாக்கம்: அப்துல்

புதிய ஜனநாயகம், நவம்பர் 2017 இதழ்

 

மின்னூலாக தரவிறக்க

ஒரே நாடு, ஒரே வரி, ஒரே சுடுகாடு

gst

 

ஜூலை 1ம் தேதி முதல் ஜி.எஸ்.டி வரி நடைமுறைக்கு கொண்டு வரப்பட்டுள்ளது. இந்த ஜி.எஸ்.டி யை முன்வைத்து உருவாக்கி உலவ விடப்பட்டுள்ள ஏராளமான பொய்களில் மிகவும் கொடூரமானது, “சாமானிய மனிதன் ஜி.எஸ்.டி யை வரவேற்கிறான்என்பது. சாதாரண உழைக்கும் அடித்தட்டு மக்களை விட்டு விடுவோம், படித்து ஓரளவு நல்ல வேலையில், ஊதியத்தில் இருக்கும் பலருக்கும் ஜி.எஸ்.டி என்றால் என்ன? எந்த அடிப்படையில் கணக்கிடப்படுகிறது என்பது தெரியாது. ஏதோ ஒரு புதிய வரிமுறை என்பதைத் தாண்டி இங்கே யாருக்கும் எதுவும் தெரியாது. ஆனால் சாதாரண மனிதன் ஜி.எஸ்.டி யை வரவேற்கிறான் என்கிறது அரசு. சிறு குறு வணிகர்கள் கடைகளை அடைத்து தங்கள் எதிர்ப்புகளை தெரிவிக்கிறார்கள். ஜவுளி உற்பத்தியாளர்கள், வியாபாரிகள், விசைத்தறி உரிமையாளர்கள் ஆகியோர் தங்கள் எதிர்ப்பைத் தெரிவிக்க மூன்று நாட்கள் நிறுவனங்களை அடைத்து போராடியிருக்கிறார்கள். பட்டாசு தீப்பெட்டி தொழிலாளர்கள் போராடி வருகிறார்கள், திரையறங்க உரிமையாளர்களும் காலவரையற்ற போராட்டத்தை அறிவித்திருக்கிறார்கள். அவ்வளவு ஏன் மாற்றுத் திறனாளிகள் கூட ஜி.எஸ்.டி யை எதிர்த்து பெரணி நடத்தியிருக்கிறார்கள். அதே நேரம் அமெரிக்க அதிபர் ட்ரம்ப், வால்மார்ட்டின் இந்திய அதிகாரி கிருஸ் ஐயர், டாட்டா, அம்பானி, அதானி உள்ளிட்ட இந்திய தரகு முதலாளிகள் ஆகியோர் ஜி.எஸ்.டி யை மனமுவந்து பாராட்டி வரவேற்கிறார்கள். இது தான் எதார்த்தம். இவை அனைத்தும் நாளிதழ்களில் வெளிவந்திருக்கும் செய்திகள் தாம். ஆனால் ஒரு ஊர்சுத்தி பொம்மையும் அதன் பின்னாலிருக்கும் அரசும் சொல்கிறது சாமானிய மனிதன் ஜி.எஸ்.டி யை வரவேற்கிறான் என்று. எவ்வளவு அருவருக்கத்தக்க வக்கிரம் இது.

 

ஜி.எஸ்.டி யால் யாருக்கு லாபம்? பொருட்களின் விலை கூடுமா குறையுமா? போன்ற விவாதங்கள் ஒருபுறம் இருக்கட்டும். இப்படி ஒரு வரி விதிப்பு முறை வேண்டும் என்று கேட்டது யார்? மக்கள் எவ்வளவோ கோரிக்கைகளை வைத்து போராடிக் கொண்டிருக்கிறார்கள். அடிப்படை வசதிகளைக் கூட தன் மக்களுக்கு இன்னும் முழுமையாக செய்து கொடுக்க முடியாத அரசு இது. சாராயம் வேண்டாம் சாப்பாடு வேண்டும் என்று மக்கள் போராடும் நாடு இது. தண்ணீர் சுமக்க வேண்டும் என்பதற்காகவே நான்கு திருமணம் செய்வோர் இருக்கும் நாடு. இவைகளுக்கிடையில் வரியை சீர்திருத்த வேண்டும் என்று போராடியது யார்? எந்த அம்பானியும் அதானியும் இதை வரவேற்கிறார்களோ அவர்களின் கோரிக்கை தான் ஜி.எஸ்.டி வேண்டும் என்பது. அம்பானியும் அதானியும், குப்பனும் சுப்பனும் வாழ்வில் உயர வேண்டும் எனும் ஒரே நோக்கத்திற்காக போராடும் போராளிகளா? கார்ப்பரேட் முதலாளிகளின் கோரிக்கை எப்படி உழைக்கும் மக்களுக்கு சாதகமாக இருக்கும்? ஜி.எஸ்.டி யால் நுகர் பொருட்களுக்கு விலை குறையும் என சாமியாடிக் கொண்டிருக்கும் யாரும் இந்தக் கேள்விக்கு பதில் சொல்லாமல் நகரக் கூடாது.

 

ஜி.எஸ்.டி என்பது 1956 ல் பிரான்ஸில் அறிமுகப்படுத்தப்பட்ட வரி விதிப்பு முறை. உலகம் முழுவதிலும் தோராயமாக 140 நாடுகள் இந்த வரிவிதிப்பு முறையை பின்பற்றி வருகின்றன. ஆனால் எந்த நாடும் குறைந்த விலையில் மக்களுக்கு நுகர் பொருட்களை வழங்க வேண்டும் என்பதற்காக இந்த வரி விதிப்பு முறையை செயல்படுத்துகிறொம் என்று அறிமுகப்படுத்தியதில்லை, இந்தியாவைத் தவிர. மட்டுமல்லாது எந்த நாட்டிலும் இந்தியா அளவுக்கு அதிக வரிவிதிப்பு இல்லை. இந்தியாவில் மட்டும் தான் 28 சதவீத வரி ஜி.எஸ்.டி யில் விதிக்கப்பட்டிருக்கிறது.

 

இந்த வரி விதிப்பு முறை செயல்படுத்தப்பட்டதன் பின்னர் என்ன நடந்திருக்கிறது உலகில்? ஏழைகளுக்கு குறைந்த விலையில் உணவு தானியங்கள் கிடைத்திருகின்றனவா? அல்லது பெரு முதலாளிகளின் சொத்து மதிப்பு உயர்ந்திருக்கிறதா? இந்த முதலாளித்துவ உலகில் அரசுகள் கொண்டுவரும் எத்தகைய மாற்றமும் சீர்திருத்தங்களும் மக்களை ஒட்டச் சுரண்டுவதையும், கார்ப்பரேட்டுகளை மேலும் கொழுக்க வைப்பதையும் மட்டுமே நோக்கமாக கொண்டிருக்கின்றன. அப்படி இருக்க ஜி.எஸ்.டி மட்டும் மக்களுக்கு நல்லதை நிகழ்த்தி விடுமா?

 

ஜி.எஸ்.டி என்பது ஒரு வரி விதிப்பு முறை அவ்வளவு தான். ஆனால் இந்த வரி விதிப்பு முறையால் யார் பலனடைகிறார்கள் என்பது தான் முதன்மையான கேள்வி. இரண்டு விதமான வரிகள் இருக்கின்றன. 1. நேரடி வரி, 2. மறைமுக வரி. தனிநபர் வருமான வரி, நிறுவனங்களின் வருமான வரி, சொத்து வரி ஆகியவை நேரடி வரிகள். இவை தவிர ஏனைய அனைத்தும் விற்பனை வரி, கலால் வரி, சுங்க வரி, சேவை வரி, செஸ் வரி லொட்டு, லொசுக்கு உட்பட அனைத்தும் மறைமுக வரிகள். முன்பு கொண்டு வரப்பட்ட சீர்திருத்தங்கள் தொடங்கி, அண்மையில் கொண்டு வரப்பட்ட மதிப்புக் கூட்டு வரி முதல் இப்போது கொண்டு வரப்பட்டுள்ள ஜி.எஸ்.டி வரை அனைத்தும் மறைமுக வரிகளையே மாற்றியமைக்கிறது.

 

ஒரு நாடு எந்த அளவுக்கு நேரடி வரிகளை உயர்த்துகிறதோ; எந்த அளவுக்கு மறைமுக வரிகளை குறைக்கிறதோ அல்லது நீக்குகிறதோ அந்த அளவுக்கு அந்த அரசு மக்கள் நல அரசாக இருக்கிறது என்பது பொருள். ஆனால் இங்கு என்ன நடந்து கொண்டிருக்கிறது? ஒவ்வொரு ஆண்டும் நேரடி வரி விதிப்பு குறைக்கப்பட்டுக் கொண்டே இருக்கிறது. வருமான வரிக்கான உச்ச வரம்பு ஒவ்வொரு ஆண்டும் உயர்ந்து கொண்டே இருக்கிறது. இதன் பொருள் வருமான வரி கட்டுவதிலிருந்து ஒவ்வொரு ஆண்டும் வருமான வரி கட்டும் அளவுக்கான பணக்காரர்கள் வரி கட்டுவதிலிருந்து விடுவிக்கப்பட்டுக் கொண்டிருக்கிறார்கள். ஆனாலும் நேரடிவரியாக வசூலிக்கப்படும் தொகை இந்திய அளவில் குறிப்பிடத்தக்க அளவு அதிகரித்துக் கொண்டு தான் இருக்கிறது. அதாவது பணக்காரர்கள் மேலும் மேலும் பணக்காரர்களாகிக் கொண்டிருக்கிறார்கள், அவர்களுக்கான வருமான வரியோ குறைக்கப்பட்டுக் கொண்டிருக்கிறது.

 

இதற்கு நேர் எதிராக மறைமுக வரிகள் உயர்த்தப்பட்டுக் கொண்டே இருக்கின்றன. ஒவ்வொரு பொருளின் மீதும் பல அடுக்கு வரிகள் விதிக்கப்படுகின்றன. எடுத்துக்காட்டாக நாட்டில் வெள்ளம் வந்து பொருளாதாரம் பாதிக்கப்பட்டால் அதை சரி செய்வதற்காக நிவாரண வரி என்பது போன்று ஏதாவது ஒரு பெயரில் விற்பனை பொருட்களின் மீது 2 அல்லது 3 சதவீத வரி விதிக்கப்படும். அதாவது பொருட்களின் விலை உயரும். வாங்கிப் பயன்படுத்துவோர் அனைவரும் அந்த வரியைச் சுமந்து தான் ஆக வேண்டும். ஏழை பணக்காரன் வித்தியாசமில்லாமல் அனைவருக்கும் தானே இந்த வரி விதிக்கப்படுகிறது என்று தோன்றலாம். ஆனால் அதில் நுணுக்கமான வித்தியாசம் இருக்கிறது. ஏழை ஒருவன் நான்கு பேர் கொண்ட தன் குடும்பத்துக்கு மாதம் ஒன்றுக்கு பத்து கிலோ அரிசியை பயன்படுத்துகிறான் என்று கொள்வோம். பணக்காரனும் அதே போன்று பத்து கிலோவையோ அல்லது கூடுதலாக ஒரு கிலோவையோ பயன்படுத்தலாம். இப்போது இருவரும் நிவாரண நிதி என்று முன்று சதவீதம் அதிகமாக அரிசியின் மீது விலை கொடுப்பதால் அதிகமாக செலவு செய்வார்கள். அந்த அதிகமாகும் செலவு, தோராயமாக ஐம்பது ரூபாய் என்று வைத்துக் கொள்வோம். இந்த ஐம்பது ரூபாய் என்பது ஏழையின் ஒரு நாள் வருமானத்தில் எட்டில் ஒரு பங்காக இருக்கும். இதுவே பணக்காரனுக்கு அவனுடைய ஒரு நாள் வருமானத்தில் நூறில் ஒரு பங்காக இருக்கும். இதன்படி ஏழைகள் தங்களின் வருமானத்தில் பெரும்பகுதியையும், பணக்காரர்கள் தங்கள் வருமானத்தின் சொற்பப் பகுதியையும் வரியாக அரசுக்கு செலுத்துகிறார்கள். இது தான் மறைமுக வரிகளின் கொடூரம். இந்த மறைமுக வரிகளைத் தான் ஒவ்வொரு முறையும் மாற்றியமைக்கிறோம் சீர்திருத்துகிறோம் என்று சொல்லிக் கொண்டு மக்களின் வாழ்வோடு விளையாடிக் கொண்டிருக்கிறார்கள்.

 

இந்த ஜி.எஸ்.டி யின் நோக்கம் என்ன என்பது குறித்து வெளிப்படையாகவே அறிவித்திருக்கிறார்கள். வரிவிதிப்பை பரவலாக்குவது. அதாவது, நாட்டில் அதிகமான மக்கள் வரிவிதிப்பிலிருந்து தப்பி விடுகிறார்கள், வணிகர்கள் வரி ஏய்ப்பு செய்கிறார்கள். இதை முறைப்படுத்துவதற்கு, வரி ஏய்ப்பு செய்து விடாமல் கண்காணிப்பதற்கு, இன்னும் வரி செலுத்தும் வரம்புக்குள் வராமல் இருக்கும் சிறு குறு வணிகர்களை வரி வரம்புக்குள் கொண்டு வருவதற்கு இது போன்ற வரிவிதிப்பு சீர்திருத்தங்கள் தெவைப்படுகின்றன. இதன் மூலம் நாட்டின் வரி வருமானம் உயர்ந்து அதன் மூலம் மக்கள் நலத் திட்டங்களை செயல்படுத்தலாம். அமைச்சர்கள் முதல் அடிவருடிகள் வரை இது போன்ற சீர்திருத்தங்களுக்கு முட்டுக் கொடுப்பவர்கள் ஈறாக இப்படித்தான் கூவிக் கொண்டிருக்கிறார்கள். இதில் இருக்கும் இரட்டை நிலையை அறிந்து கொள்ள வேண்டும்.

 

நேரடி வரிவிதிப்பில் நடக்கும் வரி ஏய்ப்புகளுக்கு என்ன விதமான தீர்வுகள் முன்வைக்கப்படுகின்றன? வருமான வரி அதிகமாக விதிக்கப்படுவதால் தான் வரி ஏய்ப்புகள் நடக்கின்றன. எனவே, வரியைக் குறைப்பதன் மூலமும், இதுவரை வரி ஏய்ப்பில் ஈடுபட்டவர்களுக்கு மன்னிப்பு வழங்குவதன் மூலமும், தாங்களாகவே வரி செலுத்த முன்வருபவர்களுக்கு இதுவரை வரி ஏய்ப்பு செய்த தொகையில் ஒரு சிறு பகுதியை மட்டும் வசூலித்து விட்டு தண்டனை கொடுக்காம அவர்களை விட்டு விடுவதன் மூலமும் அவ்வாறு வரி ஏய்ப்பு செய்தவர்களின் மனதை மாற்றி அவர்களை வருமான வரியை செலுத்தச் செய்யலாம் என்று அழுகுணித்தனமான வழியை கண்டுபிடித்து அதை செயல்படுத்துகிறார்கள். இதனால் தான் ஆண்டுதோறும் வருமான வரியின் உச்சவரம்பை அதிகரித்துக் கொண்டே செல்கிறார்கள். மட்டுமல்லாமல் இவ்வாறு அரசின் சலுகைகளை குற்றச் செயல்களிலும் (வரி ஏய்ப்பு) பெற்றுக் கொண்டிருக்கும் பணக்காரர்களின் மனோநிலை எப்படி இருக்கிறது? நான் வரி கட்டுபவன் எனும் அதிகாரத்திமிர் அவர்களின் ரத்தத்தில் ஊறிக் கிடக்கிறது. ஒரு சிறு குறை நேர்ந்து விட்டாலும் வரி கட்டும் எனக்கே இந்த நிலையா என்று பொங்குகிறார்கள். அவ்வாறு பொங்குவது நியாயமாகவும் பார்க்கப்படுகிறது.

 

மறுபக்கம் சாதாரண உழைக்கும் மக்களை எப்படி வரி விதிப்பு வரம்புக்குள் கொண்டு வரலாம் என்று கண்ணில் விளக்கெண்ணெய் ஊற்றிக் கொண்டு சிந்திக்கிறார்கள். சிறு குறு வணிகர்களை வரி ஏய்ப்பில் ஈடுபட்டு விடாமல் இருக்க, இருக்கும் அத்தனை கண்காணிப்பு நடவடிக்கைகளையும், அனைத்து தொழில் நுட்பங்களையும் பயன்படுத்தி அவர்களால் தொழில் நடத்த முடியாமல் போனாலும் கூட நெருக்குதல்களுக்கு உள்ளாக்குகிறார்கள். இதற்காகவே வரி விதிப்பு முறைகளை மாற்றி மாற்றி வரி கட்டு இல்லாவிட்டால் செத்து போ எனும் முட்டுச் சந்துக்குள் கொண்டு வந்து நிறுத்துகிறார்கள். இப்படி வாழ்வின் ஒவ்வொரு கணத்திலும் அரசினால் தணலில் வறுக்கப்பட்டுக் கொண்டிருக்கும் இவர்களின் மனோநிலையோ அரசு வரி கட்டச் சொன்னால் கட்டுவது தானே முறை. அதை ஏதாவது ஒரு வகையில் அரசு நமக்குத்தானே செலவு செய்கிறது என்று அப்பாவியாக நம்பிக் கொண்டிருக்கிறார்கள்.

 

இப்படி தெளிவாக இரட்டை நிலை எடுத்து தம் குடி மக்களில் பெரும்பாலானோரை வதைத்துக் கொண்டிருக்கும் அரசு, தன் ஒவ்வொரு திட்டங்கள் மூலமும், அதை நடைமுறைப் படுத்துவதன் மூலமும் மக்கள் மடிவது குறித்து எந்தக் கவலையும் இல்லை என தன்னைத்தானே அம்பலப்படுத்திக் கொள்ளும் அரசு, இப்போது கொண்டு வந்திருக்கும் இந்த ஜி.எஸ்.டி மட்டும் மக்கள் நலனுக்கானது என்பதை ஏற்பதற்கு ஏதேனும் அடிப்படை இருக்கிறதா? ஆனால் முட்டுக் கொடுப்பவர்களுக்கு இது மட்டும் போதாதே, அவர்கள் தங்களைத் தாங்களே அறிவாளிகளாக நியமித்துக் கொண்டு புள்ளி விபரங்களை ஆள்ளி வீசுகிறார்கள்.

 

1988 லிருந்தே ஜி.எஸ்.டி யை உருவாக்குவதற்கான முயற்சிகள் தொடங்கி விட்டன. கடந்த காங்கிரஸ் கூட்டணி ஆட்சியில் கொண்டு வர முயற்சி செய்து பெரும்பான்மை இல்லாததால் முடியால் போய் இப்போது மோடியின் 56” மார்பு அதைக் கொண்டு வந்திருக்கிறது. காங்கிரசும், பாஜகவும் தொடர்ச்சியாக இதை கொண்டு வர முயற்சிப்பதில் இருந்தே புரிந்து கொள்ளலாம், பன்னாட்டு நிதியாதிக்க கும்பல்களின் நிர்ப்பந்தம் காரணமாகவே இது கொண்டு வரப்படுகிறது என்பதை. முதலில் இவ்வாறான ஒரு வரிவிதிப்பு முறையைக் கொண்டு வர பல மாநிலங்களில் எதிர்ப்பு நிலவியது. ஏனென்றால் இது மாநிலங்களில் வரிவிதிப்பில் தலையிட்டு மாநில வரி வருமானத்தை மத்திய அரசுக்கு கைமாற்றுகிறது. இதை மோடியின் மார்பு பல விதங்களில் எதிர் கொண்டது. தமிழ்நாட்டைப் பொருத்தவரை பாசிச ஜெயா மரணத்திற்குப் பின் தங்கள் அடிமைத்தனத்தை மோடிக்கு மாற்றிக் கொண்டவர்கள் என்பதால் சின்ன முணுமுணுப்பு கூட எழவில்லை. பல மாநிலங்கள் தங்களுக்கு ஏற்படும் வருவாய் இழப்பை ஈடுகட்ட ஐந்து ஆண்டுகளுக்கு கூடுதல் நிதி வழங்கப்படும் எனும் அறிவிப்பில் சமாதானமடைந்திருக்கின்றன. அண்மையில் மோடி ஜி.எஸ்.டி குறித்து கூறும் போது, “எந்தக் கட்சியும் ஜி.எஸ்.டி யை எதிர்த்து தங்களை தற்கொலைப் பாதைக்குள் தள்ளிக் கொள்ளாதுஎன்று திருவாய் மலர்ந்தருளியிருக்கிறார். இதன் மெய்யான பொருள் என்னவென்றால், ‘உங்கள் ஓட்டு வாங்கும் பேச்சுக்களை எல்லாம் ஒதுக்கி வைத்து விடுங்கள். இது நம் எஜமானர்களின் உத்தரவுஎன்பது தான். எனவே, எந்த மாநிலமும் எதிர்ப்பு தெரிவிக்கப் போவதில்லை.

 

ஜி.எஸ்.டி என்பது இந்திய அரசியல் சாசனத்துக்கு எதிரானது. வேற்றுமையில் ஒற்றுமை என்பது தான் அரசியல் சாசனம் இந்தியாவுக்கு கொடுக்கும் வரையறை. இங்கு பல தேசியங்கள் இருக்கின்றன. ஒவ்வொரு தேசியத்துக்கும் ஒவ்வொரு கலாச்சார பண்பாட்டு விழுமியங்கள் இருக்கின்றன. மாட்டை வைத்து ஆர்.எஸ்.எஸ் எப்படி கலாச்சாரங்களை சிதைக்கிறதோ, அதையே பொருளாதார ரீதியாக வரிவிதிப்பை வைத்து செய்வது தான் ஜி.எஸ்.டி. பல்வேறு மாநிலங்கள் தங்களுக்கான தனித்தன்மையுடன் இருக்கும் போது அனைவருக்கும் பொதுவான ஒரே வரி என்பது எப்படி பொருந்தும்? இந்தியர்கள் அனைவருக்கும் இந்தி தான் ஒரே மொழி என்றால் அது எப்படியான விளைவுகளை ஏற்படுத்தும்?

 

பொருளாதார ரீதியில் பார்த்தால், அஸ்ஸாமில் தேயிலை விளைச்சல் அதிகம். பஞ்சாப்பில் கோதுமை, தென்னகத்தில் அரிசி விளைச்சல் அதிகம். இது போல் ஒவ்வொரு மாநிலங்களிலும் இருக்கும். பிற மாநிலங்களில் இருந்து அஸ்ஸாமுக்கு தேயிலை கொண்டு சென்றால் அஸ்ஸாமிய தேயிலையை விட பிற மாநில தேயிலை அதிக விலை இருக்க வேண்டும். இல்லையென்றால் உள்ளூர் தொழில் நசிந்து விடும். இதை போக்குவரத்து சுங்க வரிகளும், மாநில நுழைவு வரியும் பாதுகாக்கும். இது வெறும் தொழில் பாதுகாப்பு என்பதோடு முடிந்து விடுவதில்லை. பல்லாயிரம் மக்களின் வாழ்வோடு தொடர்புடையது. மட்டுமல்லாது வணிக நோக்கில் உள்ளூரில் பற்றாக்குறை இருக்கும் போது வெளியிடங்களில் அதிக விலைக்கு விற்று லாபம் பார்க்கும் போக்கையும் மட்டுப்படுத்தும். இவை அனைத்தையும் நீக்கி விட்டு ஒரே விதமான ஜி.எஸ்.டி வரி என்று திருத்தி விட்டால் சிறு நிறுவனங்கள் அழிந்து பெரு நிறுவங்கள் மட்டுமே தாக்குப் பிடிக்கும். இது யாருக்கு லாபம்? ஏற்கனவே தனியார்மயத்துக்கு கூறப்பட்ட அதே மயக்கு வாதங்கள் இதிலும் கூறப்படுகின்றன. விளைவு, விவசாயம் உட்பட சிறு நிறுவனங்கள் அழிந்து பன்னாட்டு நிறுவனங்கள் மட்டுமே கோலோச்சும் நிலை தான் இன்று இருக்கிறது. கடலை மிட்டாயை பன்னாட்டு நிறுவனம் தயாரித்து சந்தைப்படுத்துகிறது. இந்த நிலை உள்ளூர் அளவிலும் வர வேண்டுமா?

 

மக்கள் வாங்கும் பொருட்களின் விலை குறையும் என்பது தான் ஜி.எஸ்.டி யை பொருத்தவரை கூறப்படும் மீப்பெரும் மயக்கு வாதம். 80 சதவீத பொருட்கள் 18 சதவீத வரிவிதிப்புக்குள் வந்து விடுவதால் அது இப்போதிருக்கும் வரியை விட குறைவானதாக இருக்கும். எனவே, பொருட்களின் விலை குறையும் என்று புள்ளி விபரம் அடுக்குகிறார்கள். பேதமின்றி அன்றாடம் அனைவரும் பயன்படுத்தும் பிஸ்கட்டுகளுக்கு 18 சதவீதம் வரி விதிக்கப்பட்டிருக்கிறது. இப்போதே தேனீருக்கு இரண்டு ரூபாய் வீதம் உயர்த்தி விட்டார்கள். இந்த யதார்த்தம் புரிந்தவர்கள், இந்த வரி விதிப்பின் பலன் மக்களுக்கு கிடைக்க குறைந்தது ஐந்து ஆண்டுகள் ஆகும் என்று மென்று முழுங்குகிறார்கள். 500, 1000 ஒழிப்பிலும் இதேயே தான் சொன்னார்கள். 60 நாட்கள் பொறுத்துக் கொள்ளுங்கள் என்றார் மோடி. 60 நாட்களுக்குப் பிறகு என்ன நடந்துவிட்டது அந்தக் கொடுமைக்கு நாம் பழகி விட்டோம் என்பதைத் தவிர. இப்போது ஐந்து ஆண்டுகள் என்கிறார்கள். ஐந்து ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு இப்படியான வரி தான் நமக்கு விதிக்கப்படுகிறது என்பதையே நாம் மறந்திருப்போம்.

 

சரி, முட்டுக் கொடுப்பவர்களின் மொழியிலேயே இப்போது சில பொருட்களுக்கு நடப்பு அளவிலிருந்து வரி குறைக்கப்பட்டிருக்கிறது என்பதை ஒரு வாதத்துக்காக ஒப்புக் கொள்வோம். ஜி.எஸ்.டி யைப் பொருத்தவரை இதுதான் வரிவிதிப்பு விகிதம் இந்த விகிதம் மாறாது என்று ஏதேனும் உறுதி மொழி கூறப்பட்டிருக்கிறதா? பெட்ரோல் விலை தினசரி மாறும் என அறிவிக்கப்பட்டதிலிருந்து பெட்ரோல் விலை ஒவ்வொரு நாளும் சில பைசாக்கள் குறைந்து வருகிறது. இதன் அடிப்படையில் எதிர்ப்பு மழுங்கி ஏற்றுக் கொண்டு விட்டார்கள். நாளையே ஒவ்வொரு நாளும் விலை ஏறும். அப்போது என்ன செய்வது? அதேபோல நாளை ஜி.எஸ்.டி வரிவிதிப்பு விகிதங்கள் மாற்றி அமைக்கப்படும். இப்போது விலை குறையும் என்று ஜல்லி அடிப்பவர்கள் அப்போது வேறு ஒன்றில் ஆருடம் கூறிக் கொண்டிருப்பார்கள். ஜி.எஸ்.டி கமிட்டி என மத்திய மாநில அமைச்சர்களைக் கொண்டு ஒரு குழு அமைக்கப்பட்டிருக்கிறது. இந்தக் குழு தான் வரிவிதிப்பில் மாற்றங்கள் கொண்டு வருவதை செய்யப் போகிறது. அப்படி என்றால் நாளை இந்த வரி விதிப்பு விகிதங்கள் கட்டாயம் மாறும் என்பதைத்தான் அந்த குழு அமைத்திருப்பது உறுதி செய்கிறது.

 

இந்தக் கமிட்டியும் மாநிலங்களுக்கு எந்த உரிமையும் இல்லாமல் மத்திய அரசு நினைப்பது தான் நடைபெறும் வண்னம் வடிவமைக்கப்பட்டிருக்கிறது. எப்படி என்றால் அந்தக் குழுவில் மத்திய அமைச்சருக்கு 33 சதவீத மதிப்பும், அனைத்து மாநில அமைச்சர்களுக்கும் சேர்த்து 67 சதவீத மதிப்பும் இருக்கும். இந்த 67 சதவீத மதிப்பு என்பது எந்தப் பிரச்சனையிலும் சில மாநிலங்கள் ஏற்கும் சில மாநிலங்கள் ஏற்காது என்று இரண்டாக பிளந்தால், மத்திய அரசின் மதிப்பு மட்டுமே மொத்தமாக இருக்கும். எனவே, மத்திய அரசு என்ன நினைக்கிறதோ அந்த மாற்றம் மட்டுமே செயல் வடிவம் பெறும். அதாவது உப்புக்கு ஒரு சதவீத வரியை குறைக்க வேண்டும் என்றால் கூட அனைத்து மாநிலங்களும் மத்திய அரசுக்கு எதிராக ஒன்று சேர்ந்தால் மட்டுமே முடியும். இப்படியெல்லாம் திட்டமிட்டு கமிட்டிகளை அமைத்து வைத்து விட்டுத்தான் விலை குறையும் என்றும், மாநில உரிமைக்கு எந்தப் பங்கமும் வராது என்றும் நம்மை நம்பச் சொல்கிறார்கள்.

 

ஒரு பொருள் வெளி மாநிலங்களில் இருந்து ஒரு மாநிலத்துக்குள் வருகிறது என்றால் அதற்கு மாநில நுழைவு வரி இருக்கும். இன்னும் பல நிலைகளிலும் அந்தந்த மாநிலங்கள் வரி வசூலிக்கும். ஜி.எஸ்.டி முறையில் இனி இந்த வரிகள் மொத்தமும் மாநிலங்களுக்கு இல்லாமல் போகும். இதனால் மாநிலங்களின் வருவாய் குறைந்து அனைத்துக்கும் மத்திய அரசை எதிர்பார்த்து நிற்கும் நிலை ஏற்படும். இது வெறுமனே மாநில உரிமை சார்ந்த பிரச்சனை மட்டும் அல்ல. மாநில அரசுகள் அழிக்கப்படுவதற்கான முன்னோட்டம் என்று கூட கொள்ளலாம்.

 

ஜி.எஸ்.டி என்பது மாபெரும் வரிச் சீர்திருத்தம், விரிந்த மார்பின் சாதனை, விலை குறையும், உள்நாட்டு உற்பத்தி உயரும் என்றெல்லாம் கூப்பாடு போட்டுக் கொண்டிருப்பவர்களின் அயோக்கியத்தனத்தை தோலுறிக்க ஒரே ஒரு எடுத்துக்காட்டு போதும். இந்த ஜி.எஸ்.டி வரிவிதிப்பில் பெட்ரோல், சாராயம் ஆகியவை சேர்க்கப்படவில்லை. பெட்ரோலுக்கு 60 சதவீதம் வரை வரி விதிக்கப்படுகிறது. சர்வதேச அளவில் கச்சா எண்ணெயின் விலை குறையும் போதெல்லாம் அதற்கு ஏற்ப வரிகள் உயர்த்தப்பட்டு விலை குறையாமல் பார்த்துக் கொள்ளப்பட்டது.மெய்யாகவே சங்கிகளும் மங்கிகளும் கூறுவது போல விலைவாசியை குறைப்பது தான் நோக்கம் என்றால் பெட்ரோலுக்கான வரியை 28 சதவீதத்துக்குள் கொண்டு வந்தால் பெட்ரோல் விலை சற்றேறக் குறைய பாதியாக குறைந்து விடும். பெட்ரோல் விலை பாதியாக குறைந்தால் போக்குவரத்துச் செலவும் மூன்றில் ஒரு பங்கு குறைந்து விடும். அவ்வாறு குறைந்தால் காய்கறி உட்பட அனைத்துப் பொருட்களின் விலையும் குறைந்து விடும். ஆனால் மத்திய மாநில அரசுகளின் வருவாய் கணிசமாக குறைந்து விடும். அதனால் தான் இந்த யோக்கிய சிகாமணிகள் பெட்ரோலை ஜி.எஸ்.டி க்கு உள்ளே கொண்டு வராமல் தக்கவைத்துக் கொண்டார்கள். தெளிவாகச் சொன்னால் பெட்ரோல் சாராயம் ஆகியவற்றை ஜி.எஸ்.டி க்குள் கொண்டுவர மாட்டோம் என் வாக்குறுதி அளித்துத் தான் பல மாநிலங்களை ஒப்புக் கொள்ள வைத்திருக்கிறார்கள். இது இந்த அரசுகள் மக்களுக்குச் செய்யும் பச்சை அயோக்கியத்தனம் இல்லையா?

 

விலைவாசி குறையும் என்பது எப்படி பாமர உழைக்கும் மக்களை ஏமாற்ற பயன்படுத்தப் பட்டிருக்கிறதோ அதேபோல உள்நாட்டு உற்பத்தி உயரும் என்பது படித்த அறிவுத் துறையினரை ஏமாற்ற பயன்படுத்தப்பட்டிருக்கிறது. கடந்த காங்கிரஸ் கூட்டணி அரசு ஒரு அயோக்கியத்தனம் செய்திருந்ததை நினைவுபடுத்திக் கொள்வோம். இந்தியாவில் வறுமைக் கோட்டுக்கு கீழ் இருப்பவர்களின் எண்ணிக்கை குறைந்து விட்டது என்றொரு புள்ளி விபரம் வெளியிட்டு ஏழ்மையை ஒழித்து விட்டதாக விளம்பரம் செய்து கொண்டார்கள். எப்படி அதைச் செய்தார்கள்? ஒரு மனிதனுக்குத் தேவையான உணவில் கலோரி அளவைக்கு குறைத்து மதிப்பிட்டு, அந்த குறைவாக மதிப்பிடப்பட்ட கலோரி அளவு உணவை வாங்கும் பண மதிப்பையும் குறைத்து மதிப்பிட்டு தோராயமாக நாள் ஒன்றுக்கு 26 அல்லது 32 ரூபாய்க்கு அதிகமாக ஒருவர் சம்பாதித்தால் அவர் வறுமைக் கோட்டுக்கு கீழே வரமாட்டார் என வரம்பு நிர்ணயித்து அந்த அடிப்படையில் வறுமை ஒழிந்து விட்டது என்றார்கள். அதேபோன்ற அயோக்கியத்தனத்தைத் தான் ஜி.எஸ்.டி யால் உள்நாட்டு உற்பத்தி அதிகரிக்கும் என்பதிலும் செய்திருக்கிறது பாசிச மோடியின் கூட்டமும்.

 

ஜி.எஸ்.டி யைப் பொருத்தவரை ஒரு நிறுவனம் ஆண்டுக்கு 20 லட்ச ரூபாய் அளவுக்கு விற்றுமுதல் (டர்ன் ஓவர்)கொண்டிருந்தால் (கவனிக்கவும் விற்றுமுதல் தான் 20 லட்ச ரூபாய், லாபம் அல்ல) அந்த நிறுவனம் ஜி.எஸ்.டி யின் வரம்புக்குள் வந்து விடும். 20 லட்ச ரூபாய் என்றதும் பெரிய நிறுவனம் என எண்ணிவிட வேண்டாம். 20 லட்ச ரூபாய் என்பதை நாள் அளவில் கணக்கிட்டால் தோராயமாக 5500 ரூபாய். நாள் ஒன்றுக்கு 5500 ரூபாயை விற்றுமுதலாக நீங்கள் கொண்டிருந்தால் நீங்களும் ஜி.எஸ்.டி வரம்புக்குள் வந்து விடுவீர்கள். அதாவது வயதான ஒரு பாட்டி மாவு எண்ணெய் உள்ளிட்ட மூலப் பொருட்களை 4000 ரூபாய்க்கு வாங்கி அடுப்பில் அமர்ந்து முருக்கு சுட்டு, அதை கூடையில் அள்ளிக் கொண்டு நான்கு தெருவுக்குச் சென்று 6000 ரூபாய்க்கு கூவி விற்கிறார் என்று கொண்டால், அந்த ஆயாவும் ஜி.எஸ்.டி வரம்புக்குள் வந்து விடுவார். அவர் சுட்டு விற்கும் முருக்கு உள்நாட்டு உற்பத்திப் பொருளோடு சேர்ந்து கொள்ளும். இப்படி ஆயா சுட்டு விற்கும் முருக்கையும், சாலையோர கையேந்தி பவன் தோசையையும் உள்நாட்டு உற்பத்திப் பொருளாக சேர்த்து விட்டு, ஜி.எஸ்.டி யால் உள்நாட்டு உற்பத்தி கூடி விட்டது என்று உங்களிடம் யாராவது சொன்னால் அவர்களை எந்தச் செருப்பால் அடிப்பீர்கள்?

 

இந்த ஜி.எஸ்.டி வரி விதிப்பில் முதன்மையான அம்சமாக குறிப்பிடப்படுவது என்னவென்றால் உற்பத்திப் பொருளுக்கு பல விதங்களில் வரி விதிப்பு செய்வதால் அது நுகர்வோர் தலையில் தான் வந்து விடிகிறது. அதனால் தான் பொருட்களின் விலை உயருகிறது. இதை மாற்றி ஒரு பொருளுக்கு ஒரே வரி என்று மாற்றி விட்டால் பொருட்களில் விலை உயராது என்று பாடம் நடத்துகிறார்கள். தனியார்மயத்துக்கு ஆதரவாக கூறப்பட்ட வாதமும் கிட்டத்தட்ட இதே தான். உற்பத்தியில் அரசின் கட்டுப்பாட்டை நீக்கி விட்டால் அது போட்டியை ஏற்படுத்தும். போட்டி ஏற்பட்டால் உற்பத்தியாளர்களுக்கு தரமான பொருட்களை குறைந்த விலையில் விற்றாக வேண்டிய கட்டாயம் ஏற்படும். எனவே மக்களுக்கு குறைந்த விலையில் தரமான பொருட்கள் கிடைக்கும் என்றார்கள். ஆனால் நடந்தது என்ன? பன்னாட்டு நிறுவனங்கள் நம்மையும் நம் நாட்டு வளங்களையும் சூறையாடியது தான் நடந்திருக்கிறது. இப்போது வார்த்தைகளை மாற்றிப் போட்டு அதே வாதங்களை ஜி.எஸ்.டி வுக்கும் கொண்டு வந்திருக்கிறார்கள். நாம் இன்னும் ஏமாறத் தயாராக இருக்கிறோமா என்பது தான் கேள்வி.

 

பல முனைகளில் வரிவிதிப்பு செய்வதால் விலை கூடுகிறது, அதை ஒரே வரியாக மாற்றினால் விலை குறைந்து விடும் என்று கூறப்படுவதில் இரண்டு அயோக்கியத்தனங்கள் மறைந்திருக்கின்றன. 1. இதுவரை நுகர் பொருட்களின் விலை கூடியதற்கு வரி விதிப்பு அதிகமாக இருந்தது தான் காரணமே அன்றி உற்பத்தி செய்யும் பெரு முதலாளிகள் காரணம் இல்லை என்று மறைப்பது. 2. உற்பத்தி செய்யும் நிறுவனங்களுக்கு எந்த வரியும் விதிக்காமல் வாங்கி பயன்படுத்தும் மக்களுக்கு மட்டும் வரி விதிப்பது என்பதை மறைப்பது. இந்தியாவைப் பொருத்தவரை மக்கள் பயன்படுத்தும் பொருட்களுக்கான விலை உயர்வு என்பதற்கு முதன்மையான காரணம் ஆன்லைன் வர்த்தகமும், பதுக்கலும் தான். இந்த இரண்டையும் சட்டபூர்வமாக அங்கீகரித்து, அதற்கு தடையாக இருந்த பழைய சட்டங்களையெல்லாம் திருத்தி மாற்றியது அரசு தான். ஆக விலைவாசி உயர்வுக்கு காரணமாக இருந்தது கார்ப்பரேட் நிறுவனங்களின் லாபவெறி, அதற்குத் துணையாக இருந்து சட்டங்களை திருத்தியது அரசு. இப்போது இவைகளை மறைத்து வரிகள் கூடுதலாக இருந்தது தான் காரணம். எனவே அதைக் குறைக்கிறோம் என்று கூறுவது எவ்வளவு பெரிய மோசடி?

 

ஜி.எஸ்.டி என்பது பொருட்களை விற்கும் போது மட்டுமே வரி விதிக்கும் ஒரு முறை. எந்த முறையில் வரிவிதிப்பு இருந்தானாலும் அது வாங்கிப் பயன்படுத்தும் மக்கள் தான் அனைத்து வரிகளையும் சுமக்க வேண்டும் எனும் நிலையில் தான் இருக்கிறது. இது ஒருபுறம் இருந்தாலும், பழைய முறைகளில் பல்வேறு வரிகள் பொருட்களின் தயாரிப்பு நிலையிலேயே விதிக்கப்படுவதாக இருப்பதால் தயாரிப்பு நிறுவங்கள் அவ்வரிகளை ஏற்றுச் செய்து விட்டு அதனை பொருட்களின் விலையில் சேர்த்து விடுவார்கள். ஜி.எஸ்.டி வரிவிதிப்பு இந்த தொல்லைகளிலிருந்து தயாரிப்பு நிறுவனங்களை விடுவித்து அவைகளை விற்பனை முனைகளில் கொண்டு போய்ச் சேர்க்கிறது. அதாவது நேரடியாக மக்களிடம் பொருளைக் கொண்டு போய்ச் சேர்க்கும் வணிகரே அனைத்து வரிகளையும் வசூலித்து அரசுக்கு செலுத்தும் பொறுப்புதாரராக மாற்றப்படுகிறார். இதன் மூலம் பெரு நிறுவனங்களின் உற்பத்திச் செலவு குறையும். ஆனால் அது விலையை குறைக்கும் என்பதற்கு எந்த உத்திரவாதமும் கிடையாது. அதேநேரம் சிறு குறு வியாபாரிகளின் சுமையை கடுமையாக அதிகரிக்கும். இதற்கான கூடுதல் செலவையும் கூட மக்கள் தான் ஏற்க வேண்டிய கட்டாயத்தில் தள்ளப்படுவார்கள்.

 

அரசு கொண்டு வரும் ஒவ்வொரு திட்டமும் மக்களை கடுமையாக ஒடுக்கி அவர்களின் வாழ்வாதாரங்களை அழித்து கார்ப்பரேட்டுகளின் கொள்ளை லாபத்தை உறுதிப் படுத்துவதையே நோக்கமாக கொண்டிருக்கிறது. அந்த வரிசையின் புதிய வரவு தான் ஜி.எஸ்.டி. உள்நாட்டு தரகு நிறுவனங்களையும், பன்னாட்டு நிறுவனங்களையும் வரிச் சுமையிலிருந்து பாதுகாக்கும் இந்த ஜி.எஸ்.டி மறுபுறம் சிறு குறு உற்பத்தியாளர்களின், வணிகர்களின் பணிச் சுமையை கடுமையாக அதிகரிக்கிறது. தெளிவாகச் சொன்னால் கார்ப்பரேட் நிறுவனங்களைத் தவிர ஏனையவை உற்பத்தியிலிருந்து, வணிகத்திலிருந்து விலகிக் கொள்ள வேண்டும் என நிர்ப்பந்திக்கப் படுகிறது. அதற்கு இசைவாகத்தான் ஜி.எஸ்.டி. யின் விதிமுறைகள் அமைக்கப்பட்டிருக்கின்றன. அவைகளில் சில,

1. ஐம்பதாயிரம் ரூபாய்க்கும் அதிகமாக பொருட்கள் வாங்குவோரின் முகவரி தொலைபேசி இலக்கம் உள்ளிட்ட விபரங்களைத் தெரிவிப்பது வணிகரின் கடமை.

2. வரியை குறிப்பிடாமல் பில் கொடுத்து வியாபாரம் செய்தால் அது தண்டனைக்குறிய குற்றம்.

3. விற்பனையை அதிகரிக்க கொடுக்கப்படும் இலவசப் பொருட்களுக்கும் வரி கணக்கிடப்பட வேண்டும்.

4. ஓரிடத்திலிருந்து மற்றொரு இடத்துக்கு வண்டிகளில் பொருட்களைக் கொண்டு செல்லும் போது அதன் மதிப்பு ஐம்பதாயிரத்துக்கு அதிகமாக இருந்தால் ஒவ்வொரு பொருளுக்கும் தனித்தனியே ஆவணங்களை வைத்திருந்து காட்ட வேண்டும்.

5. வரிவிலக்கு அளிக்கப்பட்ட பொருட்களை விற்பனை செய்தாலும் அதற்கும் கண்டிப்பாக ஆவணங்களை பராமரித்து ரிட்டர்ன் தாக்கல் செய்ய வேண்டும்.

6. தாக்கல் செய்யும் ஆவணங்களில் ஏதேனும் பிழை இருந்தால் அதை சரி செய்வது வரையிலான வட்டியையும் சேர்த்து கட்ட வேண்டும்.

7. தாக்கல் செய்யும் ஆவணங்களின் நகல்களை ஐந்து வருடங்களுக்கு பாதுகாத்து வைக்க வேண்டும்.

8. கூட்டாக செய்யும் வியாபாரங்களில் பங்குதாரர் ஒருவர் விலகினால் அதை முறைப்படி தெரிவிக்க வேண்டும். அவ்வாறு தெரிவிக்காவிடின் அது குற்றமாக கருதப்படும்.

9. தாக்கல் செய்யப்படும் ஆவணங்களில் தவறு இருக்கிறது என தணிக்கை செய்யும் அதிகாரி கருதினால் வேறு கணக்கரிடம் காட்டி விளக்கம் கேட்கப்படும். அவாறான தருணங்களில் அதற்காகும் செலவை அந்த வணிகரே ஏற்க வேண்டும்.

இது போன்ற விதிமுறைகளை சாதாரண வியாபாரிகளால், சிறு உற்பத்தியாளர்களால் தாக்குப் பிடிக்க முடியுமா? இது தான் ஜி.எஸ்.டி யின் நோக்கம். வேறு எதுவும் இல்லை. இவைகளுக்கு அப்பாற்பட்டு ஜி.எஸ்.டி வரிச் சீர்திருத்தம், விலை குறையும், உள்நாட்டு உற்பத்தி அதிகரிக்கும், நாடு முன்னேறும் என்றெல்லாம் யாரேனும் கூறினால் அவர்களை மக்கள் விரோதிகள் என புரிந்து கொள்ள வேண்டும்.

 

மின்னூலாக(PDF) தரவிறக்க‌

மின்னூலாக (பி.டி.எஃப்) தரவிறக்க

சதி, பொய், பித்தலாட்டம், கம்யூனிச அவதூறு

முன்னுரை

1x66iat

பழைய பொய்களை மீண்டும் மீண்டும் உலவ விட்டால் நடப்பு உண்மைகளை மறைத்துக் கொள்ளலாம். இப்படி ஒரு புதுமொழிக்கு உள்ளகம் வேண்டுமென்றால் அரவிந்தன் நீலகண்டன் எழுதிய “பஞ்சம் படுகொலை பேரழிவு கம்யூனிசம்” எனும் நூலை எடுப்பாய் காட்டலாம். தலைப்பே கதை சொல்கிறது. ஹிட்லர் தொடங்கி அரவிந்தன் நீலகண்டன் வரையிலும், இன்னும் எத்தனை பேர் வர இருக்கிறார்களோ அவர்கள் வரையிலும் கம்யூனிசத்தை அவதூறு செய்ய வேண்டுமென்றால் அவர்களுக்கு பஞ்சம் படுகொலை போன்ற சொற்களைத் தவிர வேறொன்றும் கிடைப்பதில்லை. அவ்வளவு கற்பனை வரட்சி. ரஷ்யாவில் பஞ்சம் படுகொலை என்று கூறப்படுபவைகளை விட்டு விட்டால் இன்றும் கம்யூனிசத்தை அவதூறு செய்ய எங்களிடம் வேறொன்றுமில்லை என்று முதலாளித்துவமும் அதன் காலாட்படைகளும் மீண்டும் மீண்டும் காட்டிக் கொண்டே இருக்கிறார்கள்.

ஆனால், சோவியத் யூனியன் இருந்ததன் பலனை உலக மக்கள் இன்றும் அனுபவித்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள். அனைவருக்கும் வேலை, அனைவருக்கும் வீடு, அனைவருக்கும் இலவசக் கல்வி, அனைவருக்கும் இலவச மருத்துவ வசதி என தன் குடி மக்களுக்கு சோவியத் யூனியன் ஏற்படுத்திக் கொடுத்ததைப் பார்த்துத் தான் உலகின் பிற நாடுகள் அதில் கொஞ்சத்தையேனும் தன் குடி மக்களுக்கு கொடுத்தன. தன் குடி மக்கள் நன்றாக வாழ வேண்டும் என்பதற்காக அல்ல. சோவியத் யூனியனைக் கண்டு தம்முடைய நாட்டிலும் புரட்சி வந்து விடக் கூடாதே என்பதற்காக. அவ்வாறான வசதிகள் உரிமைகளை எல்லாம் இன்று படிப்படியாக முதலாளித்துவம் படுகொலை செய்து வருகிறது. அதன் மூலம் பல்லாயிரக் கணக்கான மக்கள் அல்லலுற்று மடிகிறார்கள். எந்த அரவிந்தன்களுக்கும் சோவியத் யூனியன் தன் குடிமக்களை எப்படி வாழ வைத்தது என்பது புரிவதும் இல்லை. இன்று முதலாளித்துவம் செய்து கொண்டிருக்கும் இந்தப் படுகொலைகள், பஞ்சங்கள் தெரிவதும் இல்லை. இது தான் கம்யூனிச அவதூறுகளுக்கான மைய அச்சு. கம்யூனிசத்தின் மீதான அவதூறு என எதை எடுத்துக் கொண்டாலும் அது இந்த மைய அச்சிலிருந்து நகர்வதே இல்லை. இதற்கு அரவிந்தன் நீலகண்டன் மட்டும் விலக்காகி விட முடியுமா?

சற்றேறக்குறைய ஓராண்டுக்கு முன்னர் நண்பரொருவர் மேற்கண்ட நூலை அறிமுகப்படுத்தி இதற்கு நீங்கள் மறுப்பெழுத வேண்டும் என கேட்டுக் கொண்டார். பிரிதொரு சமயத்தில், தோழரொருவருடன் உரையாடுகையில் தன்னிடம் அந்த நூல் இருப்பதாக தெரிவித்ததோடு மட்டுமல்லாமல், அனுப்பியும் வைத்து விட்டார். படித்துப் பார்க்கையில் அலுப்பாக இருந்தது. அதே அரை நூற்றாண்டுப் பொய்கள்.  உலகின் அத்தனை மொழிகளிலும் எவ்வளவோ விளக்கங்கள், சான்றுகள் இந்தப் பொய்களை அம்பலப்படுத்தி வெளிவந்திருந்த போதிலும் வெட்கமற்று மீண்டும் மீண்டும் வெளிவந்து கொண்டிருக்கும் அதே அரை நூற்றாண்டுப் பொய்கள்.

மறைந்த நவீன தமிழ் எழுத்தாளர் ஒருவர் ஒருமுறை, “ இரயில் பயணத்தில் ஒருவர் பாக்கெட் நாவலைப் படித்து விட்டு வாழைப்பழத் தோலை வீசி எறிவது போல் ஜன்னல் வழியே வெளியே தூக்கிப் போட்டதைப் பார்த்த பின்பிலிருந்து, நான் பாக்கெட் நாவல்கள் எழுதுவதில்லை” என்றார். அதேபோல் படித்த பின் இது போன்ற குப்பை நூல்களை எழுதியவரின் முகத்தில் வாசகர்கள் வீசியடிக்கும் நிலை வந்தால், இது போன்ற “என்ன கையப் புடிச்சு இழுத்தியா” வடிவ நூல்கள் குறையும் என எண்ணுகிறேன்.

மூன்றாம்தர ஓட்டுக்கட்சி அரசியல்வாதிகள் தம் கட்சியின் நிலைப்பாட்டை தூக்கிப்பிடிப்பதற்கு கொஞ்சமும் தயங்க மாட்டார்கள். இதற்காக தொடர்பற்ற விபரங்களை, தரவுகளை முன்னுக்குப் பின் முரணாக பேசுவதற்கு அவர்கள் கொஞ்சமும் வெட்கப்படுவதில்லை. சுட்டிக் காட்டினாலும் அதை கொஞ்சமும் பரிசீலிப்பதும் இல்லை, நிறுத்துவதும் இல்லை. அந்த பிழைப்புவாத தகுதிகளுக்கு முற்றிலும் நிகரானவர்கள் இது போன்ற எழுத்தாளர்கள்.

யார் இந்த அரவிந்தன் நீலகண்டன்? பார்ப்பனிய வகை மாதிரிகள் பலவற்றில் ஒரு தனிவகை. தன் அறிவுஜீவி அகப்பையில் பார்ப்பன பாசிசத்தை நீர்த்துக் கொடுக்கும் ஒரு தலை. இந்த வகையினரின் எழுத்துக்கள் கம்யூனிசத்தைக் காதலித்தால் தான் எச்சரிக்கை கொள்ள வேண்டியதிருக்கும். வாழைப் பழத்தில் வெண்டை விதைகள் இருக்குமா என்ன? இந்துத்துவத்தை, பார்ப்பனியத்தை தூக்கிப் பிடிக்கும் ஒருவரிடம் சமத்துவக் காதல் அரும்புமா என்ன?

தேளின் கொட்டும் தன்மையை விலக்கி விட்டு அதன் அழகை மட்டும் ஆராதிக்க முடியுமா? புதிதாக படிப்பவர்கள் அப்படி மறுகக் கூடும். தன் 280 பக்க நூலில் 480 க்கும் மேற்பட்ட மேற்கோள்களை அள்ளித் தெளித்திருக்கிறார் அரவிந்தனார். இந்த மேற்கோள்கள் தான் புதிதாக படிப்பவர்களுக்கு மெய்யே போலும் ஒரு தோற்றத்தை ஏற்படுத்துகிறது. அந்த மேற்கோள்களின் வகை மாதிரிக்கு சில

  1. தி டெத் ஆப் வைட் சோசியாலஜி – ஜாய்ஸ் லேட்னர் – 1998

  2. பிளாக் மார்க்ஸிசம்: மேக்கிங் ஆப்தி பிளாக் ரேடிகல் ட்ராடிசன் – செட்ரிக் ராபின்சன் – 2000

  3. தி லாஸ்ட் லிட்ரேசர் ஆப் சோசலிசம் – ஜார்ஜ் வாட்சன் – 2001

  4. எ ரெகெய்ம் ஆப் கார்ல் மார்க்ஸ் – ஃபிராங்க் மானுவல்- 1997

  5. கார்ல் மார்க்ஸ் அன் இண்டிமேட் பயாக்ரபி – மெக்ராத் ஹில்- 1978

  6. ஹார்ம்லெஸ் லவர்ஸ்? – மைக் கேன் 1993

  7. கார்ல் மார்க்ஸ் ரௌட்லெட்ஜ் – மைகேல் எவான்ஸ் 2004

  8. பீப்பிள்ஸ் டிராஜடி: தி ருஷ்யன் ரெவல்யூசன் – ஒர்லாண்டோ ஃபிஜ்ஜெஸ் – 1998

  9. தி ரைஸ் அண்ட் ஃபால் ஆப் கம்யூனிசம் – ஆர்ச்சி பிரவுண் – 2010

  10. ரெவல்யூசனரி டெர்ரரிசம் இன் ருஷ்யா – அன்னா ஹெய்ஃப்மன் – 1995

  11. தி எனிமி வித்தின்: எ ஹிஸ்டரி ஸ்பைசஸ் – டெர்ரி க்ரவுடி – 2008

  12. தி போல்ஸ்விக்ஸ்: தி இண்டலக்சுவல் அண்ட் பொலிடிகல் ஹிஸ்டரி – ஆடம் புருனோ எலம் – 1998

  13. ரூட்ஸ் ஆப் ரெபெலியன்: ஒர்கர்ஸ் பொலிடிகல் அண்ட் ஆர்கனைசேசன் – விக்டோரியா போனல் – 1983

  14. தி சீக்ரெட் ஃபைல் அப் ஜோசப் ஸ்டாலின் – ரோமன் பிராக்மன் – 2003

  15. ருஷ்யாஸ் செகண்ட் ரெவல்யூசன் – எட்வர்ட் நிகலோவிச் – 1987

  16. சோவியத் கிராஸ் ரூட்ஸ் – ஜெஃப்ரி ஹான் – 1988

  17. தி கவன்மெண்ட் அண்ட் பொலிடிக்ஸ் ஆப் சோவியத் யூனியன் – ஷப்பாரியோ – 1977

  18. லெனின் அண்ட் ட்வுன்ஃபால் ஆப் டிசாரிஸ்ட் ருஷ்யா – எலிசபெத் ராபின்ஸ் – 1966

  19. தி போல்ஸ்விக் ரெவாலியூசன் – ஜான்சி டாவன்போர்ட் – 2010

  20. லெனின்ஸ் லெஜசி – ராபர்ட் வெஸ்ஸன் – 1978

  21. லெனின்ஸ் ரெவல்யூசன் – ஸ்டூவர்ட் ஆண்ட்ரூஸ் – 2007

  22. கம்பெட்டிங் வாய்ஸெஸ் ப்ரம் ருஷ்யன் எவல்யூசன் – மைகேல் ஹிக்கி – 2010

  23. தி போல்ஸ்விக் இன் பவர் – அலக்ஸாண்டர் ரபினோவிச் – 2007

  24. தி கொயெஸ்ட் ஃபார் எவல்யூசனரி சோசலிசம் – மன்ஃப்ரெட் ஸ்டிச்சர் – 2006

  25. காம்ரேட்ஸ் எ ஹிஸ்டரி ஆப் வர்ல்ட் கம்யூனிசம் – ராபர்ட் சர்வீஸ் – 2007

  26. லெனின்ஸ் ரெவல்யூசனரி லைஃப் – கிரிஸ்டோபர் – 2005

  27. தி சோவியத் சீக்ரெட் போலிஸ் – சைமன் வோலின் – 1957

  28. சில்ட்ரன் ஒர்க் க்ரோவிங் அப் இன் ருஷ்யா – காட்ரியோனா கெல்லி – 2007

  29. தி ஃபேட் ஆப் தி சோவியத் டெமாக்ரசி – இஸ்ரேல் கெட்ஸ்லர் – 1983

  30. ஆர்ஜின் ஆப் குலாக் – மைகேல் ஜாகப்சன் – 1993

  31. எ டாகுமண்டரி ஹிஸ்டரி ஆப் கம்யூனிசம் இன் ரஷ்யா – ராபர்ட் வின்ஸெண்ட் – 1993

  32. லெனின்: எ பயாக்ரபி – ராபர்ட் சர்வீஸ் – 2000

  33. லெனின்ஸ் லாஸ்ட் ஸ்ட்ரக்கிள் – மோஷே லெவின் – 2005

  34. கான்ஸ்பிரேட்டர்: லெனின் இன் எக்ஸைல் – ஹெலன் ரெப்பாபோர்ட் – 2010

  35. தி பிராஃபெட் அன்னேம்ட் – ஈசாக் ட்யூட்ஸர் – 2003

  36. ட்ராட்ஸ்கி: ரௌட்லெட்ஜ் – இயான் தாட்சர் – 2003

  37. அவர் டெய்லி பிரட் – எலினா அலக்ஸாண்ட்ரோவ்னா – 2001

  38. கிரைம் அண்ட் பனிஷ்மெண்ட் ஆப் சோவியத் அபிஸியல்டம் – வில்லியம் க்ளார்க் – 1993

  39. சோவியத் ஃபேட்ஸ் அண்ட் லோஸ்ட் அல்டர்னேடிவ்ஸ் – ஸ்டேபன் கோகன் – 2011

  40. ஸ்டாலின்ஸ் டெர்ரெர் ஆப் 1937-1938 – வாதிம் ஸ்கரோவிச் – 2009

  41. தி ரைட் ஆப்பொசிசன் அண்ட் லோஸ்ட் பொலிட்பீரோ டிரான்ஸ்கிரிப்ட்ஸ்- வைன் – 2008

  42. புகாரின்ஸ் ஃபேட் – ஸ்டீபன் கோகன் – 1999

  43. தி விக்டிம்ஸ் ரிடர்ன் – ஸ்டீபன் கோகன் – 2011

  44. புல்லட்டின்ஸ் ஆப் அடாமிக் சைண்டிஸ்ட் – மார்க் பி.ஸிங்கர் – 1982

  45. ஸ்டாலின்: பயலோஜிகல் கம்பானியன் – ஹெலன் ரெப்பாபோர்ட் – 1999

  46. டெகார்ட்ஸ் ஆப் கிரிஸிஸ் – ஐவான் பெர்ரண்ட் – 2001

  47. லேபர் காம்ப் சோசலிசம் – கலினா இவனோவா – 2000

  48. தி எகானமி ஆப் யு.எஸ்.எஸ்.ஆர் – ஒலெக் கெல்வன்யுக் – 2003

  49. தி அன்னோவ்ன் குலாக் – லைன் வையோலா – 2007

  50. பிளட் அண்ட் சாய்ல் வர்ல்ட் ஹிஸ்டரி ஆப் ஜினோஸைட் – பென் கியர்னன் – 2007

பயன்படுத்தப்பட்டிருக்கும் மொத்த மேற்கோள்களில் ஓரிரு மார்க்சிய ஆசான்களின் மேற்கோள்களைத் தவிர ஏனைய அனைத்துமே மேற்கண்ட வகை மாதிரியில் அடங்குபவை தான். சற்றேறக் குறைய 1990க்கும் 2010க்கும் இடைப்பட்ட காலத்தில் அமெரிக்க ஐரோப்பிய பல்கலைக் கழகங்களில் நிகழ்த்தப்பட்ட சொற்பொழிவுகளின், கட்டுரைகளின் நூல் வடிவங்கள். கம்யூனிசம் வீழ்ந்து விட்டதாக கூறப்பட்டதைத் தொடர்ந்த இந்த காலகட்டத்தில் மிக ஓச்சமாக செய்யப்பட்ட கம்யூனிச அவதூறுப் பிரச்சாரத்தின் ஒரு பகுதிதான் மேற்கண்ட நூல் வடிவங்கள். அதாவது, பஞ்சம் படுகொலைகள் நிகழ்ந்ததாக கூறப்படும் காலகட்டத்திற்கு ஐம்பது அறுபது ஆண்டுகளுக்குப் பின்னர் நிகழ்த்தப்பட்ட உரைகள் அல்லது கட்டுரைகள். இதில் எவரும் ரஷ்யாவுக்கோ அல்லது அந்தந்தப் பகுதிகளுக்கோ சென்றிருக்க மாட்டார்கள். மட்டுமல்லாது இவர்களை நூல் பிடித்துச் சென்றால், கேரத் ஜோன்ஸ், ராபர்ட் கான்குவெஸ்ட், ஜார்ஜ் ஆர்வெல், கீஸ்லர், பெட்ரண்ட் ரஸ்ஸல், சோல்சனிட்சன், வில்லியம் ஹெர்ஸ்ட், தாமஸ் வாக்கர் ஆகியோரிடம் சென்று சேரும். இவர்கள் பிரிட்டன் உளவுத்துறையிடம் கூலி வாங்கிக் கொண்டு எழுதியவர்கள் என்பதும், ஹிட்லரால் அனுப்பப்பட்டவர்கள் என்பதும் அப்பட்டமாக நிரூபணமாகி உள்ளன.

அரை நூற்றாண்டுப் பொய்களான கம்யூனிச அவதூறுகள் தொடர்ச்சியாகவும் தொய்வில்லாமலும் செய்யப்பட்டுக் கொண்டிருக்கும் இந்தக் காலகட்டத்தில் முதலாளித்துவ உலகில் நடந்து கொண்டிருப்பவை என்ன?

சோவியத் யூனியன் உருவானதன் விளைவாக முதலாளித்துவ நாடுகளில் அவசரம் அவசரமாக செய்யப்பட்ட மக்கள் நலன் சார்ந்த சீர்திருத்தங்கள் பல இன்று மண்ணோடு மண்ணாக புதைந்து போய்விட்டன. சர்வதேச அளவில் நிதி நெருக்கடிகள் தோன்றி சீர்படுத்த இயலாத நிலைக்கு சென்று கொண்டிருக்கின்றன. அதாவது, எந்த முதலாளிகள், சந்தையின் கட்டுப்பாட்டில் எல்லாவற்றையும் விட்டு விட வேண்டும். நிதி விவகாரங்களை, சந்தையை கட்டுப்படுத்துவது அரசின் வேலையல்ல என்று கூறினார்களோ அதே முதலாளிகள் அரசு நிதி உதவி செய்து எங்களை கைதூக்கி விட வேண்டும் என்று சப் பிரைம் நெருக்கடியின் போது கூறும் அளவுக்கு சென்றது. உலகின் வளங்கள் சிலரின் கைகளில் குவிக்கப்பட்டிருக்கும் அதே வேளையில் பலநூறு கோடி மக்கள் பட்டியின் பிடிக்குள் தள்ளப்பட்டிருக்கிறார்கள். முன்னெப்போதும் இல்லாத அளவுக்கு மக்களைப் பற்றிய அக்கரையின்றி அரசுகள் அப்பட்டமாய் நடந்து கொண்டிருக்கின்றன. உலக யதார்த்தம் இப்படி இருக்கும் போது ஊடகங்களும் அறிவுஜீவிகளும் அடாவடியாக அதற்கு துணை போய்க் கொண்டிருக்கின்றன.

இந்தச் சூழலில் தான் கம்யூனிசம் குறித்த அவதூறுகள் மீண்டும் மீண்டும், .. .. .. மீண்டும் மீண்டும் புற்றீசல்களைப் போல் கிளம்பி வந்து கொண்டே இருக்கின்றன. நடப்பு உலகின் கொடூரமான யதார்த்தத்தை மறைப்பதற்காக அவை பயன்படுத்தப்பட்டுக் கொண்டே இருக்கின்றன. வாசகர்கள் குப்பை எழுத்துகளை அந்தந்த எழுத்தாளர்களின் முகங்களில் வீசியடிக்க வேண்டும். அந்த இலக்கை நோக்கி நாம் பயணப்பட்டுக் கொண்டே இருப்போம்.

மின்னூலாக(PDF) தரவிறக்க‌

சுடாத நெருப்பு இருக்க முடியுமா?

வணக்ககம் தோழர்

முதலாளித்துவத்தை தான் எதிர்க்கிறோம் முதலாளிகளை அல்ல அதுபோல ஆளும் வர்க்கத்தை தான் எதிர்க்கிறோம் ஜெயலலிதாவையோ கலைஞரையோ அல்ல என்று நண்பர் ஒருவர் மார்க்சிய பாடம் எடுத்தார்.இந்த உதாரணம் என்னுடைய கேள்வியை சரியாக விளக்கத்தான்.

உண்மையில் முதலாளி வேறு ? முதலாளித்துவம் வேறுதானா ?

 ராஜ்ரம்யா கேள்வி பதில் பகுதியிலிருந்து.

 government

வணக்கம் ராஜ்ரம்யா,

 

முதலாளியும் முதலாளித்துவமும் வேறு வேறா? அப்படி இருக்க முடியாது. முதலாளித்துவம் என்பது, முதலாளித்துவ உற்பத்தி முறை என்பது முதலாளியின் உழைப்புச் சுரண்டலை விளக்குவது. சுடாத நெருப்பு எப்படி இருக்க முடியாதோ அதுபோல சுரண்டலில் ஈடுபடாத முதலாளியும் இருக்க முடியாது. சுரண்டலில் ஈடுபடும் செயலை உள்ளடக்கிய மனிதனைக் குறிப்பது தான் முதலாளி எனும் சொல். எனவே, முதலாளியும், முதலாளித்துவமும் பிரிக்க முடியாதவைகள்.

 

ஆனால், முதலாளி எனும் சொல்லுக்கு உழைப்புச் சுரண்டலில் ஈடுபடுபவர் எனும் பொருள் கொள்ளாமல் மூலதனம் வைத்திருப்பவர் எனப் பொருள் கொண்டால் மூலதனத்தை நீக்கி விட்டு அவரின் தனி மனிதப் பண்புகளை மட்டும் ஒன்றாக்கி மூலதனம் இல்லாத மனிதர் என்றும், மூலதனம் கொண்ட முதலாளி என்றும் தனித்தனியாகப் பார்க்க இயலும். அனேகருக்கு இப்படியான பார்வை இருக்கிறது. ஆனால் இது சரியான பார்வையா?

 

மூலதனம் என்பது தனிப்பட்ட ஒன்றல்ல. ஆசான்களின் மொழியில் சொன்னால் கடந்த காலம் நிகழ் காலத்தின் மீது செலுத்தும் அதிகாரம். அதாவது மூலதனம் என்பது, கடந்த காலத்தில் செய்யப்பட்ட உழைப்பின் மீதான சுரண்டல் உருத்திரண்டு நிகழ் காலத்தில் உழைப்பைச் சுரண்டுவதற்க்கான கருவியாக பயன்படுகிறது. மூலதனம் என்பது வெறும் பணமோ சொத்தோ மட்டுமல்ல, அதனைக் கொண்டு தான் உழைப்புச் சுரண்டல் நடக்கிறது. ஆகவே மூலதனம் ஒரே நேரத்தில் கடந்த காலத்தின் உழைப்பைச் சுரண்டியதாகவும், நிகழ்காலத்தில் உழைப்பைச் சுரண்டுவதற்குப் பயன்படுவதாகவும் இருக்கிறது. இதை தனித்த ஒன்றாக பார்க்க முடியுமா?

 

அடுத்து, மூலதனம் தனி மனித பண்புகளில், சிந்தனையில் மாறுதல்களை ஏற்படுத்துகிறது. சொந்த உழைப்பை தடை செய்யக் கோருகிறது. கடந்த கால உழைப்பை சுரண்டிச் சேர்த்தது எனும் அடிப்படையில் அது தன்னளவில் பெருகிக் கொண்டே இருக்க வேண்டும். பெருக இயலாவிட்டால் அது மூலதனமாக நீடிக்காது. இந்த அடிப்படையில் தான் அது மேலும் மேலும் உழைப்பைச் சுரண்டவும், நுகர்வில் திளைக்கவும் மனிதனை மாற்றுகிறது. எனவே, மூலதனத்தையும் அதைக் கொண்டிருக்கும் மனிதனையும் தனித்தனியாக பிரிக்கவே முடியாது.

 

இப்போது உங்கள் எடுத்துக்காட்டுக்கு வருவோம், ஆளும் வர்க்கத்தை எதிர்க்கிறோம் என்பதன் பொருள் என்ன? ஆளும் வர்க்கம் என்பது எதைக் குறிக்கிறது? பிற வர்க்கங்களை அடக்கி ஒடுக்குகின்ற பண்பைக் கொண்டிருக்கும் மனிதர்களை தானே குறிக்கும். அப்படி என்றால் அரசை பிதிநிதித்துவப்படுத்தும் ஆளும் வர்க்கமாக இருக்கின்ற மனிதர்களை எதிர்ப்பதாகத் தானே பொருள் கொள்ள முடியும். வர்க்கம் என்பது தனிப்பட்ட பண்பா? அல்லது அந்தப் பண்பை கொண்டிருக்கும் மனிதர்களா? ஜெயலலிதாவையோ, கருணாநிதியையோ, மோடியையோ, ட்ரம்பையோ எதிர்க்கவில்லை ஆனால் ஆளும் வர்க்கத்தை எதிர்க்கிறோம் என்பதில் ஏதாவது பொருள் இருக்க முடியுமா?

 

ஒருவேளை அவர்கள் இப்படி கூற நினைத்திருக்கலாம், அரசை எதிர்க்கிறோம். ஆனால், அந்த அரசை பிரதிநிதித்துவப்படுத்தும் தனிப்பட்ட நபர்களை எதிர்க்கவில்லை. இன்னும் எளிமைப்படுத்தினால் அரசை எதிர்க்கிறோம் ஆனால் அரசாங்கத்தை எதிர்க்கவில்லை. இப்படியெல்லாம் சுற்றி வளைப்பதற்குப் பதிலாக அரசை ஆதரிக்கிறோம் என்று நேரடியாகவே கூறி விடலாம். ஆளும் வர்க்கத்தை எதிர்ப்பதாக கூறிக் கொள்ளும் அவர்களால் ஏன் ஜெயலலிதாவையோ, கருணநிதியையோ எதிர்க்க முடியாது? ஒவ்வொருவரின் சொல்லும் செயலும் அவரவர் வர்க்கத்தையே எதிரொலிக்கிறது. என்றால், ஜெயலலிதாவும் கருணாநிதியும் பாட்டாளி வர்க்கத்தை எதிரொலிக்கிறார்களா?

 

தனிப்பட்ட சில குணங்களைக் கொண்டு ஒருவரை மதிப்பிட்டு அந்த மதிப்பீட்டின் அடிப்படையை மூலதனத்தோடு அல்லது உழைப்புச் சுரண்டலோடு பொருத்துவது அபத்தமானது. கருணாநிதி சிறந்த வசனகர்த்தாவாக இருக்கலாம், ஜெயலலிதா சிறந்த நடிகையாக இருக்கலாம். இந்த அடிப்படையிலிருந்து அவர்களின் அரசியல் வாழ்வை பார்க்க முடியுமா? ஹிட்லர் குழந்தைகளை ஆழமாக நேசித்தவர் என்பதை அடிப்படையாகக் கொண்டு அவரை மதிப்பிட்டால் அது பெரும் பிழையாக அல்லவா போகும். உற்பத்தி சார்ந்து சமூகத்தில் ஒருவரின் பங்களிப்பு எந்த இடத்தில் இருக்கிறது. வர்க்க ரீதியாக ஒருவரின் சிந்தனை செயல்பாடு எதற்கு ஆதரவாக இருக்கிறது என்பதை வைத்தே அவரை மதிப்பிட முடியும்.

 

பிரச்சனையின் தொடக்கப் புள்ளியே இது தான். மார்க்சியத்தில் அரசு பற்றிய புரிதல் தலையாய ஒன்று. அரசு என்பதை சரியாக புரியாத வரை குழப்பம் நீடிக்கவே செய்யும். அரசு எப்போதும் ஒரு வர்க்கத்தை சார்ந்தே செயல்படும், சமூகத்துக்கு பொதுவானதாய் காட்டிக் கொள்ளும் அதேநேரம் சமூகத்தை விட மேம்பட்டதாய் இருத்திக் கொள்ளும். இந்த அடிப்படையிலிருந்து பார்த்தால் ஆளும் வர்க்கத்தையும், ஜெயலலிதாக்களையும், கருணாநிதிகளையும் பிரிக்க முடியாது. முதலாளியையும், முதலாளித்துவத்தையும் பிரிக்க முடியாது.

மின்னூலாக(PDF) தரவிறக்க‌

500, 1000 செல்லாது: மோடியை கழுவி ஊற்றிய மக்கள்

500-2000-2

நேற்று (08/11/2016) மாலையில் திடீரென 500, 1000 ரூபாய் நோட்டுகள் செல்லாது என்று மோடியால் அறிவிக்கப்பட்டது. இரவு 12 மணிக்குள் மாற்றாவிட்டால் வைத்திருக்கும் பணம் ஒன்றுமில்லாமல் காற்றில் கரைந்து விடுமோ எனும் பரிதவிப்பில் மக்கள் அலைந்ததை பார்க்கையில் கண்களில் கண்ணீர் வந்து விட்டது. தமிழில் இதுவரை செவியுற்றிருக்காத சொற்களை உருவாக்கி மக்கள் மோடியை அர்ச்சித்துக் கொண்டிருந்தார்கள்.

மக்களே! பதட்டம் வேண்டாம். ஓரிரு நாட்களில் வங்கிகள் இயங்க தொடங்கியதும் உங்கள் கையிலிருக்கும் பழைய 500, 1000 ரூபாய் தாள்களை வங்கியில் கொடுத்து அதற்கு ஈடான புதிய 500, 2000 ரூபாய்களை பெற்றுக் கொள்ளலாம். டிசம்பர் 31 வரை இவ்வாறு நீங்கள் மாற்றிக் கொள்ளலாம். வங்கிகள் இயங்கத் தொடங்கும் வரை தொடர் வண்டி நிலையம் போன்ற மத்திய அரசு நிலையங்களில் 500, 1000 களை மாற்றிக் கொள்ளலாம்.

120 கோடிக்கும் அதிகமான மக்கள் தொகை கொண்ட இந்த நாட்டில், கோடிக்கணக்கான மக்கள் வறுமைக் கோட்டுக்குக் கீழ் வாழ்ந்து வரும் இந்த நாட்டில், பெரும்பான்மையான மக்கள் அன்றாடங் காய்ச்சிகளாக வாழும் இந்த நாட்டில் ஒரு சில மணி நேர அவகாசத்தில் பெரு மதிப்பு கொண்ட ரூபாய் நோட்டுகள் செல்லாது அறிவித்தது முட்டாள்தனம், அயோக்கியத்தனம், அறுவெறுக்கத்தக்க திமிர்த்தனம். என்னடா பெரிய பொடலங்கா பொருளாதாரம்!

மக்கள் அடைந்த பதட்டத்தை சொற்களால் சொல்லிவிட முடியாது. 12 மணிவரை செல்லும் என்று சொன்னாலும் யாரும் வாங்கிக் கொள்ளத் தயாரில்லை. 12 மணிக்குப் பிறகு என்ன செய்வது எனும் பெருங்கவலை. இரண்டு ஐநூறு ரூபாய் நோட்டுகளை வைத்திருக்கும் ஒருவருக்கு அது வெறும் பண மதிப்பு மட்டுமல்ல, அன்றைய உழைப்பின் வலி, நாளைய உழைப்புக்கான உணவு. அதில் கேள்விக்குறியை போட எந்தக் கொம்பனுக்கு அதிகாரம் இருக்கிறது இங்கு? ரொட்டி இல்லையென்றால் என்ன? மக்கள் கோக் சாப்பிடட்டும் என்றாளாம் பிரெஞ்சு தேசத்து அரசி. அதற்கு ஈடான கொழுப்பெடுத்து வடியும் திமிர்த்தனம் இது.

இந்த அவசர நடவடிக்கைக்கு என்ன காரணம்? என்ன நோக்கத்தில் இப்படி அறிவிக்கப்பட்டிருக்கிறது? என்பது குறித்து இன்னும் பருண்மையாக அறிந்து கொள்ளவில்லை. தெரியவில்லை. என்றாலும், இவர்கள் எந்த ஆணியை பிடுங்கினாலும் அது தேவையில்லாத ஆணியாகத் தான் இருக்கும் என்பதில் மாற்றுக் கருத்து ஒன்றுமில்லை. இப்போதைக்கு கருப்புப் பணத்தை ஒழிக்க என்று காரணம் சொல்லியிருக்கிறார் மோடி.

சுவிஸ் வங்கிகளில் கொட்டிக் கிடக்கும் கருப்புப் பணத்தைக் கொண்டு வந்து ஆளுக்கு 15 லட்சம் போடுவோம் என்றார்கள், இதுவரை கிழித்தது என்ன? வங்கிகளில் பல்லாயிரம் கோடிக்கணக்கில் கடன் வாங்கிவிட்டு ஏப்பம் விட்டவர்களின் பெயர்களைக் கூட அறிவிக்கத் துப்பில்லாத அரசு, கருப்புப்பணத்தை ஒழிக்கப் போகிறோம், சிரமத்தை பொருத்துக் கொள்ளுங்கள் என்கிறது. கேப்பையில் நெய் வழிகிறது என்று இதைத்தான் சொல்வார்களோ.

கருப்பு பணம் யாரிடம் இருக்கிறது? பெரு முதலாளிகளின் வணிக நடவடிக்கைகள் அனைத்தும் கருப்புப் பணத்தாலேயே இயங்குகின்றன. ஆனால் அவை 500, 1000 ரூபாய் நோட்டுகளாக ஒருபோதும் இருப்பதில்லை. அவர்களிடம் குவிந்திருக்கும் கருப்புப் பணம் 500,1000 ரூபாய் நோட்டுகளாக இருக்கும் என நம்பினால், அதை விட பைத்தியக்காரத்தனம் வேறு இருக்க முடியாது. அவை அசையும் அசையாச் சொத்துகளாக, வெளிநாட்டு உள்நாட்டு முதலீடுகளாக, சுவிஸ் போன்ற வெளிநாட்டு வங்கிகளில் இருப்பாக இருக்கிறது. நாட்டில் இருக்கும் 90 விழுக்காடு கருப்புப் பணம் இந்த வடிவங்களில் தான் இருக்கிறது. 500, 1000 ரூபாய் நோட்டுகள் செல்லாது என அறிவித்திருப்பது இந்தக் கருப்புப் பணத்தை ஏதாவது செய்து விடுமா?

90 விழுக்காடு கருப்புப் பணத்தை வைத்திருப்பவர்களின் விளம்பரத் தூதுவராகத்தான் மோடி இருந்து கொண்டிருக்கிறார். குடிமக்களின் தனிப்பட்ட தகவல்களை யாருக்கும் வழங்க மாட்டோம் என்று கூறித்தான் ஆதார் அட்டை எடுக்க சட்டத்துக்கு அப்பாற்பட்டு நிர்ப்பந்தித்தார்கள். ஆனால் ஜியோ சிம் வாங்க கைரேகை வைத்ததும், நாம் சொன்ன ஆதார் அட்டை இலக்கம் சரியா தவறா என்று புகைப்படம் உள்ளிட்டு அனைத்து தகவல்களும் அவர்களின் கணிணியில் வந்து விழுகின்றதே. ஆதார் விபரங்களை ரிலையன்ஸுக்கு கொடுத்தது யார்? இப்போது இந்த 500, 1000 செல்லாது என்று அறிவித்திருப்பது முன்னமே அவர்களுக்கு தெரிந்திருக்காது என்று எந்த முட்டாளாவது நம்ப முடியுமா?

500, 1000 செல்லாது என அறிவித்திருக்கும் இந்த அறிவிப்பு மக்களைத் தான் கடுமையாக பாதித்திருக்கிறது. நாட்டில் முறைசார் தொழில், முறைசாரா தொழில் என தொழில் துறை இரண்டாக இருக்கிறது. முறைசார் தொழில் என்பது பெரிய நிறுவனங்கள் தொடங்கி அனைத்து கார்ப்பரேட் வணிக குழுமங்களும் அடங்கும். இவர்கள் யாரும் தங்களுடைய அன்றாட நடவடிக்கைகளுக்காக பணத்தை ரொக்கமாக வைத்திருக்க வேண்டிய அவசியமில்லை. முறைசாரா தொழில் என்பதில் காய்கறிக் கடை தொடங்கி சிறு குறு வணிகர்கள் ஊடாக மக்கள் தங்கள் அன்றாட நடவடிக்கைகளை சிக்கலின்றி செய்ய உதவும் அனைத்து வணிக நடவடிக்கைகளும் அடங்கும். இவர்கள் தங்கள் தினசரி நடவடிக்கைகளை, பணத்தை தங்கள் கையில் ரொக்கமாக வைத்திருத்தாலன்றி எதையும் நடத்த இயலாது. காய்கறி விற்கும் ஒரு வியாபாரி குறைந்தபட்சம் 25000 ரூபாய் கையில் வைத்திருந்தால் தான் காய்கறி வாங்கி அதை பிறருக்கும், மக்களுக்கும் வினியோகிக்க முடியும். அவர்கள் அதை 500, 1000 மாக இல்லாமல் 50, 100ராக வைத்திருப்பார்களா? இந்த செல்லாது அறிவிப்பால் காலையில் அவர்களின் கொள்முதலும், வினியோகமும் எப்படி நடக்கும்? கார்ப்பரேட் நிறுவனங்கள் இயங்குவதில் எந்தச் சிக்கலும் இருக்காது. ஆனால், சிறு குறு நிறுவனங்கள் அடுத்து வரும் இரண்டு மூன்று நாட்களுக்கு இயங்க முடியாமல் போகும். இது மக்களைத் தான் கடுமையாக பாதிக்கும். குறிப்பாக 50, 100ராக பணம் கையிருப்பில் வைத்திராத, அரிசி, காய்கறிகளை வீட்டில் வாங்கி சேமிக்காமல் அன்றாடம் வாங்கி பயன்படுத்தும் மக்களை பட்டினிக்குள் தள்ளும்.

ஓரிரு நாட்கள் கடந்து வங்கிகள் இயங்கத் தொடங்கியதும் மக்கள் அனைவரும் தங்கள் கைவசமுள்ள ரூபாய் நோட்டுகளை மாற்ற வங்கிகளில் சென்று குவிவார்கள். ஒரு நாளோ, இரண்டு நாளோ தங்கள் வேலைகளை விட்டு விட்டு வங்கிகளின் நீண்ட வரிசையில் சென்று காத்திருக்க வேண்டும். மக்கள் ஓரிரு நாட்கள் வேலையை அதன் ஊதியத்தை இழந்திருப்பது தான் மோடியின் இந்த செல்லாது அறிவிப்பினால் நேர்ந்த அவலம்.

இந்த செல்லாது நடவடிக்கை கருப்புப் பணத்தை ஒழிக்குமா? நிச்சயம் ஒழிக்காது. 90 விழுக்காடு கருப்புப் பணம் 500, 1000 ரூபாய் நோட்டுகளுக்கு அப்பாற்பட்டு இயங்கிக் கொண்டிருக்கிறது. அதை இந்த அறிவிப்பு நெருங்கக் கூட முடியாது. மீதமிருக்கும் 10 விழுக்காடு கருப்புப் பணத்தை மட்டுமே இந்த அறிவிப்பு பாதிக்கும். அதுவும் முழுமையாக இருக்காது.

வங்கிகள், நிதி நிறுவனங்களின் ஊழலுக்கே இது வழிவகுக்கும். பத்து லட்சம் கருப்புப் பணம் வைத்திருக்கும் ஒருவர் வங்கி அதிகாரிகளிடம் பேரம் பேசி ஒன்பது லட்சம் வெள்ளையாக வாங்கிக் கொள்வார். அந்த ஒரு லட்சம் வங்கி அதிகாரிக்கு. பகரமாக அந்த பத்து லட்சத்தை, 1000, 2000 மாக மாற்ற வரும் மக்களின் கணக்கில் சிறிது சிறிதாக அதிகரித்துக் காட்டி கணக்கில் நேர் செய்து விடுவார்.

ஆக, இந்த முட்டாள் தனமான அறிவிப்பின் ஒட்டு மொத்த பலன் என்ன? 90 விழுக்காடு கருப்புப் பணத்தை ஒன்றும் செய்ய முடியாது. 10 விழுக்காடு கருப்புப் பணம் மக்களின் கணக்கில் வெள்ளையாக்கப்படும். அதாவது, 10 விழுக்காடு கருப்புப் பணத்தை மக்கள் இரண்டு மூன்று நாட்கள் பட்டினி கிடந்து, தங்கள் வேலை வருமானத்தை இழந்து, தங்கள் சொந்தக் கணக்கில் வெள்ளையாக மாற்றிக் கொடுக்கிறார்கள். இதற்குப் பெயர் தான் கருப்புப் பண ஒழிப்பு நடவடிக்கையா?

இதில் முதன்மையான இன்னொரு அம்சமும் இருக்கிறது. மக்கள் தங்களிடம் இருக்கும் ரூபாய் நோட்டுகளை வங்கிகளில் மாற்றும் போது ஆதார் உள்ளிட்ட தங்கள் அடையாள அட்டைகளை காண்பித்து மாற்றிக் கொள்ள வேண்டும் என அறிவிக்கப்பட்டுள்ளது. ரூபாய் நோட்டுகள் செல்லாது என்று அறிவிக்கப்பட்டிருக்கும் இந்த நடவடிக்கையின் உள்ளார்ந்த கருத்து இதில் தான் புதைந்து கிடக்கிறது. கருப்புப் பணத்தில் உருவாகி, கருப்புப் பணத்தில் குளித்துக் கொண்டிருக்கும் கார்ப்பரேட் முதலாளிகளுக்கு குண்டி கழுவிக் கொண்டிருக்கும் இந்த அரசாங்கம் மக்களைப் பார்த்துச் சொல்கிறது உங்களிடம் இருக்கும் பணம் கருப்புப் பணம் இல்லை என்பதை நிரூபித்துக் கொள்ளுங்கள் என்று. இது பச்சை அயோக்கியத்தனம் இல்லையா?

ஆர்.எஸ்.எஸ், காவி நாய்களே! மோடியின் துணிச்சலான நடவடிக்கை என்று கூறிக் கொண்டு மக்கள் முன்னே சென்று விடாதீர்கள். அவர்கள் தங்கள் பிய்ந்து போன செருப்பால் உங்களை ஓட ஓட விரட்டுவார்கள்.

மின்னூலாக(PDF) தரவிறக்க‌

பட்ஜெட் எனும் மூடநம்பிக்கை

budget

கன்னையா குமார், ஜே.என்.யு பிரச்சனைகளை கொஞ்சம் ஒதுக்கி வைத்து விட்டு ஊடகங்கள் பட்ஜெட் குறித்து பேச ஆரம்பித்து விட்டன. இல.கணேசன் பட்ஜெட் பற்றி கூறும் போது வெளிப்படையாக ஒன்றை ஒப்புக் கொண்டார், எதிர்க் கட்சிகள் என்றால் எதிர்ப்பதும், ஆளும் கட்சிகள் என்றால் ஆதரிப்பதும் இயல்பானது தான். அதை பெரிதாக எடுத்துக் கொள்ள வேண்டாம் என்றார். ஓட்டுப் பொறுக்கும் எந்தக் கட்சிக்கும் இதைத் தாண்டிய அறிவோ, தெளிவான பார்வையோ இருப்பதில்லை. ஊடகங்களில் உரை தரும் பொருளாதார அறிஞர்கள் எனும் அடைமொழியோடு அழைக்கப்படுபவர்களும் இதே பார்வையை கொஞ்சம் மேல்பூச்சு வேலைப்பாடுகளுடன் செய்கிறார்கள்.

 

பெரும்பாலான உழைக்கும் மக்களோ இது ஏதோ மீப்பெரும் பொருளாதார அறிவு தேவைப்படும் ஒரு விசயமாக எண்ணிக் கொண்டு வேடிக்கை பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள். ஆனால் தன் வீட்டில் வெள்ளை அடிப்பதற்கு சுண்ணாம்பு வாங்கிக் கொடுக்கும் ஒருவர், அடித்தபின் எவ்வளவு சுண்ணாம்பை செலவு செய்து எவ்வளவு நேரத்தில் அடித்திருக்கிறார். சரியாக அடித்திருக்கிறாரா? சுண்ணாம்பு மிச்சமிருக்கிறதா என்று கணக்கு கேட்பதோடு ஒப்பிடக் கூடியது இது. மட்டுமல்லாது இவ்வளவு வாங்கிக் கொடுத்தேனே மீதம் எங்கே எனக் கேட்கவும் வேண்டும். மொத்த வரவு என்ன? என்னென்ன வகைகளுக்கு எப்படி செலவு செய்யப் போகிறீர்கள்? மொத்த செலவு என்ன? எவ்வளவு லாபம் அல்லது எவ்வளவு பற்றாக்குறை? அவ்வளவு தான். இப்படி எளிமையாக அணுவதற்குப் பதிலாக வரவினங்கள், வரிகள், உள்நாட்டு உற்பத்தி, ஏற்றுமதி, சலுகைகள், மானியங்கள், திட்டங்கள், ஒதுக்கீடுகள். விகிதங்கள், குறியீடுகள், அப்படி, இப்படி என்று குழப்பி உழைக்கும் மக்களை இதிலிருந்து ஓடச் செய்கிறார்கள். ஒட்டு மொத்த நிர்வாகத்தையே உழைக்கும் மக்களால் எளிதாக நிர்வகிக்க முடியும் எனும் போது பட்ஜெட் எனும் வரவு செலவுத் திட்டம் பெரிய விசயமா என்ன?

 

ஒரு நாட்டின் வரவு செலவுத் திட்டம் எனும் போது அந்த நாட்டு அரசின் தன்மையை விலக்கி விட்டு பட்ஜெட்டை மட்டும் தனியாக பார்க்க முடியாது. அரசு என்பது பெரும்பான்மையாக இருக்கும் உழைக்கும் மக்களுக்கானதாக இல்லை என்பதையும் பெரிய பணக்காரர்களுக்கு ஆதரவாக மட்டுமே செயல்படும் என்பதையும், இதில் எந்தக் கட்சிக்கும் விதி விலக்கு இல்லை என்பதையும் தன் சொந்த பட்டறிவின் மூலம் உழைக்கும் மக்கள் அறிந்து வைத்திருக்கிறார்கள். தவிரவும் அரசின் அனைத்து துறைகளும் அது என்ன நோக்கத்துக்காக உருவாக்கப்பட்டதாக அவர்கள் கூறுகிறார்களோ அந்த நோக்கங்களுக்கே எதிராக செயல்பட்டுக் கொண்டிருக்கிறது என்பதையும் உழைக்கும் மக்கள் புரிந்து கொண்டிருக்கிறார்கள். இந்த தன்மையில் இருக்கும் அரசு கொண்டு வரும் வரவு செலவுத் திட்டம் என்ன தன்மையைக் கொண்டிருக்கும் என்பதை தனியாக விளக்க வேண்டியதில்லை.

 

பட்ஜெட் என்பதில் வகுக்கும் திட்டங்கள் அந்தப்படியே செயல்படுத்தப்படுகிறது, அதில் மாற்றங்கள் செய்யப்படாது, அல்லது மாற்றங்கள் தேவைப்பட்டால் மக்களுக்கு அறிவித்து விட்டே பாராளுமன்ற ஒப்புதல் பெற்று செய்யப்படும் என்று நம்புவதெல்லாம் தெளிவான மூடநம்பிக்கைகள். பட்ஜெட்டுக்கு முன்பே விலை உயர்வு, புதிய வரிவிதிப்புகளை எல்லாம் அறிவித்து விட்டு, இது மக்களுக்கு சுமையைத் தராத பட்ஜெட் என்று கூச்சநாச்சமின்றி கூறும் கலையில் கைதேர்ந்தவர்கள் இவர்கள். பட்ஜெட் என்பது பொதுவாக வழக்கமாக செய்யப்பட்டு வரும் ஒரு செயல் என்பதைத் தாண்டி அதற்கு எந்த முக்கியத்துவமும் இல்லை. இதை ஒரு எடுத்துக்காட்டின் மூலம் பார்க்கலாம். 1960 வரை நாட்டில் 75 விழுக்காடு மக்களுக்கு வேலைவாய்ப்பை தந்து கொண்டிருந்தது, இன்றும் 50 விழுக்காட்டுக்கு மேல் வேலைவாய்ப்பை தந்து கொண்டிருப்பது விவசாயம் தான். இந்தியா ஒரு விவசாய நாடு. ஆனால் இன்றுவரை விவசாயத்துக்கு என்று தனி பட்ஜெட் கிடையாது. ஆனால் என்றோ வெள்ளைக்காரன் புதிதாக ரயில் தண்டவாளங்கள் போடுவதற்கு அதிக நிதி வேண்டும் எனவே அதற்கு தனி பட்ஜெட் வேண்டும் என்று தீர்மானித்தது, இன்றும் பூனையை கட்டி வைத்த கதை போல் தொடர்ந்து கொண்டிருக்கிறது. எனவே, பட்ஜெட் என்பது நாட்டையே வழி நடத்தும் விசயம் என்பது பொய்.

 

பணக்காரன் என்றால் அவனுக்கு தனி மரியாதை, சலுகை இருக்கலாம் தவறில்லை எனும் மனோ பாவம் உழைக்கும் மக்களுக்குள்ளும் படிந்திருக்கிறது. ஏனென்றால் அவன் சம்பாதித்த பணத்துக்கும் வரி கட்டுகிறான் என்றொரு விளக்கம் கூறப்படுகிறது. ‘நாங்கள் வரி கட்டும் குடிமகன்என்று அவர்கள் கூட சமயத்தில் சொல்லிக் கொள்வதுண்டு. ஆனால் நாட்டில் போடப்படும் அனைத்து வரிகளையும் சுமப்பது ஏழை எளிய மக்கள் தான் என்பதை உழைக்கும் வர்க்கம் உணர வேண்டும். பணக்காரர்களுக்கு விதிக்கப்படும் வரியானது ஏதாவது ஒரு விதத்தில் உழைக்கும் மக்கள் மீதே சுமத்தப்படுகிறது. எடுத்துக்காட்டாக ஒரு முதலாளி தான் உற்பத்தி செய்யும் பொருளின் மீது செலுத்தும் வரியை இரண்டு விதங்களில் திரும்ப எடுத்துக் கொள்கிறான். முதலாவது, அந்தப் பொருளின் சந்தை விலை என்பது அவன் கட்டும் வரியையும் உள்ளடக்கியது தான். எனவே, அந்தப் பொருளை வாங்கும் மக்கள் முதலாளிக்கு உற்பத்திக்காக போடப்பட்ட வரியையும் சேர்த்தே கட்டுகிறார்கள். இரண்டாவது, தற்போது அளவிடப்படும் வாட் போன்ற வரிவிதிப்புகள் முதலாளிக்கு போடப்படும் வரிகளையும் உள்ளடக்கிய சந்தை விலைக்கே போடப்படுகிறது. அதாவது முதலாளிக்கு போடப்படும் வரியையும் சேர்த்து கட்டிவிட்டு அந்த வரிக்கும் சேர்ந்து வாட் வரி கட்டப்படுகிறது. இது வேலைவாய்ப்பை மக்களுக்கு வழங்குவதற்கான சலுகை என்ற பெயரில் அந்த முதலாளிக்கே போய்ச் சேருகிறது. எனவே, அனைத்து வரிகளையும் சுமப்பது தாங்கள் தான் எனும் உண்மையை உழைக்கும் மக்கள் உணர்ந்து கொள்ள வேண்டும்.

 

எளிய மக்களுக்கு அளிக்கப்படும் மானியங்கள் பட்ஜெட் திட்டங்களில் பெரும்பகுதி நிதியை எடுத்துக் கொள்வதால் நல்ல பல சமூகத் திட்டங்களுக்கு நிதி கிடைப்பதில்லை என எண்ணுவதும் ஒரு விதத்தில் மூட நம்பிக்கையே. எளிய மக்களுக்கு மட்டுமே மானியங்கள் அளிக்கப்படுவதில்லை. எளிய மக்களுக்கு அளிக்கப்படுவதை விட பல மடங்கு அதிகமாக சலுகைகள் மானியங்கள் முதலாளிகளுக்கு வழங்கப்படுகின்றன. ஒவ்வொரு பட்ஜெட்டிலும் தோராயமாக ஒரு லட்சம் கோடி சலுகைகள் முதலாளிகளுக்கு அறிவிக்கப்படுகின்றன. இதை விட பல மடங்கு சலுகைகளும் வரி விலக்குகளும் பட்ஜெட்டில் அறிவிக்கப்படுவதற்கு வெளியே கொட்டிக் கொடுக்கப்படுகின்றன. எடுத்துக்காட்டாக கெயில் நிறுவனத்தைக் கொள்வோம், குழாய் பதிக்கும் விவசாய நிலத்துக்கு 40 விழுக்காடு விலை கொடுத்தால் போதும், குழாயில் ஏதேனும் பாதிப்பு ஏற்பட்டால் அதற்கு விவசாயியே நட்ட ஈடு வழங்க வேண்டும் என்பதை பட்ஜெட்டில் அறிவித்தா செய்தார்கள்?

 

பட்ஜெட் பற்றி குறிப்பிடுவதற்கு இன்னுமொரு முதன்மையான அம்சமும் இருக்கிறது. பட்ஜெட்டை உருவாக்கும் போது பல கோடி மக்களை பிரநிதித்துவப்படுத்தும் விவசாய அமைப்புகளையோ, தொழிலாளர் அமைப்புகளையோ, மாணவர் அமைப்புகளையோ அல்லது வெகு மக்கள் அமைப்புகள் எதனையும் அழைத்து, ‘இந்த ஆண்டின் வரவு செலவுத் திட்டம் எப்படி இருக்க வேண்டும்? உங்கள் கோரிக்கைகள், ஆலோசனைகள் என்ன?’ எனக் கேட்டு பரிசீலிப்பதில்லை. மாறாக சில பத்து பேர்களை பிரநிதித்துவப்படுத்தும் அசோசம்போன்ற பணக்கார தொழிலதிபர் சங்கங்களை அழைத்து அவர்கள் கோரிக்கைகள், ஆலோசனைகளைக் கேட்டு அவர்களின் விருப்பப்படியே பட்ஜெட் தயாரிக்கப்படுகிறது. பட்ஜெட் என்பது மக்களை ஏமாற்றும் ஒன்று என்பதற்கு இதைவிட வேறு சான்றுகள் ஏதும் வேண்டுமா?

 

மேற்கண்ட இந்த அடிப்படையான அம்சங்களிலிருந்து விலகி நின்று பட்ஜெட்டை பார்க்க முடியுமா? அப்படி விலக்கி வைத்து விட்டுத் தான் பார்க்க வேண்டும் என்று விரும்புகின்றன அரசும், ஊடகங்களும். அதனால் பொருளாதார அறிஞர்கள் எனப்படுவோரை வைத்து பல்வேறு கலைச் சொற்களைப் போட்டு மக்களைக் குழப்புகின்றன. குறிப்பாக இந்த ஆண்டின் வரவு செலவுத் திட்டம் நமக்கு கூறுவது என்ன?

 

இந்த ஆண்டிற்கான வரவு செலவுத் திட்டத்தில் மொத்த வரவு 16லட்சத்து 30ஆயிரத்து 888 கோடி; மொத்த செலவு 17லட்சத்து 73ஆயிரத்து 330 கோடி; பற்றாக்குறை ஒரு லட்சத்து 42ஆயிரத்து 442 கோடி. இதில் இதுவரை பெற்ற கடன்களுக்காக திருப்பி செலுத்தப்படும் தொகை மற்றும் வட்டிக்கான தொகை சேர்க்கப்படவில்லை. தோராயமாக அதை 5லட்சம் கோடி எனக் கொண்டால் உத்தேசமாக ஆறரை லட்சம் கோடி பற்றாக்குறை. இந்த பற்றாக்குறையை எப்படி சமாளிப்பார்கள்? வேறெப்படி மீண்டும் கடன் வாங்குவதன் மூலமும், புதிதாக ரூபாய் நோட்டுகளை அச்சடிப்பதன் மூலமுமே. புதிய நோட்டுகளை அச்சடிப்பது என்றால் நாம் விரும்பும் அளவுக்கெல்லாம் அச்சடித்துக் கொள்ள முடியாது. ஒரு நாட்டின் தங்க இருப்பையும், மொத்த உள்நாட்டு உற்பத்தி அளவையும் வைத்து ஒருமாதிரி கணக்குப் போட்டு இவ்வளவு தான் அடிக்க முடியும் என்று இலக்கு வைத்துக் கொள்வார்கள். புதிய ரூபாய் நோட்டுகளை அச்சடிக்க அச்சடிக்க அது ரூபாயின் சர்வதேசிய மதிப்பை குறைக்கும். இந்த அடிப்படையில் தான் ரூபாயின் மதிப்பு தொடர்ந்து குறைந்து வருகிறது.

 

இந்த பட்ஜெட்டில் 9 லட்சம் கோடி கடன் விவசாயிகளுக்கு வழங்கப்படும் என்று அறிவிக்கப்பட்டிருக்கிறது. இதை வைத்துக் கொண்டு இது விவசாயிகளுக்கான பட்ஜெட், இதுவரை இப்படி ஒரு கடன் தொகை வழங்கப்பட்டதே இல்லை என்றெல்லாம் நீட்டி முழக்குகிறார்கள். ஆனால் கடன்கள் யாருக்காக வழங்கப்படுகின்றன? ஒவ்வொரு ஆண்டும் கூடுதலாகவோ குறைவாகவோ கடன் வழங்குவதான அறிவிப்புகள் வந்து கொண்டு தான் இருக்கின்றன. வழங்கப்பட்டும் வருகின்றன. ஆனால் அந்த கடன்களின் மூலம் விவசாயி தன்னுடைய வரிய நிலையிலிருந்து உயர்ந்திருக்கின்றானா? இல்லை. மாறாக தற்கொலைகள் அதிகரித்திருக்கின்றன. ஏன்? ஏனென்றால், கடன்கள் விவசாயிகளுக்காக வழங்கப்படுவதில்லை. முதலாளிகளுக்காக வழங்கப்படுகின்றன. விவசாயிகளின் வழியாக வழங்கப்படுவதால் அது விவசாயிகளுக்கான கடனாக ஆகி விடுவதில்லை. கடனாக வாங்கும் விவசாயி அதை தன்னுடைய வாழ்க்கைக்காக பயன்படுத்துவதில்லை. உரம் உள்ளிட்ட இடுபொருட்களை வாங்குவதற்கே பயன்படுத்துகிறான். விவசாயி வாங்கும் கடன் இறுதியில் முதலாளிக்கே போய்ச் சேருகிறது. உரத்தின் விலையை தன்னுடைய விருப்பத்தின் அடிப்படையில் நிர்ணயித்துக் கொள்ள முதலாளியால் முடியும். ஆனால், அந்த உரத்தை வாங்கிப் பயன்படுத்தும் விவசாயி அதன் விளை பொருளான உற்பத்தியை அவனுடைய செலவின் அடிப்படையில் கூட அவனே நிர்ணயித்துக் கொள்ள முடியாது. இது தான் யதார்த்தம் என்றால் கடன்கள் யாருக்காக? விவசாயிகலின் பெயரால் முதலாளிகளுக்காக. இது விவசாயக் கடன்களுக்கு மட்டுமல்ல, அனைத்துக் கடன்களுக்கும் பொருந்தும். தனியார் கல்லூரிகளில் இடங்கள் நிரம்பவில்லையா? மாணவர்களுக்கு கல்விக்கடன் வழங்கப்படும். மருத்துவ வியாபாரிகளுக்கு லாபவெறி குறையவில்லையா? மக்களுக்கு காப்பீட்டுத் திட்டங்கள் தொடங்கப்படும். ரியல் எஸ்டேட் வியாபாரம் சூடு பிடிக்கவில்லையா? வீட்டுக் கடன் வழங்கப்படும். கடன்களின் பொருள் இது தான். இந்த அடிப்படையில் அதிகரித்து 9 லட்சம் கோடிகளாக கொடுக்கப்படும் கடன்களால் விவசாயிக்கு ஏதாவது பலன் ஏற்படுமா?

 

இந்த பட்ஜெட்டில் எல்லாத் துறைகளையும் விட அதிகபட்சமாக பாதுகாப்புத் துறைக்கு 3லட்சத்து 40ஆயிரத்து 922 கோடி ஒதுக்கப்பட்டுள்ளது. இந்தியாவில் மட்டுமல்ல, பன்னாட்டு அளவில் பெரும்பாலான நாடுகள் தங்களின் பாதுகாப்புச் செலவுகளை பல மடங்கு உயர்த்தியிருக்கின்றன. பல நாடுகளில் வாழும் உழைக்கும் மக்களின் வரிப்பணத்தில் மஞ்சள் குளித்துக் கொண்டிருப்பது வெகு சில ஆயுத உற்பத்தி முதலாளிகள் தான். இவர்களின் இந்த லாபக் குவிப்பு குறைந்து விடக்கூடாது என்பதற்காகத் தான் நாடுகளுக்கிடையிலான முரண்பாடு தீர்க்கப்படாமல் மோதல் வரை இழுத்துக் கொண்டு செல்லப்படுகின்றன. திட்டமிட்டு நாடுகளுக்கிடையிலான முரண்பாடுகள் மோதல்கள் உருவாக்கப்படுகின்றன. இரண்டு உலகப் போர்கள் நடந்திருக்கின்றன. இந்தப் போர்களில் மக்களுக்காக நலம் என ஏதாவது இருக்கிறதா? ஆளே இல்லாத சியாச்சின் பனிக்காடுகளுக்காக பல்லாயிரம் கோடிகளையும், பலநூறு இராணுவத்தினரையும் இழந்தோம். ஆனால், இலங்கை இராணுவத்தால் தாக்கப்பட்டு 600க்கும் மேற்பட்ட மீனவர்கள் கொலையுண்டிருக்கிறார்கள். இந்திய இராணுவம் அவர்களைக் காக்க சுண்டு விரலைக் கூட அசைத்ததில்லை. அதேநேரம் மத்திய தொழில்முறை பாதுகாப்புப் படையினர் இரவும் பகலும் ரிலையன்ஸின் பெட்ரோலிய நிறுவனத்தைக் காத்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள். இந்த தன்மையிலிருக்கும் இராணுவத்துக்கு இவ்வளவு பணம் கொட்டப்பட வேண்டுமா என்று உழைக்கும் மக்களை விட்டால் வேறு யாரால் கேட்க முடியும்?

 

பழங்குடியினர் நலனுக்கு என்று 4ஆயிரத்து 826 கோடியை ஒதுக்கியிருக்கிறார்கள். இவர்கள் கூறும் பழங்குடியினர் நலன் என்பது என்ன என்று பார்த்தால் அதில் பழங்குடியினருக்கு எதிரான அரசின் அயோக்கியத் தனம் தான் தெரிகிறது. மத்திய கிழக்கு மாநிலங்களில் ஏராளமான தாது வளங்கள் கொட்டிக் கிடக்கின்றன. இந்த வளங்களைக் கொள்ளையடிக்க வேதாந்தா போன்ற நிறுவனங்கள் முயற்சி செய்து வருகின்றன. இதை அந்த மலைக் காடுகளில் வாழும் பழங்குடியின மக்கள் எதிர்க்கிறார்கள். எதிர்க்கும் அந்த மக்களை துரத்தியடித்து விட்டு அதை கொள்ளையடிக்கும் நிறுவனங்களுக்கு பட்டா போட்டுக் கொடுக்க அரசு துடிக்கிறது. இதற்காக காட்டு வேட்டை என்றொரு திட்டத்தை செயல்படுத்தியது. சட்ட விரோதமாக சல்வாஜுடும் போன்ற குழுக்களை அமைத்து இயக்கியது. இவயெல்லாம் அந்த பழங்குடியின மக்களை அந்த மலைக் காடுகளிலிருந்து விரட்டியடிப்பதை நோக்கமாகக் கொண்டவை. இதற்காக அவர்கள் எந்த எல்லைக்கும் சென்றார்கள். ஆனாலும் அவர்களை முழுமையாக வெளியேற்ற முடியவில்லை. அதனைத் தொடர்ந்து கொண்டுவரப்பட்டது தான் பழங்குடியினர் வளர்ச்சித் திட்டங்கள். அதாவது, காடுகளுக்குள்ளிருந்து வாழ்வது பழங்குடியினருக்கு மிகவும் கடினமானதாக இருக்கிறது. எனவே அவர்களை முன்னேற்றுகிறோம் என்று கூறி நகர்களின் ஓரங்களில் வீடு கட்டிக் கொடுப்பது, குறுந்தொழில்களை செய்ய பயிற்சியளிப்பது, ஊக்குவிப்பது, சிறு வங்கிக் கடன்கள் மூலம் கடைகள் வைக்க உதவுவது. சுருக்கமாகச் சொன்னால் பொருளாதார ஆசை காட்டி அவர்களை அவர்களின் வாழிடங்களிலிருந்து அப்புறப்படுத்துவது. இதைத்தான் பழங்குடியினர் நலன், பழங்குடியினர் வளர்ச்சி என்கிறது அரசு. நாட்டையும் மக்களையும் நேசிக்கும் யாரும் இதைக் கேட்டு அமைதியாக இருக்க முடியுமா?

 

கல்விக்கு 72ஆயிரத்து 38 கோடி ஒதுக்கியிருக்கிறார்கள். அதாவது பள்ளிக்கல்வி, எழுத்தறிவு என பொதுக்கல்விக்கு 43 ஆயிரத்து 273 கோடியும், மேல்நிலைக் கல்விக்கு 28ஆயிரத்து 765 கோடியும் ஒதுக்கியிருக்கிறார்கள். இந்தியா போன்ற பரந்து விரிந்த நாட்டுக்கு இது யானைப் பசிக்கு சோளப் பொரி போன்றது என்பது ஒருபுறம் இருக்கட்டும். கடந்த ஆண்டு இவ்வளவு ஒதுக்கினார்கள், இந்த ஆண்டு இவ்வளவு குறைவாக ஒதுக்கியிருக்கிறார்கள். எனவே, இது கல்வியைக் குறித்து கவலைப்படாத பட்ஜெட் என்றோ; கடந்த ஆண்டு இவ்வளவு ஒதுக்கினார்கள், இந்த ஆண்டு இவ்வளவு அதிகமாக ஒதுக்கியிருக்கிறார்கள். எனவே, இது கல்வியை உயர்வாக மதிக்கும் பட்ஜெட் என்றோ மதிப்பிடுவது எவ்வளவு அறுவெறுப்பானது. மோடி அரசுக்கு கல்வி குறித்த பார்வை என்ன? கல்விக்கு என்று உருவாகியிருக்கும் சர்வதேச காட்ஒப்பந்தத்தில் கையெழுத்திட துடித்துக் கொண்டிருக்கிறது மோடி அரசு. அது நடைமுறைக்கு வந்தால் பள்ளிக் கல்வியோ உயர் கல்வியோ எதுவானாலும் அரசுக்கும் கல்விக்கும் தொடர்பே இருக்காது, இருக்கக் கூடாது. கத்தரிக்காய் போல கல்வியும் ஒரு வியாபாரப் பண்டம் என்றாகிவிடும். முக்கால்வாசிப் பேர் வறுமையில் வாடிக் கொண்டிருக்கும் நாட்டில் எத்தனை பேரால் ஆரம்பக் கல்வியை கூட விலை கொடுத்து வாங்க முடியும்? இதை நவீன மனுநீதி எனக் குறிப்பிட்டால் அதில் பிழை இருக்க முடியுமா? பார்ப்பன பாசிசக் குரங்குகள் உயர் கல்வியை கவ்விக் கொள்ள துடித்துக் கொண்டிருக்கும் இன்றைய சூழலில் கல்விக்கான இந்த ஒதுக்கீடு எப்படி பயன்படுத்தப்படும் என்பதற்கு சிறப்பான எடுத்துக்காட்டு தான், எல்லா பள்ளிகளிலும் செத்த மொழியான சமஸ்கிருதம் மூன்றாம் மொழியாக சொல்லிக் கொடுக்கப்படும் எனும் அறிவிப்பு. சுயமரியாதையுள்ள யாரும் இதை ஒப்ப முடியுமா?

 

புள்ளி விபரங்களால் பட்ஜெட்டை புரிந்து கொள்ள முடியாது, ஒதுக்கீடு செய்யப்பட்டுள்ள ஒவ்வொரு துறையாக எடுத்துக் கொண்டு பார்த்தாலும் அனைத்திலுமே அதிகாரக் கொழுப்பு வழிந்து ஓடுவதைத் தவிர வேறெதையும் பார்க்க முடியாது. அரசைப் புரிந்து கொள்வது என்பதின் நீட்சியாக மட்டுமே பட்ஜெட்டை அணுக முடியும். இது சரியான பார்வை என்பதற்காக மட்டுமல்ல, இந்த பார்வை மட்டுமே பொருத்தமான எதிர்வினை செய்வதற்கான உந்துதலை தரும் என்பதற்காகவும் தான்.

மின்னூலாக(PDF) தரவிறக்க‌

வேட்டைக் களமா? உயிரி ஆயுதமா? பன்றிக் காய்ச்சல்

 

பன்றிக் காய்ச்சல் பீதி மீண்டும் பற்றிப் படரத் தொடங்கியிருக்கிறது. நாளிதழ்கள், செய்தி ஊடகங்கள் மிகுந்த முதன்மைத்தனம் அளித்து இந்தச் செய்திகளை மக்களிடம் கொண்டு சேர்க்கின்றன. சாதாரண காய்ச்சலாக இருந்தாலும் பன்றிக் காய்ச்சலாக இருக்குமோ எனும் ஐயம் மக்களை தனியார் மருத்துவமனைகளில் ஆயிரங்களை செலவு செய்து சோதித்துக் கொள்ள தூண்டுகிறது. நோய், அதற்கான எதிர்பாராத மருத்துவச் செலவுகள், அதனால் ஏற்படும் சிரமங்கள் போன்றவை உடல்நலம் எனும் அடிப்படையில் தவிர்க்க இயலாதவை. ஆனால் இந்த அடிப்படையைக் கொண்டே சுரண்டல்கள் நடந்தால்..?ஆபத்துகளையும் பேரழிவுகளையும் தன்னுடைய லாபவெறிக்கான களமாக அமைத்துக் கொண்டால்..?

 

கடந்த முறை பன்றிக் காய்ச்சல் உலகை வலம் வந்த போது அது தான் நடந்தது. “மருத்துவ நிபுணர்களே! ஹெச்1என்1 தொற்று நோயைத் தடுத்திடுங்கள்! உயிர்களைக் காத்திடுங்கள்” என்று பிரபல நாளிதழ்களில் மத்திய சுகாதாரம், குடும்ப நலத் துறை அமைச்சகம் விளம்பரம் ஒன்றை வெளியிட்டிருந்தது அன்று. பரவும் தொற்று நோயை தடுப்பது அரசின் கடமையா? தனிப்பட்ட மருத்துவர்களின் வேலையா? பன்றிக் காய்ச்சல் நோய்க்கு சிகிச்சை அளிக்க மருத்துவர்கள் அஞ்சியதால் இப்படி விளம்பரம் வெளியிட நேர்ந்ததாக மத்திய அரசு பின்னர் விளக்கம் அளித்தது. அன்று தனிப்பட்ட மருத்துவர்கள் எந்தக் காய்ச்சல் என்றாலும் அருகிலுள்ள தனியார் மருத்துவமனைகளுக்கு பரிந்துரைப்பதைத்தான் செய்தார்கள். தனியார் மருத்துவ நிலையங்களோ இதைப் பயன்படுத்தி முடிந்தவரை கறந்தார்கள். கடந்த 2009ல் வளைகுடாவில் வேலை செய்யும் சலீம் என்பவர் விடுப்பில் ஊர் திரும்பினார். வந்த இரண்டாம் நாள் அவருக்கு லேசாக காய்ச்சல் இருப்பதாக தெரிந்தது. பெற்றோர்கள் பன்றிக் காய்ச்சலாக இருக்குமோ எனப் பதறினார்கள், உறவினர்கள் முடிவே செய்துவிட்டார்கள். ஒரு தனியார் மருத்துவமனையில் சோதனை செய்ய அறிகுறிகள் தெரிவதாகக் கூறி உள்நோயாளியாக சேர்த்துக் கொண்டார்கள். நான்கு நாட்களுக்குப் பிறகு சாதாரணக் காய்ச்சல் தான் என்று கூறி, கட்டணமாக மட்டும் ஒன்றரை லட்சம் ரூபாயை வாங்கிக் கொண்டு விட்டுவிட்டார்கள். பல ஆண்டுகளாக வளைகுடாவில் கடைநிலை ஊழியராக இருந்து சேமித்த பணத்தை அந்த தனியார் மருத்துவமனை நான்கே நாட்களில் கொள்ளையடித்துக் கொண்டது. சாதாரண மக்களுக்கு இந்த பீதியை ஏற்படுத்தியது யார்?

 

 

உலக சுகாதார அமைப்பு(WHO) தான் மக்களுக்கு பீதியை ஏற்படுத்தும் அளவில் தொடர்ந்து அறிக்கைகளை வெளியிட்டது. இதை உலகின் அனைத்து செய்தி ஊடகங்களும் பரபரப்புக்காகவும், உள்நோக்கத்துடனும் விடாமல் செய்தியாக வெளியிட்டு உலகை பதற்றத்துக்கு உள்ளாக்கின. 2009ல் இந்தியாவில் பன்றிக் காய்ச்சலால் 85 பேர் மரணமடைந்தார்கள், ஆனால் காச நோயால் ஒவ்வொரு ஆண்டும் தோராயமாக 5000 பேர் இறப்பதாக புள்ளிவிபரங்கள் தெரிவிக்கின்றன. இப்போது மத்திய சுகாதார அமைச்சகம் வெளியிட்ட விளம்பரத்தையும் இதனுடன் இணைத்துப் பாருங்கள். மக்களிடம் பயத்தை உருவாக்க மைய அரசும் பாடுபட்டிருப்பது புரியும். இதன் பொருள் மக்கள் இறந்து போகும் எண்ணிக்கையைக் கொண்டு விழிப்புணர்வை தீர்மானிக்க வேண்டும் என்பதல்ல, மாறாக, அளவுக்கு மீறி மக்களிடம் பதட்டத்தை ஏற்படுத்துவதன் நோக்கம் என்ன? அதன் விளைவு என்ன? என்பதே முதன்மையான கேள்வி.

 

 

பன்றிக் காய்ச்சலுக்கு பரிந்துரைக்கப்பட்ட மருந்தான டாமிபுளூ வை உற்பத்தி செய்யும் ரோஷ் என்ற பன்னாட்டு நிறுவனம் 200 மடங்கு லாபத்தை ஈட்டியது. மற்றொரு மருந்தான ரிலின்ஜா வை உற்பத்தி செய்யும் கிளாக்ஸோ நிறுவனந்த்தின் விற்பனை 1900 நூற்றுமேனியாக அதிகரித்தது. சனோஃபிபாஸ்டர், அஸ்ட்ராஜெனிகா, நோவாவெக்ஸ் போன்ற நீறுவனங்களும் கொள்ளை லாபம் ஈட்டியுள்ளன. புரோடின் சயின்ஸ் கார்பரேஷன் எனும் மருந்து நிறுவனம் திவால் அறிவிப்பை வெளியிடும் நிலையில் இருந்தது, பன்றிக் காய்ச்சலை பயன்படுத்தி உச்சத்திற்கு சென்றுவிட்டது இன்று. டெட்டாலின் இந்தியச் சந்தை ஆயிரம் கோடி ரூபாயாக அதிகரித்துள்ளது. ஜான்சன் நிறுவனத்தின் பியூர்ல் ன் விற்பனை 452 கோடியாக அதிகரித்துள்ளது. ஹிமாலயாவின் பியூர் ஹேண்ட்ஸ்ன் விற்பனை ஐந்து மடங்கு அதிகரித்திருக்கிறது. முகமூடி தயாரிக்கும் நிறுவனமான ரெலிகேர் பன்றிக் காய்ச்சலைப் பயன்படுத்தி தனது சந்தையை விரிவுபடுத்தி விட்டது. மொத்தத்தில் இந்த பன்றிக் காய்ச்சலுக்காக இரண்டு லட்சம் கோடி டாலர்களை உலக மக்கள் செலவிட்டிருப்பதாக உலக வங்கியின் அறிக்கை சுட்டிக் காட்டுகிறது. தெளிவாகச் சொன்னால், பன்றிக் காய்ச்சல் எனும் நோய் உருவானதினால் அல்லது உருவாக்கப்பட்டதினால் ஏற்பட்ட இழப்புகள், பாதிப்புகள், நட்டங்கள் அனைத்தும் மக்களுக்கு; அதனால் கிடைத்த வாய்ப்புகள், லாபம், பலன்கள் அனைத்தும் முதலாளிகளுக்கு. இன்னும் அப்பட்டமாக கூறினால் முதலாளிகளுக்கு லாபம் கிடைப்பதற்காக உலகெங்கும் கோடிக்கணக்கான சலீம்கள் உருவாக்கப்பட்டிருக்கிறார்கள்.

 

 

மருந்துகள், கிருமிநாசினி, காகித கைக்குட்டைகள், முகமூடிகள், கைகழுவும் திரவங்கள் இவற்றால் மட்டும் பன்றிக் காய்ச்சலை நீக்கிவிட முடியுமா? அம்மை, காலரா போன்ற கொடூரமான நோய்கள் உலகில் இல்லாமல் நீக்கப்பட்டுள்ளன. ஆனால் இன்றைய காலகட்டத்தின் நோய்களான பறவைக் காய்ச்சல், டெங்கு, சார்ஸ், பன்றிக் காய்ச்சல் போன்றவைகளை உலகைவிட்டே நீக்கும் தடுப்பூசி வகைகளுக்கான ஆய்வுகள் எந்த மருந்து நிறுவனத்தாலும் செய்யப்படுவதில்லை. மாறாக, நோய் வந்த பின்பு போக்கும் மருந்துகளை கண்டுபிடிப்பதற்கான ஆராய்ச்சிகளை மட்டுமே செய்கின்றன. அரசுகளோ சுகாதாரத்துறையை தனியாருக்கு தாரை வார்த்துவிட்டு கைகட்டி வேடிக்கை பார்த்துக் கொண்டிருக்கின்றன.

 

 

உலகில் கால்நடை இறைச்சி விவசாயம் விரல்விட்டு எண்ணக் கூடிய சில நிறுவனங்களின் பிடியிலேயே சிக்கி இருக்கின்றன. அதிக பால், அதிக முட்டை, அதிக இறைச்சி போன்றவற்றுக்காக இந்நிறுவனங்கள் ஆடு, மாடு, கோழி, பன்றி போன்றவைகளை மரபணு மாற்றத்தின் மூலம் விரும்பிய படியெல்லாம் வளைக்க முயல்கின்றன. விளைவு இயற்கையாக அவைகளுக்கு இருக்க வேண்டிய எதிர்ப்பு சக்திகள் இல்லாமல் போய்விடுகின்றன. இதனால் வெகு எளிதாக நோய்த் தொற்றுகளுக்கு இலக்காகின்றன. மட்டுமல்லாது, குறுகிய இடத்தில் அடைத்து வைத்தே வளர்ப்பது, கழிவுகள் உடனுக்குடன் அப்புறப்படுத்தப்படாமல், உணவும் கழிவும் ஒரே இடத்தில் ஒன்று கலந்து கிடப்பது, முறையான பராமரிப்பு வசதிகளை செய்யாதது போன்றவைகளெல்லாம் சேர்ந்து இது போன்ற பண்ணைகளை நோய் உற்பத்திக் கூடாரங்களாகவும், நோய்க் கிருமிகள் புதிய மருந்துகளை எதிர்கொள்ளும் விதத்தில் பரிணாம ரீதியில் மாற்றமடைவதற்கு ஏதுவான களங்களாகவும் மாற்றுகின்றன. அதனால் தான் ஆண்டுக்கு ஆண்டு புதுப்புது விதங்களில் நோய்கள் அறிமுகமாகிக் கொண்டே இருக்கின்றன. இவைகளை கண்காணிக்கும் அரசு அமைப்புகளும் பெயரளவுக்கே செயல்படுகின்றன. சுமித் ஃபூட்ஸ் எனும் பன்னாட்டு நிறுவனத்தின் பண்ணையிலிருந்தே முதன் முதலில் பன்றிக் காய்ச்சல் பரவியதாக கண்டறியப் பட்டிருக்கிறது. இதே சுமித் ஃபூட்ஸ் நிறுவனம் 2005ல் ISO 14001 எனும் தரச்சான்றிதழ் பெற்ற நிறுவனமாம். அதாவது அந்தப் பண்ணையில் சுத்தமாகவும் சுகாதாரமாகவும் பன்றிகள் வளர்க்கப்படுவதாக, உலக அளவிலான தரம் பேணப்படுவதாக சான்றிதழ் அளிக்கப்பட்டிருக்கிறது. இதில் இன்னொரு வேடிக்கையும் இருக்கிறது. பன்றிக் காய்ச்சல் என்ற பெயர் உலகில் பரவத் தொடங்கியதும் இறைச்சிக்கான பன்றி விற்பனையும், ஏற்றுமதியும் பெருமளவில் குறைந்தது. உடனே ஒபாமாவிடம் முறையிடப்பட அவர் பன்றிக் காய்ச்சலுக்கு ஹெச்1என்1 காய்ச்சல் என்று அறிவியல் பெயர் சூட்டினார். ஆனால் உலகெங்கும் உருவாக்கப்பட்ட கோடிக்கணக்கான சலீம்களுக்காக கவலைப்பட எந்த அரசும் தயாராக இல்லை.

 

 

இந்த நோயைப் பயன்படுத்தி பன்னாட்டு மருந்து நிறுவனங்கள் மக்களிடம் அடித்த கொள்ளை ஒருபுறமிருக்கட்டும். இந்த நோய் உருவானதா? உருவாக்கப்பட்டதா? என்பதிலேயே இன்னும் ஐயம் நீடிக்கிறது. மேல்நிலை வல்லரசுகள் தங்களுக்கு அடிபணிய மறுக்கும் நாடுகள் மீது போர் தொடுப்பதை விட உயிரி ஆயுதங்களை ஏவிவிடுவது பாதுகாப்பானது என்று கருதுகின்றன. அதற்காக செய்யப்படும் ஆராய்ச்சிகள் மறைக்க முடியாதபடி வெளிப்பட்டிருக்கின்றன. அவைகளை வெறும் கற்பனை என்று ஒதுக்கித் தள்ளிவிட முடியாது. எய்ட்ஸ் குறித்தும் இவ்வாறான சர்ச்சை உண்டு. அது குறித்து ஆராய்ந்த மருத்துவ ஆய்வாளர்கள், அறிவியலாளர்கள் பலர் தொடர்ச்சியாக மர்மமான முறையில் கொல்லப்பட்டதன் விளைவாக அவர்கள் எழுப்பிய ஐயங்கள் பதிலளிக்கப்படாமலேயே முடங்கிக் கிடக்கின்றன. இந்த வரிசையில் பன்றிக் காய்ச்சலும் சேர்ந்திருக்கிறது. இந்நோய்க் கிருமியின் உட்கூறு பறவைக் காய்ச்சலின் கிருமி(Avian flu), மனிதக் காய்ச்சலின் வகைகளான ஏ, பி கிருமிகள்(Human flu Type A&B), ஆசிய பன்றிக் காய்ச்சலுக்கான கிருமி(Asian swine flu), ஐரோப்யிப் பன்றிக் காய்ச்சல் கிருமி (European swine flu) என பல்வேறு கிருமிகளின் கலப்பாக இந்தக் கிருமி இருப்பது எப்படி? என்று கேள்வி எழுப்புகிறார்கள். அதாவது ஒரு குறுகிய காலத்தில் நான்கு கண்டங்களில் உருவான கிருமிகளின் கலப்பாக இது இருக்கிறது. ஆகவே, இது ஏன் சோதனைச் சாலையில் உருவாக்கப்பட்ட கிருமியாக இருக்கக் கூடாது?

 

இவைகளின் கிளைக் காரணங்கள் பலவாக இருந்தாலும் மூல காரணம் சுகாதாரம், மருத்துவம் என்பது மக்களின் அடிப்படை உரிமை என்பது படிப்படியாக விலக்கப்பட்டு சுகாதாரத்துறை தனியார்மயமாவது தான். நோய்களிலிருந்து மக்களைக் காப்பதும், புதிய நோய்கள் ஏற்படாமல் தடுப்பதும், இருக்கும் நோய்களுக்கான காரணங்களைக் களைவதும் அரசின் கடமை. இவைகளை அரசுகள் செய்யத் தயாராக இல்லாத போது செய்ய வைப்பது தான் மக்களின் கடமை. முகமூடி அணிந்து கொண்டாலோ, சுற்றுப்புறத்தை சுத்தமாக வைத்துக் கொண்டாலோ, மருந்துகள் உட்கொண்டாலோ நோய்களிலிருந்து தப்பித்துவிட முடியாது. ஏனென்றால் மருத்துவம் தனியார்மயமாவதன் நோக்கம் நோய்க் கிருமிகளை உருவாக்குவதோ, அழிப்பதோ, மருத்துவம் செய்வதோ அல்ல. அதைக் காரணமாகக் கொண்டு மக்களின் உழைப்பைத் திருடுவது. இன்று உருவாக்கப்பட்ட கிருமியை முகமூடியைக் கொண்டும், டெட்டாலைக் கொண்டும் தடுத்துவிட முடியும் என்றால், நாளை உருவாக்கப்படும் கிருமி அதையும் தாண்டி உள்ளே நுழையும். அப்போது மக்கள் வேறுவகை சாதனங்களை வாங்க வேண்டியதிருக்கும். என்றால் எது சரியானது? தங்கள் உழைப்பை விற்று புதிது புதிதாய் உபகரணங்களையும் மருந்துகளையும் வாங்கிக் கொண்டே இருப்பதா? தனியார்மயத்துக்கு எதிராக போராடுவதா? இத்தருணத்தை விட்டால் இனி சிந்திப்பதற்குக் கூட நேரமிருக்காது.

 

மின்னூலாக(PDF) தரவிறக்க‌
%d bloggers like this: