தன்னுரிமை கேட்டால் தண்ணீர் உரிமை வரும்!

cc5cba3ae5a7bc983090d32db7991d43

 

மேலாண்மை வாரியம் அமைக்காத மத்திய அரசின் மீது தமிழக அரசு நீதிமன்ற அவமதிப்பு வழக்கு தொடுக்கப்போகிறதாம். நீதிமன்றமா அவமதிக்கப்பட்டிருக்கிறது? நீதிமன்றம்தான் தமிழகத்தை அவமதித்திருக்கிறது. இந்திய அரசு அவமதித்திருக்கிறது. குமுறிக் கொந்தளிக்கும் வண்ணம் தமிழகம் அவமதிக்கப்பட்டிருக்கிறது. காவிரிச் சிக்கலில் ஒருமுறை இருமுறையல்ல, நூறுமுறை அவமதிக்கப்பட்டிருக்கிறோம். இறுதித் தீர்ப்பு என்ற பெயரில் உச்ச நீதிமன்றம் வழங்கிய வஞ்சகத் தீர்ப்பைக்கூட அமல்படுத்த மறுக்கிறது மோடி அரசு.

கர்நாடகத் தேர்தல்தான் இதற்குக் காரணம் என்று இன்னும் இதற்கு விளக்கமளித்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள் சில மூடர்கள். கர்நாடகத்தில் பாஜக வும் காங்கிரசும் வெற்றி பெற முடிவதால், காவிரிச் சிக்கலில் அக்கட்சிகள் கர்நாடகத்துக்கு ஆதரவான நிலை எடுப்பதாகவும், தமிழகத்தில் அவர்கள் வெற்றி பெற முடியாத நிலை இருப்பதனால்தான் நமக்கு நீதி கிடைக்கவில்லை என்றும் இந்த அநீதிக்கு பொழிப்புரை வேறு வழங்குகிறார்கள் சில அறிவாளிகள்.

எனக்கு ஓட்டுப் போட்டால் பணம் தருவேன் என்று சொல்பவன் ஊழல் பேர்வழியென்றால், எனக்கு ஓட்டுப் போடாவிட்டால் தண்ணீரைத் தடுப்பேன் என்று கூறுபவன் கொலைகாரக் கிரிமினல். அத்தகைய கிரிமினல்களின் தேசியம்தான் பார்ப்பன இந்து தேசியம். பார்ப்பன இந்து மதம் சூத்திரனையும் பஞ்சமனையும் எப்படி நடத்துகிறதோ அப்படித்தான் தமிழகத்தை நடத்துகிறது டில்லி. இது வெறும் தண்ணீர் பிரச்சினை மட்டுமில்லை. தமிழினத்தின் மீது பார்ப்பன பாசிசம் கொண்டிருக்கும் ஜென்மப்பகை. அதன் விளைவுதான் தமிழகத்தின் மீதான இந்த அவமதிப்பு.

ஆணையம் அமைக்கப்படாததால் அவமதிக்கப்பட்டிருப்பது நீதிமன்றமல்ல. தீர்ப்பாயத்தின் இடைக்கால உத்தரவு, தீர்ப்பாயத்தின் இறுதித் தீர்ப்பு, தண்ணீர் திறந்து விடுமாறு பல முறை உச்ச நீதிமன்றம் பிறப்பித்த உத்தரவுகள் போன்ற எதற்கும் எந்தக் காலத்திலும் கர்நாடக அரசு செவி சாய்த்ததில்லை. இருந்த போதிலும் அவை எதையும் தனக்கு இழைக்கப்பட்ட அவமதிப்பாக உச்ச நீதிமன்றம் கருதியதில்லை. நடவடிக்கை எடுத்ததுமில்லை. அப்படியொரு மானமோ மதிப்போ நீதிமன்றங்களுக்கு என்றைக்கும் இருந்ததில்லை.

“1992 டிசம்பர் 6 அன்று பாபர் மசூதியின் வாயிலில் பஜனை செய்யப்போகிறோம்” என்று கையில் கடப்பாரையை வைத்துக் கொண்டு, உச்ச நீதிமன்றத்துக்கு வாக்குறுதி கொடுத்தது பாரதிய ஜனதாக்கட்சி. “எந்த அசம்பாவிதமும் நடக்காது” என அன்றைய உ.பி மாநில பாஜக அரசின் முதல்வர் கல்யாண் சிங் உச்ச நீதிமன்றத்துக்கு உத்திரவாதம் அளித்தார். இதையெல்லாம் “நம்பி” உச்ச நீதிமன்றம் கடப்பாரை பஜனைக்கு அனுமதி அளித்தது. மசூதி இடிக்கப்பட்டது. நாடு முழுவதும் பல்லாயிரம் முஸ்லிம் மக்கள் படுகொலை செய்யப்பட்டார்கள். அந்த நீதிமன்ற அவமதிப்புக்கு கல்யாண் சிங் ஒரே ஒரு நாள் தண்டனை பெற்றார்.

பாபர் மசூதி இடிப்பு என்ற அந்தப் படுபாதகச் செயலின் பயனாக வாஜ்பாயி, மோடி, யோகி ஆதித்யநாத் உள்ளிட்ட அனைவரும் அதிகாரத்தில் அமர்ந்தனர். பாபர் மசூதி இடிப்பு குற்றத்தை சிறுபான்மை மக்கள் மீதான தாக்குதல் என்றோ, மதச்சார்பின்மை மீதான தாக்குதல் என்றோ சொல்வதற்குப் பதிலாக, “நீதிமன்ற அவமதிப்பு” என்று சித்தரிப்பது எத்தகைய அயோக்கியத்தனமோ அத்தகையதுதான், காவிரி மேலாண்மை வாரியம் அமைக்க மறுக்கும் மோடி அரசின் நடவடிக்கையை “நீதிமன்ற அவமதிப்பு” என்று சித்தரிப்பதும்.

கோடிக்கணக்கான விவசாயிகளுக்கும், தமிழ்ச்சமூகத்துக்கும், நெடிய பாரம்பரியம் மிக்க வேளாண்மையை அடிப்படையாகக் கொண்டு வளர்ந்த நாகரிகத்துக்கும் எதிராக இந்திய அரசு இழைத்திருக்கும் அவமதிப்பு குறித்துதான் நாம் கவலை கொள்ளவேண்டுமேயன்றி, ஊழலிலும் அதிகார முறைகேட்டிலும் பார்ப்பனத் திமிரிலும் ஊறி, நாறிக் கொண்டிருக்கும், நீதிமன்றம் என்ற அதிகார நிறுவனத்தின், இல்லாத மதிப்புக்காக அல்ல.

 

காவிரி ஒப்பந்தம் செல்லாதாம்! எனில், இந்தியா எனும் ஒப்பந்தம்?

இந்தியா என்பது முந்தாநாள் வெள்ளைக்காரனால் உருவாக்கப்பட்ட நாடு. 1947 இல் உருவாக்கப்பட்ட ஒரு ஒப்பந்தம். காவிரியும் காவிரிக்கரையில் தழைத்த வேளாண்மையும் மொழியும் கலையும் பண்பாடும் இந்தியாவை விடப் பன்னெடுங்காலம் மூத்த வரலாற்று உண்மைகள். பாரதமாதா ஒரு புனைவு. காவிரி அநீதி என்பது உண்மையின் மீது புனைவு ஆதிக்கம் செலுத்துவதால் நேர்ந்துள்ள அநீதி.

இந்திய அரசு வெளியிட்டுள்ள மாநிலங்கள் பற்றிய வெள்ளை அறிக்கையின்படி, 1947 ஆகஸ்டு 15 க்கு முன், இந்தியா என்றழைக்கப்படும் நிலப்பரப்பின் 52% பிரிட்டிஷ் ஆட்சின் கீழும், 28% 550 சமஸ்தானங்களின் கீழும், மீதி இடங்கள் சுயேச்சையான அரசுகள் அல்லது சமஸ்தானங்களின் கீழும் இருந்தன. காவிரி மட்டுமல்ல, கிருஷ்ணா, கோதாவரி உள்ளிட்ட எல்லா ஆறுகளும், இப்படி நூற்றுக்கணக்கான ஆட்சியதிகாரங்களின் கீழ் இருந்த நிலப்பரப்புகளின் வழியேதான் பாய்ந்திருக்கின்றன.

மைசூர் – மதறாஸ் இடையேயான காவிரி ஒப்பந்தம் போலவே, மற்ற ஆறுகளுக்கும் ஒப்பந்தங்கள் பல இருந்தன. அவை அனைத்தும் மதிக்கப்படும் என்ற அடிப்படையில்தான் இந்தியா என்ற ஒப்பந்தம் உருவானது. அன்று வேளாண்மையே முதன்மைத் தொழில். அது குறிப்பிட்ட வட்டாரம் சார்ந்தது, இனத்தைச் சார்ந்தது என்ற காரணத்தினால்தான், வேளாண்மையையும் நீர்ப்பாசனத்தையும் மாநிலப் பட்டியலில் வைத்திருந்தது பிரிட்டிஷ் ஆட்சி.

நாம் காவிரியின் மைந்தர்கள் பாரதமாதாவின் புத்திரர்கள் அல்ல!

மொழி, இனம் என்ற உண்மைகளை பாரதமாதா என்ற புனைவு வெறுத்தது. மொழிவழி மாநிலம், மொழி உரிமைகள் என்ற கருத்துகள் மீதே பார்ப்பன இந்து தேசியம் நஞ்சைக் கக்கியது. இந்தியை தேசிய மொழியாக்க முயன்றது. இவை அரசியல் நிர்ணய சபை விவாதத்திலிருந்து நாம் அறியக்கூடிய உண்மைகள். இந்து தேசியவாதிகள் கூட்டாட்சிக் கோட்பாட்டின் மீது கொண்டிருந்த வெறுப்பின் விளைவுதான் பாகிஸ்தான். இருப்பினும் ஆறுகளையும் நீர்ப்பாசனத்தையும் அரசியல் சட்டத்தின் மாநிலப்பட்டியலில் வைக்க நேர்ந்தது அவர்கள் மீது சுமத்தப்பட்ட தவிர்க்கவியலாதவொரு நிர்ப்பந்தம்.

பல மாநிலங்களைக் கடந்து பாயும் காவிரி போன்ற ஆறுகளின் மீது மாநிலங்கள் பெற்றுள்ள உரிமை என்பது இந்திய அரசியல் சட்டத்தால் வழங்கப்பட்டதல்ல. ஆறுகளின் மீதான மக்கட் சமூகத்தின் உரிமை என்பது அரசியல் சட்டத்துக்கும், மாநிலப் பிரிவினைக்கும் முந்தையது. அது அரசியல் சட்டம் போட்ட பிச்சையல்ல. மக்கட் சமூகங்கள் அனுபவித்து வந்த இறையாண்மை மிக்க உரிமை. அந்த உரிமைகளும், அவற்றின் அடிப்படையில் உருவாக்கப்பட்ட எண்ணற்ற நதிநீர் ஒப்பந்தங்களும் அங்கீகரிக்கப்படும் என்று வாக்களிக்கப்பட்டதன் அடிப்படையில்தான் இந்தியா என்ற “பெரிய ஒப்பந்தம்” உருவானது.

அந்த ஒப்பந்தத்தை நடைமுறையில் செல்லாக் காகிதமாக்கிவிட்டது தற்போதைய உச்ச நீதிமன்றத் தீர்ப்பு. 1924 மைசூர் – மதறாஸ் ஒப்பந்தம் தொடராது என்று 1947 க்கு முன் ஒருவேளை கூறப்பட்டிருந்தால், இந்தியாவை விட காவிரி முக்கியம் என்ற முடிவுக்கு தமிழக மக்கள் வந்திருப்பார்கள்.

கூட்டாட்சிக் கோட்பாட்டின்படி, ஒரு மாநிலம் என்பது அரை இறையாண்மையைக் கொண்ட (quasi sovereign) தேசம். தேசிய இனத்தின் அடிப்படையில் அமைகின்ற தனி நாட்டின் இன்னொரு வடிவம்தான் மாநிலம். ஒன்றிய அரசின் அரசியல் சட்டத்தின் கீழ் மைய அதிகாரம் என்று வரையறுக்கப்பட்டவை தவிர்த்த அனைத்தும் மாநிலங்களின் அதிகாரத்துக்கு உட்பட்டவைதான். அதனால்தான் மாநிலங்களுக்கு இடையிலான நதிநீர் சிக்கல்களைத் தீர்ப்பதற்கும் சர்வதேச விதிகளான ஹெல்சிங்கி விதிகள் போன்றவற்றை இந்திய நதிநீர் தீர்ப்பாயங்களும் நீதிமன்றங்களும் பயன்படுத்துகின்றன.

இருப்பினும் கர்நாடக அரசு மட்டுமின்றி, இந்திய அரசும், உச்ச நீதிமன்றமும் இந்த சர்வதேச விதிகள், நெறிகள் ஆகிய எதுவும் தங்களைக் கட்டுப்படுத்தாது என்றும், தமிழகத்தை தீண்டாச்சேரியாக நடத்தும் புதிய வகை மனுநீதிதான் தங்கள் சட்டம் என்றும் கூறுகின்றன. அக்கிரகாரங்கள் சேரிகளைப் பிரித்து தனிநாடாக்கியிருப்பது போலவே, இந்திய அரசு தமிழகத்தையும் தனி நாடாக்கியிருக்கிறது.

நெறி கெட்ட ஒருமைப்பாட்டை சுமப்பதற்கு தமிழகம் நளாயினி அல்ல!

மீண்டும் சொல்கிறோம். இந்தியா என்பது ஒரு ஒப்பந்தம். பல்வேறு இனங்களைச் சேர்ந்தவர்களாயினும், உழைக்கும் வர்க்கத்தினரை பொது எதிரிக்கு எதிராக ஒன்றுபடுத்தவேண்டும் என்ற ஒரு நோக்கத்தைத் தவிர வேறு எந்தப் புனித நோக்கத்துக்காகவும் நாம் ஒருமைப்பாட்டை விரும்பவில்லை. புருசனை வைப்பாட்டி வீட்டுக்குச் சுமந்து சென்ற நளாயினியைப்போல நாம் தேசிய ஒருமைப்பாட்டை சுமக்கத்தேவையில்லை.

கல்லானாலும் கணவன் என்ற புனிதக்கோட்பாடு எப்படி மோசடியானதோ அத்தகையதுதான் சமத்துவமும் சமநீதியும் இல்லாத தேசிய ஒருமைப்பாடு. இந்திய அரசு வகுத்த சட்டத்தை, இந்திய நீதிமன்றம் வழங்கிய தீர்ப்பை அமல்படுத்துவதற்கு அவர்களே மறுக்கும்போது, இந்திய அரசின் அதிகாரத்துக்கும், சட்டங்களுக்கும் தமிழகம் கட்டுப்பட வேண்டுமெனக் கூறும் உரிமையோ அருகதையோ இந்திய அரசுக்கும், உச்ச நீதிமன்றத்துக்கும் கிடையாது. தன்னுரிமை என்பது ஒரு தேசிய இனத்தின் உரிமையை உத்திரவாதப்படுத்தும் அடிப்படை உரிமை. தன்னுரிமைக்கு குரல் கொடுப்பதன் மூலம், இந்திய அரசின் ஒருமைப்பாட்டு மாய்மாலத்துக்கும் பாரதமாதா பஜனைக்கும் நாம் முடிவு கட்டவேண்டும்.

“முறித்துக்கொண்டால் தண்ணீர் வந்துவிடுமா?“ என்று குறுக்குக் கேள்வி கேட்பார்கள். வருமா, வராதா என்பது எதிர்காலத்தில்தான் தெரியும். அதே நேரத்தில், வராது என்பதைத்தான் சேர்ந்திருந்த காலம் உணர்த்தியிருக்கிறது. படிப்படியாக காவிரி உரிமையை இழந்திருக்கிறோம் என்பதுதான் ஐம்பதாண்டு வரலாறு காட்டும் உண்மை. 1924 இல் 575.68 டி.எம்.சி, 1984 வரை சராசரி 361, 1991 இடைக்காலத் தீர்ப்பில் 205, 2007 தீர்ப்பாயத்தின் இறுதித் தீர்ப்பில் 192, 2018 உச்ச நீதிமன்ற இறுதித் தீர்ப்பில் 177.25 டி.எம்.சி. இது தான் தமிழகத்துக்கு தேசிய ஒருமைப்பாடு அளித்திருக்கும் பரிசு.

எல்லா ஆறுகளுக்கும் மேலாண்மை வாரியம்! தமிழகம் மட்டும் தீண்டாச்சேரி!

கடைசியாக 177.25 டி.எம்.சி. தண்ணீரையாவது உத்திரவாதப் படுத்துவதற்கு மேலாண்மை வாரியம் அமைக்க வேண்டும் என்று தமிழகம் கோருகிறது. இதனை மறுத்து கர்நாடக அரசின் தலைமைச் செயலர் மத்திய நீர்வளத்துறைக்கு கடிதம் எழுதுகிறார்:

“உச்ச நீதிமன்றம் திட்டம் வகுக்குமாறுதான் கூறியிருக்கிறது, மேலாண்மை வாரியம் அமைக்கச் சொல்லவில்லை. மேலாண்மை வாரியம் அமைக்குமாறு காவிரி தீர்ப்பாயம் கூறியதும்கூட பரிந்துரைதான், அது உத்தரவல்ல. காவிரி முடிவு அமலாக்க குழு வேண்டுமானால் அமைக்கலாம், அது பேரிடர் காலத்தில் நீர் பகிர்வை நிர்ணயிக்கலாம். ஆண்டுக்கு 177.25 டி.எம்.சி என்பதற்கு மேல், கர்நாடகம் தனது எல்லைக்குட்பட்ட உபரி நீரை எப்படி கையாள்கிறது என்பது குறித்துக் கேட்கும் உரிமை தமிழகத்துக்கு இல்லை. மேலாண்மை வாரியம் என்பதே கூட்டாட்சித் தத்துவத்துக்கு எதிரானது” என்று கூறுகிறது கர்நாடக அரசின் அந்தக் கடிதம். கர்நாடக அரசின் கடிதத்தில் கண்டுள்ள கருத்தை சென்ற ஆண்டே உச்ச நீதிமன்றத்தில் சொல்லி விட்டது மோடி அரசு. மேலாண்மை வாரியம் அமைக்குமாறு உத்தரவிடுவதற்கு உச்ச நீதிமன்றத்துக்கு அதிகாரம் இல்லை என்றார் மத்திய அரசின் தலைமை வழக்கறிஞர் முகுல் ரோத்கி.

மேலாண்மை வாரியத்தை கர்நாடக அரசு எதிர்ப்பதற்கு காரணங்கள் இருக்கின்றன. பொதுவான அமைப்பு அணை நீரை மேலாண்மை செய்தால் காவிரி கர்நாடகத்துக்கு சொந்தமான ஆறாக இல்லாமல் நான்கு மாநிலங்களுக்கும் சொந்தமானது என்று ஆகிவிடும். பற்றாக்குறை என்ற பொய்யும் அம்பலமாகிவிடும் என்பதே கர்நாடக அரசின் எதிர்ப்புக்குக் காரணம். மைய அரசும் உச்ச நீதிமன்றமும் நடுநிலை பிறழ்வதற்கு என்ன காரணம்? ஏன் தமிழகத்துக்கு மட்டும் தனி நீதி?

கிருஷ்ணா, கோதாவரி, துங்கபத்ரா, மகாநதி, நர்மதை, யமுனை, ரவி, பியாஸ் முதலான பல ஆறுகள் ஒரு பொதுவான அமைப்பால் மேலாண்மை செய்யப்படும்போது, அந்த நீதி காவிரிக்கு மட்டும் ஏன் பொருந்த மறுக்கிறது?

பற்றாக்குறையோ, உபரியோ அவற்றை உரிய விகிதத்தில் பகிர்ந்து கொள்வது என்பதுதான் சர்வதேச நியதி. மகாராட்டிரத்தில் உற்பத்தியாகும் கிருஷ்ணா நதியின் உபரி நீரை மகாராட்டிரம், கர்நாடகம், ஆந்திரம் ஆகிய மூன்று மாநிலங்களும் எப்படி பகிர்ந்து கொள்வது என்று தீர்ப்பளித்திருக்கிறது கிருஷ்ணா தீர்ப்பாயம். மராட்டியத்தில் உற்பத்தியாகும் கிருஷ்ணா நதியின் உபரி நீருக்காக வாதாடும் கர்நாடகம், காவிரியின் உபரி நீரைப் பற்றிப் பேசும் உரிமை தமிழகத்துக்கு கிடையாது என்கிறது. உச்ச நீதிமன்றமும் இந்திய அரசும் கள்ள மவுனம் சாதிக்கின்றன.

சிந்து, ஜீலம், சீனாப் ஆறுகள் உற்பத்தியாகும் இடம் இந்தியாவில் இருப்பதால், இந்தியாவின் எல்லைக்குட்பட்ட உபரி நீரைப் பற்றி பாகிஸ்தான் பேச முடியாது என்று இந்தியா கூற முடியாது. பாகிஸ்தானுக்கு இழைக்க முடியாத அநீதியை, தமிழகத்துக்கு இழைக்கிறது இந்திய அரசு.

ஆற்றைப் பிரிப்பது பிரிவினையில்லையாம்! நாட்டைப் பிரிப்பதுதான் பிரிவினையாம்!

ஆற்றைப் பிரிப்பதென்பது பருவக் காற்றைப் பிரிப்பதாகும், மழையைப் பிரிப்பதாகும். நிலத்தைத்தான் எல்லையிட்டுப் பிரிக்க முடியுமேயன்றி காற்றையோ, மழையையோ அவ்வாறு பிரிப்பது இயற்கை நியதிக்கே எதிரானது.

ஒருவேளை, கர்நாடகம் இந்தியாவிலிருந்து பிரிந்து தனி நாடாகப் போக விரும்பினால் அதனை கன்னட இனத்தின் தன்னுரிமை என்று அங்கீகரிக்கலாம். ஆனால் காவிரி, கிருஷ்ணா, கோதாவரி, மகதாயி ஆறுகளைத் தன் விருப்பம் போல அணை கட்டித் தடுக்கும் உரிமையோ, “எங்கள் ஊரில் பெய்த மழைநீர் எனக்குத்தான் சொந்தம்” என்று சொந்தம் கொண்டாடும் உரிமையோ கர்நாடகத்துக்குக் கிடையாது. ஆற்றின் தலைப்பகுதியில் இருக்கும் எந்தவொரு நாட்டுக்கும் அத்தகைய உரிமையை சர்வதேச விதிகள் அனுமதிக்கவில்லை.

ஒரு தனிநாட்டின் அரசு இழைக்க முடியாத அநீதியை டில்லியின் துணையுடன் கர்நாடகம் இழைக்கிறது. தமிழகம் தன்னுரிமை கோருவதற்கு முன்னரே, பிரிவினையை இந்தியா அமல்படுத்தத் தொடங்கிவிட்டது.

கர்நாடகம் பற்றாக்குறை மாநிலம் என்பது பொய்!

காவிரி நீர்ப்பிரச்சனை என்பது தண்ணீர் பற்றாக்குறை தோற்றுவித்த குழாயடிச் சண்டையல்ல. கர்நாடகம் நீர்வளம் குறைந்த மாநிலமும் அல்ல. தனது அநீதியான தீர்ப்பை நியாயப்படுத்தம் பொருட்டும், தமிழகத்தின் தண்ணீர் பங்கைக் குறைக்கும் பொருட்டும், நீர்வளம் கொழிக்கும் அந்த மாநிலத்தை தண்ணீருக்குத் தவிக்கும் மாநிலம் போல சித்தரிக்கிறது உச்ச நீதிமன்றம்.

கிருஷ்ணா, துங்கபத்ரா, கோதாவரி, மகதாயி, காவிரி உள்ளிட்ட பல ஆறுகளிலிருந்து கர்நாடகத்துக்கு கிடைக்கின்ற சராசரி நீரின் அளவு மட்டும் ஆண்டுக்கு 1690 டி.எம்.சி. கர்நாடகத்தில் துங்க பத்திரை ஆற்றில் கட்டப்பட்டுள்ள ஹொஸ்பேடே நீர்த்தேக்கத்தின் கொள்ளளவு 132 டி.எம்.சி. கிருஷ்ணாவின் குறுக்கே கட்டப்பட்டுள்ள அலமாட்டி நீர்த்தேக்கத்தின் கொள்ளளவு 120 டி.எம்.சி. இவை இரண்டு எடுத்துக் காட்டுகள் மட்டுமே. இன்னும் காவிரியில் கபினி, ஹேரங்கி, கிருஷ்ணராஜசாகர் உள்ளிட்ட பல அணைக்கட்உகள். தமிழகத்திலோ ஆகப்பெரிய நீர்த்தேக்கமான மேட்டூரின் கொள்ளளவே 93 டி.எம்.சி தான். அடுத்த பெரிய நீர்த்தேக்கமான பவானிசாகரின் கொள்ளளவு 33 டி.எம்.சி. மற்றவையெல்லாம் சிறிய அணைகள். நிலத்துக்கு மேல் இருக்கும் இந்த உண்மைகளையெல்லாம் புறக்கணித்து விட்டு, தமிழகத்தின் நிலத்துக்கு அடியில் பெரும் நீர்வளம் இருப்பதாக கண்டுபிடித்திருக்கிறது உச்ச நீதிமன்றம்.

கீழ்ப்பகுதி உரிமையை மேல் பகுதி தடுத்தால், அதன் பெயர் அணைக்கட்டு அல்ல, திருட்டு!

தென்மேற்குப் பருவக்காற்று மேற்குத் தொடர்ச்சி மலையால் தடுக்கப்படுவதால்தான் கேரளத்திலும் கர்நாடகத்திலும் மழை அபரிமிதமாகப் பொழிகிறது. மலையின் கிழக்குப்புறம் இருக்கும் தமிழகம் மழை மறைவுப்பகுதியாகிவிட்ட போதிலும், சமவெளியான தமிழகத்தை நோக்கி அந்த மழைநீர் ஆறுகளாக ஓடிவருகிறது. மேற்கு நோக்கி ஓடும் கர்நாடகத்தின் ஆறுகள் சுமார் 2000 டிஎம்சி தண்ணீரை அரபிக்கடலுக்கு கொண்டு சேர்க்கின்றன. கிழக்கு நோக்கி ஓடி வரும் ஆறுகளான காவிரி, கிருஷ்ணா, கோதாவரி போன்றவைதான் தமிழகத்திலும் ஆந்திரத்திலும்சமவெளிப்பகுதியின் விவசாயத்துக்கு ஆதாரமாகின்றன.

தண்ணீர் மலையிலிருந்து சமவெளிக்கு இறங்குவது இயற்கை விதி. அதனை இறங்க விடாமல் தலைப்பகுதியிலேயே ஆற்றைத் தடுத்து நிறுத்துகிறது கர்நாடக அரசு. இது தமிழகத்துக்கு இழைக்கப்படும் அநீதி மட்டுமல்ல, இயற்கைக்கும் பல்லுயிர்ச்சூழலுக்கும் எதிரான வன்கொடுமை.

ஆற்றின் தலைப்பகுதிகளைக் காட்டிலும் கீழேயுள்ள சமவெளிப் பகுதிகளில் விவசாயம் செழிப்பதென்பது உலகெங்கும் காணப்படும் நியதி. ஆற்றின் கரையோரம் உள்ள நாடுகள் வேளாண்மையில் முன்னேறியிருப்பதும், பின்தங்கிய நாடுகள் புதிதாக வேளாண்மையைத் தொடங்கும்போது தண்ணீர்ப் பங்கீட்டில் முரண்பாடு தோன்றுவதும் இயல்பே.

ஆற்றின் கீழ்ப்பகுதியில் உள்ளவர்களுக்கான பயன்பாட்டு உரிமையை (Lower riparian right) அணைகள் கட்டுவதன் மூலம் மேல் பகுதியில் உள்ளவர்கள் பறித்து விட முடியும் என்ற காரணத்தினால்தான், எல்லா நதிநீர் ஒப்பந்தங்களிலும் தலைப்பகுதியில் உள்ளவர்கள் மீது கூடுதல் கட்டுப்பாடுகள் விதிக்கப்படுகின்றன. இதுதான் சர்வதேச நியதி. சிந்து நதி ஒப்பந்தத்தில் பாகிஸ்தானைக் காட்டிலும் இந்தியா மீதான கட்டுப்பாடுகள்தான் அதிகம். 1924 ஒப்பந்தத்தில் மைசூர் மீது விதிக்கப்பட்ட கட்டுப்பாடுகளும் அத்தகையவையே. இது தமிழகத்துக்கு சேரவேண்டிய நீரை, மேல் பகுதியில் இருக்கும் கர்நாடகம் திருடிக்கொள்ளாமல் இருப்பதற்கு விதிக்கப்படும் கட்டுப்பாடு.

“நியாயமான பகிர்வு” என்ற நீதிமன்றத் தீர்ப்பில் மறைந்திருக்கும் அநியாயம்!

ஆற்றின் மேல் பகுதியில் உள்ள நாடுகள், கீழே உள்ள நாடுகளுக்குரிய தண்ணீரை அபகரிக்க நினைக்கும்போது, அவர்கள் ஹெல்சிங்கி விதிகள் வலியுறுத்தும் Lower riparian right என்பதைப் புறந்தள்ளி, நியாயமான பகிர்வு (equitable sharing) என்ற கோட்பாட்டை வலியுறுத்துகிறார்கள். “நியாயமான” என்ற சொல்லை வலியவனும் ஆதிக்கத்தில் இருப்பவனும் தனது நலனுக்கு ஏற்ப வளைத்து விளக்கம் சொல்லிக்கொள்ள இயலும் என்பதே இதற்குக் காரணம்.

ஆற்றின் தலைப்பகுதியில் இருக்கும் பின்தங்கிய நாடுகள் காலப்போக்கில் வளர்ச்சியடைந்து, அவர்களின் தண்ணீர்த் தேவை அதிகரிக்கும் சூழல் ஏற்படும்போது என்ன செய்வது என்ற கேள்விக்கும் தீர்வு காணப்பட்டிருக்கிறது. கீழ்ப்பகுதியில் இருப்பவர்களின் நலனுக்கு பாரிய பாதிப்பு ஏற்படாத வண்ணம் ஒரு சமரசத் தீர்வை எட்டுவது என்பதே அந்தத் தீர்வு. இத்தகையதொரு தீர்வினை எட்டும்பொருட்டுத்தான் குறிப்பிடத்தக்க தீங்கு விளைவிக்காத (causing no significant harm) நீர்ப்பகிர்வு முறை என்ற கோட்பாடு பயன்படுத்தப்படுகிறது.

ஹெல்சிங்கி விதிகளைப் பின்பற்றவில்லையெனினும், மேற்கண்ட கோட்பாட்டை அடிப்படையாகக் கொண்டு உச்ச நீதிமன்றம் தீர்ப்பு வழங்கியிருக்கும் பட்சத்தில், டெல்டாவில் குறுவைப்பட்ட சாகுபடியை உத்திரவாதம் செய்யும் விதத்திலும், சம்பாவுக்கு அதிகத் தீங்கு ஏற்படாத வண்ணமும் நீர்ப்பகிர்வு இருந்திருக்கும். மாறாக, கர்நாடகத்துக்கு சாதகமாக தீர்ப்பு வழங்கும் நோக்கத்துக்காகத்தான் equitable sharing என்ற கோட்பாட்டை உச்சநீதிமன்றம் பயன்படுத்தியிருக்கிறது.

தீர்ப்பாயத்தின் இறுதித் தீர்ப்பு, குடிநீர்த்தேவையைக் கணக்கில் கொள்ளவில்லை என்று கூறி தமிழகத்தின் ஒதுக்கீட்டில் 14.75 டி.எம்.சி யைக் குறைத்திருக்கும் உச்ச நீதிமன்றம், ஒப்பந்த விதிகளை மீறி, காவிரியின் குறுக்கே கர்நாடகம் அடுக்கடுக்காக அணைகள் கட்டிக்கொண்டதையும், ஒப்பந்தத்துக்கு விரோதமாக பாசனப்பரப்பை பன்மடங்கு விரிவு படுத்திக்கொண்டதையும், அதன் விளைவாக டெல்டாவின் பாசனப்பரப்பு சுருங்கி வருவதையும், தண்ணீரின்றி நடக்கும் விவசாயிகள் தற்கொலையையும் ஒரு பொருட்டாகவே கருதவில்லை.

பாகிஸ்தானுக்கு சலாம்! தமிழக அரசு குலாம்!

பருவ மழையும், அதன் காரணமாகப் பெருக்கெடுத்து வரும் ஆற்று நீரும்தான் வேளாண்மையின் விதைப்புப் பருவங்களைத் தீர்மானிக்கின்றன. எனவேதான், ஆற்றின் தலைப்பகுதியில் உள்ள நாடுகள் தண்ணீரைத் தடுத்து வைத்துக் கொண்டு, பருவம் தவறித் தன் விருப்பம்போலத் திறந்து விடுவதை சர்வதேச விதிகள் அனுமதிப்பதில்லை. ஜீலம் நதியின் துணை நதியான கிஷன்கங்காவில் நீர்மின்நிலையம் அமைக்கிறது இந்தியா. அந்த நீர்மின் நிலையம் ஆற்றின் இயல்பான நீரோட்டத்தைப் பெரிதும் பாதிக்கும் என்று ஆட்சேபிக்கிறது பாகிஸ்தான் அரசு. நடுவர் மூலம் தீர்த்துக்கொள்ளலாமென்று பாகிஸ்தானிடம் சமரசம் பேசுகிறது மோடி அரசு.

ஆனால் காவிரித் தீர்ப்பு வந்த நாளிலிருந்து இன்று வரை இப்படி ஒரு பதில் கூட மோடியிடமிருந்து தமிழகத்துக்குக் கிடைக்கவில்லை.

ராஜஸ்தானின் பாலைவனம் சோலைவனமாகிறது! தஞ்சை பாலைவனமாக்கப்படுகிறது!

பாகிஸ்தான் இருக்கட்டும். ராஜஸ்தானுக்கு வருவோம். ராஜஸ்தானும் அரியானாவும் ரவி, பியாஸ், சட்லெஜ் படுகையைச் சேர்ந்த மாநிலங்கள் அல்ல. ஆனால் இந்திரா காந்தி கால்வாய் என்றழைக்கப்படும் ராஜஸ்தான் கால்வாய் வழியே வழியே 8.6 மில்லியன் ஏக்கர் அடி (MAF) தண்ணீரும், பக்ரா கால்வாய் வழியே 1.5 MAF தண்ணீரும் கங்கைக் கால்வாய் வழியே 1.1 MAF தண்ணீரும் ராஜஸ்தானுக்குப் பாய்கின்றன. இவையன்றி யமுனையும் ராஜஸ்தனில் பாய்கிறது.

அரியானா யமுனைப் படுகையில் இருக்கும் மாநிலம். அரியானாவுக்கு 5.6 MAF தண்ணீர் யமுனையிலிருந்து கிடைக்கிறது. கூடுதலாக சட்லெஜ் ஆற்றின் குறுக்கே கட்டப்பட்டுள்ள பக்ரா அணையிலிருந்து, அந்த ஆற்றின் படுகையிலேயே இல்லாத அரியானாவுக்கு 4.33 MAF தண்ணீர் போகிறது. இவையன்றி கக்கர் ஆற்றிலிருந்து 1.1 MAF தண்ணீர் கிடைக்கிறது. இதற்கும் மேல் சட்லெஜ் – யமுனை இணைப்புக் கால்வாய் மூலம் ஆண்டுக்கு 1.88 MAF தண்ணீர் வேண்டும் என்று அரியானா கோருகிறது. பஞ்சாப் மறுத்து வருகிறது. ரவி – பியாஸ் நதிநீர் வழக்கு எனப்படும் இவ்வழக்கில் அரியானாவுக்கு ஆதரவாக உச்சநீதிமன்றம் இறுதித் தீர்ப்பளித்துள்ளது.

மேற்கண்ட இந்த இரு மாநிலங்களை மட்டும் எடுத்துக்கொள்ளுங்கள். 1954 இல் 3360 கி.மீ வலைப்பின்னலாக உருவாக்கப்பட்ட பக்ரா கால்வாய் மூலம் மட்டும் அரியானாவில் ஏறத்தாழ 35 லட்சம் ஏக்கர் பாசனத்துக்கு கொண்டு வரப்பட்டிருக்கிறது. 1983 இல் உருவாக்கப்பட்ட இந்திரா காந்தி கால்வாய் மூலம் மட்டும் ராஜஸ்தானில் சுமார் 29 லட்சம் ஏக்கர் பாலை நிலம் சோலையாக்கப்பட்டிருக்கிறது.

இங்கே தஞ்சை பாலைவனமாகிக் கொண்டிருக்கிறது. டெல்டா மாவட்டப் பகுதிகள் முழுவதும் சுமார் 25,000 கி.மீ நீளத்துக்கு மேல் குறுக்கு நெடுக்காக வெட்டப்பட்டிருக்கும் கால்வாய்கள் இந்திய அரசால் உருவாக்ப்பட்டவை அல்ல. சோழர் காலம் தொடங்கி வெள்ளையர் ஆட்சிக்காலம் வரை நமது உழவர்களால் உருவாக்கப்பட்டவை.

“தென்னிந்தியாவில் 10,000 முதல் 11,000 ஆண்டுகளுக்கு முன்னரே நெல் பயிரிடப்பட்டிருக்கிறது. வேளாண் சமூகத்தின் தகவல் தொடர்புக்கான மொழியின் தொடக்கக் கூறுகள் அப்போதே உருவாகியிருக்க வேண்டும்” என்று திராவிட மொழிகளின் தொன்மையைப் பற்றிக் கூறுகிறார் பரோடாவில் உள்ள மொழியியல் ஆய்வுக்கழகத்தின் இயக்குநர் கணேஷ் என் தேவி.

இந்து – இந்தி தேசியத்தின் சமூக அடித்தளமாக விளங்கும் அரியானாவிலும் ராஜஸ்தானிலும் பாலைவனத்தை சோலைவனமாக மாற்ற முயற்சிக்கும் இந்திய அரசு, பல்லாயிரம் ஆண்டு பாரம்பரியம் கொண்ட தென்னிந்தியாவின் நெற்களஞ்சியத்துக்குத் தீ வைத்துக் கருக்கிப் பாலைவனமாக்குவதற்குக் காரணம் தமிழகத்துக்கு எதிராக டில்லி கொண்டிருக்கும் வன்மம் அன்றி வேறென்ன?

காவிரித் தீர்ப்பும் பாபர் மசூதி இடிப்பும் !

ரவி, சட்லெஜ் படுகையிலேயே இல்லாத ராஜஸ்தானுக்கும் அரியானாவுக்கும் ஆதரவாகப் பரிந்து தீர்ப்பு வழங்கும் உச்ச நீதிமன்றம், காவிரியில் பல ஆயிரம் ஆண்டுகாலப் பயன்பாட்டு உரிமை கொண்ட தமிழகத்தின் பங்கை வெட்டிச் சுருக்குகிறது. பற்றாக்குறை காலப் பகிர்வு குறித்து வேண்டுமென்றே மவுனம் சாதிக்கிறது.

“பக்ராவில் அமைக்கப்பட்டுள்ளதைப் போன்ற மேலாண்மை வாரியம் அமைக்கப்படாவிடில், இந்த உத்தரவினால் எந்தப்பயனும் இல்லை” என்று காவிரி தீர்ப்பாயம் வலியுறுத்திச் சொல்லியிருப்பதை இருட்டடிப்பு செய்துவிட்டு, “ஒரு அமலாக்கத் திட்டம் உருவாக்குங்கள்” என்று பொதுவாகச் சொல்லி தீர்ப்பை அமலாக்காமல் இருப்பதற்கு திட்டம் வகுத்துக் கொடுக்கிறது.

காவிரி நீர் இல்லாமல் நிலத்தடி நீரை ஒட்ட உறிஞ்சி, அதன் விளைவாக கழிமுகப் பகுதியெங்கும் கடல்நீர் உள்ளே வந்து, குடிநீரே இல்லாமல் விவசாயிகள் தவித்துக் கொண்டிருக்கும் சூழலில், தமிழகத்தில் நிலத்தடி நீர்வளம் அபரிமிதமாக இருப்பதால், தமிழகத்தின் பங்கில் 14.75 டி.எம்.சி யைக் குறைப்பதாக தீர்ப்பு வழங்குகிறது. காவிரி ஒன்றை மட்டுமே பெரிதும் நம்பியிருக்கும் மழை மறைவுப் பகுதியான தமிழகத்திடமிருந்து தண்ணீரைப் பிடுங்கி, மழை வளம் மிகுந்ததும், கிருஷ்ணா, துங்கபத்திரா, கோதாவரி, மகதாயி, காவிரி என எண்ணற்ற நதிகள் பாயும் மாநிலமுமான கர்நாடகத்துக்கு வழங்கலாமெனச் சொல்லும் நீதிமன்றத்திடம் என்ன வகையான நீதியை எதிர்பார்க்க முடியும்?

காவிரித் தீர்ப்பும் பாபர் மசூதி இடிப்பும் ஒப்பிடத்தக்கவை. சட்டவிரோதமாக பாபர் மசூதி இடிக்கப்பட்டதை, தனது தீர்ப்பின் வாயிலாக சட்டபூர்வமாக்கியது அலகாபாத் உயர்நீதிமன்றம். தற்போது உச்ச நீதிமன்றத்தின் விசாரணையில் இருக்கிறது. காவிரியில் 1924 முதல் ஐம்பதாண்டுகள் ஒப்பந்தம் இருந்தது. ஒப்பந்தம் முடியுமுன்னரே அதனை மீறி அணை கட்டத்தொடங்கியது கர்நாடக அரசு. கடந்த ஐம்பதாண்டுகள் கர்நாடக சட்டமீறலின் ஆண்டுகள். இதுகாறும் கர்நாடக அரசு மேற்கொண்ட சட்டமீறல்கள்தான் இனி சட்டம் என்று இறுதித் தீர்ப்பு வழங்கியிருக்கிறது உச்ச நீதிமன்றம்.

தீர்ப்பு வழங்கப்பட்டுவிட்டதால், கர்நாடகம் இதையாவது இனி அமல்படுத்தித்தானே தீரவேண்டும் என்று சிலர் பாமரத்தனமாக எண்ணிக் கொண்டிருக்கிறார்கள். தீர்ப்பை அமல்படுத்தாமல் இருப்பதற்கான உரிமையை சேர்த்து வழங்கப்பட்டிருப்பதுதான் இந்த இறுதித் தீர்ப்பு என்பது இப்போதுதான் அவர்களுக்குப் புரியத் தொடங்கியிருக்கிறது.

இனப்பகையை விதைக்கும் பார்ப்பன தேசியம்! எலும்பைக் கவ்வியிருக்கும் கர்நாடகம்!

பிரித்தாளும் சூழ்ச்சியில் ஏகாதிபத்தியத்தை விட மூத்தது பார்ப்பனியம். படிநிலை சாதியமைப்பின் கோட்பாட்டைப் பயன்படுத்தி பிளவையும் மோதலையும் உருவாக்கும் கலையை அது இனங்களுக்கு இடையேயும் பயன்படுத்துகிறது. சாதிப்பிளவில் ஆதாயம் பெறுகின்ற சாதிகளைப் போலவே, இனப்பகையிலும் சில இனங்கள் தற்காலிக ஆதாயம் பெறத்தான் செய்யும். காவிரிச் சிக்கலில் பார்ப்பன தேசியம் விட்டெறிந்த எலும்பைக் கர்நாடகம் கவ்வியிருக்கிறது.

பன்னாட்டு முதலாளிகளும் பனியாக்கள் மார்வாரிகளும் பெங்களூருவைப் பங்கு போட்டு விழுங்கிக் கொண்டிருக்க, தமிழனை எதிரியாகக் காட்டி கன்னட இனவெறியை தூண்டப்படுகிறது. பாரதிய ஜனதாவைப் பொருத்தவரை, கர்நாடகத்தில் முஸ்லீமின் இடத்தில் வைக்கப்பட்டிருப்பவன் தமிழன்.

இனம், மொழி, மதம், சாதி அடிப்படையில் சக மனிதனுக்கு எதிரான வெறுப்பை விதைப்பதே பார்ப்பனியத்தின் இந்து தேசிய உணர்வு. நாம் சக இனத்தின் மீதான வெறுப்பிலிருந்து தமிழினத்தின் உரிமையைக் கோரவில்லை. பார்ப்பன தேசியத்தை வெறுக்கிறோம். அதன் மொழி, இன ஆதிக்கத்துக்கு எதிராக சமத்துவத்தைக் கோருகிறோம்.

பார்ப்பன தேசியவாதிகளும் தமிழகத்தை வெறுக்கிறார்கள். சமஸ்கிருதத்தால் விழுங்க முடியாத மொழி தமிழ் என்பதால் ஏற்பட்ட வரலாற்றுப் பகையுணர்ச்சியில் தொடங்கி, “இந்தியனாய் இருந்து கொண்டு இந்தி தெரியாமல் இருக்கிறாயா?” என்று எரிச்சலடையும் வட இந்திய உளவியல் வரை இந்த வெறுப்பு பல தளங்களில் இயங்குகிறது. அதுதான் தென்னிந்திய மாநிலங்களிலேயே தமிழகத்தை தீண்டத்தகாததாகக் கருத வைக்கிறது. தீண்டாச்சேரிக்குள் பார்ப்பான் நுழைவதைத் தீய சகுனமாகக் கருதும் தலித் மக்களைப் போலவே, பாரதிய ஜனதாவின் நுழைவைத் தமிழகம் வெறுக்கிறது.

தமிழ் மக்களின் மனத்தை வெல்ல முடியாது என்பது பாரதிய ஜனதாவுக்கும் தெரியும். காங்கிரசுக்கும் தெரியும். அதனால்தான் இந்தக் கோட்டைக்குள் நுழைவதற்கு பல டிரோஜன் குதிரைகளை அவர்கள் உருவாக்கினார்கள், இன்னமும் உருவாக்கிக் கொண்டிருக்கிறார்கள்.

காஷ்மீரை தேசிய நீரோட்டத்தில் கொண்டு வருவதற்காக இந்திரா காந்தி செய்த முறைகேடுகளின் விளைவாகத்தான் அங்கே 90 களில தனிநாடு கோரிக்கை தீவிரம் பெற்றது. அங்கே இந்திரா செய்தவற்றைத்தான் இன்று தமிழகத்தில் பாரதிய ஜனதா முயற்சித்துப் பார்க்கிறது.

மேலாண்மை வாரியம் அமைக்க மறுக்கும் டில்லிக்கு எதிராகத் தமிழகம் குமுறிக் கொண்டிருக்கிறது. தமிழகப் பிரதிநிதிகளை சந்திக்க மறுக்கிறார் மோடி. “பாரதிய ஜனதாவை வெற்றி பெற வையுங்கள். காவிரித் தண்ணீர் தமிழகத்துக்கு வரும்” என்கிறார் அக்கட்சியின் தேசிய செயலர் எச்.ராசா. இது வெறும் வாய்க்கொழுப்பு பேச்சல்ல. “வல்லுறவுக்கு ஒப்புக்கொள். வாழ்க்கை கொடுக்கிறேன்” என்பதுதான் தமிழ் மக்களுக்கு மோடி அளிக்கும் மன் கி பாத்.

இந்தியா என்பது ஒரு நாடே அல்ல என்றான் ஏகாதிபத்திய வெறியனான பிரிட்டிஷ் பிரதமர் வின்ஸ்டன் சர்ச்சில். பாரதிய ஜனதாவுக்கோ அகண்ட பாரதம்தான் கனவு. ஆனால் கோல்வால்கரின் கனவை நனவாக்க அவர்கள் மேற்கொண்டு வரும் முயற்சி, சர்ச்சிலின் கனவை நிச்சயம் நனவாக்கி விடும்.

மருதையன்.

புதிய ஜனநாயகம் – ஏப்ரல், 2018

முதற்பதிவு: வினவு

Advertisements

வேலையில்லா இந்தியா வளர்கிறது

மக்களுக்கு சாப்பிடுவதற்கு ரொட்டி இல்லாவிட்டால் என்ன, அவர்களை கேக் சாப்பிடச் சொல்லுங்கள் என்று திமிருடன் பதில் சொன்னாளாம் பிரெஞ்ச் நாட்டு அரசி ஆண்டோநிட்டா. இது பசி என்றால் என்ன? மக்கள் வாழ்வதற்கு என்னபாடு பட்டுக் கொண்டிருக்கிறார்கள் என்பதை கற்பனையில் கூட சிந்தித்துப் பார்க்க முடியாத பேர்ரசி சொன்னது. மக்கள் வரலாறு தனக்குள் பதிவு செய்து கொண்ட இந்தச் சொல், இன்றளவும் அந்த வர்க்கத்தின் மனோநிலையை இழித்துரைத்துக் கொண்டிருக்கிறது.

வேலையில்லாவிட்டால் என்ன அவர்களை பக்கோடா விற்கச் சொல்லுங்கள் என்று அதிகாரக் கொழுப்பு அசிங்கமாய் வழிய ஊளையிடுகிறார் மோடி.

வரலாறு மீண்டும் மீண்டும் நிகழ்கிறது, முதல்முறை கேலிப் பொருளாக மறுமுறை குரூரமாக என்கிறார் மாமேதை மார்க்ஸ். ஆண்டோநிட்டோவுக்கு பிரஞ்சுப் புரட்சியால் பதில் சொன்னார்கள் பிரெஞ்சு மக்கள். மோடிக்கு நாம் எப்படி பதில் சொல்லப் போகிறோம்.. .. ..?

இந்தியாவின் வேலையில்லாத் திண்டாட்டம் குறித்து தமிழ் இந்து வில் வெளிவந்த ஒரு கட்டுரை இது வாசித்துப் பாருங்கள். மோடியின் குரூரத்தை புரிந்து கொள்ள இதுவும் ஒரு வழி.

********

“வேலையிழப்பு பொருளாதார வளர்ச்சிக்கு நல்ல அறிகுறி“ – இது கடந்த ஆண்டு அக்டோபர் மாதம் புதுடெல்லியில் நடைபெற்ற ஒரு பொருளாதார மாநாட்டில் மத்திய ரயில்வே துறை அமைச்சர் பியூஷ் கோயல் சொன்ன வார்த்தைகள். அதே மாநாட்டின் மற்றொரு நாளில் பார்தி ஏர்டெல் நிறுவனத்தின் சுனில் பார்தி மிட்டல் பேசுகையில், “இந்தியாவின் மிகப் பெரிய தொழில் நிறுவனங்கள் தொழிலாளர்களை வீட்டுக்கு அனுப்பிக் கொண்டிருக்கின்றன. புதிய வேலைவாய்ப்புகளை உருவாக்கவும் இல்லை’’ என்றார்.

வேலை இழப்பவர்கள் சொந்தத் தொழில் தொடங்குவார்கள், இதனால் இந்தியாவில் அதிக அளவில் தொழில் முனைவோர்கள் உருவாகும் நிலை ஏற்படும் என விளக்கம் கொடுத்தார் கோயல். ஆனால் கடந்த மூன்றாண்டுகளில் இந்தியாவில் தொழில்முனைவில் பெரிய தேக்கம் உருவாகியுள்ளதை முதலீட்டு விவரங்கள் கூறுகின்றன. இவை எதையும் மத்திய அமைச்சரவையில் முக்கிய பொறுப்பில் உள்ள பியூஷ் கோயல் அறியாமல் இருந்திருக்க வாய்ப்பில்லை. ஆனால் உண்மைக்கு நேரெதிராக அவரது கருத்துகள் இருந்தன.

ஸ்டார்ட் அப் தேக்கம்

கடந்த இரண்டு ஆண்டுகளாக முறைப்படுத்தபட்ட ஸ்டார்ட் அப் நிறுவனங்கள் தொடங்குவதற்கான சூழல் உகந்ததாக இல்லை. உருவாக்குவது மட்டுமல்ல, இயங்குவதிலும் பெரும் சிரமங்கள் உருவாகின. அரைகுறையான ஐடியா என்பதால் ஸ்டார்ட் அப் நிறுவனங்கள் தேங்கவில்லை. முதலீட்டாளர்களுக்கு ஏற்பட்ட இழப்பால், ஸ்டார்ட் அப் தொடங்குவதற்கான வழி அடைபட்டுள்ளது.

2015-ம் ஆண்டில் ஸ்டார்ட்-அப் நிறுவனங்களில் 6,636 மில்லியன் டாலர் முதலீடு செய்யப்பட்டன. ஆனால் 2016 -ம் ஆண்டில் 3,450 மில்லியன் டாலர் முதலீடுதான் வந்துள்ளது. 2017-ம் ஆண்டில் முதலீடு 2,870 மில்லியன் டாலராக குறைந்துள்ளது.

2015-ம் ஆண்டில் தொடங்கப்பட்ட 388 தொழில்நுட்ப ஸ்டார்ட் அப் நிறுவனங்களில் 21 ஸ்டார்ட் அப் நிறுவனங்களுக்கு மட்டுமே நிதி உதவி கிடைத்தது. 435 சில்லரை வர்த்தக ஸ்டார்ட் அப்களில், 15 நிறுவனங்கள் மட்டுமே நிதி திரட்டின. 192 நிதி சார்ந்த ஸ்டார்ட் அப்களில் 8 நிறுவனங்களுக்கு மட்டுமே முதலீடு கிடைத்துள்ளது.

சிறு தொழில்கள்

வேலைவாய்ப்பு உருவாக்கத்தில் மிகப் பெரிய தாக்கத்தை உருவாக்கும் என `மேக் இன் இந்தியா` திட்டத்தில் எதிர்பார்ப்பு இருந்தது. ஆனால் அதிலும் பெரிய முன்னேற்றமில்லை என்கிறது ஒரு பொருளாதார ஆய்வு. பெங்களூரு ஐஐஎம் கல்வி நிறுவனத்தைச் சேர்ந்த பவுல் கோஷ் மற்றும் எஸ்பிஐ நிறுவனத்தின் முதன்மை பொருளாதார ஆலோசகர் சௌமியா கண்டி மேற்கொண்ட ஒரு ஆய்வு வேலைவாய்ப்பு குறித்த பல தகவல்களை விளக்குகிறது.

பாரத பிரதமரின் வேலைவாய்ப்பு உருவாக்கம் ( பிஎம்இஜிபி) திட்டத்தின் கீழ் தொழில் தொடங்குவதற்கான கடனுதவி ஒப்புதல் பல மட்டங்களில் கால தாமதமாவதாக புள்ளிவிவரங்கள் தெரிவிக்கின்றன. எம்எஸ்எம்இ அமைச்சகம் உருவாக்கிய ஆணையமே இதை உறுதிப்படுத்தியுள்ளது.

குர்காவ்னைச் சேர்ந்த மேலாண்மை மேம்பாட்டு கல்வி நிறுவனம் இது தொடர்பான பல தகவல்களை வெளியிட்டுள்ளது. குறிப்பாக கடனுக்கான பிணை சொத்துகள், நேரடி ஆய்வு, மற்றும் லஞ்சம் போன்ற காரணங்களை சுட்டிக் காட்டுகிறது. தொழில் முனைவோர்களுக்கான மானியத் தொகையில் 15 சதவீதம் லஞ்சம் கேட்கப்படுகிறது என்கிறது இந்த ஆய்வு.

 

2012-ம் ஆண்டுக்குப் பின்னர் இந்த துறையில் வேலைவாய்ப்பு உருவாக்கம் குறைந்து வருகிறது. குறிப்பாக 2012-13ம் ஆண்டில் இந்த துறையின் மூலம் 4,28,246 வேலைவாய்ப்புகள் உருவாக்கப்பட்டுள்ளன. 2013-14 ஆண்டில் 3,78,907 வேலைவாய்ப்புகளும் 2014-15 நிதியாண்டில் 3,57,502 வேலைவாய்ப்புகளும் உருவாக்கப்பட்டுள்ளன. 2015-16 நிதியாண்டில் 3,23,000 வேலை வாய்ப்பு என குறைந்துள்ளது. ஸ்டார்ட் அப் முயற்சிகளிலும், சிறு குறுந் தொழில் துறை உருவாக்கத்திலும் இதுதான் நிலைமை.

தனியார் வேலைவாய்ப்பு

ஒவ்வொரு நிதியாண்டு முடிவிலும் பட்டியலிடப்பட்ட நிறுவனங்கள் தங்களது ஊழியர்களின் எண்ணிக்கையை பங்குச் சந்தைக்கு தெரிவிக்கின்றன. அதன்படி பட்டியலிடப்பட்ட 900 நிறுவனங்களில் 50 லட்சம் பணியாளர்கள் உள்ளனர். அதாவது பெரு நிறுவனங்களின் வேலைவாய்ப்பு வளர்ச்சி 2017-ம் ஆண்டில் 3.7 சதவீதம்தான் உள்ளது. அதற்கு முந்தைய ஆண்டில் இது 4 சதவீதமாக இருந்தது. அதாவது தனியார் நிறுவனங்களில் வேலைவாய்ப்பு வளர்ச்சியும் குறைந்து வருகிறது.

 

புள்ளி விவரங்கள் நிலை

 2017-ம் ஆண்டு ஜூன் மாதம் ரிசர்வ் வங்கி ஏற்பாடு செய்த ஒரு கருத்தரங்கில் பேசிய நிதி ஆயோக் அமைப்பின் அப்போதைய துணைத் தலைவர் அர்விந்த் பனகாரியா, வேலைவாய்ப்பு வளர்ச்சியில் தேக்கம் என்பது மிகைப்படுத்தப்படுகிறது என்றார். 7 சதவீதம் முதல் 8 சதவீத வேலைவாய்பின்மையை பொருட்படுத்தத் தேவையில்லை என்றார்.

ஆனால் வேலைவாய்ப்பு குறித்து அரசு தெரிவிக்கும் புள்ளிவிவரங்கள் மிகச் சரியானவை அல்ல என்கிறது பவுல் கோஷ் அறிக்கை. புதிய வேலைவாய்ப்புகள் குறித்தோ, ஒட்டுமொத்த வேலைவாய்ப்புகள் குறித்தோ நம்மிடம் திட்டமிட்ட புள்ளிவிவரங்கள் இல்லை. இந்தியாவின் வேலைவாய்ப்பு தகவல்கள் மிகப் பழமையானவை. தற்போதுவரை தொழிலாளர் வருங்கால வைப்பு நிதி ஆணையத்தில் பதிவு செய்யப்படுகிற வேலைவாய்ப்பு எண்ணிக்கையை வைத்து தான் தகவல்கள் பகுப்பாய்வு செய்யப்படுகின் றன என்கிறார் பவுல் கோஷ். இபிஎப்ஓ, இஎஸ்ஐ, என்பிஎஸ் இவற்றை அடிப்படையாக வைத்துதான் அரசின் வேலைவாய்ப்பு தகவல் கள் வெளியிடப்படுகின்றன. இதனால் வேலை இல்லாதவர்கள் பற்றிய மொத்த மதிப்பீடு துல்லியமாகவும் அரசிடம் இல்லை என்பது தெளிவாகிறது.

உற்பத்தித் துறையில் கடந்த ஆண்டில் 40 சதவீத வேலை இழப்பு உருவாகியுள்ளது என்கிறது புளூம்பெர்க் அறிக்கை. 2014-ம் ஆண்டிலிருந்து தொடர்ச்சியாக குறைந்துவரும் வேலைவாய்ப்பு பணமதிப்பு நீக்கம், ஜிஎஸ்டி, போன்ற காரணங்களால் மீள முடியாத நிலையில் உள்ளது என்கிறது. உற்பத்தி துறை ஊதியமும் கடந்த மூன்று ஆண்டுகளில் குறைந்து வருகிறது என டீம் லீஸ் ஆய்வு கூறுகிறது. இந்தியாவில் வேலைவாய்ப்புக்கு தகுதியானவர்களில் சுமார் 27 சதவீதம் பேருக்கு வேலையில்லை என்கிறது குளோபல் ஹூயுமன் கேபிடல் ஆய்வு.

மதிப்பீட்டு நிறுவனங்களின் புள்ளிவிவரங்கள் இந்தியாவின் வேலையில்லா திண்டாட்ட நிலை குறித்து எச்சரிக்கை செய்கின்றன. ஆனால் “நாட்டில் வேலை இழப்பு வளர்ச்சி விகிதம் அதிகரித்துக் கொண்டிக்கிறதே ’’ என பிரதமர் மோடியிடம் ஒரு கேள்வி கேட்கப்படுகிறது. “பக்கோடா விற்பவர்கள்கூட தினசரி சம்பாதிக்கிறார்கள். அதுவும் ஒரு வேலைதான்“ என்கிறார். உயர்கல்வி படித்தவர்கள் பக்கோடா விற்பதும், சொந்த தொழில் செய்யலாம் என்பதும் இழிவானதல்ல என்பது எந்த அளவுக்கு உண்மையோ, அதே அளவு உண்மைதான் பொறியியலும், மேலாண்மையும் படித்தவர்களுக்கு உரிய வேலையில்லை என்பதும். வேலையில்லா இந்தியா பெருத்துக் கொண்டிருக்கிறது. எப்போதும் வெடிக்கக் காத்திருக்கிறது.

 

முதற்பதிவு: தமிழ் இந்து

 

நீட்: கூட்டாட்சிக்கும் சமூக நீதிக்கும் எதிரானது – ஏன்?

neet ima

 

நீட் தேர்வுக்கு எதிரான போராட்டம் மாணவர்கள் இளைஞர்களால் ஆறாவது நாளாக தொடர்ந்து கொண்டிருக்கிறது. ஒரு தகுதித் தேர்வு என்பதைக் கடந்து புதிய கல்விக் கொள்கையின் பிரச்சனைகள், மோடி அரசு ஏன் இதை திணிப்பதற்கு இவ்வளவு பெருமுயற்சி எடுத்துக் கொள்கிறது என்பன போன்ற கேள்விகளின் வழியாக அரசு என்றால் என்ன எனும் புரிதல்களுக்குள் மாணவர்களும் இளைஞர்களும் கடந்து கொண்டிருக்கிறார்கள்.  இந்தத் தேடல்கள் அவர்களின் போராட்ட குணத்தை மேலும் வலுவாக்குகிறது.

அந்த வகையில் நீட்: கூட்டாட்சிக்கும் சமூக நீதிகும் எதிரானது – ஏன்? எனும்  பேரா. நா. மணி அவர்கள் தொகுத்த கட்டுரைத் தொகுப்பு நூலை உங்களுக்கு தருகிறோம். படித்துப் பாருங்கள், பகிருங்கள்.

 இந்நூல் பாரதி புத்தகாலயம் பதிப்பகத்தால் வெளியிடப்பட்டது. எனவே, உரிமை அவர்களுக்கே. இன்றியமையாத பயன்பாடு கருதியே இது மின்னூலாக்கப்பட்டிருக்கிறது. அவர்கள் ஆட்சேபித்தால் எந்தவித முன்னறிவிப்பும் இன்றி நீக்கப்படும்

 

நூலை தரவிறக்க

பிளாஸ்டிக் அரிசி: மூளையை அடகு வைக்கலாமா?

பிளாஸ்டிக் அரிசி

 

இன்றைய தேதியில் பயனுள்ள தகவல் குறிப்பு என்றால் அது, “பிளாஸ்டிக் அரிசையை கண்டுபிடிப்பது எப்படி?” என்பது தான். அந்த அளவுக்கு பிளாஸ்டிக் அரிசி குறித்த பீதி பரப்பப் பட்டிருக்கிறது. சில ஆண்டுகளுக்கு முன்பிலிருந்தே பிளாஸ்டிக் அரிசி குறித்த தகவல்கள் உலவிக் கொண்டிருந்தன என்றாலும் தற்போது தமிழக அரசே இதை முன்னின்று பரப்பியதைப் போல தெரிகிறது. வதந்தி பரப்புவோர் மீது நடவடிக்கை எடுக்கப்படும் என்று அறிவித்திருந்தாலும், பிளாஸ்டிக் அரிசியைக் கண்டறிந்து பறிமுதல் செய்ய குழு அமைத்து நடவடிக்கை, பிளாஸ்டிக் அரிசி குறித்து தகவல் கொடுக்க தனி தொலைபேசி இலக்கம் அறிவிப்பு என தமிழக அரசின் நடவடிக்கைகள் மக்களை பீதிக்கு உள்ளாக்கின.

அது என்ன பிளாஸ்டிக் அரிசி? சமூக ஊடகங்களில் ஒரு காணொளிக் காட்சி பரவி வருகிறது. ஓர் இயந்திரத்தின் ஒரு முனையில் பிளாஸ்டிக் தாளை உள்ளிடுகிறார்கள். அப்படியே காமிரா நகர்ந்து செல்கிறது, அந்த பிளாஸ்டிக் தாள் பிரிந்து உடுட்டப்பட்டு அரிசி போல் சிறுசிறு துண்டுகளாக வெளிவருகிறது. இந்த இடத்தில் அது அரிசி தானா என்பதை உறுதி செய்ய காமிரா அதை நெருங்கிச் செல்லவில்லை. கழிவு பிளாஸ்டிக் தாளை பிளாஸ்டிக் துருவல்களாக மாற்றும் வேலை நடக்கிறது எனக் கருதுகிறேன். ஆனால் அதை பிளாஸ்டிக் அரிசி தயாரிக்கும் தொழிற்சாலை என்ற தலைப்பில் பரப்பிக் கொண்டிருக்கிறார்கள். ஒரு கிலோ அரிசி தோராயமாக 30 ரூபாயிலிருந்து 50 ரூபாய் வரை ரகம் வாரியாக விற்பனை செய்யப்படுகிறது. ஆனால் ஒரு கிலோ கச்சா பிளாஸ்டிக் துருவலின் விலை 100 ரூபாய்க்கும் அதிகம். இதில் கலப்படம் செய்து லாபம் பார்க்க வேண்டுமென்றால் ஒரு கிலோ பிளாஸ்டிக்கைக் கொண்டு எத்தனை கிலோ அரிசி தயாரிப்பார்கள்? எளிமையான இந்தக் கேள்வி கூட எழுப்பப்படாமல் தான் அந்த காணொளிக் காட்சி ஊரெங்கும் உலா வருகிறது.

பிளாஸ்டிக் அரிசி என பரப்பப்படும் இந்த அரிசியை செயற்கை அரிசி என்று சொல்லலாம். உருளைக் கிழங்கு, மரவள்ளிக் கிழங்கு ஆகியவற்றிலிருந்து செயற்கையாகத் தயாரிக்கப்படும் அரிசி தான் பிளாஸ்டிக் அரிசி என தூற்றப்படுகிறது. சீனா, தாய்லாந்து, வியட்நாம் போன்ற நாடுகளில் பல ஆண்டுகளாக உணவாக பயன்படுத்தப்பட்டு வருகிறது. அரிசியிலிருக்கும் கார்போஹைட்ரேட் தான் உருளை கிழங்கு, மரவள்ளிக் கிழங்குகளிலும் இருக்கிறது என்றாலும் நெல் அரிசியோடு ஒப்பிட்டால் கொஞ்சம் சத்துக் குறைவானது. அதேநேரம் இன்று பீதியூட்டப்படுவது போல இந்த செயற்கை அரிசியை உண்பதால் உடலுக்கு எந்த தீங்கும் ஏற்படுவதில்லை. இந்தியாவின் பழைய பஞ்ச காலங்களில் உருளைக் கிழங்கும், மரவள்ளிக் கிழங்கும் தான் அரிசிக்குப் பதிலாக உணவாக பயன்படுத்தப்பட்டன என்பதை நாம் நினைவுக்குக் கொண்டு வருவது அவசியம்.

என்றால் ஏன் இவ்வாறு பீதியூட்டப்படுகிறது? அது தான் இதன் பின்னாலிருக்கும் அரசியல். ஊடகங்களில் பரபரப்பாக திரும்பத் திரும்ப காட்டப்படும் எதுவும் உண்மையாகத் தான் இருக்கும் எனும் பொதுப் புத்தி மிகக் கவனமாக உருவாக்கி பாதுகாக்கப்பட்டு வருகிறது. பேரழிவு ஆயுதங்களை தயாரித்து பதுக்கி வைத்திருக்கிறது என்று கூறித் தான் ஈராக்கின் மீது படையெடுத்தது அமெரிக்கா. ஒரு பேனாக் கத்தியைக் கூட கண்டுபிடிக்கவில்லை என்றாலும் கூட ஈராக் பேரழிவு ஆயுதங்களை வைத்திருந்தது  என்பது பொதுப் புத்தியாக நிலைப்படுத்தப் பட்டிருக்கிறது. ஸ்டாலின் கோடிக் கணக்கில் படுகொலைகளைச் செய்தார் என்று பரப்பட்டிருக்கிறது. அவ்வாறு எழுதியவர்களே பணம் வாங்கிக் கொண்டு தான் அவ்வாறு எழுதினோம் என்று வாக்குமூலம் கொடுத்து விட்ட பிறகும், அவ்வாறு எதுவும் நடைபெறவில்லை என்று ஆதாரபூர்வமாக நிரூபிக்கப்பட்ட பிறகும் ஸ்டாலின் கோடிக் கணக்கில் மக்களை படுகொலை செய்தார் என்பது பொதுப் புத்தியாக நிலைப்படுத்தப் பட்டிருக்கிறது. அதாவது ஊடகங்களை கையில் வைத்திருப்பதன் மூலம் நம்முடைய மூளையை கட்டுப்படுத்துகிறார்கள். அது தான் இந்த பிளாஸ்டிக் அரிசி விவகாரத்திலும் நடந்து கொண்டிருக்கிறது.

மரபணு மாற்றப் பயிர்கள் என்பது இன்று சாதாரணமாகி இருக்கிறது. இந்த மரபணு மாற்றப் பயிர்களின் மூலம் உற்பத்தி செய்யப்படும் உணவு வகைகளை உண்பதன் மூலம் உடலுக்கு எவ்வளவு தீங்கு நேர்கிறது? என்னென்ன நோய்கள் ஏற்படுகின்றன என்றெல்லாம் ஆய்வுகள் செய்யப்பட்டு வெளிவந்திருக்கிறது. ஆனாலும் அவை எந்த விழிப்புணர்வையும் மக்களிடம் ஏற்படுத்தவில்லை. தெளிவாகச் சொன்னால், மரபணு மாற்று பயிர்களுக்கு, விதைகளுக்கு எதிராக பேசினால் விழிப்புணர்வை ஏற்படுத்தினால் அது குற்றம் என்று சட்டம் சொல்கிறது. அண்மையில் தெலுங்கானாவில் மரபு சார்ந்த மிளகாய் விதையை பரப்பினார் என்பதற்காக ஒருவர் கைது செய்யப்பட்டிருக்கிறார். ஊடகங்களில் அந்தச் செய்தி போலி மிளகாய் விதைகளை விற்றவர் கைது என வெளிவந்திருக்கிறது. அது என்ன போலி மிளகாய் விதை? மரபணு மாற்ற விதைகளை பற்றி மக்களிடம் விழுப்புணர்வு செய்யக் கூடாது. பாரம்பரிய விதைகளை வைத்திருந்து விற்றால் கைது. இந்த இரண்டையும் இணைத்துப் பார்த்தால் என்ன முடிவுக்கு வர முடியும்? முதலாளிகளுக்கு, ஏகாதிபத்தியங்களுக்கு எதுவெல்லாம் லாபத்தைக் கொட்டிக் கொடுக்குமோ அவைகலெல்லாம் – அவைகளில் உடலுக்கு தீங்கு இருந்தாலும் – உலகில் நல்லவைகளாக பொதுப் புத்தியில் உருவாக்கப்படும். ஏகாதிபத்தியங்களுக்கு லாபத்தை கொட்டிக் கொடுக்காத எதுவும் – அவைகளில் உடலுக்கு நன்மை இருந்தாலும் – உலகில் கெட்டவைகளாக பொதுப் புத்தியில் உருவாக்கப்படும்.

சில நாட்களுக்கு முன்னால் புரோட்டாவை சாப்பிடாதீர்கள் என்றொரு செய்தி தீயாய் பரவியது. மைதா மாவு எப்படி உருவாக்கப்படுகிறது? அதில் என்னென்ன வேதிப் பொருட்கள் சேர்க்கப்படுகின்றன? அவை என்னென்ன விதங்களில் உடலுக்கு தீங்கு செய்கின்றன என்று விரிவான ஆய்வுக் கட்டுரை போல அந்தச் செய்தி அமைந்திருந்தது. படித்துப் பார்த்த பலர் புரோட்டா சாப்பிடுவதையே விட்டு விட்டார்கள். மைதாவுக்கு மெருகூட்ட, அதை வெண்மையாக்க அந்த வேதிப் பொருட்கள் பயன்படுத்தப்படுகின்றன என்பதும், அவைகளை உண்பதால் உடலுக்கு தீங்கு ஏற்படும் என்பதும் உண்மை தான். இதை புரோட்டாவுக்கு எதிராக மட்டும் ஏன் பயன்படுத்தினார்கள்? கேக் வகைகளிலிருந்து மேற்கத்திய உணவுகளான பீட்சா வகைகள் வரை அனைத்திலும் மைதா கலந்திருக்கிறது. மைதாவை பயன்படுத்தாதீர்கள் என்று பரப்பினால் அது விழிப்புணர்வு, புரோட்டாவை சாப்பிடாதீர்கள் என்று பரப்பினால் அதை விழிப்புணர்வு என்று எடுத்துக் கொள்ள முடியுமா? ஏழைகளின் உணவாக மலிவான விலையில், உடலுக்கு உடனடி தெம்பளிக்கும், பரவலாக உண்ணப்படும் உணவான புரோட்டாவை ஒழித்து விட்டு அந்த இடத்துக்கு பீட்சாவைக் கொண்டு வர செய்யப்படும் சதித் திட்டம் என்பதாகத் தானே அதை புரிந்து கொள்ள முடியும்.

இதேபோலத் தான் அஜினாமோட்டாவுக்கு எதிரான பிரச்சாரமும். கரும்பு மரவள்ளிக் கிழங்கு ஆகியவைகளிலிருந்து தயாரிக்கப்படும் ஒரு வகை உப்பு. இதன் வேதிப் பொருள் மோனோ சோடியம் குளூட்டமைட் என்பது. அஜினாமோட்டோவுக்கு எதிரான பிரச்சாரங்களில் எல்லாம் தவறாமல் பயன்படுத்தப் பட்டிருக்கும் ஒரு வாசகம், ‘அதில் மோனோ சோடியம் குளூட்டமைட் எனும் தீங்கான பொருள் கலக்கப்பட்டிருக்கிறது எனவே அதை பயன்படுத்தாதீர்கள்’ என்பது தான். ஆனால் அஜினாமோட்டோவின் ஒவ்வொரு பாக்கெட்டிலும் மோனோ சோடியம் குளூட்டமைட் எனும் பெயர் தவறாமல் அச்சிடப்பட்டிருக்கும். அதாவது அஜினோமோட்டோவில் மோனோ சோடியம் குளூட்டமைட் எனும் பொருள் கலந்திருக்கவில்லை. அஜினாமோட்டோவின் பெயரே மோனோ சோடியம் குளூட்டமைட் தான் என்பதே அதன் பொருள். சாதாரண உப்பை பயன்படுத்தாதீர்கள் அதில் சோடியம் குளோரைடு எனும் தீங்கான பொருள் கலந்திருக்கிறது என்று சொன்னால் அது எவ்வளவு நகைப்புக்கு இடமானதோ அதே போலத் தான் அஜினாமோட்டோவில் மோனோ சோடியம் குளூட்டமைட் கலந்திருக்கிறது என்பதும். இது உணவில் சுவை கூட்டுவதற்காக பயன்படுத்தப்படும் ஓர் உப்பு. சீனா, ஜப்பான், கொரியா, தாய்லாந்து, வியட்நாம், பிலிப்பைன்ஸ் போன்ற நாடுகளில் பலநூறு ஆண்டுகளாக பயன்படுத்தப்படும் ஒரு துணை உணவுப் பொருள். அளவோடு பயன்படுத்தினால் எந்தத் தீங்கும் இல்லை.

இப்படி உடல்நலம் எனும் பெயரில் ஏகாதிபத்தியங்களுக்கு ஆதரவான செய்திகள் தொடர்ந்து பரப்படுகின்றன. மீண்டும் மீண்டும் திணிப்பதன் மூலம் மக்களின் மூளையைக் கட்டுப்படுத்தும் வேலை நடந்து வருகிறது. அதற்கு எளிமையான இன்னொரு எடுத்துக்காட்டு தான் உப்பு. சமையலில் சாதாரண உப்பின் பயன்பாடு முழுவதுமாக ஒழிந்து விட்டது என்றே சொல்லலாம். அந்த அளவுக்கு அயோடின் உப்பின் ஆதிக்கம் இருக்கிறது. அயோடின் உப்பை தொடர்ந்து பயன்படுத்துவதால் உடலில் ஏற்படும் தீங்குகள் குறித்து ஆய்வுகள் இருக்கின்றன. ஆனாலும் மக்கள் அயோடின் உப்பை பயன்படுத்துவதே உடலுக்கு நல்லது என எண்ணி பயன்படுத்துகிறார்கள். இது எப்படி நடந்தது? இந்தியாவில் 7 சதவீத குழந்தைகள் அயோடின் குறைபாட்டுடன் இருக்கின்றன என்றொரு ஆய்வறிக்கையை வெளியிட்டார்கள். அதைக் கொண்டே இந்தியாவின் மொத்த மக்களும் அயோடின் உப்பை பயன்படுத்துவதே நல்லது என்று பிரச்சாரம் செய்தார்கள். இன்று டாடா உட்பட பல நிறுவனங்கள் பல்லாயிரம் கோடிகளில் அயோடின் உப்பு வணிகத்தில் ஈடுபட்டுக் கொண்டிருக்கின்றன.

எல்லாம் இருக்கட்டும், பிளாஸ்டிக் அர்சியிலும், மைதாவிலும் அஜினாமோட்டோவிலும் என்ன ஏகாதிபத்திய ஆதாயம் இருக்கிறது என எண்ணுகிறீர்களா? பொதுவாக தனியார்மயம் தாராளமயம் உலகமயம் எனும் பெயரில் எல்லா நாடுகளிலும் மூக்கை நுழைக்கிறது அமெரிக்கா. இறக்குமதிக்கான கட்டுப்பாடுகளை நீக்குவதிலிருந்து, விவசாய மானியங்களை ஒழிப்பது வரை எல்லா நாடுகளின் மீதும் ஆதிக்கம் செலுத்துகிறது. ஆனால் தன்னுடைய நாட்டில் விவசாய மானியங்களை தொடர்ந்து கொடுத்துக் கொண்டிருக்கிறது. இறக்குமதிக்கு கட்டுப்பாடுகளை விதித்து வைத்திருக்கிறது. இந்த விசயத்தில் அமெரிக்காவுக்கு பெரும் சிக்கலாக இருப்பது சீனாவின் உற்பத்திப் பொருட்களே. உலகில் சீனப் பொருட்கள் இல்லாத இடங்களே இல்லை எனும் அளவுக்கு அது தன் எல்லையை விரித்துக் கொண்டிருக்கிறது. இதை தடுப்பதற்காக சீனம் சார்ந்த பொருட்களுக்கு எதிரான பிரச்சாரங்கள் கட்டவிழ்து விடப்பட்டுக் கொண்டிருக்கின்றன. செயற்கை அரிசி, அஜினாமோட்டோ போன்றவை சீன உற்பத்திப் பொருட்களே.

இன்னொரு முக்கியமான அம்சமும் இதில் இருக்கிறது. பிளாஸ்டிக் அரிசி குறித்த செய்திகள் சில ஆண்டுகளுக்கு முன்பிருந்தே சமூகத் தளங்களில் வந்து கொண்டு தான் இருக்கின்றன. ஆனால் அது தற்போது திடீரென வேகம் பெற்றதற்கான காரணத்தை நாம் பதஞ்சலியோடு இணைத்துப் பார்க்க வேண்டும். மோடி பிரதமராக உருவாக்கப்பட்டதில் அதானிக்கு இருக்கும் தொடர்பைப் போலவே பதஞ்சலி நிறுவனத்துக்கும் தொடர்பு உண்டு. மோடி பிரதமரானதற்கு பிறகு தான் பதஞ்சலி நிறுவனத்தின் பொருட்கள் வெகுவாக கவனம் பெற வைக்கப்பட்டன. அந்த அடிப்படையில் பதஞ்சலி அரிசி விற்பனையிலும் ஈடுபடத் தொடங்கியிருக்கிறது. பதஞ்சலி அரிசி என்ற பெயரில் விற்கப்படும் அரிசிக்கான சந்தையை உறுதிப்படுத்தவே, பிளாஸ்டிக் அரிசி என்ற பெயரில் அரிசி குறித்த பீதி திட்டமிட்டு ஏற்படுத்தப்படுகிறது.

எனவே, நாம் நாமாக நீடிக்க வேண்டுமென்றால் அதற்கு இருக்கும் ஒரே வழி நம்முடைய மூளையை பிறர் கைப்பற்றி விடாமல் தடுப்பது மட்டுமே. நம்மைச் சுற்றி நிகழும் எதுவானாலும், முதலில் அதில் இருக்கும் அரசியலைப் புரிந்து கொள்ள வேண்டும். அரசியல் இல்லாமல் இங்கு எதுவும் இல்லை. எல்லாவற்றிலும் இருக்கும் அரசியலைப் புரிந்து கொள்ள அவை குறித்து பருண்மையாகவும் நுணுக்கமாகவும் தெரிந்து கொள்ள வேண்டும். சுருக்கமாகச் சொன்னால் சமூகத்தில் நடப்பவைகளை நாம் சரியாக உள்வாங்காமல் போனால் நம்முடைய மூளையை பிறர் கைப்பற்றுவதை நம்மால் தடுக்க முடியாமல் போகும்.

 

மின்னூலாக(PDF) தரவிறக்க‌

பிஜேபியை வெட்டு! மட்டுக் கறியை திண்ணு!!

peoples-power-beef-festival-2

மாட்டுக்கறியைத் தடுப்பது யார்? மோடி அரசே மோதிப்பார்!

சென்னை ஐஐடி மாணவர்களுக்கு ஆதரவாக…..
ஜூன் 1 தமிழகமெங்கும் மக்கள் அதிகாரம் நடத்தும் மாட்டுக்கறி திருவிழா!
அனைவரும் வருக!

கீழடிக்கு குழி தோண்டிய பார்ப்பனியம்

4

பலஸ்தீனத்தை ஆக்கிரமிக்க எண்ணிய யூதர்கள் அதற்காக செய்த முதல் வேலை புராணக் குப்பைகளுக்கு வரலாற்று வடிவம் கொடுக்க முற்பட்டது தான். மோசே தங்களை வழிநடத்தி அழைத்து வந்து வாக்களித்த பூமி தான் பலஸ்தீனம் என்பதை மெய்ப்பிக்க செங்கடலில் மூழ்கி இறந்து போனதாக உருவகிக்கப்படும் பாரோன் மன்னனைத் தேடி பல மம்மிகளை அடையாளம் கண்டனர். அது இன்றைக்கு பல கதைகளாக விரிந்திருக்கிறது. இந்தியாவில் பார்ப்பன பண்டாரங்கள் இது போன்ற புராணப் புரட்டுகளில் ஈடுபட்டுக் கொண்டே இருக்கின்றன. இராமேஸ்வரத்திலிருந்து இலங்கைக்குச் செல்லும் ஒரு கடலடி மணல் திட்டை இராமன் பாலம் என்று உருவேற்றி வைத்திருப்பது அதற்கு ஒரு எடுத்துக்காட்டு. உலகின் முதல் உறுப்புமாற்று அறுவை சிகிச்சை இந்தியாவில் வேதகாலத்திலேயே செய்யப்பட்டு விட்டது. அதற்கு ஆதாரம் தான் பிள்ளையார் என்பதில் தொடங்கி ஏராளமான ‘காமெடி’ காட்சிகள் இங்கு உண்டு. ஆனால் யூதர்களை விட ஒருபடி மேலே சென்று வரலாறுகளை புராணமாக திரிப்பதில் பார்ப்பன பண்டாரங்களின் பக்கத்தில் கூட யூதர்களால் நிற்க முடியாது. அதற்கான அண்மை எடுத்துக்காட்டு தான் கீழடி.

சிவகங்கை மாவட்ட எல்லையில் மதுரைக்கு அருகில் இருக்கும் கீழடி பள்ளிச் சந்தை கிராமத்தில் இரண்டு ஆண்டுகளாக நடத்தப்பட்ட அகழாய்வுகள், இன்றைக்கு மூன்றாயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முற்பட்ட தமிழர்கள் நாகரீகத்தை, அறிவியல் முன்னேற்றத்தை உலகிற்கு வெளிச்சமிட்டுக் காட்டியது. ஆனால் தற்போது இரண்டு ஆண்டுகளாக நடந்த அந்த அகழாய்வுப் பணி நிறுத்தப்பட்டு விட்டது. அதன் தலைவர் அமர்நாத் ஒரிஸ்ஸா மாநிலத்துக்கு தூக்கியடிக்கப்பட்டு விட்டார். மக்களின் எதிர்ப்புகளுக்குப் பிறகு வேறொரு தலைவரை நியமித்து ஆய்வுப் பணிகளை தொடர அனுமதியளிப்பதாக அறிவிக்கப்பட்டது. ஆனால் இந்த ஆண்டு தொடங்கி நான்கு மாதங்கள் கடந்த நிலையிலும், அலுவலர்கள் யாரும் அங்கு வரவும் இல்லை, பணிகள் தொடங்கப்படவும் இல்லை.

இதை வழக்கமான அரசின் அலட்சியம் எனப் புரிந்து கொள்ள முடியாது. ஏனென்றால் இதே காலகட்டத்தில் ஆய்வுப் பணிகளைத் தொடங்கிய குஜராத் மாநிலத்தின் வட் எனும் இடத்திலும், ராஜஸ்தான் மாநிலத்தின் ஜூர் எனும் இடத்திலும் இந்த ஆண்டுக்கான அகழ்வாய்வுப் பணிகள் தொடங்கி நடைபெற்றுக் கொண்டிருக்கின்றன.

குஜராத்தில் தோலாவீரா எனும் இடத்தில் 13 ஆண்டுகள் அகழாய்வுப் பணிகள் நடைபெற்றன. ஆந்திராவில் நாகார்ஜுன கொண்டா எனும் இடத்தில் 10 ஆண்டுகள் அகழாய்வுப் பணிகள் நடைபெற்றன. உபியில் அகிசித்ரா எனும் இடத்தில் 6 ஆண்டுகள் அகழாய்வுப் பணிகள் நடைபெற்றன. சிருங்கவீர்புர், அத்தினாபுர் ஆகிய இடங்களில் 5 ஆண்டுகள் அகழாய்வுப் பணிகள் நடந்துள்ளன. ஆனால் கீழடியில் இரண்டே ஆண்டுகளில் எந்த விளக்கமும் சொல்லாமல் மத்திய தொல்லியல் துறை ஆய்வுப் பணிகளை நிறுத்தி கிடப்பில் போட்டுள்ளது.

கீழடியில் இரண்டு ஆண்டுகளாக செய்யப்பட்ட அகழாய்வில் மிக அதிகமான எண்ணிக்கையில் தொல் பொருட்கள் கிடைத்துள்ளன.

உறை கிணறுகள், செங்கற் சுவர்கள், கூரை ஓடுகள், மண்பாண்டங்கள், மிளிர்கல், சூது பவளம், பளிங்கு, அகேட் மணிகள், பச்சை, மஞ்சள், நீல நிறக் கண்ணாடி மணிகள் அணிகலன்கள், யானைத் தந்தத்தினாலான தாயக்கட்டைகள், தாமிரத்தாலான கண் மை தீட்டும் கம்பி, இரும்பாலான அம்பு முனைகள், எழுத்தாணி, சுடுமண் முத்திரை கட்டைகள், சுடுமண் பொம்மைகள் எலும்புக் கருவிகள், இரும்பு வேல், தமிழி எழுத்து பொறிக்கப்பட்ட பானையோடுகள் என 5300 தொல்லெச்சங்கள் அகழ்ந்து எடுக்கப்பட்டுள்ளன. அகழாய்வில் கிடைக்கும் தொல் பொருட்களை கார்பன் 14 எனும் ஆய்வுக்கு உட்படுத்தி கால நிர்ணயம் செய்யும் முறை வழக்கத்தில் இருக்கிறது. அவ்வாறு கார்பன் 14 கால ஆய்வுக்கு தொல் பொருட்களை அனுப்பும் கடமை மத்திய தொல்லியல் துறைக்கு இருக்கிறது. கீழடியில் கண்டெடுக்கப்பட்டுள்ள 5300 தொல்பொருட்களில் வெறும் இரண்டே பொருட்களை மட்டுமே கார்பன் ஆய்வுக்கு அனுப்பியுள்ளது தொல்லியல் துறை. அயோத்தியில் இராமாயண அருங்காட்சியகம் அமைக்க 151 கோடிகளை ஒதுக்கியுள்ள மத்திய அரசு, புராணத்தில் இருப்பதாக ‘நம்பப்படும்’ சரஸ்வதி நதியை கண்டுபிடிக்க நூற்றுக்கணக்கான கோடிகளை ஒதுக்கியுள்ள மத்திய அரசு, கீழடி கார்பன் ஆய்வுக்காக ஒதுக்கியுள்ள தொகை வெறும் ஒரு லட்ச ரூபாய். இதை அரசின் வழக்கமான புறக்கணிப்பு என்று சொல்ல முடியுமா? வேறு ‘ஏதோ ஒன்று’ தொழிற்பட்டிருக்கிறது. அது என்ன?

கீழடி மட்டுமல்ல, கடந்த 2005 ஆம் ஆண்டு அகழாய்வுப் பணிகள் முடிக்கப்பட்ட திருநெல்வேலி மாவட்டத்தின் ஆதிச்சநல்லூரின் ஆய்வு முடிகள் தொல்லியல் துறையால் இன்னும் வெளியிடப்படவில்லை. இதே காலகட்டத்திலும் இதற்குப் பிறகும் ஆய்வுப் பணிகளை முடித்த மத்திய பிரதேசத்தின் ஆதம், ஒரிஸ்ஸாவின் உதயகிரி, ராஜஸ்தானின் செக் ஆகிய இடங்களின் ஆய்வு முடிவுகள் வெளியிடப்பட்டு விட்டன. மத்திய தொல்லியல் துறையில் ஏன் இந்த ஓரவஞ்சனை?

கீழடியின் தொல்லியல் அகழாய்வு குறித்தும், கிடைத்த தொல்பொருட்களையும் காட்சி அச்சு ஊடகங்கள் வாயிலாக அறிந்து கொண்டிருந்தவர்கள் இன்று கீழடிக்குச் சென்று பார்த்தால் அதிர்ந்து போவார்கள். கீழடி அகழாய்வு முகாம் என்று பொறிக்கப்பட்ட இரண்டு பெயர்ப்பலகைகளையும், நான்கு தற்காலிக கூடாரங்களையும் தவிர, இது அகழாய்வு நடந்த இடம் என்று சொல்வதற்கான எந்த அடையாளமும் இல்லாமல் இருக்கிறது கீழடி. தோண்டி ஆய்வு செய்யப்பட்ட இடங்களெல்லாம் மண்னைக் கொட்டி மூடி அடையாளம் தெரியாமல் நாசமாக்கப் பட்டிருக்கின்றன. இனம் காணப்பட்ட பொருட்களைத் தவிர கண்டெடுக்கப்பட்ட ஏனைய பொருட்கள் குப்பைகளைப் போல் வீசப்பட்டுக் கிடக்கின்றன. தொல்லியல் ஆய்வுகளுக்கு தங்கள் சொந்த நிலங்களை அளித்தவர்கள் கண்ணீர் வடிக்கிறார்கள்.

மதுரையிலிருந்து திருப்புவனம் செல்லும் வழியில் சிலைமான் எனும் ஊரில் இறங்கி கெந்தகை செல்லும் குண்டும் குழியுமான சாலையில் இரண்டு கிலோமீட்டர் பயணித்தால் வருகிறது கீழடி பள்ளிச்சந்தை. முஸ்லீம்கள் மட்டுமே வசிக்கும் சிறிய கிராமம். மட்ட மதிய நேரம். மண்டையைப் பிளக்கும் வெயில். கண்ணுக் கெட்டியிய தூரம் வரையில் யாருமே தென்படாமல் சாலை கேட்பாரற்றுக் கிடந்தது. சிறிது நேரத்துக்குப் பிறகு பள்ளிச் சீருடையில் ஒரு சிறுவன் தென்பட்டான். அகழாய்வு செய்த இடம் என்று சொன்னால் தெரியுமா? எனும் ஐயத்துடன் கேட்டால் மலர்ச்சியுடன் ‘வாருங்கள் நானே வழி காட்டுகிறேன்’ என்றான். முகம்மது தாஹா எனும் ஏழாம் வகுப்பு படிக்கும் அந்தச் சிறுவன் வழிகாட்ட மட்டுமல்ல, புகைப்படம் எடுக்கும் போது என் கைப்பையை வைத்திருப்பது, ஊர் நிலவரங்களைச் சொல்வது என்று கடைசி வரை என்னுடன் கூடவே இருந்தது மட்டுமல்லாமல் மாலையில் ஒரு கிணற்றுக்கு அழைத்துச் சென்று வெயிலில் அலைந்ததற்கு இதமாக குளிக்கவும் ஏற்பாடு செய்தான்.

பள்ளிச்சந்தை கிராமத்தின் வெளியே மேட்டுப் பகுதியில் தோராயமாக 110 ஏக்கருக்கு மேல் தொல்லியல் துறை அகழாய்வுப் பணிகளுக்காக அடையாளப் படுத்தியிருக்கிறார்கள். அடையாளம் காணப்பட்ட நிலம் எதையும் அரசு கையகப்படுத்தவோ அல்லது ஆய்வுக்கான வேறு முயற்சிகளையோ செய்யவில்லை. இதில் சோணைமுத்து என்பவரின் மகன் சந்திரன் என்பவரும், அப்துல் ஜப்பார் என்பவரின் மகன் திலீப்கான் என்பவரும் தங்களுக்குச் சொந்தமான இரண்டு ஏக்கர் நிலங்களை நீங்கள் தாராளமாக ஆய்வு செய்து கொள்ளுங்கள் என்று வழங்கியிருக்கிறார்கள். அந்த இரண்டு ஏக்கர் நிலத்திலும் மொத்தம் ஐம்பது செண்ட் அளவிலான மூண்டு தனித்தனி துண்டு நிலங்களில் மட்டும் தான் அகழாய்வுப் பணிகள் நடைபெற்றிருக்கின்றன.

ஊரில் பேசிய அனைவரிடமும் அந்த வேதனை பளிச்சென்று தெரிகிறது. இரண்டாயிரம் மூன்றாயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முன்பிருந்தே எங்கள் ஊரில் எங்கள் முன்னோர்கள் சீரும் சிறப்புமாக வாழ்ந்திருக்கிறார்கள் என்பது எங்களுக்குப் பெருமிதம் தான். என்றாலும், இந்த தொல்லியல் ஆய்வுப் பணிகளால் பொருளாதார ரீதியாக எங்களுக்கு நட்டமே தவிர லாபமில்லை. எங்கள் தென்னந் தோப்புகளை வழங்கியிருக்கிறோம். காய்க்கும் பருவத்தில் இருந்த தேன்னை மரங்களை வெட்டிச் சாய்த்திருக்கிறோம். இந்த ஊரில் எந்த இடத்தில் நீங்கள் ஆய்வு செய்ய வேண்டுமென்றாலும் தாராளமாக செய்யுங்கள் என்று அனுமதி அளித்திருக்கிறோம். இன்றைக்கு ‘அம்போ’வெனக் கிடக்கும் அந்த நிலங்களை என்ன செய்யப் போகிறார்கள்? மீண்டும் அந்த இடங்களைப் பயன்படுத்தலாமா? அல்லது பின்னர் ஆய்வுகளுக்கு பயன்படுமா? யார் விடை சொல்வது? ஏன் இந்த நிலங்களை எங்களுக்கு இழப்பீடு தந்து அரசே எடுத்துக் கொண்டு பாதுகாக்கக் கூடாது எனும் அவர்களின் கேள்வியில் நியாயம் இல்லை என எண்ணுகிறீர்களா?

எந்த இடத்திலும் கிணறு வெட்டினாலும் பானை ஓடுகள் எலும்புகள் கிடைப்பது வழக்கம் தான். எங்கள் ஊரில் கொஞ்சம் அதிகம் கிடைக்கிறது என்று தான் நினைத்துக் கொண்டிருந்தோம். ஆனால் இருபத்தைந்து ஆண்டுகளுக்கு முன்னர் முழுதாக ஒரு பெரிய பானையில் மொச்சைப் பயறு கிடைத்தது. அதன் பிறகு தான் எங்கள் ஊருக்கு அடியில் ஏதோ இருக்கிறது என்று நாங்கள் பேசிக் கொள்வோம் என்கிறார் கமருதீன் என்பவர்.

நிலத்துக்கு அடியில் ஒரு பூதம் வாழ்ந்ததாகவும் அது கோபமடைந்து ஊரை அழித்து விடாமலிருக்க வீட்டுக்கு ஒருவர் என்று தினம் ஒருவரை அந்த பூதத்துக்கு உணவாக அனுப்பியதாகவும் நாங்கள் சிறு வயதில் கதை பேசிக் கொள்வோம் என்று தன் பழைய ஞாபகங்களை கிளறுகிறார் பெரியவர் அப்துல் அஜீஸ். யார் கண்டது அந்த பூதத்தை கொன்று ஊரைக் காப்பாற்றினார் என்று ஏதாவது இந்துக் கடவுளின் பெயரால் வரலாற்று ஆதாரங்களை இந்த தொல்லியல் துறை கண்டுபிடித்தாலும் ஆச்சரியப்படுவதற்கில்லை. அப்படியான ஆதாரங்களை கண்டுபிடிப்பதற்காகத் தான் ஆய்வுகள் நிறுத்தப்பட்டிருக்கிறதா? இது சாத்தியம் இல்லாத கற்பனை என ஒதுக்கி விட முடியாது.

இயற்கையாக கடலில் ஏற்பட்ட மணல் திட்டைகளை இராமர் பாலம் என நீதி மன்றம் ஏற்றுக் கொள்ளவில்லையா? அயோத்தியில் பாபர் செய்த இடிபாடுகள் கிடைக்கின்றனவா என்று தொல்லியல் துறை ஆய்வுகள் செய்யவில்லையா? பார்ப்பனிய அரசியல் எதையும் செய்யும்.

மோடி தலைமையிலான காவிக் கும்பல் அதிகாரத்தைக் கைப்பற்றியதில் இருந்தே இந்தியாவின் பன்முகத்தனமையை அழிக்கும் வேலைகள் பல முனைகளிலும் மிக வேகமாக நடைபெற்று வருகின்றன. வேதகாலம், வேத கலாச்சாரம் என்று கூறிக் கொண்டு புளித்த பானைக்குள் ஊறவைக்கப்பட்ட மூடநம்பிக்கைகள் பாடநூல்களில் புகுத்தப்படுகின்றன. சமஸ்கிருதமும், இந்தியும் இந்தி பேசாத மாநிலங்கள் அனைத்திய்லும் திணிக்கப்படுகின்றன. இந்து, இந்தி, இந்தியா என்று ஒற்றைக் கலாச்சாரத்தை நோக்கி தறிகெட்டு செலுத்திக் கொண்டிருக்கிறார்கள் நாட்டை. இந்த அயோக்கியத்தனங்களுக்கு தடையாக கீழடி கண்டுபிடிப்புகள் ஆப்பறைந்திருக்கின்றன.

இன்றைக்கு மூன்றாயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முன்பே தமிழர்கள் அகலமான சுட்ட செங்கற்களைக் கொண்டு கட்டிடங்கள் கட்டியுள்ளார்கள் என்று நிரூபிக்கிறது கீழடி கண்டுபிடிப்புகள். கண்டெடுக்கப்பட்டுள்ள பொருட்களில் கடவுளோடு தொடர்புடைய எதுவும் இல்லை என்பதிலிருந்தே தமிழர்களின் பெருவாழ்வும், ஆரியர்கள் வந்தேறிகளே என்பதை நிரூபிக்கின்றன.  மட்டுமல்லாது ஆரியர் வருகைக்கு முன்பே தமிழர்கள் உச்ச நாகரீகத்துடனும், அறிவியல் கண்டுபிடிப்புகளோடும் வாழ்ந்திருக்கிறார்கள் என்பதையும் சேர்த்தே நிரூபிக்கின்றன. கீழடியில் கண்டுபிடிக்கப்பட்டுள்ள மட்பாண்டங்களில் பொறிக்கப்பட்ட எழுத்துகள் செத்த மொழியான சமஸ்கிருதத்துக்கும் அதற்கு முன்னோடியான பிராகிருதத்துக்கும் முன்பே தமிழர்கள் மொழி வளத்துடன் வாழ்ந்திருக்கிறார்கள் என்பதை நிரூபிக்கின்றன. தெளிவாகச் சொன்னால் வேதகாலமே பெருமிதம் மிக்கது, சமஸ்கிருதமே உயர் மொழி என நிருவ எத்தனிக்கிறார்களே இந்த காவி பயங்கரவாதிகள், அவர்களின் முகத்தில் செருப்பால் அடித்து அவர்களின் புரட்டுகளை அம்பலப்படுத்தி இருக்கிறது.

மக்களின் தொடர்ந்த எதிர்ப்பை அடுத்து கடந்த 28/04/2017 அன்று மத்திய அமைச்சர் மகேஷ் சர்மா கீழடிக்கு வந்து பார்த்து விட்டு ஆய்வுகள் தொடரும் என்று பேட்டி கொடுத்து விட்டுச் சென்றிருக்கிறார். ஆனால் இன்னொரு அமைச்சரான நிர்மலா சீதாராமன் கேட்டுள்ள திமிர்த்தனமான கேள்விகள் வெறுமனே ‘ஆய்வுகள் தொடரும்’ என்று கூறி விட்டுச் சென்றிருப்பதன் பொருள் என்ன என்பதை உணர்த்துகின்றன. அமர்நாத் ராமகிருஷ்ணன் மட்டும் தான் அகழாய்வு செய்ய வேண்டுமா? சீராம் என்றொருவரைப் போட்டிருக்கிறோம். அவர் தமிழை ஓரளவு புரிந்து கொள்வார், அவர் அகழாய்வு செய்ய மாட்டாரா? என்றெல்லாம் கேட்டிருக்கிறார்.

3 ஆண்டுகள் தொடர்ச்சியாக ஓரிடத்தில் பணி செய்யும் ஒருவரை மாற்றுவது நிர்வாக விதிகளில் உள்ளது தான் என்கிறார்கள். இந்த விதி ஏன்? பொதுவாக நீர்வாக பணிகளில் இருப்பவர்களை இது போன்று இடமாறுதல் செய்வார்கள். காரணம், நீண்டநாட்கள் ஒரே இடத்தில் பணி செய்தால் லஞ்ச ஊழல் பெருக்கும் என்றும் அதை ஒழிப்பதற்குத்தான் இடமாறுதல் என்றும் ஒரு வியாக்கியானல் சொல்வார்கள். தொல்லியல் துறை நிர்வாகப் பணியா? இதில் தொடர்ந்து இருந்தால் அது ஊழலுக்கு வழி வகுக்குமா? இதுவரை 3 ஆண்டுகளில் பணிமாறுதல் செய்யப்பட்ட தொல்லியல் ஆய்வாளர்களின் அட்டவணை தர முடியுமா? ஆய்வுக்கு தலைமையேற்பவரை மாறுதல் செய்வது விதி என்றால் கீழடியில் வேலை செய்த அத்தனை பேரையும் ஒரே நேரத்தில் ஒட்டு மொத்தமாக பணி மாறுதல் என்ற பெயரில் சிதறடித்தது ஏன்? 2017ம் ஆண்டு ஆய்வுக்கான நிதி ஒதுக்கீடு உள்ளிட்ட தொடக்கப் பணிகள் பிற அகழாய்வு இடங்களில் டிசம்பர் 2016 லேயே முடிந்து விட்டிருக்க கீழடியில் மட்டும் ஏப்ரல் வரை எதுவும் நடக்கவில்லையே ஏன்? இந்த தாமதத்திற்கான காரணம் என்ன? தாமதத்துக்கு பொறுப்பேற்றுக் கொள்வது யார்? இப்போது நியமிக்கப்பட்டிருக்கும் சீராம் என்பவர் இது போன்ற ஆய்வுப் பணிகளில் ஈடுபட்ட அனுபவம் இல்லாதவர் என்பதோடு மட்டுமல்லாமல் கடந்த 20 ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக அவர் தொல்லியல் அருங்காட்சியக பொறுப்பாளராகவே பணியில் இருந்திருக்கிறார். அகழாய்வு செய்து அனுபவமில்லாத, கடந்த 20 ஆண்டுகளாக அருங்காட்சியக பொறுப்பாளராக இருந்த ஒருவரை அகழாய்வு தலைமைப் பணிக்கு கொண்டு வந்தது ஏன்? இது போன்ற கேள்விகளுக்கு நிர்மலா சீதாராமன் பதில் சொல்வாரா?

கேள்விகள் பலவாறாக இருந்தாலும் பதில் ஒன்று தான். சித்தர்கள் தொடங்கி தந்தை பெரியார் ஊடாக பார்ப்பனியத்துக்கு தொடர்ந்து சம்மட்டி அடி கொடுத்துக் கொண்டிருக்கும் மண் இது. அனைத்து முனைகளிலும் தமிழகம் புறக்கணிக்கப்படுவதற்கும், நாசகார திட்டங்கள் அனைத்தும் தமிழகத்தில் பரிசோதித்துப் பார்ப்பதற்கும் ஒரே காரணம் அது தான். காவி பயங்கரவாதிகள் பெரும்பான்மை பலத்தோடு மோடி தலைமையில் அமர்ந்திருக்கும் இந்த வேளையை பயன்படுத்தி இந்தியாவெங்கும் பார்ப்பன நச்சு வித்துக்கள் விதைக்கப்பட்டுக் கொண்டிருக்கின்றன. அந்த விதைகளில் அமிலம் ஊற்றும் கண்டுபிடிப்பு தான் கீழடி பள்ளிச் சந்தையில் வெளிக் கொண்டுவரப் பட்டிருக்கிறது. இதை எப்படி அவர்களால் பொறுத்துக் கொண்டிருக்க முடியும்? இதைத் தவிர வேறேதும் காரணம் இருக்க முடியுமா?

பழந்தமிழ் இலக்கியங்கள் அனைத்திலும் கடல்கோள் குறித்த செய்திகள் ஏராளம் காணக் கிடைக்கின்றன. இவை வெறும் இலக்கியச் செய்திகள் மட்டுமல்ல, மெய்யாக இருக்கவும் கூடும் என்பதற்கு மாமல்லபுரம் கரையோர கடலினுள் கட்டிட இடிபாடுகள் தற்செயலாக கண்டுபிடிக்கப்பட்டுள்ளது ஆதாரமாக இருக்கிறது. ஆனாலும் செவ்வாயை எட்டிப்பிடிக்கப் போவதாக பீற்றிக் கொண்டிருக்கும் இந்திய அரசு அந்த கடல்கோள்களைப் பற்றிய ஆய்வுகள் எதனையும் இதுவரை செய்ய முன்வரவில்லை. செய்யவும் வேண்டாம். ஆய்வு செய்து இராமன் கட்டிய பாலம், பீமன் சாப்பிட்ட இடம், அர்ச்சுனன் ஆய் போன இடம் என்று எதையாவது ஆய்வு என்ற பெயரில் கூறாமல் இருக்க வேண்டுமே. நிலத் தொல்லியல் ஆய்வானாலும் கடலினுள் துரப்பண ஆய்வானாலும் அதை நேர்மையாக உள்ளதை உள்ளபடி மக்களுக்கு தெரிவிக்கும் பொறுப்பு ஒரு மக்கள் அரசுக்குத் தான் இருக்கும். மக்கள் விரோத அரசுகளுக்கு இருக்காது. அவ்வாறான மக்கள் அரசுகள் அமையும் வரை இந்த பார்ப்பன பயங்கரவாதிகள் அவைகளை அழித்து நாசமாக்காமல் காக்க வேண்டும். அந்தக் கடமை தான் நம்முன் நிற்கிறது.

கீழடி அகழாய்வுப் பணிகள்

DSC_0305FB_IMG_1440905490013gallerye_014432330_1604820gallerye_014446678_1604820gallerye_014456475_1604820India_01Pipeline1Untitled_2509755f

 

அகழாய்வு இடங்களின் இன்றைய நிலை

20170419_14230220170419_14232120170419_14252620170419_14255520170419_14293920170419_14561020170419_145625

 

கண்டுபிடிக்கப்பட்டிருக்கும் தொல்பொருட்களில் சில

20170419_14322920170419_14325420170419_143418Daily_News_3559948205948Daily_News_9072643518448kizhadi

 

வீணடிக்கப்பட்டிருக்கும் மிச்சங்கள்

20170419_14345120170419_140228

 

மின்னூலாக(PDF) தரவிறக்க‌

டிசம்பர் சீசனில் இடம் கிடைக்குமா இந்தப் பாட்டுக்கு?

porampokku-t-m-kirushna

கர்நாடக சங்கீத(!) அம்பிகள் மிக உயர்வாய் மதிக்கும் பிலஹரி ராகத்தை

மாமன் ஊடு மச்சு ஊடு

பரிசம் போட்டது குச்சு ஊடு

என்று சேரிப் பாட்டுக்கு பயன்படுத்தியிருப்பார் இளையராஜா. அது ஒரு புரட்சி. என்று மதிமாறன் ஒருமுறை கூறியிருந்தார். அன்று இளையராஜா என்றால், இன்று டி.எம். கிருஷ்ணா.

 

புறம்போக்கு எனும் சொல்லின் பொருள் என்ன என்பதிலிருந்து தொடங்கும் அந்தப் பாடல், ரியல் எஸ்டேட் மாஃபியாக்கள், சுற்றுச் சூழல் சீர்கேடு, மோடி உள்ளிட்டவைகளை சுட்டிக்காட்டி உணர்வு பெறா விட்டால் நீ ஒரு பொறம்போக்கு என்கிறது.

 

எந்த வகை கலையாக இருந்தாலும் அதனை வடிவத்தைக் கொண்டல்ல உள்ளடக்கத்தைக் கொண்டே மதிப்பிட வேண்டும். உள்ளடக்கத்துக்கு பொருத்தமான வடிவமாக இருக்கிறதா என்று பார்க்க வேண்டும். ஆனால் ரசனை என்பது வடிவத்தை மட்டுமே முதன்மையானதாக கொண்டிருக்கும் நிலையே இருக்கிறது. அதேநேரம் வெகுமக்கள் ரசனையை விட தங்களை உயர்த்திக் காட்டிக் கொள்வதற்கு ஒரு கூட்டம் எப்போதும் வடிவங்களை ஒரு உத்தியாக பயன்படுத்திக் கொண்டிருக்கிறது.

 

கர்நாடக சங்கீதம் என்பது தமிழிலிருந்து திருடப்பட்ட நேர்த்திகளைக் கொண்டு உருவாக்கப்பட்ட ஒரு இசை. இதன் ராகங்களிலிருந்து தான் திரை இசையும் வருகிறது. ஆனால் வெகு மக்கள் ரசனைக்குறிய திரைப்பாடல்கள் மட்டமானதாகவும், யாருமே புரிந்து ரசிக்காத கர்னாடக இசை உயர்வானதாகவும் ஒரு கருத்து உருவாக்கப்பட்டிருக்கிறது. வெறும் வடிவங்களைக் கொண்டு மட்டுமே இது தீர்மானிக்கப்பட்டிருக்கிறது. என்றாலும், உள்ளீடு என்று பார்த்தால் உயர்ந்ததாக காட்டப்படும் அதில் ஒரு புண்ணாக்கும் கிடையாது.

 

இன்று அதே வடிவத்தைக் கொண்டு சிறந்த உள்ளீட்டுடன் டி.எம். கிருஷ்ணா வந்திருக்கிறார். கேட்டுப் பாருங்கள்.

%d bloggers like this: